ပနီယံ - နံပါတ် ရှစ်

Seleucus III Ceraunus သည် ဘီစီ ၂၂၆ မှ ၂၂၃ ခုနှစ်အထိ မင်းကြီးအဖြစ် အချိန်တိုအတွင်းသာ အုပ်စိုးခဲ့ပြီး၊ ထို့နောက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မရှင်းလင်းသော အခြေအနေများအောက်တွင် သေဆုံးသွားခြင်းဖြစ်စေ ကြုံတွေ့ခဲ့သည်။ Seleucus III သည် Antiochus III ၏ တိုက်ရိုက်အရင်ဆက်ခံသူ ဖြစ်သည်။ ဤညီအစ်ကိုနှစ်ဦးသည် ဆယ်ပိုဒ်ရှိ “သားများ” ကို ကိုယ်စားပြုကြပြီး၊ ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် Reagan နှင့် Bush ကိုလည်း ကိုယ်စားပြုကြသည်။

အခန်းငယ် ဆယ်သည် တတိယမြောက်လိုင်းဖြစ်ပြီး ၁၉၈၉ ခုနှစ်ရှိ “အဆုံးကာလ” ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ၎င်းသည် အခန်းကြီး တစ်ဆယ့်တစ်၏ အခန်းငယ် လေးဆယ်နှင့် ဟေရှာယ ၈:၈ တို့နှင့် ဆက်စပ်ညီညွတ်နေသည်။ ဤအခန်းငယ်သုံးခု၏ ဆက်နွှယ်မှုက အခန်းငယ် ဆယ့်တစ်သည် လက်ရှိ ယူကရိန်းစစ်ပွဲကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ဖော်ထုတ်ပြသပြီး၊ အခန်းငယ် ဆယ့်တစ်တွင် တင်ပြထားသော ရာဖိအာစစ်ပွဲ၌ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြိုင်ဖက်များအဖြစ် ကိုယ်စားပြုထားသူများမှာ ပူတင်နှင့် ဇီလင်စကီးတို့ဖြစ်ကြသည်။ အခန်းငယ် ဆယ့်နှစ်သည် ယူကရိန်းစစ်ပွဲ၏ နောက်ဆက်တွဲအခြေအနေနှင့် ပူတင်၏ ကံကြမ္မာကို ဖော်ပြသည်။ အခန်းငယ် ဆယ့်သုံးမှ ဆယ့်ငါးအထိသည် ပာနီယုမ်စစ်ပွဲဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၁၀ ၏အဓိကခေါင်းစဉ်မှာ “အဆုံးကာလ” ဖြစ်ပြီး၊ “အဆုံးကာလ” ၌ သမ္မာတရားဖွင့်ထုတ်ခံရခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သည့် အခြေခံစည်းမျဉ်းများနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့၊ အခန်းငယ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်သော်လည်း ထိုအခန်းငယ်တွင် ပရောဖက်ပြုရေးဆိုင်ရာ မျဉ်းကြောင်းအများအပြားကို ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် ၁၀ သည် အခန်းငယ် ၄၀ ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော သမိုင်း၏အစကို ဖော်ထုတ်ပြသပြီး၊ ထိုအရာသည် တတိယကောင်းကင်တမန်၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းတို့၏ အစကို မှတ်သားပေးသည်။

ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ဣရှာယ အခန်းကြီး ၇ ၌ စတင်သော ရူပါရုံတွင် ဖော်ထုတ်ထားသည့် လေဝိဝတ္တရာကျမ်း အခန်းကြီး ၂၆ ၏ “ခုနစ်ကာလ” များကို ဆက်စပ်ပေးထားသည်။ ထိုဆက်စပ်မှုသည် ဘုရားသဘောနှင့် လူ့သဘောတို့၏ ပေါင်းစည်းခြင်းကို အမှတ်အသားပြုထားပြီး၊ ယင်းသည် အစ္စလာမ်၏ တတိယဘေးဒဏ်ဖြစ်သော သတ္တမတံပိုးမှုတ်သံ အချိန်အတွင်း ဘုရားကြည်ညိုခြင်း၏ နက်နဲရာဇဝတ်တရားကို ပြီးစီးစေခြင်းဖြစ်သည်။

ဤကျမ်းပိုဒ်သည် 1989 ခုနှစ်ကို အဆုံးကာလအဖြစ် သတ်မှတ်ပြသလျက်၊ လေဝိဝတ္တရာကျမ်း အခန်း ၂၆ ရှိ “ခုနစ်ကြိမ်” နှင့် ဆက်စပ်မှုအားဖြင့် William Miller ၏ အခြေခံသမ္မာတရားနှင့် 1863 ခုနှစ်၏ ပုန်ကန်မှုကိုလည်း ထည့်သွင်းပါဝင်စေသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် အပိုဒ် ၄၀ ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော သမိုင်းကို စတင်ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် 1989 ခုနှစ်တွင် အဆုံးကာလ၌ ရောက်ရှိလာသော အသိပညာတိုးပွားခြင်း၏ မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ အပိုဒ် ၄၀ ၏ ဖုံးကွယ်ထားသော သမိုင်းကို ဖွဲ့စည်းထားသည့် ပြင်ပဖြစ်ရပ်များ၏ ပရောဖက်ပြုပုံဖော်ချက်ကို စတင်ပေးသည်။ ထို့ပြင် “ခုနစ်ကြိမ်” နှင့် ၎င်း၏ ဆက်စပ်မှုအားဖြင့် 1989 ခုနှစ်နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေ အကြားရှိ သမိုင်းအတွင်းပိုင်း၌ ဖြစ်ပေါ်သည့် အတွင်းပိုင်းဖြစ်ရပ်များကိုလည်း သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ပေးသည်။

ဆယ်ဟူသော အရေအတွက်သည် စမ်းသပ်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခန်းငယ်များသည် အမှန်တရားကို နားလည်ခြင်းအပေါ် အလေးပေးထားသော ဟေရှာယ ၇ ၏ ရူပါရုံနှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိသည်။

“ခေါင်း” သည် မြို့တော်တစ်မြို့ (ရှမာရိနှင့် ဒမာစက္ကတ်) ကိုလည်းကောင်း၊ ရှင်ဘုရင်တစ်ပါး (ရေဇိန်နှင့် ရေမာလိယသား ပေကာ) ကိုလည်းကောင်း ကိုယ်စားပြုကြောင်း သင်မယုံကြည်လျှင်၊ သင်သည် မတည်မြဲနိုင်ပါ။ အပြန်အလှန် အစားထိုးသုံးနိုင်သော ထိုသင်္ကေတသုံးမျိုးကို ဟေရှာယ အခန်း ၈၊ အခန်းငယ် ၈ ၏ အကြောင်းအရာအတွင်း၌ (အခန်း ၇ နှင့် တူညီသော ဗျာဒိတ်ရူပါရုံဖြစ်သည်) နားမလည်လျှင်၊ ထို့နောက် အခန်းငယ် ၁၁ မှ ၁၅ ထိတွင် ပူတင်နှင့် ရုရှားကို တောင်ဘက်ရှင်ဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပါ။

အခန်းငယ် ၁၀ ၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ အဆုံးကာလ၌ စတင်ကာ တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေ၌ စုံစမ်းစစ်ဆေးခြင်းကာလ၏ ပိတ်သိမ်းခြင်းသို့ ဦးတည်သွားသော အဆင့်သုံးဆင့်ပါသော စမ်းသပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

“အဆုံးကာလ” တွင် ဒန်နိယေလ၏စာအုပ်သည် “တံဆိပ်ဖြုတ်၍ ဖွင့်လှစ်” ခံရပြီး၊ “သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း၊ ဖြူစင်စေခြင်း၊ စမ်းသပ်စစ်ဆေးခြင်း” ဟူ၍ ကိုယ်စားပြုထားသည့် အဆင့်သုံးဆင့်ပါ စမ်းသပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ် စတင်သည်။ “ပညာရှိသူတို့” သည် နားလည်ကြ၏၊ “ဆိုးယုတ်သူတို့” သည် နားမလည်ကြ။ သူတို့၏ နားမလည်ခြင်းသည်၊ မိန်းကလေးအပျိုဆယ်ဦး၏ ဥပမာ၌ သူတို့၌ ဆီမရှိခြင်းကဲ့သို့ပင်၊ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသို့ ရောက်စေ၏။

“ငါ၏လူမျိုး” ဟူသောစကားသည် ပဋိညာဉ်တော်နှင့်ဆိုင်သော လူမျိုးကို ဆိုလိုသည်။ ထိုပဋိညာဉ်တော်နှင့်ဆိုင်သော လူမျိုးသည် “အသိပညာမရှိခြင်း” ကြောင့် ပယ်ရှားခြင်းခံရမည်သာမက ဖျက်ဆီးခြင်းကိုလည်း ခံရမည်ဖြစ်သည်။ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေသည် အရာများကို မေ့လျော့ကြခြင်း သို့မဟုတ် အောက်မေ့ကြခြင်းဖြစ်ပေါ်ရာ လမ်းမှတ်တိုင်ဖြစ်သည်။ “ဓမ္မနေ့ကို အောက်မေ့၍ သန့်ရှင်းစေကြလော့” ဟူသောအရာသည် ထိုအချိန်တွင် ပစ္စုပ္ပန်အမှန်တရားဖြစ်သည်။ ထိုနေရာ၌ပင် တုရုမြို့၏ ပြည်တန်ဆာမကို အောက်မေ့ခြင်းခံရသည်။ ထိုနေရာ၌ပင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၌ ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်၏ အပြစ်များကို အောက်မေ့တော်မူသည်။

ထိုအချိန်၌ပင် ကလေးများ၊ သို့မဟုတ် လောဒိကယာ အက်ဒဗင်တစ်ဝါဒ၏ ပရောဖက်ပြုထားသော နောက်ဆုံးမျိုးဆက်သည် ဖြတ်တောက်ပယ်ရှားခြင်းခံရသည်။ ထိုအချိန်၌ပင် ဒံယေလက “ဆိုးညစ်သူများ” ဟု ခေါ်ဆိုသောသူတို့သည် မိမိတို့က ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို “မေ့လျော့” ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားပြသကြပြီး၊ သူတို့ မေ့လျော့ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားအပိုင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ သို့မဟုတ် ပညတ်များပင် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာဆက်စပ်မှုအရ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်မှာ၊ ဒံယေလကျမ်း၏ တံဆိပ်ဖြေဖွင့်ခြင်းခံရသောအခါ တိုးပွားလာသော “အသိပညာ” ကို သူတို့ ချို့တဲ့နေကြသည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဒံယေလသည် “ပညာရှိသူများ” ကို “ဆိုးညစ်သူများ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး၊ ယေရှုသည် “ပညာရှိသော ကညာများ” ကို “မိုက်မဲသော ကညာများ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ အာမုတ်သည် အရှေ့၊ မြောက်နှင့် သမုဒ္ဒရာများအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ပရောဖက်ဆိုင်ရာ သတင်းစကားကို မတွေ့နိုင်သော သူတို့ကို “လှပသော ကညာများ” ဟူသော တူညီသော အစုအဝေးအဖြစ် သတ်မှတ်ဖော်ပြသည်။

သူတို့ မတွေ့နိုင်သော သတင်းစကားကို သူတို့သည် “ပင်လယ်တစ်ဖက်မှ ပင်လယ်တစ်ဖက်သို့လည်းကောင်း၊ မြောက်ဘက်မှ အရှေ့ဘက်သို့တိုင်အောင်လည်းကောင်း လှည့်လည်ရှာဖွေ” နေသော နေရာအားဖြင့် ကိုယ်စားပြုဖော်ပြထားသည်။ အာမုတ်က ဤ “လှပသော အပျိုကညာများ” သည် “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်” ကို ကြားနာခြင်း၌ “အစာခေါင်းပါးခြင်း” အတွင်း ရှိနေကြသည်ဟု ဆိုပြီး၊ “ထိုနေ့၌ သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ရှာဖွေရန် ဟိုမှဒီသို့ ပြေးလွှားကြလိမ့်မည်၊ သို့သော် မတွေ့နိုင်ကြ” ဟုလည်း ဆိုသည်။ အဆုံးကာလ၌၊ အခန်းကြီး ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၄၀ နှင့်လည်းကောင်း၊ အခန်းကြီး ၁၁ ၏ အခန်းငယ် ၁၀ နှင့်လည်းကောင်း ကို ပြည့်စုံစေခြင်းအဖြစ် ၁၉၈၉ ခုနှစ်တွင် ဒံယေလကျမ်းမှ ဖွင့်လှစ်နားလည်စေခဲ့သော သတင်းစကားကို အခန်းကြီး ၁၁ ၏ နောက်ဆုံး အခန်းငယ်နှစ်ခုတွင် အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားသည်။

ဆီမရှိသော မိုက်မဲသော၊ လှပသော်လည်း ဆိုးယုတ်သော အပျိုကညာတို့၊ ထိုနည်းတူ ပညာကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်နှင့် ပညတ်တရားကိုလည်းကောင်း ငြင်းပယ်ခဲ့သော အရှေ့၊ မြောက်နှင့် ပင်လယ်တို့၏ သတင်းစကားသည် တနင်္ဂနွေနေ့ပညတ်တရားအချိန်၌ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်၌ အောက်မေ့ခြင်းခံရ၏။ အခန်းငယ် ၁၀ မှ ၁၅ အထိ၌ တိုက်ပွဲသုံးရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ငါသည် ဤတိုက်ပွဲသုံးရပ်ကို သမိုင်းကြောင်းသုံးခုအဖြစ် ခွဲခြားထားသော်လည်း၊ ၎င်းတို့ကို အတူတကွ စဉ်းစားလျှင် လိုင်းတစ်ကြောင်းတည်းလည်း ဖြစ်ကြသည်။ အကြောင်းမူကား အခန်းငယ် ၁၀ သည် “အဆုံးကာလ” ကို ဖွင့်လှစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် အဆင့်သုံးဆင့်ပါသော စမ်းသပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်ကို စတင်စေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်းငယ် ၁၀ သည် လေဝိကျမ်း ၂၆ ၏ “ခုနှစ်ကြိမ်” နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ ထို့ကြောင့် အက်ဒ်ဗင်တစ်ဝါဒ၏ အခြေခံများနှင့် ဝီလျံ မီလာ၏ အမှုတော်နှင့်လည်း ဆက်နွယ်နေသည်။ အဆင့်သုံးဆင့်ထဲမှ ဒုတိယအဆင့်မှာ အမြင်ဆိုင်ရာ စမ်းသပ်မှုဖြစ်ပြီး၊ အခန်းငယ် ၁၁ ၏ အလင်းနှင့် ယူကရိန်းစစ်ပွဲ ပေါ်ထွက်ဖွင့်လှစ်လာသည့်အချိန်တွင် စတင်ခဲ့သည်။ ဒုတိယစမ်းသပ်မှုသည် အမြင်ဆိုင်ရာဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ပြုနှုတ်ကပတ်တော်၏ အလင်းထဲ၌ လက်ရှိဖြစ်ရပ်များကို ကျွန်ုပ်တို့ သိမြင်ခွဲခြားနိုင်စွမ်းနှင့် ဆိုင်သော စမ်းသပ်မှုတစ်ရပ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ တတိယစမ်းသပ်မှုမှာ အခန်းငယ် ၁၅ ၏ ပန်နီယံစစ်ပွဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရှိမုန် ဗာရယောနာ၏ အမည်ကို ပေတရုဟု ပြောင်းလဲပေးခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုသို့အားဖြင့် အခန်းငယ် ၁၆ ၏ တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေ၌ စမ်းသပ်ခွင့်ကာလ မပိတ်မီ အချိန်အနည်းငယ်တွင် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်တို့၏ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည်။

ပုဒ်မ ၁၀၊ ၁၁ နှင့် ၁၅ တို့က ကိုယ်စားပြုထားသော တိုက်ပွဲသုံးကြိမ်စီတွင် Antiochus Magnus ပေါ်ထွက်လာမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ စဉ်းစားသုံးသပ်သည့်အခါ၊ ပုဒ်မ ၉ မှ ၁၆ အထိရှိ သမိုင်းတွင်လည်း သမ္မာကျမ်းစာ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ မိစ္ဆာပရောဖက်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်တွေ့ရသည်။

အခန်းငယ် ၁ မှ ၄ အထိသည် နဂါးအာဏာ၏ ထွန်းကားလာခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ အခန်းငယ် ၉ နှင့် ၁၀ တို့သည် အလိုက်သင့်စွာ ၁၇၉၈ နှင့် ၁၉၈၉ ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြကြပြီး၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းအားဖြင့် အခန်းငယ် ၉ မှ ၁၆ အထိသည် မိစ္ဆာပရောဖက်၏ ထွန်းကားလာခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ အခန်းငယ် ၄၀ မှ ၄၅ အထိသည် သားရဲ၏ ထွန်းကားလာခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အခန်းငယ် ၉ နှင့် ၁၀ တို့သည်လည်း အခန်းငယ် ၄၀ တွင် ဖော်ပြထားသော “အဆုံးကာလ” နှစ်ကြိမ်နှင့် ၁၇၉၈ နှင့် ၁၉၈၉ တို့၌ အပြိုင်ညီညွတ်နေသည်။

“အဆုံးကာလ” ကို နားလည်မှားယွင်းခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်များကို မည်သည့်နေရာတွင် အကျုံးဝင်အောင် အသုံးချရမည်ဆိုရာ၌ ရှုပ်ထွေးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်းကို ညီအစ်မ ဝှိုက်က ကျွန်ုပ်တို့အား ပြတ်သားစွာ အသိပေးထားသည်။

အခန်းငယ် ၁၀ ၏အဓိကအကြောင်းအရာမှာ “အဆုံးကာလ” ဖြစ်ပြီး၊ အခန်းကြီး ၁၁ တွင် “အဆုံးကာလများ” အများအပြားကို သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသည်။ အကယ်၍ သင်သည် အခန်းကြီး ၁၁ ထဲရှိ “အဆုံးကာလများ” ကို “မမြင်မသိ၊ နားမလည်” လျှင်၊ “သတင်းစကားများကို မည်သည့်အချိန်၌ သတ်မှတ်ရမည်” ကို သင်မသိနိုင်ပါ။ သူမက “ကျမ်းစာများကို ရှာဖွေလေ့လာနေသူများ ရှိကြသည်” ဟုဆိုသည်။ ပရောဖက်အားလုံးနှင့်တူညီသကဲ့သို့ သူမ၏စကားများသည် နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုနေသောကြောင့်၊ နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များ၌ သူမ ဖော်ထုတ်ညွှန်ပြနေသူများမှာ အဆုံးကာလကို နားမလည်သော အုပ်စုတစ်စုဖြစ်ကြပြီး၊ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လဲကျပြီး နောက်တစ်ဖန် မထကြတော့သော အာမုတ်၏ “လှပသော အပျိုကညာများ” လည်း ဖြစ်ကြသည်။

အခန်း ၁၁၊ အခန်းငယ် ၁ တွင် ဒါရိယုနှင့် ကိုရုသည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်၌ အဆုံးကာလကို မှတ်သားပြသရန် အတူတကွ ရပ်တည်ကြသည်။ Ptolemy သည် ဘီစီ ၂၄၆ ခုနှစ်တွင် ဘာဗုလုန်သို့ သွား၍ မြောက်ပိုင်း၏ဘုရင်ကို အီဂျစ်ပြည်၌ အကျဉ်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ရာ၊ ထိုဖြစ်ရပ်သည် တစ်ဖန် အခန်းငယ် ၇ မှ ၉ အထိတွင် ကိုယ်စားပြထားသည့် ၁၇၉၈ ခုနှစ်ကို ပုံဆောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုအခါသည် “အဆုံးကာလ” ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁၀ သည် ၁၉၈၉ ခုနှစ်ရှိ “အဆုံးကာလ” ကို ဆိုလိုသည်။

၁၇၉၈ ခုနှစ်သည် ဘီစီ ၇၂၃ ခုနှစ်တွင် စတင်ခဲ့သော ဣသရေလမြောက်နိုင်ငံအပေါ် ပျံ့နှံ့ခြင်း၏ နှစ်ပေါင်း နှစ်ထောင်ငါးရာနှစ်ဆယ်၏ အဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုနောက် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်အကြာ ၅၃၈ ခုနှစ်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းစနစ်သည် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်တိုင်အောင် ၁၇၉၈ ခုနှစ်အထိ အုပ်စိုးခဲ့သည်။ ၁၇၉၈ ခုနှစ်သည် “အဆုံးကာလ” ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ထိုနှစ်သည် ခုနစ်ကာလ၏ အဆုံးဖြစ်သကဲ့သို့၊ ဒံယေလ အခန်းကြီး ၁၂ ၌ ဖော်ပြထားသော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်နှင့် နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာကိုးဆယ်တို့၏ အဆုံးလည်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၁၇၉၈ ခုနှစ်သည် “အဆုံးကာလ” ဖြစ်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ၅၃၈ ခုနှစ်သည်လည်း “အဆုံးကာလ” ဖြစ်သည်။ ၅၃၈ ခုနှစ်သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ တပ်ဖွဲ့ကို ပဂါနဝါဒက နင်းချေခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်၏ အဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ထိုကာလအပြီးတွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းစနစ်သည် တူညီသော အလုပ်ကို တူညီသော ကာလပမာဏအတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

၅၃၈ ခုနှစ်သည် ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်၏ အာဏာတိုးမြှင့်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြု၍၊ ထိုသို့ဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေ၌လည်း ပုပ်ရဟန်းမင်းအာဏာစနစ်၏ အာဏာတိုးမြှင့်ခြင်းကို ထပ်မံကိုယ်စားပြုသည်။ တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေသည် “အဆုံးကာလ” ကို သတ်မှတ်ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် ဆယ့်ခြောက်သာမက၊ အခန်းငယ် တစ်၊ ခုနစ်မှ ကိုးထိနှင့် အခန်းငယ် ဆယ်တို့သည်လည်း “အဆုံးကာလ” ကို သတ်မှတ်မှတ်သားသား ဖော်ပြကြသည်။ ဤအမှန်တရားကို သတင်းစကားများကို မည်သည့်အချိန်၌ နေရာချသတ်မှတ်ရမည်ကို သိသောသူများက နားလည်ရမည်။ ပွန်ပေသည် ယေရုရှလင်မြို့ကို သိမ်းယူသောအခါ အခန်းငယ် ဆယ့်ခြောက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ သူ့နောက်တွင် ဂျူလီယပ်စ် စီဇာ၊ အော်ဂတ်စတပ်စ် စီဇာနှင့် တိုင်ဘီးရီးယပ်စ် စီဇာတို့ လိုက်လာခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ မွေးဖွားခြင်းသည် “အဆုံးကာလ” တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာသည် အော်ဂတ်စတပ်စ် စီဇာ၏ အချိန်ကာလ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

အခန်းတစ်ဆယ့်တစ်၌ ဖော်ပြထားသော “အဆုံးကာလများ” ၏စာရင်းထဲသို့ အခန်းနှစ်ဆယ့်လည်း ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားပြီး၊ ခရစ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ တင်သတ်စဉ် အုပ်စိုးခဲ့သော တိဗေရိအု ကဲသာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

ခရစ်တော်သည် လူအများနှင့်အတူ အတည်ပြုရန် ကြွလာတော်မူသော ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ ရက်သတ္တပတ်၏ ဗဟိုတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်တော်သည် တည်ရှိ၏။

သီတင်းပတ်၏အလယ်၌ ပထမတစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက်၏ အစနှင့် အဆုံးရှိသည်။ ထိုပထမတစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက်သည် နောက်တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက် စတင်သည့်နေရာ၌ပင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ထိုသီတင်းပတ်သည် သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် တပ်အလုံးအရင်းကို နင်းချေသည့် အယူမှားဘုရားကိုးကွယ်မှုနှင့် ပုပ်ရဟန်းမင်းစနစ်တို့ကို နှစ်မျိုးစလုံး ကိုယ်စားပြုသော မြောက်နိုင်ငံတော်အပေါ် ပြန့်ကျဲစေခြင်း ခုနစ်ကာလနှင့် ကိုက်ညီသည်။

၅၃၈ သည် “အဆုံးကာလ” ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းသည် ပရောဖက်ပြုကာလတစ်ရပ်၏ အဆုံးလည်းဖြစ်သော လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ၅၃၈ နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်တို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ရပ်၏ အစနှင့် အဆုံး နှစ်မျိုးလုံးကို “အဆုံးကာလ” ဟူ၍ ပရောဖက်ပြုသဘောဖြင့် အမှတ်အသားပြုထားကြောင်း သက်သေခံသူ နှစ်ဦးအဖြစ် တည်ရှိကြသည်။

အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်တစ်နှင့် နှစ်ဆယ့်နှစ်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ့်ခြောက်၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် ခုနစ်မှ ကိုးအထိနှင့် အခန်းငယ် တစ်တို့အားလုံးသည် “အဆုံးကာလ” ကို မှတ်သားပြသနေကြသည်။ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်သုံးတွင် မက္ကာဘီယန် ယုဒလူမျိုးတို့က ခရစ်မတိုင်မီ ၁၆၁ မှ ၁၅၈ ခုနှစ်အတွင်း သာသနာမဲ့ ရောမနိုင်ငံနှင့် ပြုလုပ်ခဲ့သော မဟာမိတ်ဖွဲ့မှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ဟတ်စမိုးနီယန် မင်းဆက်၏ သမိုင်းသည် ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး စစ်ပွဲမှစ၍ အေဒီ ၇၀ ခုနှစ်တွင် ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းအားဖြင့် အဆုံးသတ်သည်အထိ၊ အမေရိကန်ပြည်ထောင်စုတွင် ၁၈၄၄ ခုနှစ်မှ စတင်သော ဖောက်ပြန်သွားသည့် ပရိုတက်စတင့်ဝါဒကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို ၁၈၄၄ ခုနှစ်သည် အချိန်ဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ရပ်၏ အဆုံးဖြစ်သဖြင့် “အဆုံးကာလ” လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုသမိုင်း၏ အဆုံးသည် အေဒီ ၇၀ ခုနှစ်က ကိုယ်စားပြုထားသည့် တနင်္ဂနွေနေ့ ဥပဒေ၌ အဆုံးသတ်သည်။

အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်သုံးသည် “အဆုံးကာလ” ကို ဘီစီ ၁၆၇ ခုနှစ်တွင် Modein စစ်ပွဲ၌လည်းကောင်း၊ အေဒီ ၇၀ ခုနှစ်တွင်လည်းကောင်း ဖော်ထုတ်ထားပြီး၊ ထိုနှစ်ရပ်စလုံးသည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေကို အသီးသီး ကြိုတင်ပုံဆောင်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်သုံး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်တစ်နှင့် နှစ်ဆယ့်နှစ်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ့်ခြောက်၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် ခုနစ်မှ ကိုးအထိနှင့် အခန်းငယ် တစ် တို့အားလုံးသည် “အဆုံးကာလ” ကို မှတ်သားဖော်ပြထားကြသည်။

အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်လေးသည် အယူဝါဒမဲ့ ရောမ၏ သုံးရာခြောက်ဆယ်နှစ်ကြာ အာဏာအထက်စီးမှုကို ဖော်ထုတ်သတ်မှတ်ထားသဖြင့်၊ ဘီစီ 31 ၌ စတင်ခြင်းနှင့် အေဒီ 330 ၌ အဆုံးသတ်ခြင်းတို့ကို “အဆုံးကာလ” ဟု နှစ်မျိုးစလုံး သတ်မှတ်ပေးထားသည်။ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် နှစ်ဆယ့်ကိုးသည် ထိုကာလ၏ အစနှင့် အဆုံး နှစ်မျိုးစလုံးကို ဖော်ထုတ်သတ်မှတ်ထားကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်လေး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်ကိုး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်သုံး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်တစ်နှင့် နှစ်ဆယ့်နှစ်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် ဆယ့်ခြောက်၊ အခန်းငယ် ဆယ်၊ အခန်းငယ် ခုနစ် မှ ကိုး အထိနှင့် အခန်းငယ် တစ်တို့အားလုံးသည် “အဆုံးကာလ” ကို ညွှန်ပြထားကြသည်။

အခန်းငယ် သုံးဆယ့်တစ်တွင် ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်စေသော ရွံရှာဖွယ်အရာကို ထားရှိခဲ့သည့်အချိန်အဖြစ် 538 ကို ဖော်ထုတ်ထားပြီး၊ အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်နှင့် လေးဆယ်တို့တွင် 1798 ကို “အဆုံးကာလ” ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ အခန်းငယ် သုံးဆယ့်တစ်ရှိ 538 နှင့် အခန်းငယ် သုံးဆယ့်ခြောက်နှင့် လေးဆယ်ရှိ 1798 တို့အပြင်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်ခုနစ်နှင့် နှစ်ဆယ့်ကိုး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်လေး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်သုံး၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ့်တစ်နှင့် နှစ်ဆယ့်နှစ်၊ အခန်းငယ် နှစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ့်ခြောက်၊ အခန်းငယ် တစ်ဆယ်၊ အခန်းငယ် ခုနစ်မှ ကိုးအထိ၊ နှင့် အခန်းငယ် တစ်တို့အားလုံးသည်လည်း “အဆုံးကာလ” ကို ညွှန်ပြကြသည်။

“အဆုံးကာလ” ဟူသည်မှာ တနင်္ဂနွေနေ့ဥပဒေဖြစ်သော အခန်းငယ် လေးဆယ့်တစ် မတိုင်မီ ဆယ့်သုံးကြိမ် အမှတ်အသားပြုထားပြီး၊ ထိုအတိုင်းပင် ပုပ်ရဟန်းမင်းသည် မိမိအဆုံးသို့ ရောက်၍ ကူညီမည့်သူတစ်ဦးမျှ မရှိသော အခန်းငယ် လေးဆယ့်ငါးတွင်လည်း နောက်ထပ် “အဆုံးကာလ” တစ်ကြိမ် ရှိသည်။ “အဆုံးကာလ” ကို အခန်းကြီး ဆယ့်တစ်တွင် စုစုပေါင်း ဆယ့်ငါးကြိမ် တည်နေရာချထားသည်။ အခန်းငယ် ဆယ်၏ ခေါင်းစဉ်အကြောင်းအရာမှာ “အဆုံးကာလ” ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်ကို တံဆိပ်ခတ်သောကာလ၌ တံဆိပ်ဖြည့်ဖွင့်ပြသထားသော အမှန်တရားများကို ကိုယ်စားပြုသည်။

နောက်ဆောင်းပါးတွင် ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်။