दानियेलको पुस्तक - एक सय पच्चीसौं

दानिएलको एघारौँ अध्यायको चालीसौँ पद अन्तको समयबाट सुरु हुन्छ, तर यस पदले अन्तका दुई समयलाई चिनाउँछ र त्यसैले भविष्यवाणीका अध्येतालाई अन्तको पहिलो समयलाई अन्तको दोस्रो समयसँग मिलान गर्न सम्भव बनाउँछ। यसरी लागू गर्दा, सन् १७९८ मा सुरु भएको मिलरवादी इतिहासको रेखा सन् १९८९ को संयुक्त राज्य अमेरिकाको इतिहाससँग समानान्तर चल्छ। यी दुई रेखाले साँचो प्रोटेस्टेन्ट सिङको रेखा र प्रकाशको पुस्तकको तेह्रौँ अध्यायमा वर्णित पृथ्वीबाट निस्केको पशुको गणतान्त्रिक सिङको रेखालाई चिनाउँछन्। दुवै रेखा सन् १७९८ को अन्तको समयबाट सुरु हुन्छन्, र सन् १९८९ को अन्तको समय केवल उक्त पदमा मोहोर खोलिएका सत्यका मार्गचिह्नहरूको पूरक बन्छ र तिनको दोस्रो साक्ष्य प्रदान गर्छ।

तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन सन् १८४४ अक्टोबर २२ मा आइपुग्यो, तर सन् १८५६ देखि १८६३ सम्मको सातवर्षे विद्रोहका कारण स्थगित भयो। तेस्रो स्वर्गदूतको आगमन सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ मा दोहोरियो। कादेशमा प्राचीन इस्राएलको पहिलो छाउनी र दस जना गुप्तचरहरूको विद्रोह सन् १८६३ का पूर्वरूप थिए, र कादेशमा प्राचीन इस्राएलको अन्तिम छाउनी र मोशाको विद्रोह सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ का पूर्वरूप थिए। सन् १८६३ को विद्रोहले कादेशमा भएको पहिलो विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसको परिणामस्वरूप उजाडस्थानमा मृत्युको दण्डादेश आयो। सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ को विद्रोहले कादेशमा भएको अन्तिम विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसको परिणामस्वरूप लाउडिकियाली एड्भेन्टवादको नेतृत्वको मृत्यु भयो।

११ अगस्ट १८४० मा स्वर्गदूतको अवतरणले, जसले १८४० देखि १८४४ सम्मको आन्दोलनको सुरुवात गरायो, र जसलाई सिस्टर ह्वाइटले परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटीकरण भन्नुभयो, ११ सेप्टेम्बर २००१ को पूर्वरूप प्रस्तुत गर्‍यो र परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटीकरणलाई पहिचान गरायो।

२२ अक्टोबर १८४४ मा तेस्रो स्वर्गदूतको पहिलो आगमन (पहिलो कादेश) कार्य समाप्त गर्नका लागि थियो, तर परमेश्वरका जनहरूले नयाँ अगुवा छान्ने र मिश्रदेशतिर फर्कने निर्णय गरे। १८६३ सम्म आइपुग्दा, यरीहोका पर्खालहरू ढाल्न परमेश्वरको कार्यमा सहभागी हुनुको सट्टा, तिनीहरूले “यरीहो पुनर्निर्माण” गरिसकेका थिए। त्यसकारण तिनीहरू उजाडस्थानमा मृत्युको श्रापले अभिशप्त भए।

प्राचीन इस्राएलले पहिलो कादेशमा यहोशू र कालेबको सन्देश अस्वीकार गरेझैँ, आधुनिक इस्राएलको पहिलो कादेश (१८६३) मा भएको विद्रोहले तिनीहरूमाथि यहोशूको श्राप ल्यायो। जब तेस्रो स्वर्गदूत सेप्टेम्बर ११, २००१ (अन्तिम कादेश) मा फर्केर आयो, तब परमेश्वरले यरीहो र त्यसका पर्खालहरू ढाल्नुअघि सम्पन्न हुने अन्तिम कार्य आरम्भ भयो।

सन् १८४४ को अक्टोबर २२ ले तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनलाई चिह्नित गर्छ, र त्यसो गरेर यसले अन्तिम दिनहरूमा चाँडै आउने आइतबारको कानुनको आगमनलाई पनि चिह्नित गर्छ। सन् १८६३ ले सन् १८४४ को अक्टोबर २२ मा आरम्भ भएको तेस्रो स्वर्गदूतको परीक्षाकालको अन्त्यलाई चिह्नित गर्छ। त्यसैले सन् १८६३ चाँडै आउने आइतबारको कानुनको प्रतीक हो, किनकि येशूले सधैँ आरम्भद्वारा अन्त्यलाई निरूपण गर्नुहुन्छ। सन् १८६३ मा राष्ट्र दुई वर्गमा विभाजित भएको थियो, र त्यसरी नै आइतबारको कानुनको समयमा पनि दुई वर्ग प्रकट हुनेछन्।

मिलरवादी इतिहासमा तेस्रो स्वर्गदूतको परीक्षण अवधि सन् १८४४ मा सुरु भयो र सन् १८६३ मा समाप्त भयो, र यसको सुरुवात र अन्त्य दुवैले अन्तिम दिनहरूको आइतबारको कानुनलाई चिह्नित गरे। सुरुवात (१८४४) र अन्त्य (१८६३) बीचको इतिहासमा मिलरवादी आन्दोलनको विद्रोह (१८५६) पर्छ। यसरी, यस अवधिले “सत्य”को छाप बोकेको छ। सन् २००१ को सेप्टेम्बर ११ मा दोस्रो पटक कादेश फर्कनुले तेस्रो स्वर्गदूतको परीक्षण प्रक्रियाको सुरुवातलाई चिह्नित गर्छ, जुन प्रक्रिया सन् १८६३ ले पूर्वरूपमा दर्शाएअनुसार चाँडै आउन लागेको आइतबारको कानुनसँगै समाप्त हुन्छ।

त्यो आइतबारको व्यवस्था लागू भएको समयदेखि मानवको परीक्षाको अवधि समाप्त नहुन्जेलसम्म, त्यस इतिहासमा प्रतिनिधित्व गरिएको बाबेलकी वेश्यामाथिको कार्यान्वयनात्मक न्यायसँग सहमतिमा, यरीहो र उसका पर्खालहरू ढालिनेछन्। चालीसौँ पद १७९८ मा सुरु हुन्छ, र एकचालीसौँ पदमा रहेको छिट्टै आउने आइतबारको व्यवस्थामा समाप्त हुन्छ। १७९८ मा भएको अन्तको समयले परमेश्वरको मण्डलीको आन्तरिक रेखालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनका मिलेराइटहरूबाट आरम्भ भई तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन र एक लाख चवालीस हजारसम्म पुग्छ। यी सबै एउटै पदमा छन्।

सन् १७९८ मा दक्षिणका राजाको प्रभुत्व स्थापित भएसँगै सुरु भएको उत्तरका राजा र दक्षिणका राजाबीचको युद्ध सन् १९८९ मा बाइबलीय भविष्यवाणीका पाँचौँ र छैटौँ राज्यहरूबीचको गठबन्धनद्वारा दक्षिणका राजा पराजित भएपछि अन्त्य भयो। सन् १७९८ मा सुरु भएको उत्तरका राजा र दक्षिणका राजाबीचको युद्धलाई मिलरवादीहरूले रोमविरुद्धको युद्धका रूपमा बुझेका थिए; उनीहरूले रोमलाई मूर्तिपूजावाद र पोपवाद नामक दुई उजाड पार्ने शक्तिहरूका रूपमा मात्र हेरेका थिए। सन् १९८९ मा युद्ध समाप्त हुँदा उजाड पार्ने तीनै शक्तिहरू त्यसमा संलग्न थिए, र त्यस घटनाले ती तीन शक्तिहरूले संसारलाई आरमागेडोनतर्फ डोर्‍याउने भविष्यसूचक चित्रणको प्रारम्भलाई चिह्नित गर्‍यो; उक्त आरमागेडोनलाई दानिएलको एघारौँ अध्यायको पैंतालीसौँ पदमा भौगोलिक रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

चालीसदेखि पैंतालीससम्मका पदहरूले समुद्रहरू र महिमामय पवित्र पर्वतको बीचमा पोपको अन्त्य गराउने तीन शक्तिहरूको भविष्यवाणीय गतिशीलतालाई स्पष्ट पार्छन्। सही रूपमा बुझ्दा, एकचालीसौँ पदमा निरूपित भविष्यवाणीय इतिहासले एकचालीसदेखि चवालीससम्मका पदहरूलाई समेट्छ।

त्यसकारण, सन् १९८९ को अन्तको समयबाट सुरु गरी, सन् १७९८ को दोस्रो साक्षीका साथ, दक्षिणका राजा र उत्तरका राजाबीचको युद्धको प्रारम्भ र अन्त्यलाई पहिचान गर्दा, एकचालीसदेखि चवालीससम्मका पदहरूले प्राणघातक घाउ निको भएको पोपतन्त्रको त्रिपक्षीय गठबन्धनलाई चिनाउँछन्, र पैंतालीसौँ पदमा त्यसको अन्त्य हुन्छ। यी पदहरूलाई यस दृष्टिकोणबाट हेर्दा, तिनले परमेश्वरको मण्डलीबाहिरको इतिहास प्रस्तुत गर्छन्, जसलाई प्रकाशको पुस्तकमा सात मोहोर र सात मण्डलीबीचको सम्बन्धले पनि दर्शाउँछ।

१७९८ द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको रेखाले मुख्यतः अनुसन्धानात्मक न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र उही बिन्दुबाट १९८९ मा आरम्भ हुने रेखाले मुख्यतः कार्यान्वयनात्मक न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। १७९८ ले मुख्यतः करारका सन्देशवाहकका लागि मार्ग तयार गर्ने सन्देशवाहकको कार्यलाई जोड दिन्छ, र १९८९ ले मुख्यतः एलियाह सन्देशवाहकको कार्यलाई जोड दिन्छ।

सन् १७९८ मा दानिएलको पुस्तकको मोहोर खोलिएदेखि भविष्यवाणीय इतिहाससम्बन्धी हाम्रो ज्ञानमा वृद्धि हुँदै आएको छ, जसमा ख्रीष्टले आफ्ना जनहरूलाई यस्तो करारको सम्बन्धमा डोर्‍याउनुहुन्छ जसले ईश्वरत्व र मानवत्वको स्थायी मिलन सम्पन्न गर्दछ। अन्तिम दिनहरूको त्यो करार धर्मशास्त्रमा बारम्बार चिनाइएको छ।

सबै अगमवक्ताहरूले अन्तिम दिनहरूलाई पहिचान गरिरहेका छन्, र अगमवाणीमा “अन्तिम दिनहरू” भन्ने अभिव्यक्तिले न्यायको समयावधिलाई जनाउँछ। पहिलो स्वर्गदूत 1798 मा, अर्थात् अन्त्यको समयमा, 1844 मा न्यायको उद्घाटनको घोषणा गर्न आयो, र त्यही नै अन्तिम दिनहरूको आगमन पनि हो। अन्तिम दिनहरू यर्मियाका ती “दिनहरू” हुन्, जो आउनेछन्, जब परमेश्वरले आफ्ना जनहरूको “अधर्म” “क्षमाप्रदान” गर्नुहुनेछ र तिनीहरूको पापहरूलाई “फेरि सम्झनुहुनेछैन।” त्यो कार्य ख्रीष्टद्वारा, प्रधान पूजाहारीको रूपमा, “अन्तिम दिनहरू”मा, प्रतीकको पूर्तिरूप प्रायश्चित्तको दिनमा सम्पन्न गरिन्छ।

यदि मिलेराइट एडभेन्टवादले विश्वासद्वारा २२ अक्टोबर, १८४४ मा आएको तेस्रो स्वर्गदूतको अग्रसरित ज्योतिमा हिँडिरहेकै भए, तिनीहरू पहिले नै येशूसँग आफ्नो अनन्त घरमा भइसकेका हुनेथिए। यर्मियाले “ती दिनहरूपछि” भनेर भन्नुको अर्थ यही हो। “ती दिनहरू” भनेका ती भविष्यसूचक अवधिहरू हुन्, जसले १८४४ सम्म ल्याए र त्यहीँ समाप्त भए। तिनै “दिनहरू” हुन् जसलाई दानियल अध्याय बाह्रले उल्लेख गर्दछ।

“दिनहरूको अन्त्यमा,” अथवा यर्मियाले भनेझैँ, “ती दिनहरूपछि,” ख्रीष्टले आफ्ना जनहरूको भित्री अङ्गहरूमा उहाँको व्यवस्था राख्न र उहाँको व्यवस्था तिनीहरूको हृदयमा लेख्न अभिप्राय गर्नुभयो। भित्री अङ्गहरू तल्लो स्वभाव हुन्, अथवा पावलले जसलाई देह भन्छन्, र हृदय उच्च स्वभाव हो। करारले आफ्ना जनहरूलाई परिवर्तनको बेला नयाँ मन, र दोस्रो आगमनमा नयाँ शरीर दिने प्रतिज्ञा गर्दछ। मानिस आदमसँगै पतित भयो, जो परमेश्वरको स्वरूपमा सृष्टि गरिएको थियो, र जो उच्च स्वभाव तथा तल्लो स्वभावसहित सृष्टि गरिएको थियो। ख्रीष्टको करार पापको श्रापबाट मानवजातिलाई तिनीहरूको द्वैध स्वभावसहित उद्धार गर्ने हो।

यर्मियाले “ती दिनहरूपछि” भनी उल्लेख गर्दा, ख्रीष्ट आफ्नो मन्दिरलाई शुद्ध पार्न अचानक आउनुभएको घटनाद्वारा निरूपित कार्यभन्दा अघिका “दिनहरू” सन् १७९८ र १८४४ मा समाप्त भएका भविष्यवाणीय कालखण्डहरू थिए। ती भविष्यवाणीय दिनहरू (कालखण्डहरू)को अन्त्यले ती छयालीस वर्षको अवधिलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन अवधिमा ख्रीष्टले मिलरवादी मन्दिर निर्माण गर्नुभयो, र जब उहाँ सन् १८४४ को अक्टोबर २२ मा अचानक आउनुभयो, तब उहाँले मलाकीको तेस्रो अध्याय पूरा गरिरहनुभएको थियो, जसलाई उहाँले आफ्नो सेवाकार्यको प्रारम्भ र अन्त्यमा मन्दिर शुद्ध पार्नुहुँदा पनि पूरा गर्नुभएको थियो।

अनि “ती दिनहरूपछि,” ख्रीष्टले आफूले निर्माण गर्नुभएको मन्दिरलाई शुद्ध पार्ने अभिप्राय राख्नुभएको थियो, जुन उहाँका जनहरूका हृदयलाई पापको अशुद्धताबाट शुद्ध पार्ने उहाँको कार्यको, अथवा यर्मियाले भनेझैँ, तिनीहरूका हृदय र अन्तःकरणमा उहाँको व्यवस्था लेख्ने कार्यको प्रतीक थियो।

“ती दिनहरू” भन्ने शब्दहरू दानिएलका “दिनहरूको अन्त्य” थिए, जसको समापन १७९८ र १८४४ मा भयो। दानिएल ११ को चालीसौँ पदमा १७९८ देखि आरम्भ हुने प्रोटेस्टेन्ट सिङ्गको रेखाले एक लाख चवालीस हजारसँग स्थापित गरिने वाचागत सम्बन्धलाई जोड दिइरहेको छ। हिब्रू शब्द “lot” एउटा सानो ढुङ्गा थियो, जसको प्रयोग व्यक्तिको भाग्य निर्धारण गर्न गरिन्थ्यो। दानिएललाई “दिनहरूको अन्त्य” सम्म जान र विश्राम गर्न (मृत्युमा) भनिएको थियो, जब १८४४ मा न्यायको कार्य आरम्भ हुने थियो र उनको भाग्य निर्धारित गरिने थियो।

“दिनहरूको अन्त” का “दिनहरू” ले सन् १८४४ मा समाप्त भएका समयसम्बन्धी भविष्यवाणीहरूलाई जनाउँछन्, किनकि त्यसपछि भविष्यसूचक समय रहने थिएन। तेइस सय वर्षको अवधि, जुन ख्रीष्ट आफ्नो पवित्रस्थानमा एकाएक प्रकट हुनुलाई जनाउने मारेह दर्शन थियो, त्यसबेला समाप्त भयो, र अन्तिम क्रोधको पच्चीस सय बीस वर्षको अवधि पनि समाप्त भयो, जसरी पहिलो क्रोधका दिनहरू सन् १७९८ मा अन्तको समयमा समाप्त भएका थिए। यर्मियाले उल्लेख गरेको “ती दिनहरूपछि” भन्ने विषयबारे त्यसपछि पावलले चर्चा गरे। पावलले यर्मियाको “ती दिनहरूपछि” भन्ने अभिव्यक्तिलाई दुई पटक उल्लेख गर्छन्, किनकि पावलले “ती दिनहरूपछि” स्थापित गरिने करारबारे मात्र चर्चा गर्दैनन्, तर अझ महत्त्वपूर्ण कुरा, उनले प्रधान पूजाहारीका रूपमा ख्रीष्टको कार्यलाई पहिचान गराइरहेका छन्।

ख्रीष्टको प्राकट्यसम्बन्धी मारेह दर्शनको भविष्यवाणीलाई भविष्यसूचक इतिहाससम्बन्धी खाजोन दर्शनको दुई हजार पाँच सय बीस वर्षे भविष्यवाणीसँग जोड्ने दुई सय बीस वर्षको अवधिले ती दुई भविष्यसूचक अवधिहरूको आरम्भलाई एउटा प्रतीकात्मक कडीद्वारा एकसाथ बाँध्छ, वा जोड्छ; यस कडीले मानवत्व र ईश्वरत्वको संयोजनलाई जनाउँछ, जुन तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनका क्रममा हुने शुद्धीकरणमा ख्रीष्टले सम्पन्न गर्नुहुने कार्य हो र जसको फलस्वरूप उहाँले एक लाख चवालीस हजारसँग करार बाँध्नुहुन्छ।

मन्दिर कुल्चिइएको अवस्थालाई चित्रण गर्ने खाजोनको दर्शन अदनको बगैँचामा आदमको विद्रोहदेखि पापद्वारा कुल्चिइँदै आएको मानवजातिको दर्शन हो; यो दर्शन र मन्दिरको पुनर्स्थापना तथा शुद्धीकरण गर्ने ख्रीष्टको कार्यलाई चित्रण गर्ने माराहको दर्शन दुवै सन् १८४४ को अक्टोबर २२ मा पूरा भए। सेना र पवित्रस्थान कुल्चिइनुलाई चित्रण गर्ने परमेश्वरको प्रकोपसम्बन्धी दुई हजार पाँच सय बीस वर्ष अवधिका दुईवटा भविष्यवाणीहरू छन्।

ती दुवै अगमवाणीहरूले मानवजातिको कुल्चाइँलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसलाई मारहको दर्शनद्वारा पुनर्स्थापित गरिनेछ। आफ्ना जनहरूमाथि परमेश्वरका ती दुई क्रोधप्रदर्शनहरूले पतित मानवजातिमाथिको क्रोधलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसलाई पतित मन्दिरको पुनर्निर्माण र शुद्धीकरणमा ख्रीष्टको कार्यद्वारा मात्र उद्धार र पुनर्स्थापना गरिनेथियो।

ती दुई रोषले मानवजातिको उच्च प्रकृति र निम्न प्रकृतिको प्रतिनिधित्व गर्छन्। आदमको पतन हुँदा निम्न प्रकृतिले उच्च प्रकृतिमाथि प्रभुत्व जमायो, र मानिसहरूका लागि ख्रीष्टको अभिप्राय उच्च प्रकृतिले निम्न प्रकृतिमाथि शासन गरोस् भन्ने थियो। आदमको पतन हुँदा उच्च प्रकृति निम्न प्रकृतिका वासनाहरूको अधीनमा पर्‍यो, र परमेश्वरको अभिप्राय उल्टियो। बाइबलीय “मनपरिवर्तन”को अर्थ यही हो। मनपरिवर्तन हुनु भनेको उच्च प्रकृति पुनः निम्न प्रकृतिमाथि शासन गर्ने आफ्नो स्थानमा स्थापित हुनु हो। मनपरिवर्तन गर्नु भनेको उल्ट्याउनु वा तलमाथि पार्नु हो।

उत्तरी राज्यविरुद्धको पहिलो प्रकोप पतनको समयमा उच्च प्रकृतिलाई आफ्नो अधीनमा पारेको निम्न प्रकृतिविरुद्धको प्रकोप थियो। त्यो प्रकोप पहिले आयो, किनकि ख्रीष्टले उद्धारको कार्य ठीक त्यहीँबाट थाल्नुभयो जहाँ त्यसको आरम्भ भएको थियो, र त्यसको आरम्भ निम्न प्रकृतिको लालसाबाट भएको थियो, जुन भोजनको लालसा थियो। ख्रीष्टले आफ्नो कार्य चालीस दिनको उपवासबाट आरम्भ गर्नुभयो।

दोस्रो प्रकोप उच्चतर स्वभावको विरुद्धमा थियो, जसको प्रतिनिधित्व दक्षिणी राज्यले गर्छ। त्यही राज्यमा यरूशलेम अवस्थित छ, जुन परमेश्वरले आफ्नो नाउँ राख्न रोज्नुभएको सहर हो। १८४४ अक्टोबर २२ मा ख्रीष्टले गर्ने अभिप्राय राख्नुभएको कार्य र उहाँले अहिले पूरा गरिरहनुभएको कार्यलाई इजकिएलका दुईवटा लट्ठीले दर्शाउँछन्।

जब इजकिएलका दुई लट्ठीहरू सदासर्वदाका लागि एउटै लट्ठीमा जोडिन्छन्, तब यसले त्यस करारलाई जनाउँछ जहाँ ख्रीष्टले आफ्ना जनबाट पापलाई सदासर्वदाका लागि हटाउनुहुन्छ, र उच्च तथा निम्न स्वभावहरूलाई फेरि उचित श्रेणीगत संरचनामा पुनर्स्थापित गरिन्छ, अनि मानिसहरू फेरि एकपटक पूर्ण बनाइन्छन्। अपरिवर्तित अवस्थामा, मानिसको निम्न स्वभाव, जो पहिलो क्रोधद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, मानिसको उच्च स्वभावमाथि शासन गर्थ्यो, जो अन्तिम क्रोधद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। यसरी, पहिलो क्रोध उत्तरी राज्यको विरुद्धमा थियो, जो भौगोलिक रूपमा दक्षिणी राज्यभन्दा “माथि” थियो।

माराह र खाजोनका दुई दर्शनलाई तिनका पारस्परिक आरम्भहरूमा ईश्वरत्व र मानवत्वसँग जोड्ने दुई सय बीस वर्षका दुवै कालखण्ड ख्रीष्टले एक लाख चवालीस हजारसँग तेस्रो स्वर्गदूतको कार्य पूरा गर्नुहुँदा एउटै लट्ठीका रूपमा एकाकार हुन्छन्। दक्षिणी राज्यविरुद्धको अन्तिम क्रोधको भविष्यवाणी नै सन् १८४४ को प्रकटीकरणको भविष्यवाणीसँग जोडिन्छ, किनकि करारले मनपरिवर्तनको समयमा नयाँ मन प्रदान गर्छ, तर नयाँ शरीर (उत्तरी राज्य) दोस्रो आगमनमा मात्र, आँखाको एक निमेषमै, पुनर्स्थापित हुन्छ।

दानिएलको एघारौँ अध्यायको चालीसौँ पदले अन्तका दुवै समयको पहिचान गर्छ र यसो गर्दै प्रकाशको पुस्तकको तेह्रौँ अध्यायको पृथ्वीबाट निस्कने पशुको इतिहासकालमा अगमवाणीय इतिहासका आन्तरिक र बाह्य दुवै धारालाई जोड दिन्छ। उक्त पदमा मोहोर खोलेर प्रकट गरिएका सत्यहरूले सत्यका आन्तरिक र बाह्य दुवै धाराको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसलाई आफ्ना जनहरूभित्र पहिचान गर्न र साकार पार्न ख्रीष्ट आउनुभयो। ईश्वरत्वसँग संयुक्त मानवत्वले पाप गर्दैन भन्ने सत्य ज्ञानको मोहोर खोलिँदा उत्पन्न हुने प्रभावसँग सम्बन्धित ज्योतिमा अभिव्यक्त भएको छ र यसले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको आन्तरिक सत्यको प्रतिनिधित्व गर्छ। संसारलाई आरमागेडोनतर्फ डोर्‍याउने शक्तिहरूबीचको युद्धद्वारा चित्रित ज्योति अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको बाह्य सत्य हो।

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।