अंतिम इशाऱ्याचा संदेश दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील चव्वेचाळिसाव्या वचनात दर्शविण्यात आला आहे:

परंतु पूर्वेकडून व उत्तरेकडून येणाऱ्या वार्ता त्याला अस्वस्थ करतील: म्हणून तो अनेकांचा नाश करण्यासाठी व त्यांचा समूळ संहार करण्यासाठी तीव्र क्रोधाने निघेल. दानीएल 11:44.

उत्तरेकडील वार्ता या उत्तरेच्या राजाचा संदेश दर्शवितात. उत्तरेचा खरा राजा ख्रिस्त आहे आणि पोपसत्ता ही उत्तरेचा खरा राजा असलेल्या ख्रिस्ताचे पृथ्वीवरील बनावट प्रतिरूप आहे. हे पृथ्वीवरील बनावट प्रतिरूप सैतानाचा प्रतिनिधी आहे.

“ऐहिक लाभ व मानसन्मान प्राप्त करून घेण्यासाठी मंडळीला जगातील थोरामोठ्यांची कृपा व पाठिंबा मिळविण्यास प्रवृत्त करण्यात आले; आणि अशा रीतीने ख्रिस्ताचा अव्हेर केल्यानंतर, तिला सैतानाचा प्रतिनिधी—रोमचा बिशप—याच्याप्रती निष्ठा वाहण्यास प्रवृत्त करण्यात आले.” महान संघर्ष, ५०.

सैतानाने देवाची दोन्ही सिंहासने उलथून टाकण्याची इच्छा बाळगली आहे, आणि आपली ही इच्छा पूर्ण करण्याच्या निष्फळ प्रयत्नात तो रोमच्या पोपचा वापर करतो.

हे प्रभातपुत्रा लुसिफरा, तू स्वर्गातून कसा खाली पडलास! राष्ट्रांना दुर्बल करणाऱ्या, तुला कसे तोडून भूमीवर पाडण्यात आले आहे! कारण तू आपल्या हृदयात म्हटले आहेस, मी स्वर्गात चढून जाईन, देवाच्या ताऱ्यांहून उंच माझे सिंहासन उभारीन: उत्तरेकडील भागांत असलेल्या सभापर्वतावरही मी बसेन: मी मेघांच्या शिखरांच्याही वर चढून जाईन; मी परात्परासारखा होईन. यशया १४:१२–१४.

“देवाचे तारे” हे ज्याचे प्रतीक आहेत, त्या देवाच्या राजकीय सिंहासनावर आसनस्थ होण्याची सैतानाची इच्छा आहे. हे “तारे” म्हणजे देवदूत आहेत.

माझ्या उजव्या हातात तू पाहिलेल्या सात ताऱ्यांचे आणि सोन्याच्या सात समयांचे रहस्य असे आहे. ते सात तारे म्हणजे सात मंडळ्यांचे दूत आहेत; आणि तू पाहिलेल्या सात समया म्हणजे सात मंडळ्या आहेत. प्रकटीकरण १:२०.

“उत्तरेकडील भाग” यांद्वारे दर्शविलेल्या देवाच्या धार्मिक सिंहासनावर आसनस्थ होण्याचीही सैतानाची इच्छा आहे.

आपल्या स्थानामुळे रमणीय असलेला, सर्व पृथ्वीचे आनंदस्थान असलेला सीयोन पर्वत उत्तरेकडील बाजूस आहे; ही महान राजाची नगरी आहे. स्तोत्रसंहिता ४८:२.

देवाचे राज्य उलथवून टाकण्याच्या आणि पृथ्वीला स्वतःचे साम्राज्य बनवून तिच्यावर राज्य करण्याच्या प्रयत्नात सैतानाने पोपसत्तेचा विकास केला.

“मूर्तिपूजक धर्म आणि ख्रिस्ती धर्म यांच्यातील या तडजोडीमुळे, देवाला विरोध करणारा आणि स्वतःला देवापेक्षा उंचावणारा म्हणून भविष्यवाणीत भाकीत केलेल्या ‘पापपुरुषाचा’ उदय झाला. खोट्या धर्माची ती अवाढव्य व्यवस्था ही सैतानाच्या सामर्थ्याची उत्कृष्ट कलाकृती आहे—स्वतःच्या इच्छेनुसार पृथ्वीवर राज्य करण्यासाठी स्वतःला सिंहासनावर आरूढ करण्याच्या त्याच्या प्रयत्नांचे स्मारक आहे.” महान संघर्ष, ५०.

चव्वेचाळिसाव्या वचनातील उत्तरेकडून येणाऱ्या “वार्ता” म्हणजे सैतानाचा संदेश आणि पृथ्वी ग्रहावर नियंत्रण मिळविण्याचा त्याच्या पृथ्वीवरील प्रतिनिधीचा प्रयत्न होय. पूर्वेकडून येणाऱ्या वार्ता म्हणजे बायबलमधील भविष्यवाणीतील “पूर्वेचा वारा” याचा संदेश होय. “पूर्वेचा वारा” हा इस्लामचा—बायबलमधील भविष्यवाणीतील पूर्वेकडील संततीचा—संदेश आहे. प्रकटीकरणाच्या सातव्या अध्यायातील मुद्रांकित करणारा देवदूत पूर्वेकडून उदयास येतो, आणि उत्तरेचा बनावट राजा व इस्लाम यांचा दुहेरी संदेश हाच मुद्रांकनाचा संदेश आहे, जो कृपाकाळ संपण्याच्या अगदी आधी घोषित केला जातो.

आणि तो समुद्रांच्या दरम्यान त्या वैभवशाली पवित्र पर्वतावर आपल्या राजमहालाचे तंबू उभारील; तरीही त्याचा अंत होईल, आणि कोणीही त्याला साहाय्य करणार नाही. आणि त्या वेळी तुझ्या लोकांच्या संततीच्या रक्षणार्थ उभा असलेला महान अधिपती मीखाएल उठून उभा राहील; आणि राष्ट्र अस्तित्वात आल्यापासून अगदी त्या वेळेपर्यंत कधीही आला नव्हता असा संकटाचा काळ येईल; आणि त्या वेळी तुझ्या लोकांपैकी ज्यांची नावे त्या पुस्तकात लिहिलेली आढळतील, त्या प्रत्येकाची सुटका होईल. दानीएल 11:45, 12:1.

अंतिम इशाऱ्याचा संदेश हा दुहेरी संदेश आहे, ज्याचे प्रतीकात्मक चित्रण बायबलमधील विविध उताऱ्यांत केलेले आहे; यांपैकी प्रत्येक उतारा अंतिम दुहेरी संदेशाच्या प्रतीकात्मकतेविषयी स्वतःची विशिष्ट साक्ष देतो. कृपाकाळ संपण्यापूर्वी दिल्या जाणाऱ्या अंतिम इशाऱ्याच्या संदेशाचे घटक असलेल्या दोन संदेशांपैकी पूर्वेकडील वारा हा एक संदेश आहे, ही बाब लक्षवेधी आहे. चव्वेचाळिसाव्या वचनातील उत्तरेकडून येणाऱ्या वार्तांच्या संदर्भात इस्लाम हा अंतर्गत संदेश दर्शवितो, तर उत्तरेकडील वार्ता बाह्य संदेश दर्शवितात. ही बाब लक्षवेधी असण्याचे कारण असे की, १८४४ मध्ये मिलरवाद्यांनी घोषित केलेल्या दुहेरी संदेशाचा इस्लाम हा एक भाग होता. मिलरवादी इतिहासात इस्लाम हा बाह्य संदेश होता, तर चव्वेचाळिसाव्या वचनात तो अंतर्गत संदेश आहे. मिलरवादी इतिहासातील अंतर्गत संदेश हा २,३०० दिवसांचा होता, ज्याने दहा कुमारींचा दृष्टान्त आणि न्यायनिवाड्याचा आरंभ यांची सांगड घातली. ११ ऑगस्ट १८४० रोजी इस्लाम हा बाह्य संदेश होता, आणि १२ ऑगस्ट १८४४ हा अंतर्गत संदेश होता. ऑगस्टच्या अकरा आणि बारा या तारखांची बेरीज तेवीस होते, आणि तेवीस ही संख्या मिलरवाद्यांचा इतिहास दर्शविते, कारण तो प्रकटीकरणाच्या चौदाव्या अध्यायातील पहिल्या दोन देवदूतांचा इतिहास होता; तसेच तेवीस या संख्येतील तीन हा अंक तिसऱ्या देवदूताचा संदेश दर्शवितो. जसा तेवीस या संख्येत दोन हा अंक तीनच्या आधी येतो, तसेच पहिले दोन संदेश तिसऱ्या संदेशाच्या आधी येतात.

तिसरा देवदूत २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजी आला, जेव्हा पहिल्या व दुसऱ्या देवदूतांचे कार्य समाप्त झाले. २३०० दिवसांची समाप्ती झाली त्याच टप्प्यावर त्यांचे कार्य समाप्त झाले; ही समाप्ती मृतांच्या न्यायनिवाड्याच्या आरंभाची निदर्शक होती. मृतांचा न्यायनिवाडा ९/११ पर्यंत चालू राहिला; त्या वेळी प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील द्विविध संदेश दोन वाणींसह खाली उतरला.

जेव्हा ९/११ चा दिवस आला आणि ११ ऑगस्ट १८४० ची पुनरावृत्ती झाली, तेव्हा इस्लाम हा उत्तरकालीन पावसाच्या आणि एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांवर शिक्का मारण्याच्या आरंभाचा निदर्शक ठरला. एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांसाठी बाह्य संदेश म्हणजे पशूच्या प्रतिमेची निर्मिती सुरू झाल्याचे चिन्ह असलेले नॅशव्हिल होय. मिलरवादी इतिहासात, ११ ऑगस्ट १८४० रोजी इस्लामवर निर्बंध घालण्यात आले, तेव्हा ती घटना एक बाह्य संदेश होती. ९/११ रोजी इस्लामला मोकळे सोडण्यात आले, तेव्हा इस्लाम एक अंतर्गत संदेश बनला. पूर्वेकडील आणि उत्तरेकडील वार्ता प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील दोन वाणींचे प्रतिनिधित्व करतात.

पहिल्या वाणीने पहिल्या तीन वचनांची पूर्तता केली, आणि चौथ्या वचनातील वाणी बाबेलमधून बाहेर पडण्याच्या आवाहनाचे प्रतिनिधित्व करते; हे आवाहन म्हणजे लवकरच येणाऱ्या रविवारविषयक कायद्याच्या वेळी सुरू होणारी उच्चरवातील घोषणा होय. न्यूयॉर्कमधील भव्य इमारती देवाच्या एका स्पर्शाने जमीनदोस्त झाल्या, तेव्हा पहिल्या ते तिसऱ्या वचनांची पूर्तता झाली.

“आता अशी वार्ता येत आहे की न्यूयॉर्क भरतीच्या लाटेने वाहून जाईल, असे मी जाहीर केले आहे? मी असे कधीही म्हटलेले नाही. तेथे मजल्यावर मजले चढवून उभारल्या जात असलेल्या भव्य इमारतींकडे पाहताना मी असे म्हटले आहे, ‘जेव्हा प्रभू पृथ्वीला भयंकर रीतीने हादरविण्यासाठी उठेल, तेव्हा किती भयावह दृश्ये घडतील! तेव्हा प्रकटीकरण १८:१–३ मधील वचने पूर्ण होतील.’ प्रकटीकरणाचा संपूर्ण अठरावा अध्याय हा पृथ्वीवर काय ओढवणार आहे याविषयीचा इशारा आहे. परंतु न्यूयॉर्कवर काय ओढवणार आहे, यासंबंधी मला कोणताही विशेष प्रकाश मिळालेला नाही; मला केवळ एवढेच माहीत आहे की एके दिवशी देवाच्या सामर्थ्याने घडणाऱ्या उलथापालथीमुळे तेथील भव्य इमारती कोसळवल्या जातील. मला दिलेल्या प्रकाशावरून मला माहीत आहे की जगात विनाश आहे. प्रभूचा एक शब्द, त्याच्या प्रचंड सामर्थ्याचा एक स्पर्श, आणि या अवाढव्य वास्तू कोसळतील. अशी दृश्ये घडतील, ज्यांच्या भयावहतेची आपण कल्पनाही करू शकत नाही.” रिव्ह्यू अँड हेरल्ड, ५ जुलै, १९०६.

पहिली तीन वचने इस्लामच्या तिसऱ्या अनर्थाचे आगमन दर्शवतात. 9/11 हा एक लाख चव्वेचाळीस हजारांवर शिक्का मारण्याच्या कार्याचा आणि उत्तरकालीन पर्जन्याचा आरंभ दर्शवतो. शिक्का मारण्याचा संदेश हा अंतर्गत संदेश आहे, तर चौथ्या वचनातील बाबेलमधून बाहेर येण्याचे आवाहन हा बाह्य संदेश आहे. पहिली तीन वचने मंडळीवर होणारा न्यायनिवाडा दर्शवतात, तर चौथे वचन देवाच्या करारबद्ध लोकसमूहाबाहेर असलेल्यांच्या न्यायनिवाड्याचे आगमन दर्शवते.

“अशा प्रकारे, जगाला इशारा देण्याच्या अंतिम कार्यात मंडळ्यांना दोन भिन्न आवाहने केली जातात. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश असा आहे, ‘बाबेल पडली आहे, ती महान नगरी पडली आहे, कारण तिने सर्व राष्ट्रांना आपल्या जारकर्माचा क्रोधरूपी द्राक्षारस पाजला आहे.’ आणि तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या मोठ्या घोषणेत स्वर्गातून अशी वाणी ऐकू येते, ‘माझ्या लोकांनो, तिच्यातून बाहेर या.’” रिव्ह्यू अँड हेराल्ड, ६ डिसेंबर, १८९२.

प्रकटीकरणाच्या अठराव्या अध्यायातील त्या दोन वाणींचे पूर्वप्रतिरूप ख्रिस्ताने केलेल्या मंदिरशुद्धीकरणाच्या दोन प्रसंगांत दिसून आले होते.

“येशूने आपल्या सार्वजनिक सेवाकार्याला प्रारंभ केला, तेव्हा त्याने पावित्र्यभंग करणारा विटाळ दूर करून मंदिर शुद्ध केले. मंदिराचे दुसऱ्यांदा शुद्धीकरण करणे हे त्याच्या सेवाकार्याच्या अखेरच्या कृत्यांपैकी एक होते. त्याचप्रमाणे, जगाला इशारा देण्याच्या अंतिम कार्यात मंडळ्यांना दोन भिन्न आवाहने केली जातात. दुसऱ्या देवदूताचा संदेश असा आहे, ‘ती महानगरी बाबेल पडली आहे, पडली आहे, कारण तिने आपल्या जारकर्माचा क्रोधरूपी द्राक्षारस सर्व राष्ट्रांना पाजला आहे’ (प्रकटीकरण १४:८). आणि तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाच्या उच्च घोषात स्वर्गातून अशी वाणी ऐकू येते, ‘माझ्या लोकांनो, तिच्यातून बाहेर या, जेणेकरून तुम्ही तिच्या पापांत सहभागी होणार नाही आणि तिच्या पीडा तुम्हाला भोगाव्या लागणार नाहीत. कारण तिची पापे स्वर्गापर्यंत पोहोचली आहेत, आणि देवाने तिच्या अधर्मांचे स्मरण केले आहे’ (प्रकटीकरण १८:४, ५).” निवडक संदेश, पुस्तक २, ११८.

प्रारंभबिंदू

१८३८ ते १ ऑगस्ट १८४० या काळात जोसायाह लिच यांनी पाच महिन्यांच्या दुसऱ्या भविष्यसूचक कालखंडानंतर येणाऱ्या प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील ३९१ वर्षे आणि पंधरा दिवसांच्या भविष्यवाणीचा आरंभबिंदू शोधून काढला. त्यांच्या या शोधामुळे त्यांना त्या भविष्यवाणीच्या पूर्ततेचे केवळ वर्ष आणि महिनाच नव्हे, तर त्या महिन्यातील नेमका दिवसही आगाऊ अचूकपणे सांगता आला. १९ एप्रिल १८४४ रोजीच्या पहिल्या निराशेनंतर सॅम्युएल स्नो यांनी दानीएलाच्या आठव्या अध्यायातील २३०० दिवसांचा आरंभबिंदू शोधून काढला. त्यांच्या या शोधामुळे त्यांना केवळ वर्षच नव्हे, तर त्या वर्षातील महिना आणि दिवसही आगाऊ अचूकपणे सांगता आले. लिच यांच्या आरंभबिंदूच्या शोधाने पहिल्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य दिले आणि स्नो यांच्या आरंभबिंदूच्या शोधाने दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य दिले.

पहिला आणि दुसरा देवदूत हे १७९८ पासून २२ ऑक्टोबर १८४४ पर्यंतच्या मिलरवादी चळवळीचे प्रतिनिधित्व करतात; त्या दिवशी झालेल्या महान निराशेने तिसऱ्या देवदूताचे आगमन सूचित केले. तिसऱ्या देवदूताच्या इतिहासात, प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायातील पाच महिन्यांच्या भविष्यवाणीच्या प्रारंभबिंदूचा शोध लागल्याने मध्यरात्रीच्या हाकेचा संदेश आणि इस्लाम हे त्या संदेशाला कधी सामर्थ्य प्रदान करतात, हे निश्चित होते. तिसऱ्या देवदूताच्या अंतिम इशाऱ्याच्या प्रारंभबिंदूच्या या शोधात लिच आणि स्नो यांनी पूर्वप्रतिरूप म्हणून पूर्ण केलेल्या कार्याचाही समावेश होतो. नॅशव्हिलच्या संदेशात दुरुस्ती करावयाची आहे, आणि प्रारंभबिंदूचा शोध लागल्यावर ही दुरुस्ती होते.

मिलरवादी इतिहासात पाच महिन्यांच्या भविष्यवाणीचा प्रारंभबिंदू २७ जुलै १२९९ हा होता; परंतु २०२६ मध्ये लागलेला शोध प्रकटीकरणाच्या नवव्या अध्यायात पाच महिन्यांची दुसरी आणि त्याहून पूर्वीची भविष्यवाणी असल्याचे दर्शवितो. या आकलनामुळे नवव्या अध्यायात दर्शविलेला संपूर्ण इतिहास एकत्र जोडला जातो आणि त्याच प्रक्रियेत, ६३२ मध्ये सुरू होणाऱ्या पाच महिन्यांच्या कालखंडाकडे नेणारा भविष्यसूचक इतिहास उलगडणारी गुरुकिल्ली म्हणजे निनवेची लढाई होय, हे स्पष्ट होते.

६२७ मधील निनवेच्या लढाईनंतर पाच वर्षांनी मुहम्मदाचा मृत्यू झाला. त्याचा मृत्यू हा पाच महिन्यांच्या पहिल्या भविष्यवाणीचा प्रारंभबिंदू ठरला; ७८२ मध्ये इस्लामने पूर्व रोमचा केलेला मानभंग हा तिचा समारोप ठरला. निनवेच्या “किल्ली”पासून मुहम्मदाच्या मृत्यूपर्यंतच्या पाच वर्षांनंतर, निनवेच्या लढाईतील दोन प्रतिस्पर्ध्यांपैकी एक असलेल्या पर्शियन सत्तेचा अंत झाला. पर्शियाचा हा अंत मुहम्मदाच्या मृत्यूनंतर दहा वर्षांनी झाला. अशा प्रकारे, इस्लामच्या टोळांना मुक्त करणाऱ्या निनवेच्या लढाईच्या “किल्ली”नंतर पाच वर्षांनी मुहम्मदाचा मृत्यू झाला; हा मृत्यू पाच महिन्यांच्या भविष्यवाणीचा प्रारंभबिंदू ठरला. त्यानंतर, मुहम्मदाच्या मृत्यूनंतर दहा वर्षांनी पर्शियाचे पतन झाले. अशा प्रकारे, निनवेची किल्ली फिरवल्यापासून पाच वर्षांचा आणि त्यानंतर दहा वर्षांचा असा कालावधी होता.

पाच आणि दहा यांच्यातील प्रतीकात्मक संबंध ही पाच महिन्यांच्या भविष्यवाणीची “गुरुकिल्ली” आहे. भविष्यवाणीतील त्या पहिल्याच प्रतीकात्मक पाच आणि दहामध्येच या अध्यायातील पाच महिन्यांच्या ‘दोन’ भविष्यवाण्यांपैकी पहिल्या भविष्यवाणीचा आरंभ होतो. पाच महिने हे एकशे पन्नास दिवसांचे प्रतीक आहेत. पाच महिन्यांची पहिली भविष्यवाणी पाचव्या वचनात आहे, तर दुसरी दहाव्या वचनात आहे. तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि पंधरा दिवस या कालावधीची तिसरी भविष्यवाणी पंधराव्या वचनात आहे. पंधराव्या वचनातील तिसरी भविष्यवाणी १८३८ मध्ये मांडण्यात आली होती आणि १८४० च्या ऑगस्टपूर्वीच लिचने त्या भविष्यवाणीचा प्रारंभबिंदू शोधून काढला होता. त्याने आपले दुसरे विवेचन १ ऑगस्ट १८४० रोजी, म्हणजेच ११ ऑगस्ट १८४० रोजी झालेल्या पूर्ततेच्या दहा दिवस आधी प्रकाशित केले. त्याने तेथे आपले अंतिम विवेचन पूर्ततेच्या दहा दिवस आधी, म्हणजेच भविष्यवाणीतील अखेरच्या पंधरा दिवसांपैकी पाचव्या दिवशी प्रकाशित केले.

६२७ साली झालेल्या निनवेच्या लढाईनंतर पाच वर्षांनी मोहम्मद यांचा मृत्यू झाला. त्यांच्या मृत्यूने पाच महिन्यांच्या पहिल्या भविष्यवाणीचा प्रारंभ झाला; ७८२ मध्ये इस्लामकडून पूर्व रोमची मानहानी होऊन या भविष्यवाणीची सांगता झाली. निनवेच्या “किल्ली”पासून मोहम्मद यांच्या मृत्यूपर्यंतची पाच वर्षे उलटल्यानंतर, मोहम्मद यांच्या मृत्यूनंतर दहा वर्षांनी म्हणजे ६४२ साली, नहावंदच्या लढाईत पर्शियाच्या लष्करी सामर्थ्याचा निर्णायक पराभव झाला. अशा प्रकारे, इस्लामच्या टोळांना मुक्त करणाऱ्या निनवेच्या लढाईच्या “किल्ली”नंतर पाच वर्षांनी मोहम्मद यांचा मृत्यू झाला, जो पाच महिन्यांच्या भविष्यवाणीचा आरंभबिंदू ठरला. त्यानंतर, मोहम्मद यांच्या मृत्यूनंतर दहा वर्षांनी, नहावंद येथे पर्शियाच्या लष्करी सामर्थ्याचा निर्णायक पराभव झाला. अशा प्रकारे, निनवेची किल्ली फिरविल्यापासून प्रथम पाच वर्षांचा आणि त्यानंतर दहा वर्षांचा कालावधी लोटला.

११ ऑगस्ट १८४० रोजी कॉन्स्टँटिनोपलमधील ऑटोमन सत्तेवर अंकुश घालण्यात येण्याबरोबरच पहिल्या आणि दुसऱ्या आपत्तींच्या भविष्यवाण्यांची सांगता झाली; त्याच वेळी त्या घटनेच्या अनुषंगाने लिचचे पाच आणि दहा दिवस पूर्ण झाले. ती तीनशे एक्याण्णव वर्षे यहेज्केलच्या ग्रंथातील चौथ्या अध्यायातील भविष्यवाणीशी सुसंगत आहेत. तेथे यहेज्केलला तीनशे नव्वद वर्षे आपल्या डाव्या कुशीवर पडून राहण्याची आज्ञा देण्यात आली होती. त्याला असे करण्याची आज्ञा ज्या उताऱ्यात देण्यात आली होती, तो उतारा पहिल्या अध्यायाच्या पहिल्या वचनापासून सुरू होतो.

असे झाले की, तीसाव्या वर्षी, चौथ्या महिन्याच्या पाचव्या दिवशी, मी खबार नदीच्या तीरावर बंदिवानांमध्ये असताना आकाश उघडले आणि मला देवाचे दृष्टान्त झाले. यहेज्केल १:१.

“तिसावे वर्ष” हे योशीयाच्या कारकिर्दीत सुरू झालेल्या सतराव्या योबेल चक्राचे तिसावे वर्ष होय. चौथ्या महिन्याचा पाचवा दिवस २१ जुलै १८४४ या तारखेशी जुळत होता; १९ एप्रिल १८४४ रोजीची निराशा आणि २२ ऑक्टोबर १८४४ रोजीची निराशा यांदरम्यानच्या मिलरवाद्यांच्या प्रतीक्षाकाळाचा हा नेमका मध्यबिंदू होता. त्या दिवशी सॅम्युएल स्नो यांनी बोस्टन येथे मध्यरात्रीच्या आरोळीचा खरा संदेश सादर करताना “पाहा, वर येत आहे” या शब्दप्रयोगाचा प्रथम वापर केला. मिलरवाद्यांच्या इतिहासातील हा मध्यबिंदू ईश्वरी प्रेरणेद्वारे निर्देशित करण्यात आला आहे.

“१८४४ च्या उन्हाळ्यात, २३०० दिवसांचा कालावधी संपेल असे सुरुवातीला मानले गेले होते ती वेळ आणि तो कालावधी ज्या ऋतूपर्यंत चालणार असल्याचे नंतर आढळून आले तो त्याच वर्षाचा शरद ऋतू, यांच्या मध्यावर, पवित्र शास्त्रातील अगदी याच शब्दांत संदेश घोषित करण्यात आला: ‘पाहा, वर येत आहे!’” महान संघर्ष, ३९८.

येथील महत्त्वाचा मुद्दा मुख्यतः बायबलमधील कालगणनेशी संबंधित आहे; कारण १७ व्या योबेल चक्राच्या ३० व्या वर्षापासून तीनशे नव्वद वर्षे मागे गेल्यास आपण इ.स.पू. ९७७ मध्ये झालेल्या राज्याच्या विभाजनापर्यंत पोहोचतो. त्या वेळी इस्राएलचा राजा यराबाम याच्या बंडामुळे योशीयाविषयीची भविष्यवाणी करण्यात आली, जिची घोषणा १ राजे १३ मध्ये आज्ञाभंग करणाऱ्या संदेष्ट्याने केली होती. यिर्मया अध्याय एक, वचन दोन यावरून स्पष्ट होते की यिर्मयाने आपल्या सेवाकार्याचा आरंभ राजा योशीया याच्या कारकिर्दीच्या १३ व्या वर्षी केला.

आमोनाचा पुत्र, यहूदाचा राजा योशीया याच्या कारकिर्दीच्या तेराव्या वर्षी ज्याला परमेश्वराचे वचन प्राप्त झाले. यिर्मया १:२.

योशीयाच्या राज्यकाळातील तेरावे वर्ष इ.स.पू. ६२७ होते, म्हणजे इ.स.पू. ५८७ मधील वेढ्याच्या चाळीस वर्षे आधी. यहेज्केल यहूदासाठी आपल्या उजव्या कुशीवर पडून राहिल्याच्या चाळीस वर्षांचा आरंभ तेव्हाच झाला आणि वेढ्याच्या वेळी त्यांचा शेवट झाला; तो आपल्या डाव्या कुशीवर पडून राहिल्याच्या तीनशे नव्वद वर्षांचाही शेवट त्याच वेळी झाला. या तीनशे नव्वद वर्षांचा आरंभ इ.स.पू. ९७७ मध्ये झाला, जेव्हा इस्राएलच्या उत्तरेकडील दहा वंशांचा राजा यराबाम याच्या बंडाविरुद्ध योशीयाविषयीची भविष्यवाणी घोषित करण्यात आली. वेढ्याच्या चाळीस वर्षे आधी सुरू झालेले यिर्मयाचे सेवाकार्य दक्षिणेकडील यहूदा वंशाच्या बंडाचे प्रतिनिधित्व करते. योशीया इ.स.पू. ९७७ ते इ.स.पू. ६२७ या कालखंडाचे प्रतिनिधित्व करतो; या कालखंडाचा आरंभ उत्तरेकडील दहा वंशांच्या अल्फा बंडाने झाला आणि दक्षिणेकडील यहूदा राज्याचे ओमेगा बंड प्रकट झाले तेव्हा त्याचा शेवट झाला. इ.स.पू. ९७७ मध्ये सुरू झालेला तीनशे नव्वद वर्षांचा कालावधी, जो यहेज्केलने आपल्या डाव्या कुशीवर पडून राहण्याद्वारे दर्शविला होता, अपवर्जक कालगणनेच्या संदर्भात ऐतिहासिकदृष्ट्या आणि भविष्यवाणीच्या दृष्टीने अचूक आहे.

तरीही, देवाच्या वचनात अपवर्जक आणि समावेशक अशा दोन्ही कालगणनापद्धती आढळतात. जेव्हा आपण त्याच कालखंडाची समावेशक पद्धतीने गणना करतो, तेव्हा आपण इ.स.पू. ९७८ हे वर्ष समाविष्ट केले पाहिजे, कारण भविष्यवाणीची समाप्ती वर्षाच्या मध्यावर (१८४४ मध्ये २१ जुलै रोजी) होते. त्यामुळे या कालखंडाची समावेशक पद्धतीने गणना केल्यास तो तीनशे नव्वद वर्षांचा नव्हे, तर तीनशे एक्याण्णव वर्षांचा ठरतो. ५८७ साली सुरू झालेल्या वेढ्याच्या एक पूर्णांक पाच वर्षांमुळे समावेशक गणनेवर आधारित भविष्यवाणीचा कालावधी तीनशे एक्याण्णव वर्षे आणि त्यानंतर ‘एक पूर्णांक पाच’ वर्षे असा ठरतो. यहेज्केलाच्या पुस्तकाच्या चौथ्या अध्यायात ही एक पूर्णांक पाच वर्षे, म्हणजेच अठरा महिने, नमूद केलेले आहेत आणि याच अध्यायात एक दिवस म्हणजे एक वर्ष हे तत्त्वही स्पष्ट केलेले आहे. वेढ्याच्या दीड वर्षांचा प्रतीकात्मक अर्थ पंधरा दिवस असाही घेतला जातो.

यहेज्केलच्या वेढ्यातही प्रकटीकरण 9:15 मधील भविष्यवाणीतील तीच संख्यागणना आढळते. याच इतिहासात उत्तरेकडील वार्ता यरुशलेमच्या दोन विध्वंसांद्वारे दर्शविल्या जातात. हे दोन्ही विध्वंस उत्तरेकडील राजांनी घडवून आणले; हे राजे अंतिम दिवसांतील पोपसत्तेचे प्रतीक होते. इस्लामद्वारे दर्शविल्या जाणाऱ्या पूर्वेकडील वार्ताही याच इतिहासाशी जोडल्या जातात, कारण दानीएलच्या अकराव्या अध्यायातील चव्वेचाळिसाव्या वचनातील बाह्य आणि अंतर्गत संदेश मिळून मानवाच्या परीक्षाकाळाच्या समाप्तीची घोषणा करणारा दुहेरी संदेश तयार होतो. पाच महिन्यांच्या भविष्यवाणीच्या गुप्त प्रारंभबिंदूवरील मुद्रा उघडली जाताच तो संदेश एकत्र आणला जातो. ती मुद्रा उघडली जाते तेव्हा, पहिल्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य प्रदान करण्यात लिचने केलेले कार्य आणि दुसऱ्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य प्रदान करण्यात सॅम्युएल स्नोने केलेले कार्य, तिसऱ्या देवदूताच्या संदेशाला सामर्थ्य प्रदान करण्यात एकत्र येतात.

लिच आणि स्नो यांनी दर्शविलेली पूर्वीच्या संदेशातील दुरुस्ती ही १८ जुलै २०२० च्या नॅशव्हिल संदेशातील त्या दुरुस्तीचे पूर्वप्रतिरूप आहे, आणि प्रारंभबिंदूवरील मुद्रा २०२६ मध्ये उघडली गेली, म्हणजेच ज्या संदेशावरील मुद्रा १९८९ मध्ये उघडली गेली होती, तो संदेश १९९६ मध्ये औपचारिक स्वरूपात मांडण्यात आल्यानंतर तीस वर्षांनी.

पुढील लेखात आपण या विचारांची चर्चा पुढे चालू ठेवू.