အခန်းလေး၌ နေဗုခဒ်နေဇာအားဖြင့်ပြသထားသော သင်္ကေတသည် အံ့ဩဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ သူ၏ “ခုနစ်ကာလ” သည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်နှင့် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေကို အောက်သို့ဖိနင်းခဲ့သော အယူမှားဘုရားကိုးကွယ်မှု (နေ့စဉ်) နှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းဝါဒ (ဖျက်ဆီးခြင်း၏ လွန်ကျူးမှု) ၏ ကာလအပိုင်းအခြားများကို ပုံရိပ်တင်ဖော်ပြထားသည်။
ထို့နောက် သန့်ရှင်းသူတစ်ပါး ပြောဆိုနေသည်ကို ငါကြားရ၏။ ထိုပြောဆိုနေသော သန့်ရှင်းသူထံ အခြားသန့်ရှင်းသူတစ်ပါးက၊ “နေ့စဉ်ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ၊ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေသော လွန်ကျူးမှု၊ သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် စစ်တပ်ကိုပါ ခြေဖြင့်နင်းချေခံရအောင် ပေးအပ်ထားခြင်း—ဤအရာတို့နှင့် ဆိုင်သော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံသည် အဘယ်မျှကြာမည်နည်း” ဟု မေးလေ၏။ ဒံယေလ 8:13။
ဆယ့်သုံးပိုဒ်တွင် မှတ်သားထားသည့် “သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် စစ်တပ်နှစ်ရပ်လုံးကို နင်းချေခြင်း” သည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသ နှစ်ကြိမ်အနက် နောက်ဆုံးဖြစ်သော “ခုနစ်ကာလ” ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ “ခုနစ်ကာလ” သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသ နှစ်ကြိမ်အနက် ပထမဖြစ်သော “ခုနစ်ကာလ” ကို ကိုယ်စားပြုသော်လည်း၊ ပရောဖက်ပြုချက်အရ နှစ်ခုစလုံးကို တူညီသော မျဉ်းတစ်ကြောင်းအဖြစ် ကိုယ်စားပြုထားသည်။
ထို့ပြင် ငါသည် ရှမာရိ၏ တိုင်းကြိုးကိုလည်းကောင်း၊ အာဟပ်အမျိုးအိမ်၏ ချိန်တံကိုလည်းကောင်း ယေရုရှလင်မြို့အပေါ်သို့ ဆန့်တင်မည်။ လူတစ်ယောက်သည် ပန်းကန်ကို သုတ်ရှင်းသကဲ့သို့ ငါသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို သုတ်ရှင်းမည်။ သုတ်ရှင်းပြီးနောက် ၎င်းကို မှောက်လှန်မည်။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၁:၁၃။
ဒန်နီယေလ အခန်း ၈၊ အခန်းငယ် ၁၃ သည် ဘီစီ ၆၇၇ ခုနှစ်မှ စတင်၍ ယုဒ တောင်ပိုင်းနိုင်ငံအပေါ် သက်ရောက်စေခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ အမျက်ဒေါသ၏ ဒုတိယမျဉ်းကို ရည်ညွှန်းလျက်ရှိသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ “ခုနစ်ကာလ” သည် ဘီစီ ၇၂၃ ခုနှစ်မှ စတင်၍ ဣသရေလ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံအပေါ် သက်ရောက်စေခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ပထမအမျက်ဒေါသ၏ မျဉ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ “ခုနစ်ကာလ” သည် အယူဝါဒမဲ့ဘုရားကိုးကွယ်မှုက သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် စစ်တပ်ကို နှိပ်နင်းခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ထို့နောက် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးဝါဒက သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် စစ်တပ်ကို နှိပ်နင်းခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်လည်း ဆက်လက်ကိုယ်စားပြုသည်။
ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်သည် ခရစ်ယာန်ဟု ဝန်ခံဖော်ပြမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသော ဘုရားမဲ့ဝါဒသာ ဖြစ်သည်။ ဆိုရသော် “ဗတ္တိဇံခံထားသော ဘုရားမဲ့ဝါဒ” ပင် ဖြစ်သည်။ ကက်သလစ်ဝါဒအတွင်း၌ ခရစ်တော်သော်လည်းကောင်း၊ ခရစ်ယာန်တရားသော်လည်းကောင်း ကိုယ်စားပြုသော အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိပေ။ ထိုအချက်ကို ကမ္ဘာသည် အမှောင်ခေတ်၏ သမိုင်းတွင် သင်ယူခဲ့သော်လည်း၊ 1798 ခုနှစ်မှစ၍ ကမ္ဘာသည် ထိုအချက်ကို မေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်သည် ဘုရားမဲ့ဝါဒနှင့် တူညီသော နှလုံးသဘောကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဘာသာတရားနှင့် ဘာသာတရားများ၏ အခမ်းအနားထုံးတမ်းများသည် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်ကြသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ “ခုနစ်ကာလ” တရားစီရင်ခြင်းသည် သူ့အား သားရဲ၏ နှလုံးကို ပေးအပ်ခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ သူ့အား ပေးအပ်ခံရသော ထိုသားရဲ၏ နှလုံးသည် ပွင့်လင်းထင်ရှားသော ဘုရားမဲ့ဝါဒ ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကက်သလစ်ဝါဒ၏ ပုံသဏ္ဍာန်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော ဘုရားမဲ့ဝါဒ ဖြစ်စေ၊ ဘုရားမဲ့ဝါဒ၏ ဘာသာတရားကို ကိုယ်စားပြုသော နှလုံးပင် ဖြစ်သည်။ Sister White သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၁၂ ထဲရှိ နဂါးသည် စာတန်ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ဒုတိယအနက်အနေဖြင့် ၎င်းသည် ဘုရားမဲ့ ရောမလည်း ဖြစ်သည်။
“ထို့ကြောင့် နဂါးသည် အဓိကအားဖြင့် စာတန်ကို ကိုယ်စားပြုသော်လည်း၊ ဒုတိယအနေနှင့် ဟေသင် ရောမအင်ပါယာ၏ သင်္ကေတတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည်။” The Great Controversy, 439.
“အချိန်ခုနစ်ကာလ” တိုင်အောင် နေဗုခဒ်နေဇာကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သော သားရဲသည်၊ တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက်ကာလအတွက် နဂါး၏သားရဲဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် နောက်ထပ် တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက်ကာလအတွက် ကက်သလစ်ဝါဒ၏သားရဲဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုရက်ကာလများ၏ အဆုံးတွင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၏ သင်္ကေတတစ်ရပ်ဖြစ်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် မိစ္ဆာပရောဖက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ သဘောအရ နေဗုခဒ်နေဇာသည် နဂါး၊ သားရဲနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်တို့ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗာဗုလုန်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော သုံးဆင့်ပါ အာဏာများဖြစ်ကာ၊ လောကကို အာမဂက်ဒုန်သို့ ဦးဆောင်သွားကြသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် တကယ့် ဗာဗုလုန်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဖြစ်၍၊ ထိုသို့ဖြင့် သူသည် နောက်ဆုံးကာလ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗာဗုလုန်ကို ဖွဲ့စည်းထားသော အာဏာသုံးရပ်လုံး၏ သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုခံခဲ့ရသည်။
ယခုတင်ဖော်ပြခဲ့သော သင်္ကေတနိမိတ်ကို မှန်ကန်စွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရန်၊ “ခုနစ်ကာလ” ၏အဆုံးတွင် သူ၏နိုင်ငံတော် ပြန်လည်တည်ထောင်ခံရသောအချိန်ဖြစ်သည့် 1798 ခုနှစ်၌ နေဗုခဒ်နေဇာကို ဦးစွာ သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ထားရန် အရေးကြီးသည်။ ဤ waymark ကို Daniel အခန်း ၄ ၌ ကျွန်ုပ်တို့ တည်ထောင်သတ်မှတ်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် အခန်းတစ်ခန်းလုံးကို ပိုမိုစနစ်တကျ ဆက်လက်လေ့လာမည့်အခါသို့ ဝင်ရောက်မည်ဖြစ်သည်။
၁၇၉၈ ခုနှစ်၌ ဖြစ်သော “အဆုံးကာလ” တွင် ဒံယေလစာအုပ်သည် အဖွင့်ခံရပြီး၊ ထိုအခါ ထိုစာအုပ်သည် စမ်းသပ်၍၊ သန့်စင်၍၊ ကိုးကွယ်သူ လူတန်းစားနှစ်မျိုးကို ပေါ်ထွက်စေမည့် တိုး၍တိုး၍လာသော အလင်းကို တင်ပြခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ ဒံယေလစာအုပ်၏ အဖွင့်ခံရခြင်းသည် ထိုအချိန်တွင် ဖော်ပြခံရသော သမ္မာတရားများအပေါ် အခြေခံထားသည့် အဆင့်သုံးဆင့်ပါ စမ်းသပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်၏ အစပြုချက်ကို မှတ်သားပေးသည်။
ထိုအခါ သူက၊ “ဒံယေလ၊ သင်သည် သင့်လမ်းကို သွားလော့။ အကြောင်းမူကား ဤစကားများသည် အဆုံးကာလတိုင်အောင် ပိတ်ထား၍ တံဆိပ်ခတ်ထားခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ လူအများသည် သန့်စင်ခြင်းကို ခံရ၍ ဖြူစင်စေခြင်းကို ခံရမည်၊ စမ်းသပ်ခြင်းကိုလည်း ခံရမည်။ သို့သော် မတရားသောသူတို့သည် မတရားမှုကို ပြုကြလိမ့်မည်။ မတရားသောသူတို့တွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ နားလည်ကြမည်မဟုတ်။ သို့ရာတွင် ပညာရှိသောသူတို့သည် နားလည်ကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ဒံယေလ ၁၂:၉၊ ၁၀။
ဒံယေလကျမ်းနှင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ထိုကျမ်း၏ တံဆိပ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း၏ ပရောဖက်ပြုရည်ရွယ်ချက်မှာ၊ ထိုကျမ်းကို တံဆိပ်ဖွင့်လှစ်ထားသော သမိုင်းကာလအတွင်း အသက်ရှင်နေသော မျိုးဆက်ကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်သည်။ ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၂ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသော အချိန်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက် သုံးခု ရှိသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ သန့်ရှင်းသူတို့၏ တန်ခိုးကို ပြန့်ကြဲစေမည့် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ် ဖြစ်သည်။
သို့ရာတွင်၊ အို ဒံယေလ၊ သင်သည် ဤစကားများကို ပိတ်ထား၍ စာအုပ်ကို အဆုံးကာလတိုင်အောင် တံဆိပ်ခတ်လော့။ လူများစွာသည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားကြလိမ့်မည်၊ ပညာအသိလည်း တိုးပွားလိမ့်မည်။ ထို့နောက် ငါ ဒံယေလသည် ကြည့်ရှုသောအခါ၊ ကြည့်ရှုလော့၊ အခြားသူနှစ်ဦး ရပ်နေကြ၏။ တစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းတစ်ဖက်၌ ရှိ၏၊ အခြားတစ်ဦးသည် မြစ်ကမ်းတစ်ဖက်၌ ရှိ၏။ ထိုအခါ တစ်ဦးက မြစ်ရေပေါ်တွင် ရှိနေသော ပိတ်ချောဝတ်လျက်ရှိသည့်သူအား၊ “ဤအံ့ဖွယ်အမှုများ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရန် အချိန်မည်မျှ ကြာဦးမည်နည်း” ဟု မေးလေ၏။ ထိုအခါ ငါသည် မြစ်ရေပေါ်တွင် ရှိနေသော ပိတ်ချောဝတ်လျက်ရှိသည့်သူကို ကြားရ၏။ သူသည် မိမိ၏ လက်ယာလက်နှင့် လက်ဝဲလက်ကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်၍ ထာဝရအသက်ရှင်တော်မူသောအရှင်အားတိုင်တည်ကာ ကျိန်ဆိုလျက်၊ “ကာလတစ်ကာလ၊ ကာလနှစ်ကာလ၊ ကာလတစ်ဝက် ကြာလိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းသောလူမျိုး၏ တန်ခိုးကို ခွဲဖြန့်ဖျက်ဆီးခြင်း ပြီးစီးသောအခါ၊ ဤအရာအလုံးစုံတို့သည် ပြည့်စုံပြီးဆုံးကြလိမ့်မည်” ဟု ဆိုလေ၏။ ဒံယေလ ၁၂:၄–၇။
အခန်း ဆယ့်နှစ်တွင် ပါရှိသော အခြားသော ပရောဖက်ပြုကာလ နှစ်ခုမှာ တစ်ထောင် နှစ်ရာ ကိုးဆယ် ရက်နှင့် တစ်ထောင် သုံးရာ သုံးဆယ့်ငါး ရက်တို့ဖြစ်ကြသည်။
ငါသည် ကြားရသော်လည်း နားမလည်ခဲ့။ ထို့နောက် ငါက၊ အကျွန်ုပ်၏သခင်၊ ဤအရာတို့၏ အဆုံးသည် အဘယ်သို့ ဖြစ်ပါမည်နည်းဟု မေးလျှောက်၏။ ထိုသူကလည်း၊ ဒံယေလ၊ သင်၏လမ်းကို သွားလော့။ အကြောင်းမူကား ဤစကားတို့သည် အဆုံးကာလတိုင်အောင် ပိတ်ထားလျက်၊ တံဆိပ်ခတ်ထားလျက် ရှိ၏။ လူများစွာတို့သည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်းခံရ၍ ဖြူစင်စေခြင်းကို ခံရမည်။ စမ်းသပ်စစ်ကြောခြင်းကိုလည်း ခံရမည်။ သို့ရာတွင် မတရားသောသူတို့သည် မတရားသဖြင့် ပြုကြလိမ့်မည်။ မတရားသောသူတို့တွင် တစ်ယောက်မျှ နားလည်မည်မဟုတ်။ ပညာရှိသောသူတို့မူကား နားလည်ကြလိမ့်မည်။ နေ့စဉ်ယဇ်ကို ပယ်ရှားသောအချိန်မှစ၍၊ ဖျက်ဆီးပျက်စီးစေသော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာကို တည်ထားသောအချိန်တိုင်အောင် ရက်ပေါင်း တစ်ထောင့်နှစ်ရာကိုးဆယ် ရှိလိမ့်မည်။ စောင့်မျှော်လျက် နေရင်း ရက်ပေါင်း တစ်ထောင့်သုံးရာသုံးဆယ့်ငါးရက်တိုင်အောင် ရောက်လာသောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ ဒံယေလ ၁၂:၈–၁၂။
ဤအခန်းငယ်များအတွင်း၌ “အဆုံးကာလ” ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရည်ညွှန်းထားပြီး၊ ထိုသည် ဒန်နီယေလ၏ စကားများကို တံဆိပ်ဖြုတ်ဖွင့်လှစ်ရမည့် အချိန်အဖြစ် သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ “အဆုံးကာလ” ၌ တံဆိပ်ဖြုတ်ဖွင့်လှစ်ခြင်း၏ အကြောင်းအရာဖြစ်သော စကားများမှာ ပရောဖက်ပြုကာလသတ်မှတ်ချက် သုံးရပ်ဖြစ်သည့် တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ် (အချိန်တစ်ချိန်၊ အချိန်များ၊ နှင့် တစ်ဝက်)၊ တစ်ထောင်နှစ်ရာကိုးဆယ်၊ နှင့် တစ်ထောင်သုံးရာသုံးဆယ့်ငါး တို့ဖြစ်သည်။ ထိုကာလသတ်မှတ်ချက် သုံးရပ်အနက် နှစ်ရပ်ကို “ရက်များ” ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ သုံးရပ်အနက် နှစ်ရပ်သည် 1798 ခုနှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ကြပြီး၊ တတိယတစ်ရပ်မှာ 1843 ခုနှစ်၏ အလွန်အဆုံးတွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်သည် 1843 ခုနှစ်၏ အလွန်အဆုံး၌ပင် ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူကား အခန်းငယ်တွင် “စောင့်မျှော်၍ … သို့ ရောက်လာသောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏” ဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
“လာသည်” ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပါယ်မှာ “ထိသည်” ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စောင့်မျှော်လျက် 1844 ခုနှစ်၏ ပထမနေ့ကိုလည်း ထိရောက်သူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ အပျိုကညာဆယ်ယောက်၏ ဥပမာ၌ ဖော်ပြထားသော ကြန့်ကြာချိန်သည် မီလာရေးသမိုင်း၌ ပထမစိတ်ပျက်ခြင်း၌ စတင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုစိတ်ပျက်ခြင်းသည် 1843 ခုနှစ်၏ အလွန်နောက်ဆုံးနေ့၌ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ 1843 ခုနှစ်၏ အလွန်နောက်ဆုံးနေ့သည် 1844 ခုနှစ်၏ အလွန်ပထမနေ့ကို ထိသည်။ စောင့်မျှော်ခြင်း၏ မင်္ဂလာသည် ပထမစိတ်ပျက်ခြင်း၌ ကြန့်ကြာချိန် စတင်သောအခါမှ စတင်ခဲ့သည်။
ဤကျမ်းပိုဒ်များတွင် ထပ်မံဆန်းစစ်ဆွေးနွေးရမည့် အရာများ အလွန်များပြားသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားနေသည့် အချက်မှာ ဒံယေလ၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍဖြစ်သည်။ ဒံယေလကို ဤကျမ်းပိုဒ်၌ ကိုယ်စားပြုထားသော ဒံယေလကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ၊ ထိုကျမ်းကို ဖွင့်လှစ်သောအခါ အဆင့်သုံးဆင့်ပါသော စမ်းသပ်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ဒံယေလအား ထိုကျမ်းကို ဖွင့်လှစ်ရမည့် အဆုံးကာလတိုင်အောင် မိမိသွားရမည့် လမ်းကို သွားစေရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ အခန်း၏ နိဂုံးပိုင်းသည် အဆုံးကာလ ရောက်ရှိလာသောအခါ မည်သို့ ဖြစ်ပျက်မည်ကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။
သို့ရာတွင် သင်သည် အဆုံးတိုင်အောင် သင်၏လမ်းကို ဆက်လျှောက်လော့။ အကြောင်းမူကား သင်သည် အနားယူရမည်ဖြစ်၍၊ ကာလရက်များ၏အဆုံး၌ သင်၏အမွေခံရာအစု၌ ရပ်တည်ရမည်။ ဒံယေလ ၁၂:၁၃။
ဒံယေလကျမ်းသည် ဒံယေလ၏ ပရောဖက်ပြုသော နေ့ရက်များ၏ အဆုံး၌ မိမိသတ်မှတ်ထားသော အခန်းကဏ္ဍ၌ ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်သည်။
“ဘုရားသခင်သည် လူတစ်ဦးအား အထူးလုပ်ငန်းတစ်ရပ်ကို ဆောင်ရွက်စေရန် ပေးအပ်တော်မူသောအခါ၊ ထိုသူသည် ဒံယေလကဲ့သို့ မိမိအတွက် ခွဲဝေသတ်မှတ်ထားသော အခန်းကဏ္ဍနှင့် နေရာတွင် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ဖြေကြားရန် အဆင်သင့်ရှိကာ၊ အရှင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေရန်လည်း အဆင်သင့်ရှိရမည်ဖြစ်သည်။” Manuscript Releases, volume 6, 108.
၁၇၉၈ ခုနှစ်၊ အဆုံးကာလ၌ ဒံယေလသည် မိမိ၏အပိုင်း၌ ရပ်နေခဲ့၏။ ထိုအရာကို အပိုဒ် ဆယ့်သုံး၌ “နေ့ရက်တို့၏အဆုံး၌” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ “အချိန်ခုနစ်ကာလ” နှင်ဒဏ်ခတ်ခြင်း၏ အဆုံးသည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုကာလသည် “နေ့ရက်တို့၏အဆုံး၌” ပြီးဆုံးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နေ့ရက်များ၏ အဆုံး၌ ငါ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ငါ့မျက်စိကို ကောင်းကင်ဘက်သို့ မြှောက်လိုက်၏။ ထိုအခါ ငါ့အသိဉာဏ်သည် ငါ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာ၍၊ အမြင့်ဆုံးသောအရှင်ကို ငါ ကောင်းချီးပေး၏။ ထာဝရအသက်ရှင်တော်မူသောအရှင်ကို ငါ ချီးမွမ်း၍ ဂုဏ်ပြု၏။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးခြင်းသည် ထာဝရအုပ်စိုးခြင်းဖြစ်၍၊ ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်သည် မျိုးဆက်တစ်ဆက်မှ တစ်ဆက်သို့ တည်ရှိ၏။ မြေကြီးပေါ်တွင် နေထိုင်သောသူအပေါင်းတို့သည် အဘယ်မျှမရှိသကဲ့သို့ မှတ်ယူခြင်းခံရကြ၏။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိုလ်ခြေအလယ်၌လည်းကောင်း၊ မြေကြီးပေါ်တွင် နေထိုင်သောသူတို့အလယ်၌လည်းကောင်း၊ မိမိအလိုတော်အတိုင်း ပြုတော်မူ၏။ ကိုယ်တော်၏လက်တော်ကို တားဆီးနိုင်သောသူတစ်ဦးမျှမရှိ။ “ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သို့ ပြုတော်မူသနည်း” ဟု ကိုယ်တော်အား မေးဆိုနိုင်သောသူလည်း မရှိ။ ထိုအချိန်၌ပင် ငါ့ဆင်ခြင်ဉာဏ်သည် ငါ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာ၏။ ငါ့နိုင်ငံတော်၏ ဘုန်းအသရေအတွက် ငါ့ဂုဏ်အသရေနှင့် ငါ့တောက်ပခြင်းတို့သည်လည်း ငါ့ထံသို့ ပြန်ရောက်လာကြ၏။ ငါ့အမတ်တို့နှင့် ငါ့မင်းသားတို့သည် ငါ့ကို ရှာဖွေ၍ လာကြ၏။ ငါသည် ငါ့နိုင်ငံတော်၌ တည်ကြည်ခိုင်မာစွာ တည်ထောင်ခြင်းခံရ၍၊ ထူးကဲမြင့်မြတ်သော ဘုန်းအာနုဘော်ကိုလည်း ငါ့၌ ထပ်တိုးပေးအပ်ခြင်းခံရ၏။ ယခုမှာ ငါ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ကောင်းကင်၏ဘုရင်ကို ချီးမွမ်း၍ မြှောက်စားကာ ဂုဏ်ပြု၏။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်အလုံးစုံသည် သစ္စာတရားဖြစ်၍၊ ကိုယ်တော်၏ လမ်းခရီးတော်တို့သည် တရားစီရင်ခြင်းဖြစ်၏။ မာနထောင်လွှားစွာ လျှောက်လှမ်းသောသူတို့ကိုလည်း ကိုယ်တော်သည် နှိမ့်ချစေနိုင်တော်မူ၏။ ဒံယေလ 4:34–37။
“နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များ၏အဆုံး” ဟူသောအသုံးအနှုန်းသည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်ရှိ အဆုံးကာလကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုအချိန်တွင် နေဗုခဒ္နေဇာသည် မိမိ၏နိုင်ငံ၌ တည်ထောင်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်ရာ၊ ထိုသည် ပဂန်ဝါဒနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းဝါဒ၏ သားရဲများ၏ သမိုင်းမဟုတ်တော့ပေ။ ထိုအချက်၌ နေဗုခဒ္နေဇာသည် အပြည့်အဝ ပြောင်းလဲခြင်းခံရသော လူတစ်ဦးကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် စတင်အုပ်စိုးလာသော သမ္မာကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်၏ မြေသားရဲကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုမြေသားရဲသည် သိုးငယ်ကဲ့သို့ စတင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် နဂါးကဲ့သို့ ပြောဆိုရန် ခန့်မှန်းထားခြင်းခံရသောအရာဖြစ်သည်။ သူသည် ဟေရှာယ အခန်း ၂၃ ၏ ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် သင်္ကေတဆန်သော နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်တိုင် အုပ်စိုးမည့် မြေသားရဲကို ကိုယ်စားပြုသကဲ့သို့၊ သူ၏ အမှန်တကယ်ရှိခဲ့သော နိုင်ငံသည်လည်း အမှန်တကယ် နှစ်ပေါင်း ခုနစ်ဆယ်တိုင် အုပ်စိုးခဲ့သည်။ ထိုသင်္ကေတစနစ်သည် “အပြည့်အဝ ကိုက်ညီလျက်ရှိသည်”။
နေဗုခဒ်နေဇာသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၁၂ နှင့် ၁၃ တွင် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသော အာဏာသုံးရပ်အကြားရှိ ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ ဆက်စပ်ချိတ်ဆက်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုနေရာ၌ ၎င်းတို့ကို နဂါး၊ ပင်လယ်မှ တက်လာသော တိရစ္ဆာန်နှင့် မြေကြီးမှ တက်လာသော တိရစ္ဆာန်ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၁၆ တွင်မူ ၎င်းတို့ကို ကမ္ဘာကို အာမဂေဒုန်သို့ ဦးဆောင်သည့် အာဏာသုံးရပ်ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ “ခုနစ်ကာလ” သည် ထိုတိရစ္ဆာန်သုံးကောင်လုံးကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ အကြောင်းမူကား အက္ခရာအရ ဗာဗုလုန်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗာဗုလုန်ကို သရုပ်ဖော်ပြသသကဲ့သို့၊ ဒံယေလကျမ်း၌ တွေ့ရသော ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ မျဉ်းကြောင်းတစ်ကြောင်းကိုပင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၌ ဆက်လက်ယူဆောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုကျမ်းနှစ်စောင်သည် အချင်းချင်းကို ပြည့်စုံစေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
နဗုခဒ်နေဇာသည် နဂါး၊ သားရဲနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်တို့အကြားရှိ ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ ဆက်စပ်ကွင်းဆက်တစ်ခုအဖြစ် 1798 ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ 1798 သည် ပထမကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားနှင့် မီလာရိုက်သမိုင်းအတွက် “အဆုံးကာလ” ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဝီလျံ မီလာသည် တိတ္ထိဝါဒ၏ နဂါးနှင့် ကက်သလစ်ဝါဒ၏ သားရဲကို မိမိအသိအမှတ်ပြုခြင်းအပေါ် မိမိ၏ ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်မှုတစ်ရပ်လုံးကို တင်ထားရန် ဦးဆောင်ခြင်းခံခဲ့ရသော်လည်း၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုကို မြေကြီးသားရဲနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်အဖြစ် သူ မမြင်ခဲ့ပေ။ သူသည် 1798 ခုနှစ်ရှိ “အဆုံးကာလ” မတိုင်မီက သမိုင်းကို မြင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အနာဂတ်မှာ မိမိအနာဂတ်အဖြစ်ပင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ 1989 ခုနှစ်ရှိ “အဆုံးကာလ” တွင် ထိုအခါ အာဏာသုံးရပ်စလုံးကို အသိအမှတ်ပြုကြမည်ဖြစ်သည်။
၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် နဂါးနှင့် သားရဲကို ပရောဖက်ပြုအသိအမှတ်ပြုခြင်း၏ တံဆိပ်ဖြုတ်ဖွင့်ခြင်းကို အခန်းကြီး ခုနစ်၊ ရှစ် နှင့် ကိုးတို့၏ ဥလိုင်မြစ်က ကိုယ်စားပြုထားသည်။ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် နဂါး၊ သားရဲနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်ကို ပရောဖက်ပြုအသိအမှတ်ပြုခြင်း၏ တံဆိပ်ဖြုတ်ဖွင့်ခြင်းကို အခန်းကြီး တစ်ဆယ်၊ ဆယ့်တစ် နှင့် ဆယ့်နှစ်တို့၏ ဟိဒ္ဒေကေလမြစ်က ကိုယ်စားပြုထားသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ရောက်လာသော ပထမကောင်းကင်တမန်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ သူသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် ရောက်လာသော တတိယကောင်းကင်တမန်၏ လှုပ်ရှားမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ဗေလရှဇ်ဇာ၏ ပုံစံအဖြစ် ရပ်တည်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် အခန်းကြီး လေး၌ ပါရှိသော နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ဒုတိယအိပ်မက်သည် ပထမကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားကို ကိုယ်စားပြုသည်။
နဗုခဒ်နေဇာ၏ “ခုနစ်ကာလ” သည် လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်း သတိပေးသတင်းစကား ရောက်ရှိလာသည့် 1798 ခုနှစ်၊ “အဆုံးကာလ” တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ “နေ့ရက်များ၏အဆုံး” တွင် သူသည် ပြောင်းလဲခြင်းခံရသောသူဖြစ်ရာ၊ ထို့ကြောင့် မြေတိရစ္ဆာန်၏ ချိုတို့တွင် သိုးကလေးနှင့်တူနေခဲ့သောအချိန်က ရီပတ်ဘလီကန်ချိုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင်ပင် သူသည် မြေတိရစ္ဆာန်၏ ဖိလဒေလဖိယာန် ပရိုတက်စတင့်ချိုကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။
ဗာဗုလုန်၏ ပထမမင်းကြီးအဖြစ်၊ သူသည် ဗာဗုလုန်၏ နောက်ဆုံးမင်းကြီး ဗေလရှာဇာကို ပုံဆောင်ညွှန်ပြသည်။ သူ၏ တရားစီရင်ခြင်းကို နိမရုတ်၏ တရားစီရင်ခြင်းက ပုံဆောင်ညွှန်ပြခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက်၌လည်း ဗေလရှာဇာ၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ပုံဆောင်ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် 1844 ခုနှစ်၊ အောက်တိုဘာ 22 ရက်တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးသော တရားစီရင်ခြင်း ဖွင့်လှစ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည်။
ဘုရင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် မြေကြီးတစ်လုံးလုံး၌ နေထိုင်ကြသော လူမျိုးအပေါင်း၊ တိုင်းနိုင်ငံအပေါင်း၊ ဘာသာစကားအပေါင်းတို့အား ပေးပို့သည်။ သင်တို့၌ ငြိမ်သက်ခြင်း တိုးပွားများပြားစေသတည်း။ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင်သည် ငါ့အပေါ်၌ ပြုတော်မူခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်သော အမှုများကို ဖော်ပြခြင်းသည် ကောင်းမြတ်သည်ဟု ငါထင်၏။ ကိုယ်တော်၏ နိမိတ်လက္ခဏာများသည် အဘယ်မျှ ကြီးမြတ်ကြသနည်း။ ကိုယ်တော်၏ အံ့ဖွယ်သော အမှုများသည် အဘယ်မျှ တန်ခိုးကြီးလှသနည်း။ ကိုယ်တော်၏ နိုင်ငံတော်သည် ထာဝရနိုင်ငံတော်ဖြစ်၏။ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးတန်ခိုးသည် မျိုးဆက်မှ မျိုးဆက်တိုင်အောင် တည်၏။ ငါ နေဗုခဒ်နေဇာသည် ငါ့အိမ်၌ ငြိမ်ဝပ်စွာ နေလျက်၊ ငါ့နန်းတော်၌ စည်ပင်ဖွံ့ဖြိုးလျက် ရှိ၏။ ထိုအခါ ငါသည် ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့စေသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်ရ၏။ ငါ့အိပ်ရာပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်သော အတွေးများနှင့် ငါ့ခေါင်းထဲ၌ ထင်ရှားသော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံများသည် ငါ့ကို ပူပန်စေကြ၏။ ဒံယေလ ၄:၁–၅။
အိပ်မက်သည် နေဗုခဒ္နေဇာကို ကြောက်ရွံ့စေခဲ့ပြီး၊ ထိုအိပ်မက်၏ သင်္ကေတအဓိပ္ပာယ်သည် လူတို့အား “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကြလော့” ဟု အမိန့်ပေးသော ပထမကောင်းကင်တမန်၏ နိစ္စထာဝရ ဧဝံဂေလိတရားကို ကိုယ်စားပြုသည်။
ထို့နောက် ငါသည် အခြားသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို ကောင်းကင်အလယ်၌ ပျံသန်းနေသည်ကို မြင်ရ၏။ သူ၌ မြေကြီးပေါ်၌ နေထိုင်သောသူတို့အားလည်းကောင်း၊ လူမျိုးအပေါင်း၊ အဆွေအမျိုးအပေါင်း၊ ဘာသာစကားအပေါင်း၊ လူမျိုးစုအပေါင်းတို့အားလည်းကောင်း ဟောပြောရန် ထာဝရဧဝံဂေလိတရား ရှိ၏။ ထိုကောင်းကင်တမန်သည် အသံကျယ်စွာဖြင့်၊ “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုယ်တော်အား ဘုန်းအသရေ ပေးကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ရာအချိန် ရောက်လာပြီ။ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ပင်လယ်နှင့် စမ်းရေထွက်ရာအရင်းအမြစ်များကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောသူကို ကိုးကွယ်ကြလော့” ဟု ဆို၏။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၄:၆၊ ၇။
ထာဝရဧဝံဂေလိတရားသည် အဆင့်သုံးဆင့်ပါဝင်သော သတင်းစကားဖြစ်ပြီး၊ ပထမကောင်းကင်တမန်အားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသကဲ့သို့ ပထမအဆင့်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအဆင့်မှာ ကိုယ်တော်အား ဘုန်းတော်ကို ပေးခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တတိယအဆင့်ကိုမူ ကိုယ်တော်၏ တရားစီရင်ခြင်း၏ အချိန်နာရီအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ “ဘုန်းတော်” သည် စရိုက်လက္ခဏာကို ကိုယ်စားပြုသည်။ နိမ်ရုတ်၏ ပုန်ကန်မှုအကြောင်း၌ ဖော်ပြထားသော ဒုတိယ “သွားကြစို့” သည် မြို့တော်နှင့် မျှော်စင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို စစ်ဆေးလေ့လာခဲ့သည့် နေရာဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် စုံစမ်းစစ်ဆေးသော တရားစီရင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အသင်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော်တို့၏ ပေါင်းစည်းမှုသည် သားရဲ၏ ရုပ်တုဖြစ်ပြီး၊ နိမ်ရုတ်၏ ဒုတိယအဆင့်သည် သားရဲ၏ ရုပ်တုပေါ်ထင်ရှားလာစေခြင်း၌ တည်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထာဝရဧဝံဂေလိတရား၏ ဒုတိယအဆင့်သည် နိမ်ရုတ်၏ စရိုက်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ စရိုက်တော်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေခြင်းကို ထုတ်လုပ်ပေးသည်။
နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ပထမစမ်းသပ်မှု၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ဒန်ယေလသည် ဘေဘီလုံ၏ အစားအစာကို မစားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ဒန်ယေလသည် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပထမကောင်းကင်တမန်သည် သမိုင်း၌ ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် ၁၈၄၀ ပြည့်နှစ်၊ ဩဂုတ်လ ၁၁ ရက်နေ့တွင် အာဏာတန်ခိုးပေးခြင်းကို ခံရလေသည်။ နေဗုခဒ်နေဇာ၏ အိပ်မက်သည် ပထမသတင်းစကား၏ ရောက်ရှိလာမှုကို ၁၇၉၈ ခုနှစ်၊ အဆုံးကာလ၌ ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။
ငါသည် ငါ့ကို ကြောက်ရွံ့စေသော အိပ်မက်တစ်ခုကို မြင်မက်ခဲ့၏။ အိပ်ရာပေါ်၌ ငါ့စိတ်၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကြံအစည်များနှင့် ငါ့ခေါင်း၌ ထင်ရှားသော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံများသည် ငါ့ကို စိတ်ပူပန်စေကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဗာဗုလုန်ပြည်၏ ပညာရှိအပေါင်းတို့ကို ငါ့ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်လာစေခြင်းငှာ အမိန့်တော်တစ်ရပ်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့၏၊ သို့မှသာ သူတို့သည် အိပ်မက်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ့အား ဖော်ပြစေနိုင်ကြမည်။ ထို့နောက် မှော်ဆရာများ၊ နက္ခတ်ဗေဒင်ဆရာများ၊ ခါလဒဲလူများနှင့် နိမိတ်ဖတ်ဆရာများ ဝင်လာကြ၏။ ငါသည် အိပ်မက်ကို သူတို့ရှေ့၌ ပြောပြခဲ့၏။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် ထိုအိပ်မက်၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ့အား မဖော်ပြနိုင်ကြ။ နောက်ဆုံးတွင် ဒံယေလသည် ငါ့ရှေ့သို့ ဝင်လာ၏။ သူ၏အမည်မှာ ငါ၏ဘုရား၏အမည်အတိုင်း ဗေလတရှာဇာ ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရ၏။ သူ့အထဲ၌ သန့်ရှင်းသော ဘုရားတို့၏ ဝိညာဉ်ရှိ၏။ ငါသည် သူ့ရှေ့၌ အိပ်မက်ကို ပြောကြား၍ ဤသို့ဆို၏။ အို ဗေလတရှာဇာ၊ မှော်ဆရာတို့၏ အကြီးအကဲ၊ သန့်ရှင်းသော ဘုရားတို့၏ ဝိညာဉ်သည် သင့်အထဲ၌ ရှိကြောင်းကို ငါသိ၏။ လျှို့ဝှက်ရာအရာတစ်စုံတစ်ခုမျှ သင့်ကို မခက်ခဲစေ။ ငါမြင်မက်ခဲ့သော ငါ့အိပ်မက်၏ ရူပါရုံများနှင့် ၎င်း၏ အနက်အဓိပ္ပာယ်ကို ငါ့အား ပြောပြလော့။ ဒံယေလ ၄:၅–၉။
၁၇၉၈ ခုနှစ်၌ အဆုံးကာလတွင် ပထမသတင်းစကား ရောက်ရှိလာခြင်းသည်—နေဗုခဒ်နေဇာ၏ ကြောက်ရွံ့ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည့်အရာဖြစ်၍—ဒံယေလကျမ်းကို ဖွင့်လှစ်ရမည့် အချိန်အမှတ်ကို သတ်မှတ်ပေးသည်။
သို့သော် အို ဒံယေလ၊ စကားတော်တို့ကို ပိတ်ထား၍ စာအုပ်ကို အဆုံးကာလတိုင်အောင် တံဆိပ်ခတ်ထားလော့။ လူအများတို့သည် ဟိုဟိုဒီဒီ ပြေးလွှားကြလိမ့်မည်၊ အသိပညာလည်း တိုးပွားလာလိမ့်မည်။ … ထိုအခါ သူက၊ ဒံယေလ၊ သင်၏လမ်းကို သွားလော့။ အကြောင်းမူကား ထိုစကားတို့သည် အဆုံးကာလတိုင်အောင် ပိတ်ထား၍ တံဆိပ်ခတ်လျက်ရှိကြ၏။ လူအများတို့သည် သန့်ရှင်းစေခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်၊ ဖြူစင်စေခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်၊ စမ်းသပ်ခြင်းကိုလည်း ခံရကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ဆိုးညစ်သောသူတို့သည် ဆိုးညစ်စွာ ပြုကြလိမ့်မည်။ ဆိုးညစ်သောသူ တစ်ဦးမျှ နားလည်မည်မဟုတ်။ သို့သော် ဉာဏ်ပညာရှိသောသူတို့သည် နားလည်ကြလိမ့်မည်။ ဒံယေလ ၁၂:၄၊ ၉၊ ၁၀။
“အဆုံးကာလ” တွင် ဒံယေလကျမ်းကို ဖွင့်လှစ်ပြသသောအခါ၊ လူတို့ကို အသိပညာတိုးပွားလာခြင်းကို လာရောက်စူးစမ်းလေ့လာရန် ခေါ်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုခေါ်တော်မူခြင်းက နောက်ဆုံးတွင် ကိုးကွယ်သူအုပ်စု နှစ်မျိုးကို ပေါ်ပေါက်စေခဲ့သည်။ အုပ်စုတစ်စုမှာ နားမလည်နိုင်ကြပြီး၊ အခြားအုပ်စုမှာ နားလည်နိုင်ကြသည်။ “မှော်ဆရာများ၊ နက္ခတ်ဗေဒင်ဆရာများ၊ ခါလဒဲလူများနှင့် ဗေဒင်ဟောဆရာများ” ဟူ၍ ဖော်ပြထားသော ဗာဗုလုန်၏ ပညာရှိများသည် နားမလည်နိုင်ကြသော်လည်း၊ ဒံယေလက နားလည်ခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်၏ “ပညာရှိများ” သည် နားမလည်နိုင်ကြသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဆိုးယုတ်သူများကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ ဒံယေလက ပညာရှိသူများကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည်။
နောက်ဆောင်းပါးတွင် ဒံယေလ အခန်းကြီး လေးကို ဆက်လက်တင်ပြမည်။
“ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၌ သစ္စာမရှိသောသူတို့သည် အခြေခံမူတရား ချို့တဲ့နေကြသည်။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များသည် အခြေအနေအမျိုးမျိုးအားလုံးအောက်၌ မှန်ကန်ရာကို ရွေးချယ်စေနိုင်သော သဘောသဘာဝမျိုး မဟုတ်ကြ။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များသည် မိမိတို့အလုပ်ရှင်၏ မျက်စိအောက်၌ အစဉ်အမြဲ ရှိနေကြသည်ဟူ၍ အချိန်တိုင်း ခံစားသဘောပေါက်ရမည်။ ဗေလရှာဇာ၏ သန့်ရှင်းရာကို မလေးမမြတ်ပြုသော ပွဲတော်ကို စောင့်ကြည့်တော်မူခဲ့သောသူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အဖွဲ့အစည်းအပေါင်းတို့၌လည်းကောင်း၊ ကုန်သည်၏ စာရင်းခန်း၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်ပိုင် အလုပ်ရုံ၌လည်းကောင်း ရှိတော်မူသည်။ သွေးမရှိသော လက်သည်လည်း သင်တို့၏ ပေါ့လျော့မှုကို မှတ်တမ်းတင်နေသည်မှာ သေချာသကဲ့သို့၊ ဘုရားကို ပြစ်မှားစော်ကားသော ရှင်ဘုရင်အပေါ် ကျရောက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် တရားစီရင်ခြင်းကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ ဗေလရှာဇာအပေါ် ချမှတ်သော အပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက်ကို မီးလောင်သော စကားလုံးများဖြင့် ရေးသားထားခဲ့သည်— ‘သင်သည် ချိန်ခွင်၌ ချိန်တော်မူခြင်းခံရ၍ ချို့တဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခြင်းခံရပြီ’; ထို့အတူ သင်သည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်တော်မူသော တာဝန်များကို မပြည့်စုံစွာ ထမ်းဆောင်ရန် ပျက်ကွက်လျှင်၊ သင်၏ အပြစ်ဒဏ်စီရင်ချက်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။” Messages to Young People, 229.