दानिएलको पुस्तक - एक सय छौँटा

जीवितहरूको छानबिनात्मक न्याय सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भयो, र कार्यान्वयनात्मक न्याय चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था लागू हुँदा आरम्भ हुन्छ। न्यायका ती दुई कालखण्डहरूले करारका तेस्रो सन्देशवाहकका लागि मार्ग तयार गर्ने दूतको कार्य, तथा तेस्रो एलियालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्; यही नै मिलेराइट इतिहासमा आरम्भ भएको एलियाह सन्देशवाहकको समापन हो।

ख्रीष्टमा करारका सन्देशवाहकको परिपूर्तिको रूपमा उहाँले शाब्दिक पृथ्वीको मन्दिरलाई दुई पटक शुद्ध पार्नुभयो, जसले उहाँको शरीर र उहाँको आत्मिक मन्दिरको पूर्वछाया दिएको थियो। उहाँको शाब्दिक पृथ्वीको मन्दिरको आरम्भ उजाडस्थानको पवित्रवास-मन्दिरबाट भयो, त्यसपछि सुलेमानको मन्दिर, त्यसपछि बाबेलमा सत्तरी वर्षको बन्धुवासपछि पुनर्निर्माण गरिएको मन्दिर, र त्यसै मन्दिरलाई हेरोदले छयालीस वर्षसम्म गरिएको पुनःसंरचना-कार्यपछि देखिने रूप।

परमेश्वरको शारीरिक उपस्थितिले भेट हुने पालको मन्दिर र सोलोमनको मन्दिरलाई आशिष् दिनुभयो, तर बन्धुवाइपछाडि पुनर्निर्माण गरिएको मन्दिरलाई दिनुभएन; तथापि, पुनःसंस्कार गरिएको त्यो मन्दिर ख्रीष्टको शारीरिक उपस्थितिद्वारा आशिषित भयो। हेरोदद्वारा पुनःसंस्कार गरिएको मन्दिरको इतिहासमा, मलाकी अध्याय ३ को परिपूर्तिमा ख्रीष्टले मन्दिरलाई दुई पटक शुद्ध पार्नुभयो। पहिलो शुद्धीकरणमा, ख्रीष्टले मन्दिरलाई आफ्ना पिताको घर भनी चिनाउनुभयो, तर अन्तिम मन्दिर-शुद्धीकरणमा ख्रीष्टले त्यसलाई यहूदीहरूको घर भनी चिनाउनुभयो।

मिलेराइटहरूको इतिहासमा ख्रीष्टले १७९८ देखि १८४४ सम्म छयालिस वर्षमा एउटा आत्मिक मन्दिर निर्माण गर्नुभयो। २२ अक्टोबर, १८४४ मा, मलाकी अध्याय ३ को परिपूर्तिमा, उहाँ अकस्मात् आफ्नो मन्दिरमा आउनुभयो, यसरी मूर्ख कन्याहरूलाई शुद्ध पार्दै। त्यसपछि उहाँ दोस्रो र अन्तिम शुद्धीकरण सम्पन्न गर्न तेस्रो स्वर्गदूतको रूपमा आउनुभयो, तर प्राचीन इस्राएलको आरम्भमा जस्तै, आधुनिक इस्राएलमा कार्य समाप्त गर्न आवश्यक विश्वासको अभाव थियो।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, ख्रीष्ट दोस्रो मन्दिर-शुद्धीकरण सम्पन्न गर्न फर्कनुभयो, जुन त्यो छिट्टै आउन लागेको आइतबार-सम्बन्धी व्यवस्थाको समयमा मूर्ख कुँवारीहरू शुद्ध पारिँदा सम्पन्न हुन्छ, जब तिनीहरू १९८९ मा उन्मोचित गरिएको ज्ञानको वृद्धिलाई आफूहरूले नबुझेको वास्तविकताप्रति जागृत हुन्छन्। त्यो ज्ञानको वृद्धि पछिल्लो वर्षाको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तको सन्दर्भमा राखिँदा मध्यरातको पुकारको सन्देश हो। दानिय्येल एघारका अन्तिम छ पदहरूको सन्देश, जुन १९८९ मा अन्तको समयमा उन्मोचित गरिएको थियो, ती पदहरूमध्ये पद चवालीसमा “पूर्वबाट र उत्तरबाट आएका समाचारहरू” को रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

पछिल्लो वर्षाको सन्देश, मध्यरातको पुकारको सन्देश हो, र यही पूर्व तथा उत्तरको सन्देश पनि हो। पूर्व र उत्तरले क्रमशः इस्लाम र पोपसत्तालाई जनाउँछन्, र सन्देशको रूपमा तिनीहरूले त्यस सन्देशलाई जनाउँछन् जसको नक्कल लाओडिकीया एडभेन्टवादले सेप्टेम्बर ११, २००१ र चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाबीच गर्दछ। सेप्टेम्बर ११, २००१ ले इस्लाम (पूर्व) लाई जनाउँछ, र आइतबारको व्यवस्था पशुको छाप (उत्तर) लाई जनाउँछ।

लाओडिसियाली एडभेन्टवादका लागि मृत्युशय्या ती दुई मार्गचिह्नहरूको बीचमा प्रतिनिर्दिष्ट गरिएको छ, जसरी आज्ञा नमान्ने अगमवक्ताको मृत्यु गधा र सिंहको बीचमा भएको घटनाद्वारा पूर्वछायाङ्कित गरिएको थियो। पशुको छाप स्वीकार गर्नेहरूका लागि मृत्युशय्या “पूर्व र उत्तरतर्फबाट आएका समाचारहरू” द्वारा प्रतिनिर्दिष्ट गरिएको छ, जसले पोपसम्बद्ध शक्तिलाई क्रोधित तुल्याउँछ र परमेश्वरका जनमाथिको अन्तिम सतावट आरम्भ गराउँछ। त्यो सन्देश संयुक्त राज्य अमेरिकामा चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाबाट आरम्भ हुन्छ, जुन स्थान पनि हो र समय पनि, जहाँ तेस्रो धिक्कारको इस्लामले अकस्मात् प्रहार गर्छ। त्यस अप्रत्याशित आक्रमणले राष्ट्रिय विनाश उत्पन्न गर्छ, र राष्ट्रहरूलाई क्रोधित तुल्याउँछ, यसरी ड्र्यागन, पशु र झूटा अगमवक्ताको त्रिविध संघको संरक्षणमा इस्लामविरुद्ध सबै राष्ट्रहरूलाई एक ठाउँमा ल्याउन आर्थिक र राजनीतिक प्रेरकशक्ति प्रदान गर्दछ।

तेस्रो एलियाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इतिहासमा, तेस्रो विपत्तिलाई चिनाउने सन्देशले अजिङ्गर, पशु, र झूटा अगमवक्तालाई यो जानकारी दिन्छ कि इस्लाम न्यायको त्यो साधन हो, जसलाई परमेश्वरले मानिसहरूलाई पापसीय अधिकारको छापको आराधना गरेको कारण दण्ड दिन प्रयोग गर्नुहुन्छ। जस्तै तीन रोमहरू, तीन बेबिलोनहरू, तीन एलियाहरू, र बाटो तयार पार्ने तीन सन्देशवाहकहरूका सन्दर्भमा हुन्छ, त्यसैगरी तेस्रो विपत्ति तीन विपत्तिहरूको त्रिगुण अनुप्रयोगद्वारा स्थापित हुन्छ।

बहिनी ह्वाइटले स्मिथको पुस्तक, Daniel and Revelation, लाई गहिरो रूपमा समर्थन गरिन्, र यसरी संकेत गरिन् कि प्रत्येक Seventh-day Adventist सँग उक्त पुस्तक हुनुपर्छ, यद्यपि उनले मैले भर्खर लेखेजस्तो सीधै त्यसरी व्यक्त गरिनन्, तर उनको समर्थनमा यो तथ्य निहित छ।

दानिय्येलको पुस्तकमा “दैनिक” सम्बन्धी मिलेरवादी दृष्टिकोणलाई अस्वीकार गर्नेहरूले जस पुस्तकलाई पनि अस्वीकार गरेका थिए, त्यस पुस्तकलाई “परमेश्वरको सहायक हात” भनेर चिनाइएको थियो। यदि अघिल्लो उद्धरणमा उल्लेख गरिएका पुस्तकहरू प्रचारप्रसार गर्ने जिम्मेवारी परमेश्वरका जनहरूलाई दिइएको थियो भने, यसको अर्थ परमेश्वरका जनहरूले उक्त पुस्तक स्वयं पनि आफ्नो अधिकारमा राख्नुपर्ने थियो। त्यो पुस्तक दानिय्येलको पुस्तकमा “दैनिक” सम्बन्धी “नयाँ” दृष्टिकोणको पक्षसमर्थन गर्नेहरूको आक्रमणको केन्द्रबिन्दु थियो, किनकि उनीहरू त्यसै पुस्तकलाई पुनर्लेखन गर्न र “दैनिक” सम्बन्धी सही दृष्टिकोण हटाउन चाहन्थे।

जब सिस्टर ह्वाइटले दानिएलको पुस्तकमा “दैनिक” सम्बन्धी विद्रोहका दुई प्रमुख अगुवाहरूलाई उल्लेख गर्नुभयो, तब उहाँले प्रायः औँल्याउनुहुन्थ्यो कि उनीहरू (प्रेस्कट र ड्यानियल्स) सँग “कारणबाट परिणामसम्म तर्क गर्न” सक्ने क्षमता थिएन। लाओडिसियाली एडभेन्टिस्ट ऐतिहासिक पुनर्लेखनवादीहरूमा पनि उही समस्या रहेको देखिन्छ।

सन् 1888 देखि आरम्भ भई त्यसपछिको विद्रोहको सम्पूर्ण इतिहासभरि अगुवाइ गर्ने पुरुषहरूले आफ्नो व्यक्तिगत अनुभवको कुनै न कुनै चरणमा “the daily” सम्बन्धी झूटा शिक्षालाई स्वीकार गरेका थिए। तिनीहरूको विद्रोह “effect” थियो, र “the daily” को गलत समझ “cause” थियो। लाओदिकीया एडभेन्टिस्ट संशोधनवादीहरूले अशिक्षितहरूलाई यो विश्वास गर्न अगुवाइ गर्छन् कि एडभेन्ट इतिहासका ती ऐतिहासिक विद्रोहीहरू वास्तवमा विद्रोहमा थिएनन्, यद्यपि तिनीहरूको संशोधित साक्ष्य कहिल्यै पनि बाइबल र भविष्यवाणीको आत्माको साक्ष्यद्वारा समर्थित हुँदैन। किनभने तिनीहरूले “effect” लाई विद्रोहको रूपमा मान्दैनन्, त्यसैले तिनीहरूले “cause” खोज्ने सम्भावनालाई बन्द गरिदिन्छन्।

परमेश्वरका जनहरूले विद्रोहलाई चिन्नुपर्छ, र जब तिनीहरूले त्यसलाई चिन्छन्, तब तिनीहरूले त्यसको कारण खोज्नुपर्छ। त्यसपछि तिनीहरूले त्यस कारणको उपचार गर्नुपर्छ। निम्नलिखित अंशमा सिस्टर ह्वाइट आखानको कथामाथि टिप्पणी गर्दै हुनुहुन्छ।

एड्भेन्टिज्ममा विद्रोह गरेका अगुवाहरूका इतिहासहरूले यस तथ्यको साक्षी दिन्छन् कि तिनीहरूको विद्रोहमा प्रायः सधैँ देखिने चरणहरूमध्ये एउटा यो हो कि तिनीहरूले आफ्नै व्यक्तिगत अनुभवको कुनै न कुनै बिन्दुमा “the daily” सम्बन्धी झूटा दृष्टिकोण स्वीकार गरेका थिए। यसो भनिए तापनि, स्मिथको पुस्तक प्रेरित नभए पनि, र त्यसमा केही सैद्धान्तिक समस्याहरू भए पनि, त्यसले प्रकाशको पुस्तकका आठौँ र नवौँ अध्यायहरूबारे अग्रज अगुवाहरूको बुझाइको उत्कृष्ट समग्र अवलोकन प्रदान गर्दछ, जहाँ पहिलो छ वटा तुरहीहरूको भविष्यसूचक इतिहास प्रस्तुत गरिएको हामी देख्दछौँ। अब जब हामी तीन Woes को त्रिगुणी अनुप्रयोगलाई विचार गर्न थाल्छौँ, तब हामी स्मिथको पुस्तक Daniel and Revelation मा रहेको उनको टिप्पणीलाई सन्दर्भ गर्नेछौँ।

बहिनी ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि विलियम मिलरलाई प्रकाशको पुस्तकसम्बन्धी महान् ज्योति प्रदान गरिएको थियो, तर तेह्रौँ अध्याय तथा सोह्रौँदेखि अठारौँ अध्यायहरूसम्बन्धी उनको बुझाइ त्रुटिपूर्ण थियो, किनकि इतिहासको प्रवाहमा उनी त्यस्तो दृष्टिबिन्दुमा थिएनन् जहाँबाट त्यहाँ उजाड पार्ने शक्तिहरू दुई होइन, तीनवटा छन् भन्ने कुरा देख्न सकिन्थ्यो। उनको महान् ज्योति प्रकाशको पुस्तकको दोस्रोदेखि नवौँ अध्यायहरूमाथि थियो।

मिलरले मण्डलीहरू, मोहरहरू, तुरहीहरू र कटोराहरू सम्बन्धी आफ्नो बुझाइ यस प्रकार प्रस्तुत गरे।

जसरी तेस्रो सन्देशवाहक, जसले करारका सन्देशवाहकका लागि मार्ग तयार गर्छ, मण्डलीको न्यायको आन्तरिक इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्छ, त्यसरी नै आधुनिक बाबेलको न्यायमा बाह्य इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्ने तेस्रो एलियाहसँगको विरोधमा, मण्डलीहरू र मोहोरहरू सम्बन्धी अग्रगामी बुझाइले त्यही आन्तरिक-बाह्य साक्षीलाई पहिचान गर्‍यो।

उरियाह स्मिथले मण्डलीहरूको आन्तरिक र बाह्य सम्बन्धसम्बन्धी मिलेराइट बुझाइलाई पहिचान गरिरहेका थिए, र जेम्स ह्वाइटले समानान्तर इतिहासहरूको सन्दर्भमा त्यस्तै प्रकारको एक अवलोकन प्रस्तुत गर्छन्।

हामीले भर्खरै मिलराइट इतिहासका तीन प्रमुख अग्रदूतहरूलाई उद्धृत गर्यौं। ती तीनै जनाले “दैनिक” सम्बन्धी सही दृष्टिकोणलाई अँगालेका थिए, र तिनीहरू सबैले मण्डलीहरू, मोहरहरू, र तुरहीहरूको समग्र अवलोकनलाई सत्यको त्यही रूपरेखाभित्र स्वीकार गरेका थिए, जसलाई बुझ्न र प्रस्तुत गर्न मिलर अगुवाइ गरिएका थिए।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, प्रकाशको पुस्तकको अध्याय अठारको शक्तिशाली स्वर्गदूत अवतरित भए र स्वर्गबाट भर्खरै ओर्ली आएको रोटीलाई स्वीकार गरी खानेहरूलाई यर्मियाको अध्याय छमा उल्लिखित “पुराना मार्गहरू” तर्फ पुनः डोर्‍याउने कार्य आरम्भ गरे। अल्फा र ओमेगालाई, एक लाख चवालीस हजारको बीचमा पर्न प्रयत्न गर्न इच्छुक रहेकाहरूले, यो बुझून् भन्ने आवश्यक थियो कि अगस्त ११, १८४० मा उहाँलाई स्वर्गबाट तल ल्याएको कुरा केवल कुनै समय-सम्बन्धी भविष्यवाणीको पूर्ति मात्र थिएन, तर दोस्रो हायको समय-सम्बन्धी भविष्यवाणीको पूर्ति थियो। उहाँलाई आफ्ना जनहरूले त्यो इतिहासका पुराना मार्गहरू पुनः पत्ता लगाऊन् भन्ने आवश्यक थियो, जहाँ उहाँले १७९८ देखि १८४४ सम्मका छयालीस वर्षमा मिलरवादीहरूको मन्दिर खडा गर्नुभएको थियो।

त्यो इतिहास फोहोर तथा नक्कली सिक्का र गहनाहरूले ढाकिएको थियो। त्यो इतिहास एउटा झूटा आधारभूत सन्देशद्वारा अस्पष्ट पारिएको थियो, जुन बालुवामाथि निर्माण गरिएको थियो, युगानुयुगको चट्टानमाथि होइन। त्यो मिलेराइटहरूको इतिहासमा थियो—त्यो इतिहासमा, जहाँ पत्रुसले वर्णन गरेझैँ, मिलेराइटहरू “जो पहिले कुनै मानिसहरू थिएनन्, तर” पछि “परमेश्वरका मानिसहरू” बने, जसलाई “एउटा आत्मिक घराना, एउटा पवित्र पूजाहारी” को रूपमा उठाइयो र निर्माण गरियो। यहूदाको कुलका सिंह ११ सेप्टेम्बर २००१ मा अवतरण गर्नुभयो, र उहाँले आफ्ना अन्तिम-दिनका जनहरूलाई मिलेराइट मन्दिरको उठाइको इतिहासको “मन्दिर” सफा गर्ने काममा अगुवाइ गर्नुभयो। त्यो कार्य एउटा भविष्यवाणीले पूर्वछायाङ्कित गरेको थियो, जसले प्रभुले योशियाह नाउँका एक जना मानिसलाई उठाउनुहुनेछ भनी भविष्यवाणी गरेको थियो, (जसको अर्थ परमेश्वरको आधार हो)।

जब अवज्ञाकारी अगमवक्ताको भविष्यवाणीको पूर्तिमा योशियाह उठाइए, तब उनले जीर्ण–शीर्ण भएको मन्दिरको मर्मत गर्ने काम आरम्भ गरे। मर्मत र शुद्धीकरणको क्रममा “मूसा को शाप” फेला पर्यो, र जब त्यो योशियाहको सामुन्ने पढियो, तब त्यसले योशियाहको सुधार ल्यायो। हामी त्यस भविष्यवाणीलाई “सात समय” को पुनःआविष्कारसँग सम्बन्धित गरी, सेप्टेम्बर ११, २००१ पश्चात्, विचार गर्नेछौं।

हामी त्यो अध्ययन अर्को लेखमा आरम्भ गर्नेछौं।