ရောမသည် ဗျာဒိတ်ရူပါရုံကို တည်ထောင်သည် — အမှတ်ခြောက်

ကျွန်ုပ်တို့သည် ၁၇၉၈ ခုနှစ်မှ ယနေ့တိုင်အောင် အက်ဒဗင်တစ်ဝါဒ၏ သမိုင်းအတွင်း ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုလမ်းကြောင်း ခြောက်ခုကို ကိုင်တွယ်လျက်ရှိသည်။

ယခင်ဆောင်းပါးတွင် ရောမအာဏာနှင့်စပ်လျဉ်းသော ပထမနှင့် နောက်ဆုံးအငြင်းပွားမှုကို ဆွေးနွေးခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ၊ ယခုတွင် ဥရိယာ စမစ်နှင့် ဂျိမ်းစ် ဝှိုက်တို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သော အငြင်းပွားမှုကို ဆက်လက်ယူဆောင်မည်။ ဥရိယာ စမစ်သည် အခန်းငယ် ၃၆ ထဲသို့ မိမိ၏ “ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်” ကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။

စမစ်သည် ယခင်အခန်းငယ်၌ ဖော်ပြသော တန်ခိုးသည် “ပုပ်ရဟန်းမင်းရောမ” ဖြစ်ကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ သုံးဆယ့်ခြောက်မြောက်အခန်းငယ်၏ လက္ခဏာများသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းရောမကို သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ပေးသော ပရောဖက်ပြုလက္ခဏာများ မဟုတ်ကြောင်း ဆိုထားသည်။ ထိုအဆိုသည် မှားယွင်းသည်။ ၁၈၆၃ ခုနှစ်၏ ပုန်ကန်မှုအတွင်း လေဝိဝတ္တု အခန်းကြီး ၂၆ ၏ ခုနစ်ကာလကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဟဗက္ကုတ်၏ ဇယားနှစ်ခုစလုံး၌ရှိသော ခုနစ်ကာလ၏ ကိုယ်စားပြုဖော်ပြချက်ကိုလည်း ပယ်ချခဲ့ကြောင်းကို မှတ်သားထားသင့်သည်။ ၁၈၄၃ နှင့် ၁၈၅၀ ဇယား နှစ်ခုစလုံးသည် ဇယား၏ အလယ်ဗဟိုတွင်ပင် ခုနစ်ကာလကို ပုံဖော်ထားပြီး၊ ထိုဖော်ပြချက်နှစ်ခုစလုံးတွင်လည်း ခုနစ်ကာလ၏ မျဉ်းအလယ်ဗဟို၌ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထားရှိထားသည်။ ၁၈၅၆ ခုနှစ်တွင် ခုနစ်ကာလဆိုင်ရာ အလင်းသစ် ရောက်ရှိလာပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ပယ်ချခံရသောအခါ၊ ထိုအရာသည် ဟဗက္ကုတ်၏ ဇယားနှစ်ခုကို ပယ်ချခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ ဇယားနှစ်ခုစလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပြုလုပ်ထားကြောင်းကို ထင်ရှားစွာ သတ်မှတ်ပြသော ပရောဖက်ပြုဝိညာဉ်၏ အာဏာကိုလည်းကောင်း ပယ်ချခြင်းဖြစ်ကြောင်း မှတ်သားစေသည်။

ဆစ္စတာ ဝှိုက်၏အဆိုအရ စာတန်၏ နောက်ဆုံးလှည့်ဖြားမှုမှာ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ သက်သေခံချက်ကို အကျိုးမရှိသောအရာဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ ဤနေရာ၌ ပထမဆုံးလှည့်ဖြားမှုသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ သက်သေခံချက်ကို အကျိုးမရှိသောအရာဖြစ်စေရန် ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ထို့အပြင် ၎င်းသည် ဇယားနှစ်ခုပေါ်ရှိ အခြေခံအမှန်တရားများကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပယ်ချခြင်းကိုလည်း ကိုယ်စားပြုခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် “ခုနစ်ကာလ” ကို ဆိုလိုသည်။

1863 ခုနှစ်၏ ပုန်ကန်မှုတွင်၊ 1863 ခုနှစ်၏ အတုအယောင်ဇယားကို ထုတ်လုပ်ခဲ့သူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ Uriah Smith ကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုဇယားသည် “ခုနစ်ကြိမ်” ၏ လိုင်းကို ဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်။ 1863 ခုနှစ်တွင် Uriah Smith သည် “ခုနစ်ကြိမ်” ၏ အလင်းကို မျက်စိပိတ်ထားပြီး၊ Daniel က ခွဲခြားဖော်ပြထားသော “အမျက်တော်နှစ်ရပ်” ရှိသည်ကို မမြင်နိုင်တော့ခဲ့သည်။ ထိုအမျက်တော်နှစ်ရပ်သည် မြောက်ပိုင်း အစ္စရေးနိုင်ငံနှင့် တောင်ပိုင်း ယုဒနိုင်ငံအပေါ် ကျရောက်သော “ခုနစ်ကြိမ်” ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပထမအမျက်တော်သည် မြောက်ပိုင်း အနွယ်တော်ဆယ်စုအပေါ် BC 723 ခုနှစ်တွင် စတင်၍ 1798 ခုနှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး၊ ဒုတိယအမျက်တော်သည် BC 677 ခုနှစ်တွင် စတင်၍ 1844 ခုနှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

ဒံယေလအခန်း ၈ ၌ မရာဟ်ရူပါရုံကို ရှင်းပြရန် ဂါဗြေလသည် ဒံယေလထံသို့ လာခဲ့ပြီး၊ ထိုအမှုတော်နှင့် ဆက်နွယ်လျက် ၁၈၄၄ ခုနှစ်အတွက် ဒုတိယသက်သေကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။ ဒံယေလအခန်း ၈ ၏ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်သုံးရာသည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်၌ အဆုံးသတ်ခဲ့သကဲ့သို့၊ မြောက်နိုင်ငံနှင့် တောင်နိုင်ငံတို့အပေါ် ကျရောက်သော အမျက်နှစ်ရပ်အနက် နောက်ဆုံးအမျက်လည်း ထိုနှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးသောအဆုံးသည် ပထမသောအဆုံးတစ်ခု ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်းကို အခြေခံ၍သာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ “ခုနစ်ကြိမ်” ဟူသောအသုံးအနှုန်းကို အခြားနည်းဖြင့် ဖော်ပြထားခြင်းသာဖြစ်သော အမျက်ဒေါသနှစ်ကြိမ်အနက် နောက်ဆုံးသော အမျက်ဒေါသကာလသည် 1844 ခုနှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး၊ ပထမသော အမျက်ဒေါသကာလသည် 1798 ခုနှစ်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ စမစ်က ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာနှင့်ပတ်သက်သော သတ်မှတ်ဖော်ပြချက်များ မရှိဟု ဆိုခဲ့သော ထိုကျမ်းပိုဒ်သည်ပင် ပုပ်ရဟန်းမင်းအဖွဲ့အစည်းသည် သေစေနိုင်သော အနာဒဏ်ကို ခံရမည့်နှစ်ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြထားခဲ့သည်။

“ရှင်ဘုရင်” သည် အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်တွင် “အမျက်တော် ပြီးစီးသည့်တိုင်အောင် အောင်မြင်ထွန်းကားမည်” ဟုဆိုထားသည်။ အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်ကို ပြည့်စုံစေရန် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာတွင် မှန်ကန်သော လက္ခဏာများ မရှိဟု သူက အဆိုပြုထားသော ထိုတူညီသည့် စာအုပ်၌ပင် ဒံယေလ အခန်းကြီး ရှစ်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်သုံးနှင့် နှစ်ဆယ့်လေး အကြောင်းကို Smith ရေးထားသည်ကို သတိပြုပါ။

Smith သည် ထိုအပိုဒ်အတွင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင်ပင် အယူဝါဒမဲ့ ရောမနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာအောက်ရှိ ရောမတို့၏ ပရောဖက်ပြုသော လက္ခဏာသဘောများသည် အပြန်အလှန် အစားထိုးသုံးနိုင်ကြောင်း ဖော်ထုတ်ထားသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် ရောမ၏ အဆင့်နှစ်ဆင့်၌ ပေါ်ထွန်းလာသော ထင်ရှားပြသမှုသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ ဒံယေလ အခန်းကြီး ၂ ၌ ပါသော သံနှင့် မြေစေး ရောနှောခြင်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသင်္ကေတများကို Sister White က ဘုရားကျောင်းအာဏာရေးနှင့် အစိုးရအာဏာရေးတို့၏ သင်္ကေတများဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ Smith က ရည်ညွှန်းလျက်ရှိသော ကျမ်းချက်များအတွင်း ဒံယေလက ရောမသည် “အောင်မြင်မည်၊ လုပ်ဆောင်မည်” ဟုလည်းကောင်း၊ ရောမသည် “လက်တော်၌ လိမ္မာသုံးစားမှုကို အောင်မြင်စေမည်” ဟုလည်းကောင်း ဖော်ပြထားရာတွင်၊ အခန်းငယ် ၃၆ ၌ “အမျက်တော် ပြည့်စုံသည်တိုင်အောင် အောင်မြင်မည့်” “မင်းကြီး” သည် အယူဝါဒမဲ့ ရောမနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာအောက်ရှိ ရောမ နှစ်မျိုးလုံး၏ ပရောဖက်ပြုသော လက္ခဏာသဘောတစ်ရပ်ကို ဖော်ထုတ်ပြသကြောင်း Smith က ဆိုသည်။ ထို့နောက် အခန်းငယ် ၃၆ ၌ ပါသော ရောမ၏ လက္ခဏာသဘောတစ်စုံတစ်ရာမျှ ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာကို ရည်ညွှန်းခြင်းမရှိဟုလည်း သူက ဆိုသည်။

ရောမသည် ရူပါရုံကိုတည်စေသော လုယက်သူများဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ခြင်းကို ထောက်ခံရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် Smith ကို ကိုးကားခဲ့ပြီး၊ အခန်းငယ် ၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ လက္ခဏာလေးရပ်အနက် တစ်ရပ်မှာ ရောမသည် မိမိကိုယ်ကို မြှောက်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စမစ်သည် သုံးဆယ့်ခြောက်မြောက် အခန်းငယ်ရှိ မင်းကြီး၏ သတ်မှတ်ချက်များသည် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာနှင့် ကိုက်ညီမှုမရှိဟု ဆိုသည်။ သို့ရာတွင်၊ ၎င်းက ယခင်တွင် တစ်ဆယ့်လေးမြောက် အခန်းငယ်၌ မိမိကိုယ်ကို မြှင့်တင်သောအရာမှာ ရောမဖြစ်သည်ဟု ကာကွယ်ပြောဆိုခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် သုံးဆယ့်ခြောက်မြောက် အခန်းငယ်ရှိ ထိုမင်းကြီးသည် “မိမိကိုယ်ကို မြှင့်တင်လိမ့်မည်။” ထိုသုံးဆယ့်ခြောက်မြောက် အခန်းငယ်ရှိ မင်းကြီးတစ်ပါးတည်းသည်ပင် “ဘုရားတကာတို့၏ ဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ အံ့ဖွယ်သော စကားများကို ပြောလိမ့်မည်။” ဒံယေလကျမ်းတွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာသည် “အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ ကြီးသော စကားများကို ပြောလိမ့်မည်။” ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာသည် အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ ဘုရားကို မလေးမခန့်ပြုသော စကားများကို ပြောဆိုသည်။

ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာနှင့်ဆိုင်သော ပရောဖက်ပြု ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက် အားလုံးကို အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်၌ ဖော်ထုတ်ထားသည်။

လူသားရှင်းလင်းသူများသည် မကြာခဏ ယုံကြည်စိတ်ချရခြင်းမရှိကြသော်လည်း၊ အက်ဒ်ဗင်တစ် ရှင်းလင်းသူအများစုကမူ တမန်တော်ပေါလုသည် ဒုတိယ သက်သာလောနိတ်စာ၌ အပြစ်၏လူကို ရည်ညွှန်း၍ ပြောဆိုသောအခါ အခန်းငယ် ၃၆ ကိုပင် အနှစ်ချုပ်ပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှသော အမှန်တရားအတွက် သက်သေခံကြသည်။

အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်တွင် “သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှောက်တင်၍ ဘုရားဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်သမျှအပေါင်းထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ကြီးမြတ်စေမည်” ဟု ဆိုထားပြီး၊ ပေါလုကလည်း “အပြစ်၏လူ၊ ပျက်စီးခြင်း၏သားသည် ပေါ်ထွက်လာရမည်။ ထိုသူသည် ဘုရားဟု ခေါ်ဝေါ်သမျှ သို့မဟုတ် ကိုးကွယ်ရာအရာသမျှကို ဆန့်ကျင်လျက်၊ ထိုအရာအားလုံးထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြှောက်တင်၏” ဟု ဆိုသည်။ ထင်ရှားစွာပင်၊ Smith သည် အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်၌ ဖော်ပြသော မင်းသည် ထိုအခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်သို့ ဦးတည်လာသော အခန်းငယ်များတွင် ဆွေးနွေးနေသော မင်းနှင့် မတူကွဲပြားသည်ဟု ဆိုရန် ပရောဖက်ပြုရေးအာဏာ မရှိခဲ့ပေ။ သဒ္ဒါအရလည်း သူ၏ မှားယွင်းသော အနက်ဖွင့်သုံးသပ်ချက်ကို ပြုလုပ်ရန် အကြောင်းမရှိခဲ့သကဲ့သို့၊ အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာ၏ လက္ခဏာရပ်များ မပါရှိသောကြောင့် ထိုသို့ ပြုလုပ်ရသည်ဟု သူဆိုခဲ့ခြင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ရပ်ကို တည်ထောင်ရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ကျမ်းစာကို လွဲမှားစွာ ကောက်ယူသုံးစွဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

လောဒိကိအာခေတ် အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒ၏ နှစ်ကာလများတစ်လျှောက်တွင်၊ စမစ်၏ အနက်ဖွင့်အသုံးချမှုသည် မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆကြသလော သို့မဟုတ် မမှန်ကန်ဟု ယူဆကြသလောဆိုသည်ကို ကိုင်တွယ်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသော အက်ဒ်ဗင်တစ် သာသနာရေးပညာရှင်များ၊ သင်းအုပ်ဆရာများနှင့် စာရေးဆရာများ အများအပြား ရှိခဲ့သည်။ ကာလကြာမြင့်စွာကပင် ကွယ်လွန်သွားပြီဖြစ်သော ဩစတြေးလျ သင်းအုပ်ဆရာ လူးဝစ် ဝဲယားသည်၊ မိမိ၏ သာသနာအမှုတော်အများစုကို စမစ်၏ မှားယွင်းသော ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ ပုံစံနမူနာကို ဆန့်ကျင်တားဆီးခြင်း၌ ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။ သူ ဆန့်ကျင်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ၊ စမစ်က အခန်းငယ် လေးဆယ့်ငါးတွင် “မိမိ၏ အဆုံးသို့ ရောက်လာမည့် မင်းကြီး” ကို နောက်ဆုံးတွင် တူရကီဟု သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ခဲ့ခြင်း တစ်ခုတည်းကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ စမစ်၏ အခြေခံအယူအဆပလက်ဖောင်းက အာမဂေဒုန်နှင့်စပ်လျဉ်းသော မှားယွင်းသည့် အသုံးချနားလည်မှုတစ်ရပ်ကိုလည်း ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များဝန်းကျင်တွင် အက်ဒ်ဗင်တစ် စာရေးဆရာတစ်ဦးက Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ရေးသားခဲ့သည်။ ထိုစာရေးဆရာ၏ အမည်မှာ ဒေါ်နယ် မန်ဆဲလ် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစာအုပ်ကို ယနေ့တိုင် ရရှိနိုင်သေးသည်။

Mansell သည် ပထမကမ္ဘာစစ်နှင့် ဒုတိယကမ္ဘာစစ်တို့မတိုင်မီသို့ ဦးတည်လာသော သမိုင်းကြောင်းကို ခြေရာခံဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုစစ်နှစ်ကြိမ်လုံး နီးကပ်လာသည်ဟု မြင်တွေ့ရသောအခါ Adventist ဧဝံဂေလိဟောပြောသူများသည် Armageddon နှင့် ကမ္ဘာကုန်ဆုံးခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် Smith ၏ မှားယွင်းသော အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြစ်သည့် တူရကီနိုင်ငံက အမှန်တကယ်ရှိသော ယေရုရှလင်မြို့သို့ ချီတက်သွားခြင်းကို စတင်အသုံးပြုခဲ့ကြောင်းကို ပြသသည်။ သူသည် အသင်းတော် အဖွဲ့ဝင်စာရင်းများအားဖြင့်လည်း စစ်တစ်ကြိမ်စီ နီးကပ်လာတိုင်း Smith ၏ Armageddon ဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းသော အမြင်မှ ဆင်းသက်လာသော ဧဝံဂေလိဟောပြောသူတို့၏ ပရောဖက်ပြုအလေးပေးချက်အပေါ် အခြေခံ၍ ဝိညာဉ်များစွာကို Adventist အသင်းတော်၏ အဖွဲ့ဝင်အဖြစ်သို့ ခေါ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်းကို သက်သေပြထားသည်။

စစ်ပွဲတစ်ရပ်ရပ် အဆုံးသတ်သွားပြီး၊ ချို့ယွင်းသော ဟောကိန်းများ မပြည့်စုံသည့်အခါတိုင်း၊ အသင်းတော်သည် Smith က တည်ဆောက်ထားသော ပရောဖက်ပြုဆိုင်ရာ မော်ဒယ်ကြောင့် ရရှိခဲ့သော အဖွဲ့ဝင်အရေအတွက်ထက် ပိုမိုများပြားသော အဖွဲ့ဝင်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။

Millerites တို့၏ အခြေခံသတင်းစကားကို Smith က ပယ်ချခဲ့ခြင်းနှင့်၊ ဒံယေလကျမ်း၏ အခန်းငယ် ၃၆ မှ ၄၅ အထိအပေါ် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကို တိုးမြှင့်ထုတ်ဖော်ရန် သူ၏ ဆန္ဒရှိခဲ့ခြင်းတို့အားဖြင့်၊ Smith ၏ ယുക്തိဗေဒသည် ထိုစဉ်က လက်ရှိဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်များအပေါ် အခြေခံသည့် ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ မော်ဒယ်တစ်ရပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဒံယေလအခန်းကြီး ၁၁ ၏ နောက်ဆုံးအခန်းချုပ်ပိုဒ်တွင် မိမိအဆုံးသို့ ရောက်လာသော မင်းကြီးအကြောင်းနှင့် စပ်လျဉ်း၍ Smith နှင့် James White တို့အကြား ဖြစ်ပွားသော အငြင်းပွားမှုတွင်၊ James White သည် Smith ၏ သဲပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အခြေခံကို တိုတောင်းသော်လည်း ထိမိစွာ ကိုယ်စားပြုဖော်ပြသော ယുക്തိတစ်ရပ်ကို တင်ပြခဲ့သည်။ White သည် “ပရောဖက်ပြုချက်သည် သမိုင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော်လည်း၊ သမိုင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ဖြစ်ပေါ်မစေ” ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်။

စစ်နှစ်ကြိမ်လုံး မတိုင်မီက အလုပ်ဆောင်ခဲ့သော Adventism ၏ ဧဝံဂေလိပြုသူများသည် ဖွံ့ဖြိုးလာနေသော သမိုင်းဖြစ်စဉ်ကို အသုံးချ၍ Smith ၏ ချို့ယွင်းသော Armageddon ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုမော်ဒယ်ကို တင်ပြခဲ့ကြသည်။ စစ်များဆီသို့ ဦးတည်သည့်ကာလအတွင်း အလွန်ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော သူတို့၏ အမှုတော်သည်လည်း၊ ထိုပရောဖက်ပြုမော်ဒယ်သည် ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်အပေါ် အခြေခံထားကြောင်း ထင်ရှားပြသခံရသောအခါ၊ အဆုံးတွင် စုစုပေါင်းအားဖြင့် ဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သုံးဆယ့်ခြောက်မြောက်အခန်းငယ်ရှိ ဘုရင်နှင့်ပတ်သက်သော ကိုယ်ပိုင်ပရောဖက်ပြုမော်ဒယ်တစ်ရပ်ကို စမစ်က တင်မြှောက်ရန် လိုလားခဲ့ခြင်းသည် ဆဋ္ဌမကပ်ဘေးနှင့် အာမဂေဒုန်တို့ကိုလည်း မှားယွင်းစွာ အသုံးချသည့် အကျိုးဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ယခင်က ကျွန်ုပ်တို့ ဖော်ပြခဲ့ပြီးသကဲ့သို့၊ ဆဋ္ဌမဘေးဒဏ်သည် လူသားတို့၏ စမ်းသပ်ကာလပိတ်သိမ်းပြီးနောက်၌ ရောက်လာသည်ဖြစ်သောကြောင့်၊ “သင်၏အဝတ်ကို စောင့်ထိန်းလော့” ဟူသော သတိပေးချက်သည် မိက္ခေလသည် ထ၍ လူသားတို့၏ စမ်းသပ်ကာလ ပိတ်သိမ်းကာ ပထမဘေးဒဏ် စတင်မလာမီ ဖြစ်ပေါ်သော စမ်းသပ်ခြင်းဆိုင်ရာ အရေးကိစ္စတစ်ရပ်ကို ညွှန်ပြရမည်ဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမဘေးဒဏ်သည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာမည့် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေ၌ ပူးပေါင်းလာသော သုံးဖက်ဆိုင် ပေါင်းစည်းမှုဖြစ်သည့် နဂါး၊ သားရဲနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်တို့၏ လှုပ်ရှားဆောင်ရွက်မှုများကို ဖော်ထုတ်ပြသသည်။ ထိုသုံးဖက်ဆိုင် ပေါင်းစည်းမှုသည် ခေတ်သစ်ရောမဖြစ်ပြီး၊ ခေတ်သစ်ရောမ၏ ထိုသုံးဖက်ဆိုင် ပေါင်းစည်းမှုကို သတ်မှတ်ဖော်ပြ၍ တည်ထောင်ပေးသော သင်္ကေတမှာ “သင်၏လူမျိုး၏ ဓားပြများ” ဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့သည် “ရူပါရုံကို တည်ထောင်စေရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ကြ” သော်လည်း “လဲကျကြ” သည်။

ဆဋ္ဌမကပ်ရောဂါ၏ သတိပေးချက်ကို နားလည်သဘောပေါက်သောအခါ၊ ဝိညာဉ်တစ်ပါးသည် မိမိ၏အဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်၏။ သို့သော် ထိုသတိပေးချက်ကို ငြင်းပယ်လျှင် ဝိညာဉ်တစ်ပါးကို အဝတ်မဲ့အဖြစ် ကျန်ရစ်စေ၏။ ထိုအရာသည် လောဒိကဲယာလူ၏ ဂုဏ်လက္ခဏာငါးပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်၏။ ထိုသတိပေးချက်ကို အတည်ပြုသည့် သင်္ကေတမှာ “thy people” ထဲမှ ဓားပြများဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို မြှောက်တင်ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လဲကျကြ၏။ ဘုရားသခင်၏လူတို့၌ ထိုရူပါရုံမရှိလျှင် သူတို့ ပျက်စီးကြမည်ဟု ဆော်လမွန် ဆိုခဲ့၏။

ဟေဗြဲစကားလုံး “perish” သည် “အဝတ်မဲ့စေရန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ယောဟန်က “စောင့်ကြည့်လျက် မိမိအဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းသောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏။ သို့မဟုတ်လျှင် သူသည် အဝတ်မဲ့လျက် လမ်းလျှောက်ရပြီး၊ သူ၏အရှက်ကို လူတို့မြင်ကြလိမ့်မည်” ဟု မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်။ Smith သည် မြောက်အရပ်၏ဘုရင်အကြောင်း၌ မှားယွင်းခဲ့ပြီး၊ ထိုမှားယွင်းသော ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အခြေခံတည်ဆောက်မှုက သူ့အား ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အသုံးချမှုတစ်ရပ်ကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအသုံးချမှုကို လက်ခံပါက အဝတ်မဲ့မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအဝတ်မဲ့မှုသည် သခင်၏နှုတ်မှ ထွေးထုတ်ခြင်းခံရသော လာအိုဒိကိအသင်းသားတို့၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။

စမစ်သည် မြောက်ဘုရင်၏ မိမိအသစ်တီထွင်ထားသော မှားယွင်းသတ်မှတ်ချက်ကို ပရောဖက်မ၏ခင်ပွန်း ဂျိမ်းစ် ဝှိုက်အား ဆန့်ကျင်၍ အငြင်းပွားတင်ပြရာတွင် မည်သည့်အခက်အခဲမျှ မရှိခဲ့ပေ။ အဒ်ဗင်တစ် သမိုင်းပညာရှင်များနှင့် ဆစ်စတာ ဝှိုက်တို့က သူတို့၏ ထင်ရှားသော သဘောကွဲလွဲမှုကို ဖော်ပြထားကြသည်။ အယ်လင် ဝှိုက်သည် ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၁ တွင် မြောက်ဘုရင်အား မည်သူကို ရည်ညွှန်းထားသည်ဆိုသည့် အမြင်ကွဲလွဲမှုကို လူထုအကြား ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းအတွက် သူမ၏ခင်ပွန်းနှင့် စမစ် နှစ်ဦးစလုံးကို ပြစ်တင်ဆုံးမခဲ့သည်။ ၁၈၄၄ ခုနှစ် မဟာစိတ်ပျက်ဖွယ်အဖြစ်အပျက်ကြီးပြီးနောက် ထုတ်ဝေခဲ့သော ပထမဆုံး အဒ်ဗင်တစ်စာစောင်တွင်ပင် ဂျိမ်းစ် ဝှိုက်က ဤသို့ ရေးသားခဲ့သည်။

စမစ်သည် “ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၁ ထဲရှိ နောက်ဆုံးသော အင်အား” ဆိုသည့် အကြောင်းအရာအပေါ် သူ၏ “အလင်းသစ်” ဟု ခေါ်ဆိုသော အယူကို တင်ပြလာသောအခါ၊ ဂျိမ်းစ် ဝှိုက်က စမစ်၏ ထိုသို့ အသုံးချဖော်ပြမှုကို အလင်းသစ်ဟု မမြင်ဘဲ၊ အုတ်မြစ်များကို တိုက်ခိုက်ခြင်းတစ်ရပ်ဟု မြင်ခဲ့သည်။ ဒံယေလ ၁၁ တွင် ရောမကို မြောက်ဘက်၏ ရှင်ဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်သောအကြောင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယူရိုင်ယာ စမစ်နှင့် ဂျိမ်းစ် ဝှိုက်တို့အကြား ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် အငြင်းပွားမှုတွင်၊ ပရောဖက်ပြုချက်ကို လေ့လာသူများဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့အနေဖြင့် အက်ဒ်ဗင်တစ် သမိုင်းအတွင်း ရောမ၏ သင်္ကေတနှင့်စပ်လျဉ်းသော အခြားအငြင်းပွားမှုများနှင့်အတူ စုစည်းသုံးသပ်ရမည့် သီးသန့်လက္ခဏာရပ်များ ပါရှိသည်။

ထိုလက္ခဏာများအနက် တစ်ခုမှာ ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုမှုကို မိတ်ဆက်သွင်းခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားလက္ခဏာတစ်ခုမှာ ထိုကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုမှုကို လက်တွေ့အသုံးချရာတွင် ရိုးရှင်းသော သဒ္ဒါတည်ဆောက်ပုံကို အဓမ္မကွေ့ဖျော့ပစ်ရခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ Smith သည် အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်တွင် ပါရှိသော ပရောဖက်ပြုလက္ခဏာတိုင်းသည် Rome ကို ရည်ညွှန်းကြောင်းကိုသာ မလေးစားလျစ်လျူရှုခဲ့သည်မက၊ သဒ္ဒါဖွဲ့စည်းပုံအရ အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်၏ မင်းကြီးသည် ယခင်အပိုဒ်၌ ဖော်ပြထားသော မင်းကြီးနှင့် အတူတူဖြစ်ရမည်ဟူသော တောင်းဆိုချက်ကိုလည်း လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

တစ်ချက်မှာ ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုမှုသည် အခြေခံအမှန်တရားများကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ချက်မှာ ၎င်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ အာဏာကို ငြင်းပယ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ နောက်ထပ် လက္ခဏာတစ်ရပ်မှာ ရောမနှင့်ဆိုင်သော ပထမမှားယွင်းသည့် အယူအဆသည် လူ့စမ်းသပ်ကာလ၏ အဆုံးသို့ ချဉ်းကပ်လာစဉ် မိမိအဝတ်ကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းမရှိစေသော ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ နမူနာပုံစံတစ်ရပ်သို့ ဦးတည်စေလိမ့်မည်။ နောက်တစ်ချက်မှာ မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုမှုကို အများပြည်သူရှေ့တွင် ဖြန့်ချိတင်ပြလိုသော ဆန္ဒရှိခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်တစ်ချက်မှာ ထိုကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုမှုကို မပြောင်းလဲဘဲ အမြဲတမ်း “အလင်းသစ်” ဟူ၍ သတ်မှတ်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလက္ခဏာအင်္ဂါရပ်များအားလုံးကို လက်ရှိ “သင်၏လူတို့၏ ဓားပြများ” အကြောင်း ဆွေးနွေးချက်အတွင်းတွင် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသည်။

သင်၏လူတို့အနက် “ဓားပြများ” ကို ခွဲခြားဖော်ပြခဲ့သော ရောမ၏ ပထမအငြင်းပွားမှုအားဖြင့် ပုံဆောင်ညွှန်းခံထားရသည့် ရောမ၏ နောက်ဆုံးအငြင်းပွားမှုကို ယူရိယာ စမစ်နှင့် ဂျိမ်းစ် ဝှိုက်တို့၏ အငြင်းပွားမှုဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုလိုင်းနှင့် ပေါင်းစည်းကြည့်သောအခါ၊ လူတစ်စုသည် အခြေခံသမ္မာတရားကို ပယ်ချသည့် ကိုယ်ပိုင်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်အပေါ် မိမိတို့၏ ပရောဖက်ပြုနမူနာကို တည်ဆောက်နေကြမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရလိမ့်မည်။

အခြေခံသမ္မာတရားများကို ပယ်ချခြင်းသည်၊ ထိုအခြေခံသမ္မာတရားများကို အလွန်တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ ကာကွယ်ထောက်ခံပေးသော ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ ဝိညာဉ်၏ အာဏာကို ပယ်ချခြင်းကိုလည်း အလိုအလျောက် ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုအုပ်စုသည်လည်း၊ ထိုသွန်သင်ချက်ကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးရှိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်အပေါ် မည်သို့သော သက်ရောက်မှုများ ရှိလာနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ တင်ပြခံရစေကာမူ၊ မိမိတို့၏ အမြင်ကို လူသိရှင်ကြား တင်ပြရန် ဆန္ဒရှိကြလိမ့်မည်။

၁၈၄၄ ခုနှစ်၏ ချက်ချင်းနောက်ပိုင်း၊ အက်ဒဗင်တစ်လှုပ်ရှားမှု၏ ပထမမျိုးဆက်အတွင်း၌ ရောမနှင့်ပတ်သက်သော အခြားအငြင်းပွားမှုတစ်ရပ်ကို စတင်မိတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ထိုအငြင်းပွားမှုကို မှားယွင်းသောအမြင်သည် အက်ဒဗင်တစ်လှုပ်ရှားမှု၏ တတိယမျိုးဆက်တွင် လက်ခံယူဆောင်သွားသည်အထိ ဆက်လက်လှုပ်ရှားစေခဲ့သည်။ ယခု ကျွန်ုပ်တို့သည် “daily” နှင့်ဆိုင်သော အငြင်းပွားမှုကို line upon line ပုံစံအတွင်း ယခုကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသုံးသပ်နေသော လမ်းကြောင်းခြောက်ကြောင်းအနက် စတုတ္ထမြောက်အဖြစ် သုံးသပ်မည်။

သို့ရာတွင် ရောမ၏ အငြင်းပွားမှုများအနက် စတုတ္ထလိုင်းကို ဆက်လက်ဆောင်ရွက်မီ၊ ယခင်ဆောင်းပါး၌ ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၁၀ ကို ရှင်းလင်းစဉ် “အခန်းငယ် ၁၀ သည်လည်း လေဝိရာကျမ်း ၂၆ ၏ ‘ခုနစ်ကြိမ်’ ကို ဖုံးကွယ်ထားသော သမိုင်းနှင့် တိုက်ရိုက် ဆက်စပ်ပေးသော်လည်း၊ ထိုအမှန်တရားလိုင်းသည် ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ဖော်ပြလျက်ရှိသော အရာ၏ ပြင်ပ၌ ရှိသည်” ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ဆိုခဲ့ကြောင်းကို သတိရရန် လိုအပ်သည်။

Uriah Smith သည် ၁၈၆၃ ခုနှစ်တွင် “ခုနစ်ကြိမ်” ကို ပယ်ချရာ၌ ဦးဆောင်သူဖြစ်ခဲ့သည်။ ၁၈၅၆ ခုနှစ်တွင် Hiram Edson ရေးသားပြီး Review တွင် ထုတ်ဝေခဲ့သော ထိုအကြောင်းအရာနှင့်ဆိုင်သည့် ဆောင်းပါးများ၌ တင်ပြထားသည့် ထိုအကြောင်းအရာပေါ်ရှိ အသိပညာတိုးပွားခြင်းကို သူ ပယ်ချခဲ့သည်။ Smith သည် “ခုနစ်ကြိမ်” ကို တင်ပြခဲ့သော လှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ်နှင့် ဆက်နွှယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ထို့နောက် ထိုအကြောင်းအရာတည်းပေါ်ရှိ အသိပညာတိုးပွားခြင်းကို ပယ်ချခဲ့ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှုများသည်လည်း၊ မြောက်ရှင်ဘုရင်၏ အကြောင်းအရာပေါ်တွင် သူက “အလင်းသစ်” ဟုဆိုကာ မိတ်ဆက်ခဲ့သည့်အရာ၏ Smith ၏ မိတ်ဆက်တင်ပြမှုဆိုင်ရာ လက္ခဏာများအကြောင်းဆိုသည့် အကြောင်းအရာ၏ နယ်ပယ်အပြင်ဘက်တွင် ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် Rome နှင့်ဆိုင်သော Adventist အငြင်းပွားမှုများ၏ အစဉ်အဆက်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ အနှစ်ချုပ်သုံးသပ်ချက် အဆုံးသတ်သောအခါ၊ Daniel အခန်းကြီး ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၁၀ ၏ အရေးပါမှုသို့လည်းကောင်း၊ ၁၈၅၆ ခုနှစ်တွင် “ခုနစ်ကြိမ်” ပေါ်ရှိ အသိပညာတိုးပွားခြင်းနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာခဲ့သော Laodicean သတင်းစကားကို Smith ပယ်ချခဲ့ခြင်းက ကိုယ်စားပြုသောအရာသို့လည်းကောင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ ပြန်လည်ဆန်းစစ်မည်ဖြစ်သည်။