दानियलको पुस्तक - एक सय अठारौँ

यरूशलेमका सडकहरूमा “आउँदै-जाँदै शहरमाथि आउन लागेका विपत्तिहरूको घोषणा गर्ने” मानिसद्वारा घोषणा गरिएको ६३ देखि ७० वर्षसम्मको सात वर्षे चेतावनीलाई, पहिले ख्रीष्टको सेवकाइमा तीन वर्ष र आधा, अनि त्यसपछि चेलाहरूको सेवकाइमा तीन वर्ष र आधा गरी, यरूशलेमलाई दिइएको चेतावनीद्वारा पूर्वछायित गरिएको थियो। अघिल्ला लेखहरूले पहिल्यै देखाइसकेका छन् कि यरूशलेमको विनाश क्रूसको समयमा, वा पछि स्तिफनसलाई ढुंगाले हानेर मारिएको बेला, ल्याउन सकिन्थ्यो; तर परमेश्वरको दीर्घसहनशीलताले शहर र जनतामाथिको उहाँको न्यायलाई स्थगित गर्‍यो।

सात वर्षको त्यो अवधि, जसमा त्यस मानिसले यरूशलेमलाई साक्षी दियो, पहिलो घेराबन्दीमा एक हजार दुई सय साठी दिनका दुई समान अवधिमा विभाजित गरिएको थियो। ती सात वर्षहरूले यरूशलेमको विनाशलाई प्रतिनिधित्व गर्थे, र ख्रीष्ट तथा चेलाहरूको सेवकाइका सात वर्षहरूले यरूशलेमको विनाशको आरम्भलाई प्रतिनिधित्व गर्थे, र येशूले सधैं अन्त्यलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्तित गर्नुहुन्छ। ती सात वर्षहरू उत्तरी राज्यमाथि आएका “सात समय”द्वारा पनि पूर्वरूपित गरिएका थिए, जुन एक हजार दुई सय साठी वर्षका दुई समान अवधिमा विभाजित गरिएको थियो।

जब आधुनिक रोमले मूर्तिपूजक र पोपीय रोमले शाब्दिक तथा आत्मिक यरूशलेमलाई कुल्चिएको इतिहास दोहोर्‍याउँछ, र जब आधुनिक रोमले सन् 63 देखि सन् 70 सम्मका वर्षहरूमा त्यस मानिसद्वारा दिइएका चेतावनीका दुई कालखण्डहरूको इतिहास दोहोर्‍याउँछ, अनि जब आधुनिक रोमले ख्रीष्ट र चेलाहरूले साढे तीन वर्षसम्म यरूशलेमभित्र र बाहिर हिँडडुल गरेका दुई कालखण्डहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इतिहास दोहोर्‍याउँछ, तब दुई पृथक् कालखण्डहरू प्रकट हुनेछन्, यद्यपि अन्तिम दिनहरूमा “समय अब रहेन।”

ती दुई अवधिमध्ये अन्तिम अवधि प्रतीकात्मक बयालीस महिना हो, जसमा आधुनिक रोमले चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था द्वारा आफ्नो घातक घाउ निको भएपछि विश्वासीहरूमाथि आफ्नो अन्तिम सतावट पूरा गर्छ। त्यो प्रतीकात्मक बयालीस महिना ती दुई अवधिमध्ये दोस्रो हो, र यही आधुनिक रोममाथिको कार्यान्वयनात्मक न्यायको अवधि हो। त्यो अवधिभन्दा अघि लाओडिसियाई एड्भेन्टवादभित्र जीवितहरूको अनुसन्धानात्मक न्याय हुन्छ।

यथार्थ यरूशलेमलाई चेतावनी प्रस्तुत गर्ने मानिस टाइटसको घेराबन्दीको समयमा मरे। उनी विनाशको बेला मरेनन्, तर विनाशभन्दा अघिको घेराबन्दीको दौरान मरे, किनकि यरूशलेमको विनाशमा एक जना पनि ख्रीष्टियन मरेनन्।

उक्त मानिस घेराबन्दीको समयमा मरे, तर अन्तिम विनाशमा होइन, र अन्तिम विनाशले अनुग्रह-अवधिको समाप्ति तथा अन्तिम सात विपत्तिहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यसैले उक्त मानिस पहिलो घेराबन्दीको समयमा यरूशलेम छोड्नुपर्ने सन्देशको प्रतीक हो। त्यसपछि ख्रीष्टियनहरू भागे, र पहिलो साढे तीन वर्षमा उक्त मानिस यरूशलेममा नमर्ने एउटा समूहको प्रतीक थियो, अनि दोस्रो साढे तीन वर्षमा ऊ अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि मर्ने अन्तिम ख्रीष्टियनहरूको प्रतीक हो। पहिलो अवधिमा उसले एक लाख चवालीस हजारलाई चिन्हित गर्दछ, र दोस्रो साढे तीन वर्षको अवधिमा उसले दोस्रो अवधिमा मर्ने ठूलो भीडलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

त्यस मानिसको सन्देश इतिहासकारद्वारा अभिलेखित गरिएको थियो, र त्यसलाई छ वटा स्वरहरूद्वारा प्रस्तुत गरिएको थियो। अन्ततः जब उनी कैदमा परे, तब उनको सातौँ र अन्तिम सन्देश यरूशलेम र त्यसका बासिन्दाहरूमाथि “हाय, हाय” थियो। अभिलेखित पहिलो “स्वर” “पूर्वबाट आएको स्वर” थियो, र उनको अन्तिम सन्देश “हाय” थियो। उनको सन्देशको पहिलो तत्त्व र अन्तिम तत्त्व त्यो बाइबलीय प्रतीक थियो जसले इस्लामलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, किनकि बाइबलमा इस्लाम “पूर्व” का सन्तानहरू हुन्, र तिनीहरू “पूर्वी बतास” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। उनको अन्तिम सन्देशमा “हाय” शब्दको दोहोरो प्रयोगले आधुनिक बाबेलको अन्त्यलाई प्रतिबिम्बित गर्दछ, जब पृथ्वीका राजाहरू तीन पटक “हाय, हाय, त्यो महान् सहर” भन्दै कराउँछन्। प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारमा रहेका ती तीन पदहरूमा “alas” भनेर अनुवाद गरिएको यूनानी शब्द, अध्याय आठ, पद तेह्रमा “woe” भनेर अनुवाद गरिएको छ।

मानिसद्वारा गरिएको “हाय, हाय” को घोषणा तीन विपत्तिहरूको त्रिविध अनुप्रयोगलाई जनाउँछ, किनकि पहिलो विपत्तिका तत्त्वहरू, दोस्रो विपत्तिका तत्त्वहरूसँग “पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति” संयोजित हुँदा, तेस्रो विपत्तिका तत्त्वहरूलाई चिन्हित गर्छन्; जसरी अध्याय अठारमा पृथ्वीका राजाहरूले गरेका “हाय, हाय” का तीन अभिव्यक्तिहरूले, पहिलो र दोस्रो विपत्तिद्वारा स्थापित भएअनुसार, तेस्रो विपत्तिलाई जनाउँछन्। मानिसको सन्देशको आरम्भ र अन्त्यले तेस्रो विपत्तिको इस्लामको सन्देशलाई प्रतिरूपित गरेको थियो।

उनको सन्देशको पहिलो अभिव्यक्ति “पूर्व” बाट आएको एउटा स्वर थियो, र “पूर्व” इस्लामको प्रतीक हो, तर यो पूर्वबाट उदय हुने छाप लगाउने स्वर्गदूतको पनि पहिचान हो।

कर्मेल पर्वतमा एलियाहको कथामा, जब उनले समुद्रतर्फ हेरेर एउटा बादल देखे, तब उनी पश्चिमतर्फ हेर्दै थिए, किनकि कर्मेल पर्वत भूमध्यसागरतटको नजिक अवस्थित छ।

एलियाह पश्चिमतर्फ, भूमध्यसागरको दिशामा मुख फर्काएर उभिएका हुनेथिए। लूका अध्याय बाह्रमा, ख्रीष्टले आफ्नो सन्देश विभाजनको सन्देश भएको कुरा गर्नुहुन्छ।

यरूशलेमलाई पठाइएको सन्देशवाहकको सन्देशमा अल्फा र ओमेगाको हस्ताक्षर विद्यमान छ, किनकि आदि र अन्त्यले तेस्रो हायको इस्लामलाई चिन्हित गर्दछ, र “पूर्व”को स्वरद्वारा यसले एकै साथ इस्लामको सन्देशलाई छाप लगाउने सन्देशको रूपमा पनि चिन्हित गर्दछ। “पश्चिम”बाट आएको “दोस्रो स्वर”ले पछिल्लो वर्षालाई चिन्हित गर्दछ, जुन अन्तिम वर्षा हो, र सबै अगमवक्ताहरूले अन्तिम दिनहरूकै विषयमा सम्बोधन गरिरहेका छन्। “पश्चिम”को सन्देश पछिल्लो वर्षाको सन्देशको प्रतीक हो, जसले उपासकहरूका दुई वर्ग उत्पन्न गर्दछ। एउटा वर्गले पछिल्लो वर्षाको सन्देशलाई चिन्न सक्दैन, किनकि तिनीहरूले “यस समयलाई छुट्याउँदैनन्।”

दूतको सन्देशको अर्को तत्त्व “चार वायुहरू” को आवाज हो, जुन सिलबन्दीको सन्देश पनि हो र तेस्रो धिक्कारद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इस्लामको क्रोधित घोडाको सन्देश पनि हो। अर्को तत्त्व यरूशलेम र मन्दिरको विरुद्धमा छ; यसरी यसले सबै अगमवक्ताहरूको त्यो सन्देशलाई चिन्हित गर्दछ, जसले त्यस्ता मानिसहरूको एक वर्गलाई पहिचान गर्छ जो उपेक्षित हुँदै गइरहेका छन्, किनकि उनीहरूले आफ्नो मुक्तिको दाबी ख्रीष्टमा होइन, तर मन्दिरमा र परमेश्वरका चुनिएका मानिसहरूका रूपमा आफ्नो वंशगत पहिचानमा आधारित गरेका छन्। तिनीहरू ती हुन्, जो पवित्र इतिहासभरि “परमप्रभुको मन्दिर, परमप्रभुको मन्दिर हामी नै हौं” भनी घोषणा गर्नेहरूका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। यरूशलेम र मन्दिरको विरुद्धको सन्देश नै लाओडिसियाको सन्देश हो।

त्यसपछि दूतले आफ्नो चेतावनी-सन्देशको स्वर दुलहा र दुलहीहरूका विरुद्ध उठाए, “पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति” को कार्यपद्धतिको प्रतीकरूपमा; किनकि अन्तिम दिनहरूको भविष्यसूचक रेखा ठ्याक्कै नूहका दिनहरूको भविष्यसूचक रेखाजस्तै हुनेछ, जब तिनीहरू विवाह गरिरहेका थिए, ठीक त्यही समयमा जब विनाशको जलप्रलय तिनीहरूका सांसारिक अभिलाषा र योजनाहरूलाई बगाएर लैजान उद्यत थियो।

चेतावनीको अन्तिम तत्त्व अघिल्लो अंशमा जोड दिएर प्रस्तुत गरिएको छ। “सबै मानिसहरू” विरुद्धको स्वरको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको सन्देश अनन्त सुसमाचार हो, जसले उद्धार पाउनका लागि सुसमाचारका आवश्यकताहरू पूरा गर्नुपर्ने अपरिहार्यतालाई चिन्हित गर्दछ। अनन्त सुसमाचारको पहिलो आवश्यकता परमेश्वरको भय मान्नु हो, र त्यो भय यस वास्तविकतामा आधारित छ कि जीवित परमेश्वरका पुत्र ख्रीष्टलाई क्रूसमा चढाउने कारण हाम्रा पापहरू नै थिए।

येरूशलेमप्रति उनको सात वर्षे सेवाकालमा सन्देशवाहकको प्रत्येक तत्त्वले अनन्त सुसमाचारको प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, जुन ठीक त्यही सुसमाचार थियो जो ख्रीष्टले सन् 27 देखि सन् 34 सम्म धेरैसँग करारलाई दृढ पार्नुभएको सात वर्षको अवधिमा प्रस्तुत गरिएको थियो। यही नै त्यो अनन्त सुसमाचार पनि हो, जो अन्तिम दिनहरूका अन्तिम दुई अवधिहरूमा घोषणा गरिन्छ, र यो पछिल्ला वर्षाको सन्देशसँग विशिष्ट रूपमा सम्बन्धित छ, किनकि यो तेस्रो विपत्तिको इस्लामसम्बन्धी सन्देश हो। यसले एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने कार्य, गहुँ र सामा छुट्याइने कार्य, सामाको लाओडिसेयाको अवस्था, र भविष्यवाणीको त्रिविध प्रयोगलाई पछिल्ला वर्षाको कार्यविधिको प्रतीकको रूपमा पहिचान गर्दछ, जुन “line upon line” हो।

त्यस इतिहासका सात वर्षको सन्देश भविष्यवाणीय रूपमा “प्रतिशोधका दिनहरू” भित्र स्थापित गरिएको छ, जुन ख्रीष्टको सन्देश र कार्यको सर्वप्रथम उल्लेखकै एक अङ्ग थियो; र उहाँको सन्देश तथा कार्य अन्तिम दिनहरूमा एक लाख चवालीस हजारद्वारा पुनरावृत्त गरिनुपर्नेछ। त्यसपछि तिनीहरूले आफ्नो सन्देशलाई “परमेश्वरको प्रतिशोधका दिनहरू” को भविष्यवाणीय परिप्रेक्ष्यभित्र पहिचान गर्नेछन्। परमेश्वरको “प्रतिशोध” का दुई बाइबलीय रूपहरू उहाँको वचनभित्र प्रस्तुत गरिएका छन्—उहाँको आफ्ना प्रजामाथिको प्रतिशोध, र उहाँका शत्रुहरूमाथिको प्रतिशोध पनि।

लेवीयव्यवस्था २६ का “सात समय” उहाँका विद्रोही जनहरूमाथि परमेश्वरको प्रतिशोधलाई दृष्टान्तित गर्दछ, र त्यस प्रतिशोधमा पवित्रस्थान तथा सेनाको शाब्दिक र आत्मिक दुवै प्रकारको कुल्चाइ पनि समावेश छ। पवित्रस्थान र सेनाको कुल्चाइको प्रतीकात्मकताभित्र परमेश्वरका शत्रुहरूमाथि उहाँको प्रतिशोधको प्रतीकात्मकता पनि प्रस्तुत गरिएको छ। अन्तिम दिनहरूमा उहाँका जनहरूमाथिको परमेश्वरको प्रतिशोधलाई चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा लाओडिसियाली एड्भेन्टवादलाई उकेलिदिनुका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। त्यस मार्गचिह्नमा आधुनिक बाबेलमाथिको उहाँको प्रतिशोध पनि आरम्भ हुन्छ।

लाओडिसीयन एड्भेन्टवादमाथि जीवितहरूको अन्वेषणात्मक न्याय, जसको पश्चात् टायरकी वेश्यामाथि तथा त्यसले चढेको र जसामाथि त्यसले राज्य गर्दछ त्यो जनावरमाथि कार्यकारी न्याय आउँछ, अन्तिम दिनहरूको भविष्यसूचक इतिहास हो, जहाँ हरेक दर्शनको प्रभाव पूरा हुन्छ। हरेक दर्शनलाई ती दुई भविष्यसूचक अवधिहरूमाथि लागू गरिनुपर्छ, किनकि पछिल्लो वर्षाको कार्यविधि भनेको भविष्यसूचक पङ्क्तिमाथि भविष्यसूचक पङ्क्तिको अनुप्रयोग हो। ती दुई इतिहासहरूको आरम्भमा येशूले एउटा “चिन्ह” पहिचान गर्नुभयो, जसले प्रमाणित गर्दछ कि त्यस बिन्दुमा जीवित रहेकाहरू पृथ्वीको इतिहासको अन्तिम पुस्ताभित्र छन्।

पहिलो अवधि २००१ सेप्टेम्बर ११ मा एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने कार्य आरम्भ हुँदा सुरु भयो। लूका एक्काइसमा ख्रीष्टले चिनाउनुभएको “चिह्न” त्यही वेमार्कभित्र स्थापित गरिएको थियो।

हामी यस अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।