ဒန်နီယေလကျမ်း - တစ်ရာငါးဆယ့်သုံး 번째

မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံတော်သည် လူသားမျိုးနွယ်၏ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ နိမ့်ကျသောသဘောသဘာဝကို ကိုယ်စားပြုခဲ့၏။ ၎င်းသည် အသင်းတော်၏ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ ကိုယ်ခန္ဓာကို ကိုယ်စားပြုခဲ့၏။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်၏ဗိမာန်တော်အတွင်းရှိ လူ့ဇာတိပကတိကို ကိုယ်စားပြုခဲ့၏။ ခရစ်တော်သည် ဗိမာန်တော်တိုင်းကို တည်ဆောက်တော်မူခဲ့ပြီး၊ အခြေခံအုတ်မြစ်တိုင်းကိုလည်း ချတော်မူခဲ့၏။ ထို့ပြင် မီလာရိုက်ဗိမာန်တော်၌ ပထမဦးဆုံးချထားသောကျောက်တုံးမှာ “ခုနစ်ကြိမ်” ဟူသော သွန်သင်ချက်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသွန်သင်ချက်ကို ယေဇကျေလ၏ တုတ်နှစ်ချောင်းအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထား၏။ ၁၈၆၃ ခုနှစ် ပုန်ကန်ထကြွမှု၌ လာအိုဒိကဲယာအက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒသည် မိမိတို့၏ ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ “ထောင့်ချိုးအုတ်မြစ်ကျောက်” ကို ပယ်ချခဲ့ကြ၏။ ထိုအဖြစ်သည် မြေကြီးဆိုင်ရာဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်ရာ၌လည်း ဖြစ်ပွားခဲ့၏။ ပယ်ချခံထားရသော ထိုကျောက်သည် ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်ခြင်း၏ နိဂုံးချုပ်တွင် ရွေးချယ်ခံရမည့်အရာအဖြစ် ကြိုတင်ခန့်မှန်းထားခြင်းခံရသော်လည်း၊ တည်ဆောက်မှုကာလတစ်လျှောက်လုံး၌ ထိမိ၍လဲစေသောကျောက်တုံးဖြစ်ခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ပရောဖက်ပြုနှုတ်ကပတ်တော်က ပယ်ချခံထားရသော ထိုထိမိ၍လဲစေသောကျောက်တုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ထောင့်ချိုး၏ ဦးခေါင်းကျောက်ဖြစ်လာမည်ဟု ဖော်ပြထား၏။

တောင်ဘက်နိုင်ငံတော်အားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော “ခုနစ်ကာလ” ၏ တုတ်သည် မြောက်ဘက်နိုင်ငံတော်နှင့် ဆက်စပ်ရာတွင် “ခေါင်း” ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် “ခေါင်း” ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့ကို မိမိ၏မြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူ၍၊ မိမိ၏ သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် မိမိ၏နာမတော်ကို ထိုမြို့၌ ထားတော်မူရန် ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည့်နေရာမှာ တောင်ဘက်နိုင်ငံတော်၌ ဖြစ်သောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ တုတ်နှစ်ချောင်းသည် 1798 မှ 1844 အထိ ပေါင်းစည်းခံရမီအချိန်တိုင်အောင် “ခေါင်း” သည် အောက်ဘက်ရှိ တောင်ဘက်နိုင်ငံတော် ဖြစ်ခဲ့သည်။ 1844 ခုနှစ်တွင် ယောဟန်အား မြောက်ဘက်နိုင်ငံတော်ကို စွန့်လွှတ်ထားရန် ပြောကြားခံရသောအခါ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို တပါးအမျိုးသားတို့အား ပေးအပ်ထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပြီး၊ တောင်ဘက်နိုင်ငံတော်သာ အလံတော်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ တစ်နိုင်ငံတည်းအဖြစ် သီးခြားရပ်တည်နေသောအရာအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်၊ သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ထိုသို့ဖြစ်ရန်ပင် အစီအစဉ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအစီအစဉ်သည် 1863 ခုနှစ်၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် ခေတ်သစ်ဣသရေလ၏ ပထမ “ကာဒေရှ်၌ ပုန်ကန်မှု” ကြောင့် အတားအဆီးခံရလေ၏။

၂၀၀၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၁၁ ရက်နေ့တွင်၊ သခင်သည် မိမိ၏ လောဒိကေယအသင်းတော်ကို ၁၈၆၃ ခုနှစ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့တော်မူ၏၊ ၁၈၈၈ ခုနှစ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့တော်မူ၏၊ ၁၉၁၉ ခုနှစ်သို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့တော်မူ၏၊ ထို့ပြင် ၁၉၅၇ ခုနှစ်၌ ဖြစ်သော ဒုတိယ “ကာဒေရှ်၌ ပုန်ကန်မှု” သို့လည်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ခဲ့တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ထိုပုန်ကန်မှု၌ ပယ်ချခံရသော ကျောက်တုံးသည် ထောင့်ချုပ်အုတ်ဖြစ်လာမည်ဟူသော ကတိတော်သည် ယခုအခါ ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။ ထိုကတိတော်သည် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်အဖြစ် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသူတို့၌ ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏၊ ထိုသူတို့အတွင်း၌ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသဘောနှင့် လူ့သဘောတို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်းကို အစဉ်အမြဲအတွက် ပြီးမြောက်စေတော်မူ၏။

ပေါလုသည် နိမ့်သောသဘာဝကို ဇာတိအဖြစ်လည်းကောင်း၊ မြင့်သောသဘာဝကို စိတ်အဖြစ်လည်းကောင်း သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်ခန္ဓာ (နိမ့်သောသဘာဝ) ကို သေခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

ပေါလုသည် မိမိ၏ “ဇာတိ” အတွင်း၌ “ကောင်းသောအရာတစ်စုံတစ်ခုမျှ” မနေထိုင်ကြောင်း သိရှိထားခဲ့သည်။ မိမိ၏ ဇာတိ (မိမိ၏ခန္ဓာကိုယ်) အတွင်း တည်ရှိနေသော အမွေဆက်ခံရသော သဘောထားများနှင့် မိမိကိုယ်တိုင် ပျိုးထောင်ခဲ့သော သဘောထားများသည် သူ့ကို အပြစ်သို့သာ ဦးတည်စေခဲ့ကြသည်။ ထိုသဘောထားများသည် အပြစ်၏ပညတ်တရားကို ကိုယ်စားပြုကြသော်လည်း၊ ပေါလုသည် အပြစ်၏ပညတ်တရားကို မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားကို စောင့်ထိန်းလိုခဲ့သည်။ ပေါလုက ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားကို “မိမိ၏စိတ်၏ပညတ်တရား” (မိမိ၏ အမြင့်ဆုံးသဘာဝ) ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ အော်ဟစ်ပန်ကြားသံမှာ “ဤသေခြင်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ငါ့ကို အဘယ်သူ ကယ်လွှတ်မည်နည်း” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သေချာသည်မှာ၊ ကယ်လွှတ်ခြင်းကို ယူဆောင်လာမည်မှာ ဘုရားသဘောတရားဖြစ်ကြောင်း ပေါလု သိရှိခဲ့သော်လည်း၊ ကယ်လွှတ်ခြင်းအမှုသည် မိမိ၏ပါဝင်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကိုလည်း လိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိခဲ့သည်။

သေခြင်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ကယ်လွှတ်ခြင်းသည် လူ့စွမ်းအားနှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်အားဖြင့် ပြီးစီးစေခြင်းခံရပြီး၊ ထိုအရာပင် ယေရှုက လူသားတို့အား ပေးတော်မူသော နမူနာဖြစ်သည်။ ကိုယ်ခန္ဓာ၏ နိမ့်ပါးသော သဘောသဘာဝ၌ အပြစ်၏ ပညတ်တရားသည် တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်လျက်ရှိနေသော်လည်း၊ ယေရှုသည် မိမိ၏ အလိုကို မိမိခမည်းတော်၏ အလိုတော်၌ အပ်နှံခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ နိမ့်ပါးသော သဘောသဘာဝကို ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားအောက်၌ နာခံစေတော်မူခဲ့သည်။ ပေါလုသည် မိမိ၏ အလိုကို ဘုရားသဘော၏ အလိုတော်သို့ အပ်နှံမည်ဆိုလျှင် ကယ်လွှတ်ခြင်းကို တွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ ပြုခြင်းအားဖြင့်၊ သူသည် မိမိ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်လျက်ရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာပင် အစ်မဝှိုက်က ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်တာမှ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပယ်ဖျက်သည့် အမှုအကြောင်း ပြောဆိုရာ၌ ဆိုလိုသည့် အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်သည်။

ပေါလုက “အို၊ ငါသည် အဘယ်မျှမင်္ဂလာမရှိသောသူဖြစ်သနည်း။ ဤသေခြင်း၏ကိုယ်ခန္ဓာမှ ငါ့ကို အဘယ်သူက ကယ်လွှတ်မည်နည်း” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ဆစ်စတာ ဝှိုက်က “ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်စေခြင်းကို အလိုရှိ၍၊ မိမိတို့၏ အလွန်ကြီးမားသော လိုအပ်ခြင်းအတွင်း၌ မိမိတို့အပြင်ဘက်နှင့် မိမိတို့အထက်၌ရှိသော တန်ခိုးတစ်ရပ်ကို အော်ဟစ်တောင်းလျှင်၊ စိတ်ဝိညာဉ်၏ စွမ်းအားများသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ စွမ်းအင်ဖြင့် ပြည့်ဝစိမ့်ဝင်လာကြပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရာ၌ အလို၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာကြသည်” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လူ့သဘာဝကို ခရစ်တော်၏ ဘုရားသခင်သဘာဝနှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းတွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလိုကို အသုံးပြုဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်ကို ကိုယ်ပိုင် “စိတ်ဝိညာဉ်” ထဲမှ ဖယ်ရှားခြင်းဟူသော “အမှု” ကို ဆောင်ရွက်အောင်မြင်ကြသည်။

သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ “နားလည်ရမည်မှာ အလိုတော်၏ စစ်မှန်သော အားသက်ရောက်မှု” ဖြစ်သည်။ အလိုတော်သည် “လူ၏ သဘာဝအတွင်းရှိ အုပ်စိုးသော တန်ခိုး၊ ဆုံးဖြတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ရွေးချယ်ခြင်း၏ တန်ခိုး” ဖြစ်သည်။ အရာရာသည် အလိုတော်၏ မှန်ကန်သော လုပ်ဆောင်မှုအပေါ် မူတည်လျက်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူတို့အား ရွေးချယ်နိုင်သော တန်ခိုးကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထိုတန်ခိုးကို အသုံးချရမည်မှာ သူတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ သင်သည် သင်၏ စိတ်နှလုံးကို မပြောင်းလဲနိုင်၊ သင်ကိုယ်တိုင်အားဖြင့် ၎င်း၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများကို ဘုရားသခင်ထံ မပေးနိုင်။ သို့ရာတွင် သင်သည် ကိုယ်တော်ကို အမှုတော်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်နိုင်သည်။ သင်၏ အလိုတော်ကို ကိုယ်တော်အား ပေးအပ်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ ကောင်းသော အလိုတော်နှင့်အညီ အလိုရှိစေခြင်းနှင့် ပြုလုပ်စေခြင်းတို့ကို သင်၏အတွင်း၌ ဆောင်ရွက်တော်မူလိမ့်မည်။ ထိုသို့အားဖြင့် သင်၏ သဘာဝတစ်ရပ်လုံးသည် ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်။ သင်၏ ချစ်ခင်မြတ်နိုးမှုများသည် ကိုယ်တော်အပေါ်တွင် ဗဟိုပြုလိမ့်မည်။ သင်၏ အတွေးအခေါ်များသည်လည်း ကိုယ်တော်နှင့် ညီညွတ်သဟဇာတ ဖြစ်လိမ့်မည်။

ပေါလုသည် ဤအမှန်တရားများကို သိရှိခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ အလိုတရားကို လေ့ကျင့်အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ အောက်တန်းသဘောသဘာဝကို မိမိ၏ အထက်တန်းသဘောသဘာဝ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်၌ ထားရမည်ကိုလည်း သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ပေါလုသည် နေ့စဉ် သေခဲ့သည်။

ပေါလုသည် မိမိ၏ အောက်တန်းသဘောကို မိမိ၏အလိုတော်ကို အသုံးပြု၍ ထိုအောက်တန်းသဘောကို ထိန်းချုပ်အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ထားနိုင်ရန် နေ့စဉ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ သတ်ရမည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် မိမိ၏ဇာတိပကတိကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ သတ်ခဲ့သည်။

ပေါလုသည် မိမိ၏ အပြစ်ပြုတတ်သော ဇာတိအသားသည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းတိုင်အောင် လူသားမျိုးနွယ်အတွင်း တည်ရှိနေမည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ သစ္စာရှိသူတို့သည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ဘုန်းတန်ခိုးပြည့်ဝသော ကိုယ်ခန္ဓာသစ်ကို ခံယူကြလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ၁၇၉၈ ခုနှစ်သည် မီလာရိုက်ဗိမာန်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သော လေးဆယ့်ခြောက်နှစ်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို သတ်မှတ်ပြသသည်။ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်သည် တစ်ပါးတည်းသော အုတ်မြစ်ဖြစ်တော်မူသကဲ့သို့၊ အုတ်မြစ်တင်ကတည်းက သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရသော သိုးသငယ်လည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ မြောက်နိုင်ငံတော်သည် ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပြီး၊ ထိုကိုယ်ခန္ဓာသည် အပြစ်ကြောင့် လူသားအပေါ် အာဏာလွှမ်းမိုးမှု ရရှိလာကာ မိမိကိုယ်ကို အတုအယောင် မြောက်နိုင်ငံတော်အဖြစ် မြှင့်တင်ထားခဲ့သည်။ ၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် ယောဟန်အား တံတိုင်းဝင်းကို “ပယ်ထား” ရန် ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ ဤစကားသည် ဂရိဘာသာအရ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ နာမတော်ကို ထားရှိရန် ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သော မြင့်မားသော သဘောသဘာဝအပေါ် အာဏာလွှမ်းမိုးမှု ရရှိထားသော နိမ့်ကျသည့် သဘောသဘာဝကို ပယ်ရှားရန် ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ထို့ပြင် ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် “စိတ်အာရုံများနှင့် တပ်မက်ခြင်းများ” နှင့်တကွ ဇာတိအသား (နိမ့်ကျသော သဘောသဘာဝ) ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ သတ်ပစ်ရမည် ဖြစ်သည်။

အခြေခံအရ၊ ခရစ်တော်၏ အသားခန္ဓာသည် ကားတိုင်တင်သတ်ခြင်း၌ သေဆုံးခဲ့၏၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကိုယ်တော်သည် အသက်ရှင်သူတို့အထဲမှ ဖြတ်တောက်ခြင်းခံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် တောင်ပိုင်းနိုင်ငံသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပဋိညာဉ်ဖွဲ့ထားသော၊ ဘုရင်တစ်ပါးတည်းရှိသော၊ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်းဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့အလယ်၌ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာန ရှိသော လူမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အစဉ်တစ်စဉ်အလိုက်၊ “ခုနစ်ကာလ” သည် ယခု “ထောင့်ကျောက်၏ ဦးခေါင်း” ဖြစ်လာလေပြီ၊ အကြောင်းမှာ ၂၀၀၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာ ၁၁ ရက်မှစ၍ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ “မြောက်ပိုင်းစစ်တပ်” ကို အလံတော်အဖြစ် ထူထောင်လျက်ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုစစ်တပ်သည် နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်းဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနိုင်ငံသည် ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဍာန်ကိုသာ ထင်ဟပ်ပြသမည်ဖြစ်ကာ၊ စာတန်သည် သားရဲ၏ရုပ်တုဖြစ်သော မိမိ၏ “ချို” ကို ထူထောင်လျက်ရှိသော အချိန်တိတိတွင်ပင် ထိုသို့ ပြုလျက်ရှိသည်။ ယေဇကျေလ အခန်း ၃၇ တွင် လေမောင်းလေးပါး၏ သတင်းစကားသည် နောက်မိုး၏ သတင်းစကားကို ထိုစစ်တပ်အဖြစ် ထကြွရပ်တည်လာသော သူတို့အပေါ်၌ အသက်ရှုသွင်းပေးသည်။ လေမောင်းလေးပါး၏ သတင်းစကားသည် သတ္တမတံပိုး၏ သတင်းစကားဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ပင် ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသည့် အရာသည် ပြီးစီးခြင်းသို့ ရောက်သည်။

တံဆိပ်ခတ်ခြင်း၏ အပြီးသတ်အမှုသည် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၇ ရက်နေ့တွင် စတင်ခဲ့သည်။ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းအချိန်သည် သတ္တမတံပိုးမြည်နေစဉ်ကာလအတွင်း ပြီးမြောက်ပြီး၊ ထိုတံပိုးသည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း သုံးကြိမ်မြည်သည်။ ၎င်းသည် အစ္စလာမ်က ဘုန်းတော်ကြီးသောပြည်ကို တိုက်ခိုက်သော ထိုးနှက်ချက်တစ်ကြိမ်ကို အစဉ်အမြဲ မှတ်သားပြသသည်။ ခေတ်သစ် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ “ဘုန်းတော်ကြီးသောပြည်” သည် ၂၀၀၁ ခုနှစ်၊ စက်တင်ဘာလ ၁၁ ရက်နေ့တွင် ထိုးနှက်ခံခဲ့ရပြီး၊ ရှေးဟောင်း စာတမ်းအတိုင်း အမှန်တကယ်ရှိသော ဘုန်းတော်ကြီးသောပြည်သည် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာလ ၇ ရက်နေ့တွင် ထိုးနှက်ခံခဲ့ရသည်။ ယင်းနှစ်သည် အသတ်ခံခဲ့ရသော သက်သေခံနှစ်ပါး အသက်ပြန်ရှင်လာခဲ့သော တစ်နှစ်တည်းပင် ဖြစ်သည်။ တတိယအကြိမ် ထိုးနှက်ချက်မှာ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၌ မကြာမီ ရောက်လာမည့် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေ အချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ ၇ ရက်နေ့မှစ၍ မြေသားတိရစ္ဆာန်၏ ရီပတ်ဘလီကန်ချိုနှင့် စစ်မှန်သော ပရိုတက်စတင့်ချိုတို့သည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာမည့် တနင်္ဂနွေနေ့ပညတ်တရား၏ အချိန်၌ နဂါးကဲ့သို့ဖြစ်စေ၊ သိုးသငယ်ကဲ့သို့ဖြစ်စေ ပြောဆိုသော ချိုတစ်ချိုအဖြစ်သို့ မိမိတို့၏ နောက်ဆုံး ကူးပြောင်းမှုများကို ဆောင်ရွက်လျက်ရှိကြသည်။ ကမ္ဘာ့သမိုင်း၏ နိဂုံးပိုင်းဖြစ်ရပ်များအတွင်း ဖော်ထုတ်ကစားလျက်ရှိသော မဟာပဋိပက္ခကြီး၌ အတွင်းပိုင်းနှင့် အပြင်ပိုင်း ဆန့်ကျင်သူတို့၏ ထင်ရှားပြမှု နှစ်ရပ်စလုံးသည် ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၄၀ ဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော သမိုင်းအတွင်းတွင် တည်ရှိနေကြသည်။ ချိုနှစ်ချို၏ နောက်ဆုံးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု နှစ်ရပ်ကို ခုနစ်ခုမြောက် တံပိုးမြည်သံတော်၏ အသံထွက်ချိန်အတွင်း အပြီးသတ်ဆောင်ရွက်ရသည်။ ခုနစ်ခုမြောက် တံပိုးမြည်သံတော်သည် ဒုက္ခသုံးပါးအနက် တတိယ ဒုက္ခတံပိုး ဖြစ်သည်။

အဝါဒသုံးပါးသည် ဗျာဒိတ်တော်၏ သုံးဆင့်သက်ဆိုင်မှုကို ကိုယ်စားပြုကြပြီး၊ ထိုသို့ဖြစ်ရာတွင် ၂၀၂၃ ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ ၇ ရက်၏ waymark အတွက် ခိုင်မာသောသက်သေခံချက်ကို ပံ့ပိုးပေးကြသည်။ ပထမအဝါဒနှင့် ဒုတိယအဝါဒ နှစ်ခုစလုံးတွင် အစ္စလാം၏ စစ်ဆင်ရေးသည် ရောမ၏ စစ်တပ်များကို ဆန့်ကျင်၍ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြပြီး၊ နောက်ဆုံးကာလတွင် ထိုရောမသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုဖြစ်သည်။ ထိုအချက်ကို ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် အန္တိခရစ် (ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး John Paul II) နှင့် မိစ္ဆာပရောဖက် (Ronald Reagan) တို့အကြား လျှို့ဝှက်မိတ်ဖက်မှုတစ်ရပ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သော ဆိုဗီယက်ယူနီယံ၏ အောင်နိုင်မှုအားဖြင့် သက်သေခံထားသည်။

ပထမအမင်္ဂလာ၌၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်းကြီး ၉ တွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့၊ ငါးလဟူသော ကာလပရောဖက်ပြုချက်တစ်ရပ် ရှိပြီး၊ ယင်းမှာ နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအမင်္ဂလာ၌ကား၊ နှစ်သုံးရာကိုးဆယ့်တစ်နှစ်နှင့် ဆယ့်ငါးရက် ဟူသော ကာလပရောဖက်ပြုချက်တစ်ရပ် ရှိသည်။ ထိုကာလပရောဖက်ပြုချက်နှစ်ရပ်လုံးသည် ပထမနှင့် ဒုတိယအမင်္ဂလာတို့ကို ကိုယ်စားပြုသော သမိုင်းနှစ်ခုပြားအတွင်း အစ္စလာမ်က ရောမအပေါ် ယူဆောင်လာခဲ့သော စစ်ပွဲကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်နှစ်ရပ်တွင် ယင်းစစ်ပွဲ၏ အကျိုးဆက်နှစ်မျိုး ကွဲပြားစွာ ပါရှိသည်။ ပထမ နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်ကာလအတွင်း အစ္စလာမ်သည် ရောမကို “နာကျင်စေရန်” ဖြစ်ပြီး၊ နှစ်သုံးရာကိုးဆယ့်တစ်နှစ်နှင့် ဆယ့်ငါးရက် ဟူသော ပရောဖက်ပြုချက်၌မူ အစ္စလာမ်သည် ရောမကို “သတ်ပစ်ရန်” ဖြစ်သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်နှစ်ရပ်သည် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်လျက် ရှိကြသည်။ အစ္စလာမ်သည် ရောမကို နာကျင်စေရန်ဖြစ်သော နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်၏ အဆုံးသတ်ကပင်၊ အစ္စလာမ်သည် ရောမကို သတ်ပစ်ရန်ဖြစ်သော နှစ်သုံးရာကိုးဆယ့်တစ်နှစ်နှင့် ဆယ့်ငါးရက်၏ အစကို သတ်မှတ်ပြသခဲ့သည်။ ပထမနှင့် ဒုတိယအမင်္ဂလာတို့သည် နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်၏ အဆုံးသတ်နှင့် နှစ်သုံးရာကိုးဆယ့်တစ်နှစ်နှင့် ဆယ့်ငါးရက်၏ အစပြုမှုတို့ဖြင့် ပိုင်းခြားထားကြသည်။

အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုသည် မကြာမီ ရောက်လာမည့် တနင်္ဂနွေဥပဒေ၌ သမ္မာကျမ်းစာ ပရောဖက်ပြုချက်၏ ဆဋ္ဌမနိုင်ငံ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ထိုအချိန်၌ပင် ပရောဖက်ပြုချက်အရ “သတ်ဖြတ်ခံရ” သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၁၁ ၌ ဖော်ပြထားသော “ကြီးစွာသော မြေငလျင်” ၏ နာရီသည် မကြာမီ ရောက်လာမည့် တနင်္ဂနွေဥပဒေဖြစ်ပြီး၊ ထိုနာရီ ရောက်လာသောအခါ အစ္စလာမ်၏ သတ္တမတံပိုးလည်း တစ်ပြိုင်နက် ရောက်လာသည်။ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးကာလ၌ ရောမ၏ စစ်တပ်ဖြစ်သော ဆဋ္ဌမနိုင်ငံ၏ အဆုံး၊ သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းကို မှတ်သားဖော်ပြရန် ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသေဆုံးခြင်းမတိုင်မီတွင် အစ္စလာမ်က ရောမ၏ စစ်တပ်များကို နှစ်တစ်ရာ့ငါးဆယ်ကြာ ထိခိုက်နာကျင်စေခြင်း ရှိခဲ့သည်။ ခေတ်သစ်ကမ္ဘာတွင် အစွန်းရောက် အစ္စလာမ်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လျော့ပါးဖော်ပြရန် ကြိုးပမ်းသည့် အဓိက သတင်းမီဒီယာများ၏ အဆိုအရ ၂၀၂၃ ခုနှစ် အောက်တိုဘာ ၇ ရက်မှစ၍၊ ၂၀၂၄ ခုနှစ် ဖေဖော်ဝါရီ ၁၂ ရက်၊ ဤဆောင်းပါးကို ရေးသားသည့် အချိန်အထိ၊ အစ္စလာမ်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းရှိ အမေရိကန် အကျိုးစီးပွားများအပေါ် တိုက်ခိုက်မှု ၁၆၅ ကြိမ် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ပထမနှင့် ဒုတိယအမင်္ဂလာတို့၌ ရောမစစ်တပ်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသော အစ္စလာမ်က ရောမစစ်တပ်များကို နှိပ်စက်ထိခိုက်စေခဲ့သည့် နှစ်တစ်ရာငါးဆယ်သောကာလသည်၊ တတိယအမင်္ဂလာ၏ သမိုင်း၌လည်း ထပ်မံပေါ်ထွက်လာသည်။ အကြောင်းမူကား၊ ပရောဖက်ပြုချက်ကို သုံးဆသက်ဆိုင်အောင် လျှောက်လွှာချသည့်နည်းသည် ထိုသို့ပင် လုပ်ဆောင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တံပိုးသတ္တမမြောက်၏ မြည်ဟီးခြင်းသည်၊ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအချိန်၌ပင် တုတ်နှစ်ချောင်း၏ ပူးပေါင်းခြင်းဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသကဲ့သို့ ဘုရားသဘောသဘာဝနှင့် လူ့သဘောသဘာဝတို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ထိုအရာတွင် လမ်းမှတ်သုံးခုရှိသည်။ ပထမသည် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ဘုန်းတင့်မြတ်သောပြည်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်ဆုံးလည်း ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ဘုန်းတင့်မြတ်သောပြည်ပင် ဖြစ်သည်။ အလယ်လမ်းမှတ်မှာ ပကတိ ဘုန်းတင့်မြတ်သောပြည် ဖြစ်သည်။

၂၀၂၃ ခုနှစ်တွင် တတိယဝေဒနာ၏ သတိပေးတံပိုးမှ ဒုတိယမြောက် ဖောက်ခွဲသံသည် အစ္စလာမ်၏ စစ်ပွဲဆင်နွှဲမှု ပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် မြေသားတိရစ္ဆာန်ကို “နာကျင်စေ” မည့် ကာလအပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်တည်းတွင်ပင် Republican ဦးချိုနှင့် အမှန်တကယ်သော Protestant ဦးချို ဟူသော သက်သေခံနှစ်ပါးသည် အသက်ပြန်ရှင်လာကာ၊ ၎င်းတို့၏ အပြန်အလှန် ကူးပြောင်းမှုများကို မိမိတို့၏ နောက်ဆုံး သင်္ကေတဆိုင်ရာ ဦးချိုများသို့ စတင်ခဲ့ကြသည်။ Republican ဦးချိုအတွက်မူ ဖောက်ပြန်သော Protestant အာဏာများအားလုံးကို ဖောက်ပြန်သော Republican အာဏာများအားလုံးနှင့် ပေါင်းစည်းကာ၊ တိရစ္ဆာန်၏ ရုပ်ပုံဖြစ်သော ဦးချိုတစ်ခုတည်းကို ဖွဲ့စည်းရန် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ်သော Protestant ဦးချိုနှင့်ပတ်သက်၍မူ ဦးချိုသည် Laodicean စရိုက်လက္ခဏာမှ Philadelphian စရိုက်လက္ခဏာသို့ ကူးပြောင်းသွားစဉ်၊ တိရစ္ဆာန်၏ ရုပ်ပုံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ထင်ဟပ်ဖော်ပြနိုင်ရန်အတွက် ဘုရားသဘောနှင့် လူသဘောတို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ၂၀၂၃ ခုနှစ်သည် ၂၀၀၁ ခုနှစ်ပြီးနောက် နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်မြောက် ဖြစ်ခဲ့သဖြင့်၊ ဘုရားသဘောနှင့် လူသဘောတို့ ပေါင်းစည်းခြင်း၏ သင်္ကေတဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဤသမိုင်းတစ်ရပ်လုံးသည် ဒံယေလ ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၄၀ အတွင်း၌ ဖြစ်ပေါ်သကဲ့သို့၊ ထိုအခန်းငယ်ပင်သည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် ဖွင့်လှစ်ခံရ၍ အသိပညာတိုးပွားခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော အခန်းငယ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာကို ဟိဒ္ဒေကေလမြစ်အားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ ထိုအခန်းငယ်၏ ပရောဖက်ပြုသမိုင်းအတွင်း၌ပင်၊ အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာန၌ နောက်ဆုံးပြုရမည့် အမှုကိုလည်း ပြီးမြောက်စေခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာသည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ဖွင့်လှစ်ခံရသော အလင်းဖြစ်ကာ၊ ဥလိုင်မြစ်အားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ အခန်းငယ် ၄၀ ၏ အစပိုင်းသည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်ရှိ အဆုံးကာလကို ဖော်ထုတ်ပြသပြီး၊ အခန်းငယ်၏ အဆုံးပိုင်းသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်ရှိ အဆုံးကာလကို ဖော်ထုတ်ပြသကာ၊ မြစ်နှစ်စင်းစလုံးသည် အခန်းငယ် ၄၀ ၏ သမိုင်းအတွင်း၌ တစ်စည်းတစ်လုံးတည်း ပေါင်းဆုံကြသကဲ့သို့၊ တိုင်ဂရစ်နှင့် ယူဖရေးတီးစ်မြစ်တို့ (ဥလိုင်နှင့် ဟိဒ္ဒေကေလ) သည် ပါရှန်ပင်လယ်ကွေ့သို့ မရောက်မီ အနီးအနား၌ ပေါင်းဆုံကြသည်။

ဤလေ့လာချက်ကို နောက်ဆောင်းပါးတွင် ဆက်လက်တင်ပြမည်။