ဒံယေလအုပ်စုတော် - အမှတ် ခုနစ်ဆယ့်လေး

ယေဇကျေလ အခန်း ၈ တွင် ဖော်ပြထားသော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမှုလေးရပ်သည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးကာလ လာအိုဒိကေယ အသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်မှုအား နေကို ဦးညွှတ်ကိုးကွယ်သည့် အနေအထားသို့ ဦးတည်စေပြီး၊ ထို့ကြောင့် သားရဲ၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို လက်ခံရရှိစေသည်။ ထို့နောက်လာသော အခန်းသည်—အမြင်တော်တစ်ခုတည်းပင်ဖြစ်သောကြောင့်—ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးကာလ အသင်းတော်အတွင်း၌ ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ခံရသူများကို ဖော်ပြထားသည်။ Sister White က ယေဇကျေလ အခန်း ၉ ၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၇ တွင် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသော တံဆိပ်ခတ်ခြင်းနှင့် တူညီကြောင်း ကျွန်ုပ်တို့အား အသိပေးထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးတစ်မျိုးကို ၎င်း၏ တတိယနှင့် စတုတ္ထမျိုးဆက်တွင် တရားစီရင်တော်မူပြီး၊ ယေဇကျေလ၌ ဖော်ပြထားသော စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် အမှုလေးရပ်သည် ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော ပုန်ကန်မှု၏ မျိုးဆက်လေးဆက်ကို သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်သည်။ ထိုနှစ်တွင် လာအိုဒိကေယ အက်ဒဗင်တစ်ဝါဒက ဟဗက္ကုတ်၏ ကျောက်ပြားနှစ်ပြားအတုကို မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကျောက်ပြားနှစ်ပြားသည် ရှေးဣသရေလ၏ အစတွင် ပညတ်တော်ဆယ်ပါး၏ ကျောက်ပြားနှစ်ပြားကို ပေးအပ်ခဲ့သကဲ့သို့ပင်၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်အကြား ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေး၏ သင်္ကေတအဖြစ် ပေးအပ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အာရွန်၏ ရွှေနွားကလေးသည် အတုအယောင်ရုပ်တုတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် စစ်မှန်သော မနာလိုမှု၏ရုပ်ပုံကို ကိုယ်စားပြုသော ကျောက်ပြားနှစ်ပြားကို ဖန်ဆင်းနေစဉ်၌ပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်လာသော ပုန်ကန်မှု၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ အာရွန်၏ ရွှေနွားကလေးသည် အခြားသော အချိန်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့်အတူ လေဝိဝတ္တရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ခြောက်မှ “ခုနစ်ကြိမ်” ကို သတင်းစကားထဲမှ ဖယ်ရှားခဲ့သော အတုအယောင် ၁၈၆၃ ဇယားကို ပုံဆောင်ပြသခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် လာအိုဒီကေယ အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒသည် မိမိ၏ သမိုင်းအစပိုင်း၌ပင် မနာလိုမှု၏ရုပ်ပုံတစ်ခုကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ရှေးဣသရေလ၏ အစဉ်အလာသမိုင်းအစတွင် အာရွန် ပြုခဲ့သကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဧဖရိမ်မြောက်နိုင်ငံ၏ အစဉ်အလာသမိုင်းအစတွင် ယေရဗောင် ပြုခဲ့သကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်သည်။

လေဝိဝတ္တရာကျမ်း နှစ်ဆယ့်ခြောက်၌ ဖော်ပြထားသော “ခုနစ်ကာလ” သည် မီလာ၏ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းသို့ ဦးစွာဦးဆုံး ဆောင်ကြဉ်းခံရသော အချိန်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက် ဖြစ်ပြီး၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်၏ ပုန်ကန်မှုအတွင်း ဖယ်ရှားထားခြင်း ခံရသော ပရောဖက်ပြု အချိန်၏ ပထမရတနာလည်း ဖြစ်သည်။ ၁၈၆၃ ခုနှစ်သည် မီလာ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ရတနာများကို ဖုံးကွယ်ခြင်း၏ အစနှင့် အတုရတနာများနှင့် အတုငွေဒင်္ဂါးများကို သွင်းသွင်းလာခြင်း၏ အစကို မှတ်သားခဲ့သည်။ “ခုနစ်ကာလ” သည် ဆောက်လုပ်သူတို့ ပယ်ချခဲ့သော ထောင့်ချုပ်ကျောက် ဖြစ်သည်။ ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် “ခုနစ်ကာလ” ၏ ထောင့်ချုပ်ကျောက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သူတို့မှာ မီလာလိုက်ဗိမာန်၏ ဆောက်လုပ်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးသော ကာလများ၌ ထိုကျောက်သည် ယခု ထောင့်၏ အဓိကခေါင်းကျောက် ဖြစ်လာပြီ။ ထိုကျောက်သည် ခေတ်ကာလအဆက်ဆက် တည်မြဲသော ကျောက်တော်ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့ပြီး၊ ထာဝရဘုရား ပြုတော်မူသော နေ့အားဖြင့်လည်း ကိုယ်စားပြုထားခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် မြေအတွက် ဥပုသ်အနားယူခြင်း၏ သင်္ကေတ ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် မီလာလိုက် အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒသည် ယေရောဗောင်၏ အတုအယောင် ကိုးကွယ်မှုစနစ်ကို အပြစ်တင်ဆုံးမခဲ့ပြီး၊ ပထမအကြိမ် စိတ်ပျက်ခြင်းအပေါ် “ဝမ်းမြောက်” ခဲ့ကြသော “ကဲ့ရဲ့သူတို့၏ ပရိသတ်” ထံမှ ခွဲထွက်ခဲ့သည်။

ဆောက်လုပ်သူတို့အား “ပြက်ရယ်ပြုသူတို့၏ အသင်းတော်” သို့ မည်သည့်အခါမျှ မပြန်သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင် ယုဒပြည်၏ ပရောဖက်ကိုလည်း မိမိအား ၁၈၄၄ ခုနှစ်သို့ ဦးဆောင်ပို့ခဲ့သော လမ်းကြောင်းမှ မဟုတ်ဘဲ အခြားလမ်းတစ်လမ်းဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားရန် ညွှန်ကြားခံခဲ့ရသည်။ သူ့အား ၁၈၄၄ ခုနှစ်သို့ ဦးဆောင်ပို့ခဲ့သော ထိုလမ်းကြောင်းသည် သူ ထွက်ခွာလာခဲ့သော လမ်းကြောင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုလမ်းကြောင်းမှာ ပရိုတက်စတင့်ဝါဒ ဖြစ်သည်။ ထိုသမိုင်းအတွင်း၌ ပရိုတက်စတင့်ဝါဒသည် ဖောက်ပြန်သော ပရိုတက်စတင့်ဝါဒ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဆောက်လုပ်သူတို့အား “ပြက်ရယ်ပြုသူတို့၏ အသင်းတော်” သို့ မည်သည့်အခါမျှ မပြန်သွားရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ အစာကို မစားရန်၊ သူတို့၏ ရေကို မသောက်ရန်လည်း ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဆောက်လုပ်သူတို့သည် ၁၈၄၀ ခုနှစ်တွင် ကောင်းကင်တမန်၏ လက်ထဲရှိသော စာစောင်ငယ်ကို စားခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအစာသည် သူတို့၏ ပါးစပ်၌ ချိုမြိန်လျက် ရှိခဲ့သည်။

ပရောဖက်ပြုချက်ကို စားသောက်ခြင်းသည် သမ္မာကျမ်းစာကို လေ့လာရာတွင် အသုံးပြုသော နည်းလမ်းဗေဒကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မီလာလိုက်များအား ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လေ့လာရန် သီးသန့်သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းတစ်ရပ် ပေးထားခဲ့ပြီး၊ ထိုစည်းမျဉ်းများက ပျက်ယွင်းသွားသော မိမိတို့၏ နည်းလမ်းဗေဒဖြင့် အယူဖောက်ပြန်သော ပရိုတက်စတင့်ဝါဒနှင့် ကက်သလစ်ဝါဒ၏ သာသနာပညာရှင်များ ဖော်ထုတ်ခဲ့သော သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ သတင်းစကားနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော သတင်းစကားတစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ယုဒပြည်မှ ပရောဖက်လည်းဖြစ်သော ဆောက်လုပ်သူများသည် အယူဖောက်ပြန်သော ပရိုတက်စတင့်ဝါဒ သို့မဟုတ် ကက်သလစ်ဝါဒ၏ နည်းလမ်းဗေဒကို ပြန်လည်ယူကာ မစားမသောက်ရကြ။ ယုဒပြည်မှ ပရောဖက်သည် ထိုအရာကို အမှန်တကယ် ပြုခဲ့သဖြင့်၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် လာအောဒီကိအဒ်ဗင်တစ်ဝါဒသည်လည်း ထိုအရာကို အမှန်တကယ် ပြုမည်ဖြစ်ကြောင်းကို ဖော်ပြသတ်မှတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် သူတို့သည် “ခုနစ်ကာလ” အပေါ် မီလာ၏ အသုံးချမှုကို ငြင်းပယ်ရန် အယူဖောက်ပြန်သော ပရိုတက်စတင့်ဝါဒ၏ သာသနာရေးဆိုင်ရာ အကြောင်းပြချက်များကို အသုံးချခဲ့ကြပြီး၊ ထို့ကြောင့် အာရုန်နှင့် ယေရောဗောင်၏ မနာလိုခြင်းရုပ်တုများကို တည်ထောင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လာအောဒီကိအဒ်ဗင်တစ်ဝါဒ၏ ပထမမျိုးဆက်သည် စတင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ယုဒပြည်မှ ပရောဖက်သည် ယေရောဗောင်နှင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံပြီးနောက် ယုဒပြည်သို့ ပြန်လည်ခရီးထွက်ခဲ့သော်လည်း၊ သူသည် ထိုနေရာသို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုပရောဖက်သည် Laodicean Adventism ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဗျာဒိတ်တော်၏ ဖော်ပြချက်အရ ၎င်းသည် ၁၈၅၆ ခုနှစ်တွင် Millerite movement အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။ Sister White သည် Adventism ကို Laodicea ဟု သတ်မှတ်ဖော်ပြခြင်းမှ မည်သည့်အခါမျှ နောက်ဆုတ်မသွားခဲ့သကဲ့သို့၊ Laodicea သည် တစ်ခါမျှ ပြောင်းလဲသွားသည်ဟု ပြသသော သမ္မာကျမ်းစာအထောက်အထားလည်း မရှိပေ။ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် Laodicean အတွေ့အကြုံမှ ထွက်ခွာသွားသော ပုဂ္ဂိုလ်များ ရှိကြသော်လည်း၊ အသင်းတော်အနေဖြင့် Laodicea သည် သခင်၏နှုတ်မှ အန်ထုတ်ခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ Laodicea ဟူသောအမည်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “တရားစီရင်ခံရသော လူမျိုး” ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ Adventism သည် ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို အသုံးပြုပြီး မိုဃ်းကောင်းကင် သန့်ရှင်းရာဌာန၌ တရားစီရင်ခြင်းကာလအတွင်း တည်ရှိသော အသင်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ဆိုကြသည်။ မိမိတို့၏ မျက်မမြင်ခြင်းအတွင်း၌ သူတို့သည် Laodicea ၏ အဓိပ္ပာယ်တွင် ပါဝင်သော စုံစမ်းစစ်ဆေးသော တရားစီရင်ခြင်း (Investigative Judgment) ဆိုသည့် အစိတ်အပိုင်းကို ဝန်ခံကြသော်လည်း၊ မိမိတို့၏ အမည်အတွင်း၌ ထင်ရှားစွာ ကိုယ်စားပြုထားသော အရေးယူစီရင်သော တရားစီရင်ခြင်း (Executive Judgment) ကိုမူ မမြင်နိုင်ကြပေ။

ယုဒပြည်သား ပရောဖက်သည် မိမိကို လှည့်ဖြား၍ မိမိအစာကို စားစေပြီး မိမိသောက်စရာကို သောက်စေခဲ့သော အတုအယောင် ပရောဖက်နှင့်အတူ နောက်ဆုံးတွင် မြှုပ်နှံခြင်းခံရ၏။ ထိုနှစ်ဦးစလုံးသည် တူညီသော သင်္ချိုင်းတစ်ခု၌ အဆုံးသတ်ကြပြီး၊ ဗေသလမြို့မှ မုသားပြောသော ပရောဖက်သည် (အတုအယောင် အသင်းတော်) သူ သေဆုံးသောအခါ သူ့ကို “ညီအစ်ကို” ဟု ခေါ်၏။

၁၈၄၄ ခုနှစ် နွေရာသီ၌ ပေါ်ထွန်းခဲ့သော ဒုတိယ ကောင်းကင်တမန်၏ သတင်းစကားမှာ ပရိုတက်စတင့် အသင်းတော်များသည် လဲကျသွား၍ ကက်သလစ်ဝါဒ၏ သမီးများ ဖြစ်လာကြောင်းကို ဖော်ထုတ်ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ မီလာလိုက် အက်ဒ်ဗင့်ဝါဒက အမျိုးသား အမျိုးသမီးများအား ထိုဂိုဏ်းခွဲများမှ ထွက်ခွာရန် ခေါ်ယူခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အတွင်း ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ သေခြင်းနှင့် ထာဝရ သေခြင်းကို ဆိုလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဗေသေလမြို့၏ မုသာဝါဒ ပြောသော ပရောဖက်သည် ယေရောဗောင်က ဗေသေလ၌ တည်ထောင်ခဲ့သော ဘာသာရေးစနစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် သားရဲအတွက် ရုပ်တုတစ်ရုပ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့သော စနစ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ ကူးယူအတုယူထားသော သားရဲမှာ ကက်သလစ်ဝါဒ၏ သားရဲပင် ဖြစ်သည်။ ပရိုတက်စတင့်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပရိုတက်စတင့်များဟု ဆက်လက် သတ်မှတ်နေကြသော်လည်း၊ ၎င်းတို့သည်လည်း ကက်သလစ်ဝါဒ၏ အာဏာပိုင်မှု၏ အမှတ်လက္ခဏာဖြစ်သော နေ့တော်၊ အဘိဓာန်အားဖြင့် နေ၏နေ့ကို ဝတ်ပြုရာနေ့အဖြစ် ဆက်လက် စောင့်ထိန်းနေကြသည်။

ပရိုတက်စတန့်များသည် မိမိတို့ကို ပရိုတက်စတန့်များဟု ဆိုကြသော်လည်း၊ ပရိုတက်စတန့်၏ တစ်ခုတည်းသော အဓိပ္ပာယ်သတ်မှတ်ချက်မှာ ရောမကို ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုရာ၌ သူတို့၏ ဝန်ခံပြောဆိုချက်သည် ရောမအသင်းတော်၏ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်လာ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ရောမအသင်းတော်သည် မိမိကိုယ်ကို ခရစ်ယာန် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဟု ဝန်ခံပြောဆိုသော်လည်း၊ ထိုဆိုချက်အတွက် သမ္မာကျမ်းစာအရ အထောက်အထားမရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆိုချက်သည် အနှစ်သာရကင်းမဲ့သော အစဉ်အလာနှင့် ရိုးရာဓလေ့တို့၏ အာဏာပေါ်တွင် အခြေခံထားပြီး၊ ထိုအရာပင် ပရိုတက်စတန့်ဝါဒကလည်း မိမိတို့ကို ပရိုတက်စတန့်များဟု ဆိုရာ၌ အသုံးပြုနေသော မမှန်ကန်သည့် အာဏာတစ်ရပ် ဖြစ်၏။ ၎င်းသည်ပင် သတ္တမနေ့ အက်ဒဗင်တစ်များကို လာအိုဒိကေယ အသင်းတော်သားများဖြစ်သော်လည်း မိမိတို့သည် လုံခြုံစိတ်ချရသော ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်စေခဲ့သော ယုတ္တိတရားတစ်ရပ်တည်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်ပင် ရှေးဣသရေလလူမျိုးကလည်း “ထာဝရဘုရား၏ ဗိမာန်တော်၊ ထာဝရဘုရား၏ ဗိမာန်တော်ကား ငါတို့ပင်တည်း” ဟု ကြေညာဆိုခဲ့ကြစဉ် အသုံးချခဲ့သော မမှန်ကန်သည့် အာဏာတစ်ရပ်တည်း ဖြစ်၏။

၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် မီလာလိုက်လှုပ်ရှားမှုသည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ၁၈၅၆ ခုနှစ်တွင်ပင် ဖိလဒေလဖိအုပ်စု၏ လှုပ်ရှားမှုအဖြစ် ရပ်စဲသွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဧလိယ (William Miller) မှ တင်ပြခဲ့သော မောရှေ၏သတင်းစကား (“ခုနစ်ကာလ”) ကို ပယ်ချခဲ့ကြပြီး၊ ထိုပယ်ချခြင်းသည် ဗေသေလ၏ မုသာပြောသော ပရောဖက်၏ နည်းလမ်းအပေါ် အခြေခံထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၁၈၆၃ ခုနှစ်သည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော ခြောက်ဆယ်ငါးနှစ်၏ အဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဟေရှာယအခန်းကြီး ၇ ၏ ပရောဖက်ပြုချက်၏ အဆုံးလည်း ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၈ ၏ ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်သည်၊ ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်ကာလ “အတွင်း၌” မျိုးနွယ်ဆယ်စု၏ မြောက်နိုင်ငံတော်သည် သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဗျာဒိတ်ကို ခရစ်မပေါ်မီ ၇၄၂ ခုနှစ်တွင် မှတ်တမ်းတင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုနောက် ဆယ့်ကိုးနှစ်အကြာ ခရစ်မပေါ်မီ ၇၂၃ ခုနှစ်တွင် ဧဖရိမ်သည် ပြန့်ကျဲသွား၍ အာရှုရိလူတို့၏ သုံ့ပန်းအဖြစ် ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံရလေသည်။ ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ် ပြည့်ဆုံးသော ခရစ်မပေါ်မီ ၆၇၇ ခုနှစ်တွင် မနာရှေမင်းကို ဖမ်းဆီး၍ ဗာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ခရစ်မပေါ်မီ ၇၄၂ ခုနှစ် ဟူသော အစပြုအမှတ်သည် ဣသရေလ၏ မြောက်နိုင်ငံတော်နှင့် တောင်နိုင်ငံတော်များအကြား ဖြစ်ပွားသော ပြည်တွင်းစစ်ကို အမှတ်အသားပြုသကဲ့သို့၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်သည်လည်း အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု၌ မြောက်နှင့် တောင်အကြား ဖြစ်ပွားသော ပြည်တွင်းစစ်၏ အလယ်ဗဟိုကာလကို အမှတ်အသားပြုသည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်ကို အီရှာယက အမှန်တကယ်ရှိသော ဘုန်းတော်ထင်ရှားရာပြည် (ယုဒ) ၌ ကြွေးကြော်ခဲ့ပြီး၊ ၁၈၆၃ ခုနှစ်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်မှာ ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ဘုန်းတော်ထင်ရှားရာပြည် (အမေရိကန်ပြည်ထောင်စု) ၌ ပြည့်စုံခဲ့သည်။

ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်အတွင်း၌ မှတ်တိုင်သုံးခုရှိသည်။ ခရစ်တော်မတိုင်မီ ၇၄၂ ခုနှစ်ရှိ ပြည်တွင်းစစ်အပြီးတွင် ခရစ်တော်မတိုင်မီ ၇၂၃ ခုနှစ်၌ မြောက်နိုင်ငံတော်၏ ပြန့်ကျဲခြင်းသည် ဆယ့်ကိုးနှစ်အကြာ၌ လိုက်ပါလာသည်။ ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်၏ အဆုံး၌ တောင်နိုင်ငံတော်သည်လည်း ပြန့်ကျဲခြင်းခံရသည်။ ၎င်းပရောဖက်ပြုချက်သည် ၎င်း၏ အစနှင့် အဆုံးကို အပါအဝင် မြောက်နိုင်ငံတော်နှင့် တောင်နိုင်ငံတော်တို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ “အမျက်ထွက်ခြင်းများ” နှစ်ရပ်စလုံးကို ကိုယ်စားပြုလျက်ရှိပြီး၊ ထိုအမျက်ထွက်ခြင်း နှစ်ရပ်၏ အစမှတ်များမတိုင်မီ ဆယ့်ကိုးနှစ်စီ ရှိကာ၊ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ ပြည့်စုံခြင်းများနောက်တွင်လည်း နောက်ထပ် ဆယ့်ကိုးနှစ်စီ လိုက်ပါရှိသည်။

ချိုင်ယက်စတစ် ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ရပ်လုံးသည် အစနှင့် အဆုံးကို သတ်မှတ်ပေးသော မြောက်နှင့် တောင်အကြား ပြည်တွင်းစစ်ကာလတစ်ရပ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသသည်။ ထိုအစနှင့် အဆုံး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ပြည်တွင်းစစ်၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အင်အားနှစ်ဖက်လုံးသည် ကျွန်ဘဝသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကို ခံခဲ့ရကြပြီး၊ သူတို့သည် အချင်းချင်း ကွဲပြားကွာကျဲနေသော ကျွန်ဘဝအခြေအနေမှ နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံတည်းအဖြစ် စုရုံးခေါ်ထုတ်ခံရသော ခြောက်ဆယ့်ငါးနှစ်တာကာလအတွင်း၊ ကျွန်တို့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သော Emancipation Proclamation ထုတ်ပြန်သည့် ရက်စွဲဖြစ်သော 1863 သို့ ရောက်ရှိကြသည်။ အမှန်တကယ် ယုဒတွင်ရှိသော ပြည်တွင်းစစ်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ယုဒတွင်ရှိသော ပြည်တွင်းစစ်၌ အဆုံးသတ်သကဲ့သို့၊ ယေရှုသည် အရာတစ်ခု၏ အဆုံးကို အရာတစ်ခု၏ အစနှင့် အစဉ်အမြဲ ဆက်စပ်ဖော်ပြတော်မူ၏၊ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် Alpha နှင့် Omega ဖြစ်တော်မူသောကြောင့်တည်း။

၁၈၆၃ ခုနှစ်၏ သမိုင်းသည် ခရစ်တော်မတိုင်မီ ၇၄၂ ခုနှစ်၏ သမိုင်းအားဖြင့် ပုံဆောင်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပရောဖက် ဟေရှာယသည် မိမိ၏သားနှင့်အတူ ယုဒရှင်ဘုရင်ဆိုး အာဟတ်ထံသို့ သတင်းစကားတစ်ရပ်ကို ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်ရှိ ခရစ်တော်မတိုင်မီ ၇၄၂ ခုနှစ်သည် ယုဒရှင်ဘုရင် အာဟတ်၏ သက်သေခံချက်အားဖြင့် ပုံဆောင်ထားသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနအမှုတော်ကို ပိတ်ပင်ခဲ့ပြီး၊ မိမိ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအား ဆီးရီးယားဗိမာန်တော်၏ နမူနာပုံစံကို ဘုရားသခင်၏ မြေကြီးပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနဝင်းအတွင်း၌ပင် တည်ဆောက်စေခဲ့သည်။

မကောင်းသောဘုရင် အာခတ်၏ သမိုင်းတွင် (ယေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်အရ ဘီစီ 742 ခုနှစ်ဟု မှတ်သားထားသောကာလ၌) ယေရုရှလင်၏ ခေါင်းဆောင်သည် ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ထဲသို့ အယူမှားဝတ်ပြုမှု (ကက်သလစ်ဘာသာ) ကို မိတ်ဆက်သွင်းခဲ့သည်။ ထိုသို့ပင် လောဒိကိအာကာလ အက်ဒဗင်တစ်ဝါဒသည် ဧလိယက ပေးအပ်ခဲ့သော မောရှေ၏ သတင်းစကားကို ပယ်ရှားရန် အယူပျက် ပရိုတက်စတင့်ဝါဒ၏ နည်းလမ်းသို့ ပြန်လည်လှည့်သွားခဲ့သည်။ ဘီစီ 742 ခုနှစ်တွင် ယေရှာယသည် ယုဒ၏ မကောင်းသောဘုရင်ကို အပေါ်ကန်၏ ရေမြောင်းအဆုံး၊ အဝတ်လျှော်သမား၏ လယ်ကွင်းနားတွင် ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး၊ ထိုသို့ပြုသောအခါ မိမိ၏သားကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ၏သား၏နာမည်သည် နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ယုဒပြည်မှ ပရောဖက်သည် ဘုရင် ယေရောဗောင်ကို ရင်ဆိုင်တွေ့ဆုံသောအခါ၌လည်း သူ့အား နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ရပ်ကို ပေးခဲ့သည်။

ဣရှာယ၏သား၏ အမည်ဖြစ်သော “Shearjashub” သည် “ကျန်ကြွင်းသောသူတို့သည် ပြန်လာကြလိမ့်မည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ကျန်ကြွင်းသောအစုကို ဖွဲ့စည်းပြီး “ပြန်လာ” ကြသောသူတို့မှာ ကြန့်ကြာရာကာလအတွင်း သခင်ဘုရားကို စောင့်မျှော်နေကြသောသူတို့ဖြစ်ကြသည်။

ခရစ်တော်မပေါ်မီ 742 ခုနှစ်တွင် ဟေရှာယသည် ဆိုးယုတ်သော ဘုရင် အာဟတ်နှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံသည့်အခါ၊ သူသည် “စောင့်မျှော်ခဲ့ကြသော” သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အကြောင်းမှာ ပရောဖက်အပေါင်းတို့သည် နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များကို ပြောဆိုနေကြပြီး၊ နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များတွင် “စောင့်မျှော်” ကြသောသူများသည် ပထမအကြိမ် စိတ်ပျက်ဖွယ်အတွေ့အကြုံကို ခံစားခဲ့ရသူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရမိသည် ဘုရားသခင်က လိမ်လည်တော်မူပြီး မိုးကို တားဆီးထားတော်မူသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ ဟေရှာယကလည်း ဘုရားသခင်သည် “ယာကုပ်အမျိုးအိမ်မှ မိမိမျက်နှာကို ကွယ်ထားတော်မူသည်” ဟု ထင်မြင်သည်။ သို့သော် ဟေရှာယသည် မိမိအနေဖြင့် စောင့်မျှော်မည်၊ ထာဝရဘုရားကို မျှော်လင့်ရှာဖွေမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သည်။ ၎င်းသည် ရူပါရုံ၏ ကြန့်ကြာသည့်အချိန်ကာလအတွင်းရှိ “ပညာရှိ” သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပြန်လာ၍ အဖိုးတန်သောအရာကို ယုတ်ညံ့သောအရာမှ ခွဲထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်သံဖြစ်လာရမည့်သူများသည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံခဲ့ရကြပြီး၊ ထိုကြောင့် သားရဲ၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ခံယူကြသောသူများနှင့် ဆန့်ကျင်သဘောဖြင့် ထင်ရှားစေခြင်းခံရကြသည်။

ဤလေ့လာမှုကို နောက်ဆောင်းပါးတွင် ဆက်လက်တင်ပြမည်။