ဒံယေလကျမ်း - တစ်ရာသုံးဆယ့်ရှစ်စာတမ်း

ဒံယေလအခန်း ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၄၀ သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတွင်း အလွန်နက်ရှိုင်းအရေးပါသော အခန်းငယ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုအခန်းငယ်အတွင်း ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသော ပရောဖက်ပြုသမိုင်းများမှာ ယေဇကျေလ၏ ရူပါရုံ၌ မြင်ရသော ဘီးအတွင်းရှိ ဘီးများကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ပေါင်းစည်းစေသော နေရာဖြစ်သည်။ ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် မီလာရိုက်လှုပ်ရှားမှု၏ အဆုံးကာလနှင့်လည်းကောင်း၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် တတိယကောင်းကင်တမန်၏ လှုပ်ရှားမှု၏ အဆုံးကာလနှင့်လည်းကောင်း၊ နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များ၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၏ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း သမိုင်းများကို ပုံဖော်ပြသထားသည်။ ထိုအခန်းငယ်အတွင်းတွင် ၁၇၉၈ ခုနှစ်၌ ပထမကောင်းကင်တမန်နှင့်အတူ ရောက်ရှိလာသော နီးကပ်လာနေသည့် တရားစီရင်ခြင်း၏ ကြေညာချက်မှစ၍ အခန်းငယ် ၄၁ ၏ တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေတိုင်အောင် ပါဝင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအခန်းငယ်သည် ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်အပေါ် စစ်ဆေးတရားစီရင်ခြင်းကို သေဆုံးသူများမှစတင်ကာ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းအထိလည်းကောင်း၊ လောဒိကေယ အက်ဒဗင်တစ်ဝါဒကို ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ နှုတ်မှ အန်ထုတ်တော်မူခြင်းအထိလည်းကောင်း ကိုယ်စားပြုဖော်ပြသည်။

၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်သည် သေစေလောက်သောဒဏ်ရာကို ခံရရှိခဲ့သော သမိုင်းမှစ၍၊ အခန်းငယ် လေးဆယ့်တစ်တွင် ထိုသေစေလောက်သောဒဏ်ရာသည် ကုသပျောက်ကင်းသည့်တိုင်အောင်ရှိသော သမိုင်းကို ထိုအခန်းငယ်၏ သမိုင်းအဖြစ် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ အခန်းငယ် လေးဆယ့်တစ်မှ စတင်၍ ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ တရားစီရင်ခြင်းများ တိုး၍ပြင်းထန်လာသော အခြေအနေအတွင်း၌ တည်ရှိနေပြီး၊ ထိုတရားစီရင်ခြင်းများသည် အခန်းငယ် ထိုတစ်ခု၌ပင် စတင်သည်။ ဤပရောဖက်ဆန်သော အဓိပ္ပာယ်အရ၊ အခန်းငယ် လေးဆယ်သည် ဒံယေလအခန်းကြီး ဆယ့်တစ်၏ အဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခန်းကြီး၏ အခန်းငယ် တစ်နှင့် နှစ်တို့သည် အစဖြစ်ကြသည်။ အခန်းကြီး ဆယ့်တစ်သည် အန္တိခရစ်၏ ပုန်ကန်မှုကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အခန်းကြီး ဆယ်သည် ဟိဒေက္ကေလမြစ်ရူပါရုံ၏ အစကို ကိုယ်စားပြုကာ၊ အခန်းကြီး ဆယ့်နှစ်သည် အဆုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အခန်းကြီး ဆယ်နှင့် ဆယ့်နှစ်တို့သည် ပထမနှင့် နောက်ဆုံးကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အခန်းကြီး ဆယ့်တစ်သည် အလယ်ရှိ ပုန်ကန်မှုဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၀ နှင့် အခန်း ၁၂ သည် တူညီကြသည်။ အကြောင်းမူကား၊ အခန်း ၁၁ နှင့် မတူဘဲ၊ ထိုအခန်းနှစ်ခန်းသည် ရူပါရုံနှင့် ဆက်စပ်သော ဒန်ယေလ၏ အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသော်လည်း၊ အခန်း ၁၁ သည် ရူပါရုံကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၀ သည် ဟေဗြဲ အက္ခရာ၏ ပထမအက္ခရာ ဖြစ်ပြီး၊ အခန်း ၁၁ သည် ဟေဗြဲ အက္ခရာ၏ ဆယ်သုံးမြောက် ပုန်ကန်သော အက္ခရာ ဖြစ်ကာ၊ အခန်း ၁၂ သည် အက္ခရာစဉ်၏ နောက်ဆုံးအက္ခရာ ဖြစ်သည်။ ဟိဒ္ဒေကေလမြစ်၏ ရူပါရုံသည် “သမ္မာတရား” ဖြစ်သည်။

အခန်း ဆယ့်တစ်တွင် အစသည် အဆုံးကို ဖော်ပြသည်၊ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်သည် ဘယ်သောအခါမျှ မပြောင်းလဲသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် လေးဆယ်တွင် ကိုယ်စားပြုထားသော နောက်ဆုံးသမိုင်းသည် သားရဲ၏ရုပ်တုနှင့်ဆိုင်သော စမ်းသပ်ခြင်းကာလ ဖြစ်သည်။ ထိုစမ်းသပ်ခြင်းကာလသည် အခန်းငယ် လေးဆယ့်တစ်တွင် ကိုယ်စားပြုထားသော သားရဲ၏အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် တစ်နှင့် နှစ်တို့သည် တစ်ရာလေးဆယ့်လေးထောင်တို့၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကာလကို ကိုင်တွယ်ဖော်ပြရမည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုကာလသည် သားရဲ၏ရုပ်တု ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ခြင်းကာလလည်း ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

အဆုံးကာလတစ်ခုကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးသော လမ်းညွှန်အမှတ်အသား နှစ်ခုသည် အမြဲရှိလေ့ရှိသည်။ မောရှေ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လှုပ်ရှားမှု၌ အာရုန်၏ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် သုံးနှစ်အကြာတွင် မောရှေ၏ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်မှ ထွက်၍ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်သော ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လှုပ်ရှားမှု၌ ဒါရိရှ်မင်းကြီး ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ကုရုမင်းကြီး ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လှုပ်ရှားမှု၌ ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်၏ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ခြောက်လအကြာတွင် ခရစ်တော်၏ မွေးဖွားခြင်း ဖြစ်သည်။ မီလာရေးတို့၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လှုပ်ရှားမှု၌ ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းစနစ်၏ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ၁၇၉၉ ခုနှစ်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ သေဆုံးခြင်း ဖြစ်သည်။ တတိယကောင်းကင်တမန်၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လှုပ်ရှားမှု၌ သမ္မတ ရေဂန်နှင့် ပထမ သမ္မတ ဘုရှ်တို့ ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်ကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၀၊ အခန်းငယ် ၁ တွင် ကုရုမင်းကြီးကို ဖော်ပြထားသည်။

အခန်းဆယ်၏ အောက်ပါကျမ်းချက်များတွင်၊ အခန်းတစ်ဆယ့်တစ်၌ ဂါဗြေလက ပရောဖက်ပြုသမိုင်း၏ ရူပါရုံကို ပေးအပ်မည့်အရာထက် ကြိုတင်၍ ကိုယ်စားပြုထားသော ဒံယေလ၏ အတွေ့အကြုံကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။ ကုရုသည် အဆုံးကာလကို မှတ်သားစေသည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယခင်က ကုရုသည် ဒါရိ၏ တူဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဗေလရှဇ္ဇာကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော ဒါရိ၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ်လည်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့ကြောင့် နှစ်ခုနစ်ဆယ်သော ချုပ်နှောင်ခြင်းကာလ၏ အဆုံးကို မှတ်သားစေ하였다။ ထိုချုပ်နှောင်ခြင်းကာလသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဣသရေလသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗာဗုလုန်၌ ၅၃၈ ခုနှစ်မှ ၁၇၉၈ ခုနှစ်အထိ ချုပ်နှောင်ခံရသော တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်နှစ်သော ချုပ်နှောင်ခြင်းကာလ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်သည်။

၁၇၉၈ ခုနှစ်၌ ပြီးဆုံးသည့် တစ်ထောင့်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်နှစ်ကာလသည် အဆုံးကာလကို မှတ်သားပေးသကဲ့သို့၊ ထိုသမိုင်းအတွက် ခုနစ်ဆယ်နှစ်ကာလ၏ အဆုံးသည်လည်း “အဆုံးကာလ” ကို မှတ်သားပေးခဲ့သည်။ ဒါရိနှင့် ကုရုနှစ်ဦးစလုံးကို ဗေလရှဇ်ဇာ၏ သေခြင်းနှင့် ဗာဗုလုန်နိုင်ငံ၏ အဆုံးတွင် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုအမှုကို ပြီးမြောက်စေသော ဒါရိ၏ စစ်ဗိုလ်ချုပ်အနေနှင့် ကုရုသည် ဒါရိကို ကိုယ်စားပြုနေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဂျော့ဂ်ျ ဘုရှ် အကြီးအကဲ ပထမကို ၁၉၈၉ ခုနှစ်၊ ဇန်နဝါရီ ၂၀ ရက်နေ့တွင် သမ္မတအဖြစ် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုခန့်အပ်ခဲ့စဉ်၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်၏ ပထမ ဆယ့်ကိုးရက်တာကာလအတွင်း ရီးဂန်သည် သမ္မတဖြစ်နေခဲ့သည်။

ဟိဒ္ဒေခေလ၏ ရူပါရုံသည် ကုရု၏ သုံးနှစ်မြောက်နှစ်၌၊ အဆုံးကာလတွင် စတင်ခဲ့သည်။ ဂါဗြေလသည် အခန်း ၁၁ ၏ ပရောဖက်ပြုသမိုင်းကို ဒံယေလအား ဖော်ပြစတင်သောအခါ၊ သူသည် ပထမဦးစွာ ဒါရိ၏ ပထမနှစ်ကို ကိုးကားဖော်ပြသည်။ ထိုသို့ ပြုခြင်းမှာ မိမိ ဒံယေလအား တင်ပြမည့် ပရောဖက်ပြုသမိုင်း၏ ရူပါရုံသည် နောက်ဆုံးအဆုံးကာလ၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်၌ စတင်ကြောင်းကို ရှင်းလင်းစွာ တည်ထောင်ရန်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ပရောဖက်များအားလုံးသည် မိမိတို့ အသက်ရှင်နေခဲ့သော နေ့ရက်များထက် နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များအကြောင်းကို ပိုမို၍ ဟောပြောကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၁၉၈၉ ခုနှစ်၌ အဆုံးကာလကို ကိုယ်စားပြုသော ဒါရိမင်း၏ ပထမနှစ်တွင် ဂါဗြေလသည် “ရပ်လျက်ရှိ” ခဲ့သဖြင့်၊ “အဆုံးကာလ” တစ်ခု၌ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ရောက်လာသည်ကို ဖော်ထုတ်ပြသနေသည်။ ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ပထမကောင်းကင်တမန် ရောက်လာခဲ့ပြီး၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် တတိယကောင်းကင်တမန် ရောက်လာခဲ့သည်။ တတိယကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားသည် ၂၀၀၁ ခုနှစ်တွင် တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံလာသောအခါမှသာ တတိယကောင်းကင်တမန်၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်း စတင်ခဲ့သော်လည်း၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် တတိယကောင်းကင်တမန် ရောက်လာခြင်း၏ လှုပ်ရှားမှုကိုမူ အဆုံးကာလ၌ ဂါဗြေလ ရပ်လျက်ရှိခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ ဂါဗြေလသည် ဒံယေလအား “သမ္မာတရား၏ ကျမ်းစာ၌ မှတ်တမ်းတင်ထားသောအရာ” ကို ပြသမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဟိဒ္ဒေကလ၏ ဗျာဒိတ်သည် ဂါဗြေလ ယခု ထုတ်ဖော်တင်ပြမည့် “သမ္မာတရား” ၏ လက်မှတ်အမှတ်အသားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

ဒသမအခန်း၏ တစ်ဆယ့်လေးပိုဒ်တွင် ဂါဗြေလသည် ဒံယေလအား ဟိဒ္ဒေကေလ၏ ရူပါရုံ၌ မိမိဖော်ပြနေသောအရာမှာ “နောက်ဆုံးသောကာလ၌ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအပေါ် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာ” ဖြစ်ကြောင်းကို ယခင်ကတည်းက အသိပေးပြီးဖြစ်သည်။

ဒံယေလအခန်းကြီး ၁၁ ၏ ဒုတိယအခန်းငယ်သည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် အဆုံးကာလ၌ ဖွင့်လှစ်ပြသခြင်းခံရသော အသိပညာကို ကိုယ်စားပြု၍၊ ၎င်းအသိပညာသည် “နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များ၌” ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအပေါ် “ဖြစ်ပျက်လာမည့်အရာများ” ကို ဖော်ထုတ်ပြသည်။

ကုရုသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်နောက်ပိုင်း ဒုတိယမင်းကြီးကို ကြိုတင်ပုံဖော်ပြသသည်။ သူသည် မေဒိ-ပေရရှားအင်ပါယာ၏ မင်းကြီးဖြစ်ပြီး၊ ထိုအင်ပါယာသည် မေဒိနှင့် ပေရရှားတို့ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါဝင်သည့် နောက်ဆုံးကာလ သမ္မာကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်၏ နိုင်ငံတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အဆုံးကာလ၌ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် ပေါ်ထွန်းလာသော ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါ မြေတိရစ္ဆာန်၏ နိုင်ငံတော်၌ ဒုတိယမင်းကြီးပြီးနောက်တွင် မင်းကြီးသုံးပါး (ကလင်တန်၊ ဘုရှ် နောက်ဆုံး၊ အိုဘားမား) သည် ရှိဦးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက်တွင် သူတို့အားလုံးထက် များစွာချမ်းသာသော မင်းကြီးတစ်ပါး ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ပထမ ဘုရှ်နောက်လိုက်လာသော မင်းကြီးသုံးပါးသည် ၎င်းတို့ သမ္မတဖြစ်ခဲ့ကြပြီးနောက်၌သာ၊ ထို့ပြင် သမ္မတဖြစ်လာခဲ့ကြသောကြောင့်သာ ချမ်းသာလာကြသည်။ ထရမ့်သည်၊ များစွာပိုမိုချမ်းသာသော စတုတ္ထမြောက်သူဖြစ်ပြီး၊ သမိုင်းတစ်လျှောက် အချမ်းသာဆုံး သမ္မတလည်းဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ငွေကြေးဓနကို သမ္မတဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ရရှိခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အဓိကအားဖြင့် အိမ်ခြံမြေရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုလုပ်ငန်းများမှတစ်ဆင့်၊ သမ္မတအဖြစ် ဝင်ရောက်ယှဉ်ပြိုင်မီ အချိန်ကပင် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

နှိုင်းယှဉ်၍ဆိုရလျှင်၊ အမေရိကန်သမိုင်းတွင် အချမ်းသာဆုံး သမ္မတဟောင်းမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ ပထမဦးဆုံးသမ္မတဖြစ်သည်။ ဒေါ်နယ်ထရန့်မတိုင်မီက ဂျော့ခ်ျ ဝါရှင်တန်သည် အမေရိကန်သမိုင်းတစ်လျှောက် အချမ်းသာဆုံးသမ္မတဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဒေါ်နယ်ထရန့်ကဲ့သို့ပင် အိမ်ခြံမြေရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုများအားဖြင့် သူ၏ဥစ္စာဓနကို ရရှိခဲ့သည်။ ဝါရှင်တန်နှင့် ထရန့် နှစ်ဦးစလုံးသည် ရိုးရာနိုင်ငံရေးလမ်းကြောင်းမဟုတ်သော နောက်ခံအခြေအနေများမှ သမ္မတရာထူးသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ဝါရှင်တန်သည် သမ္မတမဖြစ်မီ အဓိကအားဖြင့် စစ်ရေးခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထရန့်မှာလည်း ဝါရှင်တန်ကဲ့သို့ နိုင်ငံရေးအတွေ့အကြုံ မရှိဘဲ စီးပွားရေးသမားနှင့် ရုပ်မြင်သံကြားပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

သမ္မတနှစ်ဦးစလုံးသည် ၎င်းတို့၏ ခိုင်မာသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုပုံစံများကြောင့် လူသိများခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုဂုဏ်လက္ခဏာများကို ထင်ရှားစေသည့်နည်းလမ်းမှာ အတော်ကွာခြားခဲ့သည်။ ဝါရှင်တန်သည် တော်လှန်ရေးစစ်ပွဲကာလနှင့် သမ္မတနိုင်ငံ၏ အစောပိုင်းနှစ်များအတွင်း တည်ငြိမ်၍ စိတ်ခံနိုင်ရည်ရှိကာ ယုံကြည်မှုအပြည့်ရှိသော ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်စေသော တည်ရှိမှုကြောင့် လူသိများခဲ့သော်လည်း၊ ထရမ့်သည် ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးတွင် အခိုင်အမာဆောင်ရွက်သော ချဉ်းကပ်ပုံကြောင့် လူသိများသည်။ ဝါရှင်တန်နှင့် ထရမ့် နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်အရေးပါသော အငြင်းပွားဖွယ် ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုသို့ဖြစ်ရသည့် အကြောင်းရင်းများမှာ လုံးဝကွဲပြားခဲ့သည်။ ဝါရှင်တန်သည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ကြည်ညိုလေးစားခံရသော်လည်း၊ ကျွန်စနစ်အပေါ် သူ၏ အမြင်အပါအဝင် ကိစ္စအမျိုးမျိုးကြောင့် သူ၏ ခေတ်ကာလအတွင်း ဝေဖန်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ထရမ့်၏ သမ္မတသက်တမ်းသည် လူမှုမီဒီယာပေါ်ရှိ “mean tweets” ဟု ခေါ်သော စကားပြောသံပြင်းထန်သည့် တွစ်များကို အသုံးပြုခြင်း၊ အမေရိကာကို ဦးစားပေးသော မူဝါဒဆုံးဖြတ်ချက်များ၊ နှင့် သူ၏ ကိုယ်ကိုယ်သတိပြုမှုတို့ အပါအဝင် အငြင်းပွားဖွယ်ရာများစွာဖြင့် မှတ်သားခံခဲ့ရသည်။

အချမ်းသာဆုံးနှင့် ဆဋ္ဌမမြောက် သမ္မတသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီ နဂါး၏ တန်ခိုးအာဏာများကို လှုံ့ဆော်ထကြွစေရန် ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၁ ၏ အပိုဒ် ၂ ၏ သမိုင်းကို ၁၇၇၆၊ ၁၇၈၉ နှင့် ၁၇၉၈ ကာလ၏ သမိုင်းအပေါ် တင်၍ ဆန်းစစ်သည့်အခါ၊ အဆုံးကာလကို အစကာလအားဖြင့် ယေရှုက ဖော်ပြတော်မူသကဲ့သို့၊ မြေသားရဲ၏ နောက်ဆုံး သမ္မတကို ရည်ညွှန်းသော ထပ်ဆောင်းအချက်အလက်များကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရသည်။ ၁၇၇၆ နှင့် ၁၇၈၉ ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ပထမကာလနှစ်ခုသည် နောက်ဆုံး သမ္မတသည် ခုနစ်ပါးထဲမှ ထွက်လာသော အဋ္ဌမမြောက် သမ္မတဖြစ်မည်ကို သက်သေခံသော သက်သေ နှစ်ပါးကို ပေးသည်။ Trump သည် Reagan နောက်ပိုင်း ဆဋ္ဌမမြောက် သမ္မတဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အဋ္ဌမမြောက် သမ္မတအဖြစ် သူသည် “ခုနစ်ပါးထဲမှ” ဖြစ်လိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးဖြစ်သော အဋ္ဌမမြောက် သမ္မတသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက သားရဲ၏ ရုပ်တုကို “သားရဲထံသို့လည်းကောင်း၊ သားရဲ၏အဖြစ်လည်းကောင်း” ဖွဲ့စည်းသောအချိန်တွင် အုပ်စိုးလိမ့်မည်။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက သားရဲ၏ရုပ်တုကို ဖွဲ့စည်းသောအချိန်၌ အုပ်စိုးမည့် သမ္မတသည် ရှစ်မြောက်သူဖြစ်ရမည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် Peyton Randolph နှင့် John Hancock တို့၏ သက်သေခံချက်အရ သူသည် ခုနစ်ယောက်ထဲမှ ဖြစ်သောသူဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်သည် ခုနစ်ခေါင်းထဲမှ ဖြစ်ခဲ့သော ရှစ်မြောက်ခေါင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုစနစ်သည် ပရောဖက်ပြုထားသော သေစေနိုင်သည့် ဒဏ်ရာကို ခံယူခဲ့သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်၏ ရုပ်တုပုံသဏ္ဍာန်ဖြစ်ရန်၊ ခုနစ်ယောက်ထဲမှ ဖြစ်သော ရှစ်မြောက်သမ္မတသည်လည်း ပရောဖက်ပြုထားသည့် “ဒဏ်ရာရခြင်း” သို့မဟုတ် “သတ်ဖြတ်ခြင်း” ဟူသော ပရောဖက်ဆိုင်ရာ သတ်မှတ်ချက်တစ်ရပ်ကိုလည်း ရှိရမည်။

ပေါလုက ထိုအချိန်၌ပင် မတရားမှု၏လျှို့ဝှက်ချက် (အပြစ်သား) သည် လှုပ်ရှားလုပ်ဆောင်နေပြီဟု သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ခဲ့သည့်ကာလမှစ၍ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာသည် တိုက်ခိုက်ရုန်းကန်နေခဲ့ရသော နဂါးတန်ခိုး (ပြင်သစ်) ထံမှ ၎င်း၏ သေစေနိုင်သော အနာကို ရရှိခဲ့သည်။ ပုဂံနဂါးအာဏာသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာက 538 ခုနှစ်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ ရာဇပလ္လင်ကို သိမ်းယူမယူနိုင်စေရန် တားဆီးထိန်းချုပ်လျက်ရှိခဲ့သည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာသည် အစမှစ၍ ၎င်း၏ နောက်ဆုံးပျက်စီးခြင်းတိုင်အောင် နဂါးအင်အားများကို ဆန့်ကျင်၍ ရုန်းကန်လျက်ရှိသည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာ၏ ရုပ်ပုံတစ်ရပ်သည် ထိုရုပ်ပုံက နဂါးအင်အားတစ်ရပ်နှင့် ရုန်းကန်ရမည်ဟု တောင်းဆိုသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၇ တွင် ခေါင်းခုနစ်လုံးထဲမှ ဖြစ်သော အဋ္ဌမခေါင်းဖြစ်သည့် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာသည် နောက်ဆုံးတွင် မီးဖြင့် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခံရ၍၊ သူမ၏အသားကို ဘုရင်ဆယ်ပါးက စားကြလိမ့်မည်။ သေဆုံးခြင်းနှစ်ကြိမ်လုံး၌ (၁၇၉၈ နှင့် နောက်ဆုံးသောကာလများ) ပုပ်ရဟန်းတိရစ္ဆာန်သည် နဂါးအင်အားတစ်ရပ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရသည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် တိရစ္ဆာန်၏ ရုပ်ပုံကို ဖွဲ့စည်းနိုင်ရန်အတွက် အဋ္ဌမသမ္မတသည်လည်း မိမိ စစ်တိုက်နေခဲ့သော နဂါးအင်အားတစ်ရပ်၏ လက်ချက်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်၌ အဆုံးကာလစတင်ပြီးနောက် ဆဋ္ဌမဘုရင်သည် နဂါးအင်အားအားလုံးကို လှုံ့ဆော်နှိုးဆော်ခဲ့သော ဘုရင်ဖြစ်သည်။

ရိုနယ် ရေဂန်သည် ဘာသာပျက်သော ပရိုတက်စတင့်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပထမ ဂျော်ဂျ် ဘုရှ်မှာ သာမန်အားဖြင့် မြင်တွေ့ရသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ နာမည်ကြီးစကားများထဲမှ တစ်ခုမှာ ၁၉၈၈ ခုနှစ် ဩဂုတ်လ ၁၈ ရက်နေ့တွင် သူက မုသားပြောဆိုခဲ့ရာ၌ “ပြီးတော့ အခွန်များကို မတိုးမြှင့်မည့်သူက ကျွန်တော်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ယခု ကျွန်တော့်ပြိုင်ဘက်ကတော့ နောက်ဆုံးရွေးချယ်စရာအဖြစ်ဖြစ်စေ၊ တတိယရွေးချယ်စရာအဖြစ်ဖြစ်စေ အခွန်တိုးမြှင့်မည်ဟု ပြောနေပါတယ်။ သို့သော် နိုင်ငံရေးသမားတစ်ဦးက ဒီလိုပြောလာလျှင်၊ သူ စစ်ဆေးဝင်ရောက်မည့် ရွေးချယ်စရာတစ်ခုက အဲဒါပဲဆိုတာ သင်တို့ သိကြပါတယ်။ ကျွန်တော့်ပြိုင်ဘက်က အခွန်တိုးမြှင့်ခြင်းကို မပယ်ချထားပါဘူး။ သို့သော် ကျွန်တော်ကတော့ ပယ်ချမည်။ ကွန်ဂရက်က ကျွန်တော့်ကို အခွန်တိုးမြှင့်ဖို့ ဖိအားပေးလိမ့်မည်၊ ကျွန်တော်က ‘မဟုတ်ဘူး’ ဟုပြောမည်။ သူတို့ ဖိအားပေးလိမ့်မည်၊ ကျွန်တော်က ‘မဟုတ်ဘူး’ ဟုပြောမည်၊ သူတို့ ထပ်ပြီး ဖိအားပေးလိမ့်မည်၊ ပြီးတော့ သူတို့အား ကျွန်တော် ပြောနိုင်သမျှမှာ—ကျွန်တော့်နှုတ်ခမ်းကို ဖတ်လိုက်ကြပါ: အခွန်အသစ် မရှိ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ထိုလူထုရှေ့၌ ပြောကြားသော မုသာစကားအပြင်၊ နဂါးအာဏာ၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး၏ လက္ခဏာတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည့်အရာအနေဖြင့်၊ သူ၏ အလွန်ကျော်ကြားသော စကားကို ၁၉၉၀ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပသော ကွန်ဂရက်၏ ပူးတွဲအစည်းအဝေး၌ ပြောကြားခဲ့ရာ “ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနေသည်ကို မြင်နိုင်ကြပြီ။ ကမ္ဘာသစ်အစီအစဉ်တစ်ရပ်၏ အမှန်တကယ် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်။ Winston Churchill ၏ စကားအတိုင်းဆိုလျှင်၊ ‘အင်အားကြီးသူတို့ထံမှ အင်အားနည်းသူတို့ကို … တရားမျှတမှုနှင့် တရားသဖြင့် ပြုမူမှု၏ သဘောတရားများက ကာကွယ်ပေးသည့် …’ ‘ကမ္ဘာအစီအစဉ်’ တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စစ်အေးခေတ်၏ တင်းကျပ်ပိတ်ဆို့မှုမှ လွတ်မြောက်လာသော ကုလသမဂ္ဂသည် ၎င်းကို တည်ထောင်ခဲ့သူတို့၏ သမိုင်းဝင် ရူပါရုံကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အသင့်အနေအထား၌ ရှိနေသော ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်သည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ Bush the senior သည် မိမိကိုယ်ကို Republican ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

Bill Clinton သည် Lincoln Memorial တွင် သူ၏ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ဆိုပွဲကို ကျင်းပခဲ့သော ပထမဆုံး သမ္မတဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ၊ သူသည် Lincoln အား ကျောခိုင်းကာ Washington Monument ၏ obelisk ကို မျက်နှာမူခဲ့သည်ဟူသဖြစ်ပြီး၊ ထို obelisk ၏ အတွင်းပိုင်းတွင် Freemasonry ၏ သင်္ကေတများဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်ရှိသည်။ သူသည် ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအပေါ် မမှန်မကန် သစ္စာခံကျိန်ဆိုနေစဉ် မျက်နှာမူရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော ထို obelisk နှင့် Freemasonry ၏ သင်္ကေတများနှစ်ရပ်လုံးသည်၊ သူသည် Lincoln Memorial ဟူသော ကျွန်စနစ်ဆန့်ကျင်ရေး သင်္ကေတကိုသာ ကျောခိုင်းခဲ့သည်ကို ပြသခြင်းသာမက၊ Clinton ၏ သမိုင်းဝင်နေရာချထားမှု ရွေးချယ်ချက်သည်လည်း၊ သူတက်ရောက်ခဲ့သော Jesuit တက္ကသိုလ်တွင် မိမိလေ့လာသင်ယူခဲ့သော ပါမောက္ခတစ်ဦးကို ချီးကျူးဖော်ပြခဲ့သည့် သူ၏ လက်ခံမိန့်ခွန်းနှင့် ကိုက်ညီနေသည်။

ထိုပါမောက္ခ Carroll Quigley သည် ၁၉၆၆ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော *Tragedy and Hope: A History of the World in Our Time* ဟူသော စာအုပ်ကို ရေးသားခဲ့ပြီး၊ ထိုစာအုပ်ကို “ဂလိုဘယ်လစ်အယူအဆများ၏ သမ္မာကျမ်းစာ” ဟု ကိုယ်စားပြုသည့်အရာအဖြစ် မှန်ကန်စွာလည်းကောင်း၊ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်လည်းကောင်း နားလည်လက်ခံကြသည်။ *Koran* သည် အစ္စလာမ်အတွက် ဖြစ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ Albert Pike ရေးသား၍ ၁၈၇၁ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော *Morals and Dogma of the Ancient and Accepted Scottish Rite of Freemasonry* ကို Freemasonry ၏ လျှို့ဝှက်သဘောတရားဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်များကို အပြည့်စုံဆုံး ဖော်ပြထားသော ကျမ်းအဖြစ် ယူဆကြသကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် *The Book of Mormon* သည် Latter Day Saints အတွက် ဖြစ်သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ Quigley ၏ စာအုပ်သည် ဂလိုဘယ်လစ်ဒဿန၏ သမ္မာကျမ်းစာဖြစ်သည်။ Clinton သည် *Koran* ၏ Mohammed ကို ချီးမွမ်းခဲ့လျှင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် *The Book of Mormon* ၏ Joseph Smith ကို ချီးမွမ်းခဲ့လျှင်ဖြစ်စေ လူအများစုက သိကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ Albert Pike သည် မည်သူဖြစ်သည်ကို လူအချို့ကလည်း သိကြမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ Clinton ၏ Quigley အပေါ် ချီးမွမ်းပြောဆိုမှုသည် မိမိ၏ ဂလိုဘယ်လစ် အစီအစဉ်နှင့် ကိုက်ညီနေကြောင်း၊ ထို့ပြင် Abraham Lincoln ကို ကိုယ်စားပြုသော အခြေခံမူများကို သူ ငြင်းပယ်ထားကြောင်းကိုမူ လူအနည်းငယ်သာ သိခဲ့ကြသည်။

မိန့်ခွန်းအတွင်း ကလင်တန်က ဤသို့ဆိုခဲ့သည်။ “ကျွန်ုပ်သည် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်တွင် John Kennedy ၏ နိုင်ငံသားတာဝန်သို့ ဖိတ်ခေါ်သည့် အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။ ထို့နောက် Georgetown တွင် ကျောင်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် Carroll Quigley ဟု အမည်ရသော ပါမောက္ခတစ်ဦးက ထိုဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်ကို ကြားခဲ့ရသည်။ သူက ကျွန်ုပ်တို့အား ဤသို့ပြောခဲ့သည်—အမေရိကသည် သမိုင်းတစ်လျှောက်၌ အကြီးမြတ်ဆုံးနိုင်ငံဖြစ်သည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ပြည်သူတို့သည် အမြဲတစေ အရာနှစ်ချက်ကို ယုံကြည်လာခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့မှာ မနက်ဖြန်သည် ယနေ့ထက် ပိုမိုကောင်းမွန်နိုင်သည်ဟူသည့်အချက်နှင့်၊ ထိုသို့ ဖြစ်လာစေရန် ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးချင်းစီ၌ ကိုယ်ပိုင် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်ရှိသည်ဟူသည့်အချက်တို့ ဖြစ်သည်။” “အမေရိကကို ပြန်လည်ကြီးမြတ်စေရန်” မည်သို့ပြုလုပ်ရမည်ဟု Carroll Quigley ၏ အယူအဆမှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုအနေဖြင့် မိမိ၏ အမျိုးသားအချုပ်အခြာအာဏာကို ကုလသမဂ္ဂသို့ လွှဲအပ်ရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ကလင်တန်သည် ဒီမိုကရက်တစ်တစ်ဦး၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတစ်ဦး၊ နဂါး၏ ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

“အဖကဲ့သို့ သားလည်း အလားတူ” ဟူသကဲ့သို့၊ နောက်ဆုံး ဂျော့ချ် ဘုရှ်သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူ၏ဖခင်သည်လည်း ရီပတ်ဘလီကန်ဟု မိမိကိုယ်ကို ကြေညာခဲ့သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ သစ်ပင်မှ ကျသောအသီးသည် သစ်ပင်နှင့် အလွန်ကွာဝေးစွာ မကျတတ်။ သမ္မာကျမ်းစာက “သူတို့နှစ်ဦး သဘောတူညီမှု မရှိဘဲ အတူတကွ လျှောက်လှမ်းနိုင်ကြမည်လော” ဟု အဖြေမလိုသော မေးခွန်းကို ထုတ်ပြန်ထားသည်။ နောက်ဆုံး ဘုရှ်သည် ဘီလ် ကလင်တန်နှင့် ဟီလာရီ ကလင်တန်တို့နှင့်အတူ ဆောင်ရွက်အောင်မြင်ခဲ့သော လုပ်ငန်းဆောင်တာများစွာကိုသာ လိုက်လံစောင့်ကြည့်ကြည့်လျှင်၊ နောက်ဆုံး ဘုရှ်သည် မည်သူတို့နှင့် သဘောတူညီခဲ့သည်ကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း တွေ့မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Barack Hussein Obama သည် သမ္မတအဖြစ် ရွေးကောက်တင်မြှောက်ခံရမီ အနည်းငယ်အချိန်က မဲဆွယ်စည်းရုံးရေး လူထုအစည်းအဝေးတစ်ရပ်တွင် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို အခြေခံကျကျ ပြောင်းလဲပစ်မည်ဟု ဆိုသော ကြေညာချက်တစ်ရပ် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ ၃၀ ရက်နေ့တွင် Missouri ပြည်နယ်၊ Columbia မြို့၌ Obama က ဤသို့ဆိုခဲ့သည်— “We are five days away from fundamentally transforming the United States of America.” ထိုပြောကြားချက်သည် Obama ၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော “hope and change” ဟူသော သတင်းစကား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ၂၀၀၈ ခုနှစ် သမ္မတမဲဆွယ်စည်းရုံးရေး၏ ဗဟိုအကြောင်းအရာဖြစ်ကာ အရေးပါသော မူဝါဒပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများအပေါ် သူ၏ ကတိကဝတ်နှင့် နိုင်ငံအတွက် ကွဲပြားသည့် ဦးတည်ရာတစ်ရပ်ကို အလေးပေးဖော်ပြခဲ့သည်။ သူက နိုင်ငံကို လှည့်ပြောင်းသွားစေခဲ့သော ဦးတည်ရာမှာ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒ၏ နဂါးမူဝါဒများ၊ လူဖြူဆန့်ကျင်ရေး၊ ကိုယ်ဝန်ဖျက်ချခြင်းအား ထောက်ခံရေး၊ ကာဗွန်လောင်စာဆန့်ကျင်ရေး၊ အမေရိကာဆန့်ကျင်ပြီး ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒကို ထောက်ခံရေး၊ Diversity, Equity, Inclusion၊ Critical Race Theory ၏ မှားယွင်းသော သမိုင်းအမြင် စသည်တို့ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို ဆက်လက်တိုးချဲ့သွားခဲ့သည်။ Obama သည် ရပ်ရွာလူထု စုစည်းညှိနှိုင်းရေးသမားတစ်ဦးသာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ သူသည် နဂါးအာဏာ၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒ အစီအစဉ်ကို ကိုယ်စားပြုသူတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ယနေ့တိုင်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် Trump သည် ယနေ့ခေတ် နိုင်ငံရေးသမားများ၏ ပုံမှန်သဘောသဘာဝနှင့် မတူဘဲ၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်မှ စတင်သော ကာလအတွင်းရှိ သမ္မတခုနစ်ဦး အားလုံးကို ပေါင်းစည်းထားသည်ထက်ပင် မိမိကတိများကို ပိုမို၍ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ သူသည် အမေရိကန်နိုင်ငံကို ပြန်လည်ကြီးမြတ်စေရန် အပြတ်အသတ် တာဝန်ယူထားခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ ကြိုးပမ်းရာ၌ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုအတွင်းသာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင်ပါ ရှိနေသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အာဏာရှင်အင်အားစုများကို လှုပ်ရှားထကြွစေခဲ့သည်။

ဂျိုး ဘိုင်ဒင်သည် မိမိသည် အခြားသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဝါဒီတစ်ဦးမျှ မဟုတ်ကြောင်းကို သက်သေအထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပါ။

ကက်သလစ်ဝါဒ၏ သားရဲသည် နဂါးအာဏာများနှင့် ရှည်လျားစွာ ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုက ပုပ်ရဟန်းမင်းစနစ်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို တည်ဆောက်သည့်အချိန်တွင် အာဏာထမ်းဆောင်နေသော သမ္မတသည်လည်း ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ မလွဲမသွေလိုအပ်ချက်အရ နဂါးအာဏာများနှင့် ပဋိပက္ခအတွင်း ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်နေသော သမ္မတများအနက် ဒေါ်နယ်ထရန့်မှအပ အခြားသူတစ်ဦးမျှ နဂါးအာဏာများနှင့် စစ်မက်မပြုနိုင်ကြပေ၊ အကြောင်းမှာ ဒီမိုကရက်များသည် ပွင့်လင်းစွာ ဂလိုဘယ်လစ်များ (နဂါးများ) ဖြစ်ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးဂျော့ချ်ဘုရှ်သည်လည်း သူ၏ ဖခင်ကဲ့သို့ပင် (ရီပဘလီကန်ဟု ကြေညာထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ဂလိုဘယ်လစ်နဂါးတစ်ဦး) ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ယေရှုသည် နောက်ဆုံးအရာကို ပထမအရာနှင့်အတူ အမြဲပုံဖော်ပြသတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤလေ့လာမှုကို နောက်ဆောင်းပါးတွင် ဆက်လက်ဆန်းစစ်သွားမည်။