दानिएलको पुस्तक - एक सय उन्नाइसौँ

एक लाख चवालीस हजारलाई करारका दूतद्वारा शुद्ध पारिएका जनसमूहको रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ, र ठूलो भीडलाई शहादतका सेता वस्त्रहरूद्वारा प्रस्तुत गरिएको छ। अन्तिम दिनहरूका दुई पवित्र अवधिहरूमध्ये पहिलोले करारका दूतका लागि मार्ग तयार पार्ने दूतको कार्यलाई चिन्हित गर्दछ, र दोस्रो अवधिले एलियाहको कार्यलाई प्रस्तुत गर्दछ। पहिलो अवधिले लाओदिकीयन एडभेन्टवादका जीवितहरूको अनुसन्धानात्मक न्यायलाई प्रस्तुत गर्दछ, र दोस्रो अवधिले आधुनिक रोममाथिको कार्यान्वयनात्मक न्यायलाई प्रस्तुत गर्दछ।

अन्तिम दिनहरूमा सहरहरूबाट भाग्नुपर्ने “चिन्ह” लाई लाओडिसीयन एडभेन्टिज्मले गलत रूपमा बुझेको छ। सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि ईस्वी सन् ६६ देखि ७० सम्म यरूशलेमको विनाशले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनताका लागि चेतावनीको चिन्हको एउटा दृष्टान्त प्रदान गर्दछ।

यरूशलेमको घेराबन्दी, जुन भाग्नुपर्ने संकेत थियो, सेस्टियसद्वारा ल्याइएको पहिलो घेराबन्दी थियो। त्यसैले सेस्टियसले अस्थायी रूपमा हटाइएका एक धम्कीको प्रतिनिधित्व गर्थे, किनकि उनले एकपटक घेराबन्दी लगाएपछि रहस्यमय रूपमा पछि हटे, र इतिहासकारहरूले त्यसो गर्नुको उनको तर्क के थियो भन्ने कुरा कहिल्यै निर्धारण गर्न सकेका छैनन्।

१८८० र १८९० का दशकहरूमा न्यु ह्याम्पशायरका सिनेटर हेनरी डब्ल्यु. ब्लेयरले आइतबारलाई राष्ट्रिय विश्राम-दिनको रूपमा तोक्नका लागि कांग्रेसमा विधेयकहरूको एक शृङ्खला प्रस्तुत गरे। यी विधेयकहरूलाई सामान्यतया “ब्लेयर सन्डे बिल्स” भनेर चिनिन्थ्यो। सिनेटर ब्लेयर आइतबारलाई विश्राम र धार्मिक पालनको दिनका रूपमा मनाउने कुराका दृढ समर्थक थिए। उहाँले एकरूप विश्राम-दिनले अमेरिकी समाजमा सकारात्मक नैतिक तथा सामाजिक प्रभाव पार्नेछ भन्ने विश्वास गर्नुहुन्थ्यो। उहाँका प्रयासहरूले केही समर्थन पाए तापनि, विशेष गरी धार्मिक समूहहरूबाट, तिनले विरोधको पनि सामना गरे, जसमा चर्च र राज्यको पृथक्करण सम्बन्धी चिन्ताहरू पनि समावेश थिए।

यो पृथ्वीको पशुको इतिहासमा आइतबारसम्बन्धी विधान पारित गराउने पहिलो प्रयास थियो—त्यही पशु, जो अन्ततः आइतबारको व्यवस्था पारित गर्दा अजिङ्गरझैँ बोल्ने भविष्यवाणी गरिएको थियो। यही ब्लेयर विधेयकहरूको शृङ्खलाको ए. टी. जोन्सले, जो 1888 को General Conference session का सन्देशवाहकहरूमध्ये एक थिए, कङ्ग्रेसका सभाहलहरूमा प्रवेश गरी अत्यन्त वाक्पटुतापूर्वक विरोध गरे। केही प्रयासहरूपछि राष्ट्रिय विश्राम-दिनका लागि आफ्नो पहललाई अगाडि बढाउने सेनाटर ब्लेयरको गति हरायो। त्यस इतिहाससँग प्रत्यक्ष सम्बन्धमा, तथा राष्ट्रिय विश्राम-दिन (आइतबार) का निहितार्थहरूका सन्दर्भमा, एलेन ह्वाइटका परामर्शहरूको ऐतिहासिक अभिलेखको समीक्षा गर्न सकिन्छ।

उनका आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी चेतावनीहरूको पुनरावलोकनमा जे पाइन्छ, त्यो गम्भीर छ र लाओडिसियाई एड्भेन्टवादमा व्यापक रूपमा गलत बुझिएको छ। सहरहरूबाट बाहिर निस्कनुपर्ने आवश्यकताको सन्दर्भमा, जसबारे भर्खरै उद्धृत गरिएको उक्त अंशमा, उनले लेखिन् कि, “त्यसपछि ठूला सहरहरू छोड्ने समय हुनेछ, साना सहरहरू पनि छोडेर पहाडहरूका बीच एकान्त स्थानहरूमा अवस्थित एकान्त घरहरूमा बसाइँ सर्नुअघि तयारीस्वरूप।” उनले बारम्बार सिकाइन् कि परमेश्वरका जनहरू गाउँ-प्रदेशमा बस्नुपर्छ, तर १८८८ भन्दा अघिको गाउँ-प्रदेशमा बसोबाससम्बन्धी उनका परामर्शहरूले सहरहरू छोड्नुपर्ने उनको निर्देशनलाई यस सन्दर्भमा राख्छन् कि निकट भविष्यमा परमेश्वरका जनहरूले सहरहरू छोड्नुपर्नेछ। १८८८ पछि, गाउँ-प्रदेशमा बसोबाससम्बन्धी उनको लिखित निर्देशनमा, हामी पहिले नै सहरहरूबाट बाहिर निस्किसकेका हुनुपर्छ भन्ने परामर्शबाट उनी कहिल्यै विचलित भइनन्।

इतिहासमा प्रकट भएका ब्लेयर राष्ट्रिय विश्राम-दिनका विधेयकहरू सहरहरू त्याग्ने “चिन्ह” थिए, र यद्यपि ब्लेयरका ती विधेयकहरूले उक्त कार्य सम्पन्न गर्न आवश्यक गति गुमाए र इतिहासको अन्धकारमा विलीन भए, तापनि भागेर निस्कने “चिन्ह” दिइसकिएको थियो। यो इतिहासको त्यस मार्गचिह्नमा दिइएको थियो, अर्थात् पहिलो घेराबन्दीमा, जुन सेस्टियसद्वारा ल्याइएको थियो। चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था टाइटसको घेराबन्दीद्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ, र यदि त्यो घेराबन्दी आइपुग्दा कुनै लाओडिसियाली एडभेन्टिस्टहरू अझै पनि सहरहरूमा छन् भने, तिनीहरू दुष्टहरूसँगै मर्नेछन्।

अन्तिम दिनहरूमा दुई भविष्यसूचक अवधिहरू छन्। ती चाँडै आउने आइतवार व्यवस्थाद्वारा अलग गरिएका छन्। पहिलो अवधि लाओदिकीयन एडभेन्टवादभित्र जीवितहरूको अनुसन्धानात्मक न्याय हो, र दोस्रो अवधि रोमकी वेश्याको कार्यान्वयनात्मक न्याय हो। ती दुई अवधिहरू बारम्बार चित्रित गरिएका छन्, किनकि मिलेराइट इतिहासमा जस्तै, ती नै दुई अवधिहरूमा दश कुमारीहरूको दृष्टान्त अक्षरशः पूरा हुन्छ। दृष्टान्तको ढिलाइको समय हबकूक अध्याय दुईको ढिलाइको समय हो, त्यसैले हामीले विचार गरिरहेका ती दुई अवधिहरू हबकूक अध्याय दुईद्वारा पनि चित्रित गरिएका थिए। दश कुमारीहरूको दृष्टान्त र हबकूक अध्याय दुई मिलेराइट इतिहासमा अक्षरशः पूरा भएका थिए, र जब तिनीहरू पूरा भए, तब इजकिएल अध्याय बाह्र, पद एक्काइसदेखि अठ्ठाइससम्म पनि पूरा भएको थियो।

इजकिएल अध्याय बाह्रका अन्तिम आठ पदहरूले त्यस्तो समयलाई पहिचान गर्छन्, जब “हरेक दर्शनको प्रभाव” पूरा हुनेछ, त्यही समयमा जब परमेश्वरले आफ्ना दर्शनहरूलाई “अब उसो त लम्ब्याउनुहुनेछैन।” इतिहासका ती दुई कालखण्डहरू, जो यति बारम्बार दोहोरिएका छन् र जसले लाओडिसियाई एड्भेन्टवादमा जीवितहरूको अनुसन्धानात्मक न्याय, तथा टायरकी वेश्याको कार्यान्वयनात्मक न्यायलाई पहिचान गर्छन्, त्यही भविष्यसूचक काल हो जहाँ बाइबलभित्रको हरेक दर्शन आफ्नो सिद्ध र अन्तिम परिपूर्तिमा पुग्दछ। त्यस कालखण्डमा एक लाख चवालीस हजार स्थापित गरिन्छन्, र तिनीहरूले त्यस वर्गको प्रतिनिधित्व गर्छन् जो मर्दैन, र ख्रीष्ट फर्किउञ्जेल जीवित रहन्छ। लूका अध्याय एक्काइसमा ख्रीष्टले एउटा “चिन्ह” पहिचान गर्नुहुन्छ, जसले त्यो पुस्ता आइपुगेको समयलाई चिनाउँछ।

उजाड पार्ने घृणित वस्तुसित सम्बन्धित भई भाग्नुपर्ने “चिन्ह” द्वारा ख्रीष्टले प्रस्तुत गर्नुभएको ती दुई इतिहासमा, दुई अवधिहरू चिन्हित गरिएका छन्, र तिनका आरम्भ र समाप्तिहरूमा अवधिको सुरुआतमा एउटा “चिन्ह” तथा अन्त्यमा “चिन्हहरू” रहेका छन्। ख्रीष्टले जसलाई उहाँ बादलहरूमा आउनुहुन्जेल जीवित रहने अन्तिम पुस्ताको प्रतिनिधित्व गर्ने “चिन्ह” भनी पहिचान गर्नुभयो, त्यही प्रमाण हो कि हामी अहिले पृथ्वीको इतिहासको अन्तिम पुस्तामा छौं।

लूका अध्याय २१ मा, येशूले सन् ६६ देखि सन् ७० सम्मको शाब्दिक यरूशलेमको साढे तीन वर्षसम्म कुल्चीमिची पारिनु र विनाश हुनुको इतिहासदेखि लिएर, सन् ५३८ मा आरम्भ भई सन् १७९८ मा अन्त भएको आत्मिक यरूशलेमको साढे तीन वर्षसम्म कुल्चीमिची पारिनुको अन्तसम्मको इतिहासलाई संकेत गर्नुहुन्छ।

यरूशलेमलाई अन्यजातिहरूले कुल्चने “समयहरू” बहुवचनमा छ, किनकि यसले शाब्दिक यरूशलेमको कुल्चाइलाई जनाउँछ, जुन सन् ७० मा अन्त भयो, र आत्मिक यरूशलेमको कुल्चाइलाई पनि जनाउँछ, जुन १७९८ मा अन्त भयो। अन्यजातिहरूले दुवै—मूर्तिपूजकत्व र पापतन्त्र—लाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र यही दुई शक्तिहरू नै दानियल अध्याय आठको त्यस प्रश्नमा दृष्टान्तको विषय हुन्, जसले सोध्छ, “कति समय।”

लूका अध्याय एक्काइसमा उल्लिखित “अन्यजातिहरूका समयहरू” ले उत्तर राज्यमाथि परमेश्वरको प्रतिशोधका दुई हजार पाँच सय बीस वर्षलाई जनाउँछ, जुन ईसा पूर्व ७२३ मा आरम्भ भई १७९८ मा समाप्त भयो। सन् ५३८ ले त्यो समयलाई चिह्नित गर्दछ जब पापको मानिसले पवित्र स्थानमा उभिएर आफू नै परमेश्वर भएको घोषणा गर्‍यो, र यसरी उक्त अवधिलाई एक हजार दुई सय साठी-साठी वर्षका दुई समान भागमा विभाजित गरियो। दोस्रो एक हजार दुई सय साठी वर्षको अवधि त्यही इतिहास हो, जसको समाप्ति लूका अध्याय एक्काइस, पद चौबीसमा “अन्यजातिहरूका समयहरू” पूरा हुँदा भएको भनी चिह्नित गरिएको छ। येशूले आफ्ना चेलाहरूका लागि पहिचान गरिरहनुभएको ऐतिहासिक वृत्तान्तमा, पद चौबीसले चेलाहरूलाई दिइएको साक्ष्यलाई १७९८ मा “अन्तको समय” सम्म ल्याउँछ। त्यसपछि येशूले मिलरवादी आन्दोलनसँग सम्बन्धित “चिन्हहरू” पहिचान गर्न थाल्नुहुन्छ।

येशू भन्नुहुन्छ कि “चिन्हहरू हुनेछन्,” र उहाँ तिनलाई सूर्य र चन्द्रमामा, अनि ताराहरूमा देखिने चिन्हहरू, राष्ट्रहरूको व्याकुलता, आकाशका शक्तिहरू कम्पित हुनु, र त्यसपछि मानिसको पुत्र बादलमा आउनुहुनेछ भनी निर्दिष्ट गर्नुहुन्छ। यी सबै “चिन्हहरू” मिलेराइट इतिहासमा पूरा भए।

तीन रोमहरूको त्रिविध अनुप्रयोगले यो पहिचान गराउँछ कि मूर्तिपूजक रोमद्वारा, र त्यसपछि पोपवादी रोमद्वारा, यरूशलेम कुल्चिने कार्यमा, आधुनिक रोमद्वारा पवित्रस्थान र सैन्यदल कुल्चिने कार्य या त एक हजार दुई सय साठी दिन (मूर्तिपूजक रोम), वा एक हजार दुई सय साठी भविष्यसूचक वर्ष (पोपवादी रोम) को अवधिद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। प्रतीकात्मक एक हजार दुई सय साठी दिन (बयालीस महिना), जसले आधुनिक रोमद्वारा परमेश्वरका विश्वासयोग्य जनमाथि हुने सतावटको अवधिलाई चिह्नित गर्दछ, ती प्रत्येक अवधि एकल “चिन्ह” सहित हुनेछन्, जसले त्यस अवधिका विश्वासयोग्यहरूको पलायनको समयलाई पहिचान गराउँछ। यी तीनवटै अवधिहरूको अन्त्य धेरै “चिन्ह”हरूको प्रकटतासँग हुन्छ, आरम्भमा जस्तै कुनै एकल “चिन्ह”सँग होइन।

रोमकी वेश्यामाथिको कार्यकारी न्यायको अवधि त्यस ध्वज उठाइएदेखि आरम्भ हुन्छ, जसले यो चिन्हित गर्दछ कि अझै पनि बेबिलोनमा रहेका परमेश्वरका अर्को बगालले भाग्नुपर्छ। त्यो अवधि “चिह्नहरू र आश्चर्यकर्महरू” सँग अन्त्य हुन्छ। त्यो अवधि प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारको “दोस्रो आवाज” सँग आरम्भ हुन्छ, र परमेश्वरको आवाजसँग अन्त्य हुन्छ। निस्सन्देह, प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारका पहिलो र दोस्रो आवाज ख्रीष्टकै आवाज हुन्। पहिलो आवाजले जीवित लाओडिसियाली एड्भेन्टिस्ट मण्डलीको अनुसन्धानात्मक न्यायको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ, र दोस्रो आवाजले त्यस अवधिको अन्त्यलाई चिन्हित गर्दछ, तर यसले रोमकी वेश्यामाथिको कार्यकारी न्यायको आरम्भलाई पनि संकेत गर्दछ।

सम्पूर्ण इतिहास त्यही हप्ताद्वारा शासित छ जसमा ख्रीष्टले करारलाई दृढ पार्नुभयो, र चाँडै आउन लागेको आइतवार-व्यवस्थालाई मध्य वेमार्कको रूपमा प्रतिरूपित गरिएको छ, जसरी क्रूसद्वारा प्रतिरूपित गरिएको थियो। दुवै इतिहासहरूले अल्फा र ओमेगाको हस्ताक्षर धारण गर्छन्, किनकि दुवै इतिहासको आरम्भ र अन्त्य परमेश्वरको आवाजद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। तिनीहरूले सत्यलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्, किनकि मध्य वेमार्क आइतवार-व्यवस्थाको विद्रोह हो, र हिब्रू शब्द “सत्य” हिब्रू वर्णमालाको पहिलो, तेह्रौँ र अन्तिम अक्षरहरूद्वारा निर्मित गरिएको थियो। प्रकाश अध्याय अठारको पहिलो आवाज ख्रीष्टको आवाज हो, अन्तिम आवाज परमेश्वरको आवाज हो, र बीचको आवाज, जो परमेश्वरको आवाज पनि हो, त्यही स्थान पनि हो जहाँ तेह्रौँ अक्षरको विद्रोह पृथ्वीको जनावरले अजिङ्गरझैँ “बोल्दै” गरेको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जसरी प्रकाश अध्याय तेह्रमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको समयमा उठाइने झण्डाले परमेश्वरका विश्वासयोग्यहरूका लागि भाग्नुपर्ने “चिन्ह” जनाउँछ, तर यसले झण्डा उठाइने घटनामा अन्त्य हुने भविष्यसूचक अवधिको प्रारम्भमा पनि एउटा “चिन्ह” हुनुपर्छ भन्ने कुरा पनि संकेत गर्दछ। त्यही “चिन्ह” नै येशूले यस पृथ्वीको अन्तिम पुस्ता आइपुगेको प्रमाणको रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ। लूका अध्याय एक्काइसमा चेलाहरूले, जब उहाँले मन्दिर नष्ट हुने कुरा बताउनुभयो, ख्रीष्टले त्यसद्वारा के अभिप्राय राख्नुभएको थियो भनी सोध्छन्।

त्यसपछि येशूले त्यस इतिहासलाई चिनाउन थाल्नुहुन्छ जसले मन्दिर र सहर नष्ट हुने सन् ७० सम्म पुर्‍याउँछ, र चौबीसौँ पदसम्म अघि बढ्दै उहाँले अन्यजातिहरूका “समयहरू” कहिले पूरा हुनेछन् भनी चिनाउनुहुन्छ।

यस पदले शाब्दिक यरूशलेमलाई जनाउँछ भन्ने धारणा ‘फ्यूचरिज्म’ भनिने क्याथोलिक धर्मवैज्ञानिक मूर्खतामा आधारित छ, जसले प्रतीकात्मक कुरालाई शाब्दिक रूपमा लागू गर्छ र भविष्यवाणीहरूको परिपूर्तिलाई केवल संसारको अन्त्यमा मात्र राख्छ। यस पदको सही प्रयोगमाथिको आक्रमण नयाँ करार पढिँदै आएको सम्पूर्ण अवधिभर शैतानको एक प्रमुख आक्रमण रहिआएको छ। ख्रीष्टको समयमा शाब्दिक यरूशलेम भविष्यसूचक यरूशलेमको प्रतीक रहन छोड्यो, जब शाब्दिक भविष्यवाणी आध्यात्मिक प्रयोगमा रूपान्तरित भयो। यो प्रकाश प्रेरित पावलद्वारा स्थापित गरिएको एक प्रमुख शिक्षा थियो। यरूशलेमको कुल्चाइले सन् ५३८ देखि १७९८ सम्मको पोपीय अन्धकारका एक हजार दुई सय साठी वर्षलाई चिन्हित गर्दछ।

भविष्यवाणीको यरूशलेम क्रूसमा गएर चुनिएको नगरको प्रतीक रहन छोड्यो।

एकपटक येशूले पद चौबीसमा चेलाहरूलाई १७९८ मा अन्त्यको समयसम्म अगुवाइ गर्नुभएपछि, त्यसपछि उहाँले इतिहासमा पहिलो स्वर्गदूतको घोषणापत्र आइपुगेको मिलरवादी समयलाई परिचित गराउनुभयो।

मिलरवादी इतिहासको आरम्भ गराएका चिन्हहरू परमेश्‍वरको वचनको कहिल्यै असफल नहुने शक्तिसँग पूर्ण मेलमा पूरा भए।

हामी अर्को लेखमा लूका अध्याय एक्काइसलाई निरन्तरता दिनेछौं।