दानियेलको पुस्तक - एक सय पच्चीसौं

दानिय्येल ११ को चालीसौँ पद अन्तको समयमा आरम्भ हुन्छ, तर त्यस पदले अन्तका दुई समयहरूलाई चिन्हित गर्दछ, र यसरी भविष्यवाणीका विद्यार्थीलाई पहिलो अन्तको समयलाई दोस्रो अन्तको समयसँग मिलाउन अनुमति दिन्छ। जब यो अनुप्रयोग गरिन्छ, १७९८ मा आरम्भ भएको मिलेराइट इतिहासको रेखा १९८९ मा संयुक्त राज्य अमेरिकाको इतिहाससँग समानान्तर रूपमा चल्छ। यी दुई रेखाहरूले सत्य प्रोटेस्टेन्ट सीङको रेखा र प्रकाश १३ अध्यायको पृथ्वीको पशुको रिपब्लिकन सीङको रेखालाई चिन्हित गर्छन्। दुवै रेखाहरू १७९८ को अन्तको समयमा आरम्भ हुन्छन्, र १९८९ को अन्तको समयले केवल त्यसलाई परिपूरक बनाउँदै पदमा उन्मोचित गरिएका सत्यका मार्गचिन्हहरूको दोस्रो साक्षी प्रदान गर्दछ।

तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन २२ अक्तोबर, १८४४ मा आइपुग्यो, तर १८५६ देखि १८६३ सम्मको सात-वर्षीय विद्रोहद्वारा स्थगित गरियो। तेस्रो स्वर्गदूतको आगमन ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा पुनः दोहोरियो। १८६३ प्राचीन इस्राएलको कादेशमा भएको पहिलो शिविर-स्थापनाद्वारा र दस जना जासूसहरूको विद्रोहद्वारा प्रतीकात्मक रूपमा देखाइएको थियो, र ११ सेप्टेम्बर, २००१ प्राचीन इस्राएलको कादेशमा भएको अन्तिम शिविर-स्थापनाद्वारा र मोशाको विद्रोहद्वारा प्रतीकात्मक रूपमा देखाइएको थियो। १८६३ को विद्रोहले कादेशको पहिलो विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसले उजाड-स्थानमा मृत्युको न्याय उत्पन्न गर्‍यो। ११ सेप्टेम्बर, २००१ को विद्रोहले कादेशको अन्तिम विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसले लाओडिसियाली एड्भेन्टवादको नेतृत्वको मृत्यु उत्पन्न गर्‍यो।

११ अगस्ट १८४० मा स्वर्गदूतको अवतरणले, जसले १८४० देखि १८४४ सम्मको आन्दोलनको सुरुवात गरायो, र जसलाई सिस्टर ह्वाइटले परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटीकरण भन्नुभयो, ११ सेप्टेम्बर २००१ को पूर्वरूप प्रस्तुत गर्‍यो र परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटीकरणलाई पहिचान गरायो।

२२ अक्टोबर १८४४ मा तेस्रो स्वर्गदूतको पहिलो आगमन (पहिलो कादेश) कार्य समाप्त गर्नका लागि थियो, तर परमेश्वरका जनहरूले नयाँ अगुवा छान्ने र मिश्रदेशतिर फर्कने निर्णय गरे। १८६३ सम्म आइपुग्दा, यरीहोका पर्खालहरू ढाल्न परमेश्वरको कार्यमा सहभागी हुनुको सट्टा, तिनीहरूले “यरीहो पुनर्निर्माण” गरिसकेका थिए। त्यसकारण तिनीहरू उजाडस्थानमा मृत्युको श्रापले अभिशप्त भए।

प्राचीन इस्राएलले पहिलो कादेशमा यहोशू र कालेबको सन्देश अस्वीकार गरेझैँ, आधुनिक इस्राएलको पहिलो कादेश (१८६३) मा भएको विद्रोहले तिनीहरूमाथि यहोशूको श्राप ल्यायो। जब तेस्रो स्वर्गदूत सेप्टेम्बर ११, २००१ (अन्तिम कादेश) मा फर्केर आयो, तब परमेश्वरले यरीहो र त्यसका पर्खालहरू ढाल्नुअघि सम्पन्न हुने अन्तिम कार्य आरम्भ भयो।

२२ अक्टोबर, १८४४ ले तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनलाई चिह्नित गर्दछ, र यसो गर्दा यसले अन्तिम दिनहरूमा चाँडै आउन लागेको आइतबारको आगमनलाई पनि चिह्नित गर्दछ। १८६३ ले २२ अक्टोबर, १८४४ मा आरम्भ भएको तेस्रो स्वर्गदूतको परीक्षाको अवधिको अन्त्यलाई चिह्नित गर्दछ। त्यसकारण १८६३ चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको प्रतीक हो, किनकि येशूले सधैं अन्त्यलाई आरम्भद्वारा प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ। १८६३ मा राष्ट्र दुई वर्गमा विभाजित भएको थियो, र त्यसरी नै, आइतबारको व्यवस्थाको समयमा पनि दुई वर्ग प्रकट गरिनेछन्।

मिलराइट इतिहासमा तेस्रो स्वर्गदूतको परीक्षाको अवधि 1844 मा आरम्भ भयो र 1863 मा समाप्त भयो, र आरम्भ तथा अन्त्य दुवैले अन्तिम दिनहरूको आइतबारको व्यवस्थालाई चिह्नित गरे। आरम्भ (1844) र अन्त्य (1863) बीचको इतिहासमा मिलराइट आन्दोलनको विद्रोह (1856) अवस्थित छ। यसरी, यस अवधिले “सत्य” को हस्ताक्षर वहन गर्दछ। 11 सेप्टेम्बर, 2001 मा दोस्रो पटक कादेशमा फर्किनु तेस्रो स्वर्गदूतको परीक्षाको प्रक्रियाको आरम्भलाई चिह्नित गर्दछ, जो 1863 द्वारा प्रतिरूपित निकट-आगामी आइतबारको व्यवस्थामा गएर समाप्त हुन्छ।

त्यो आइतबारको व्यवस्था लागू भएको समयदेखि मानवको परीक्षाको अवधि समाप्त नहुन्जेलसम्म, त्यस इतिहासमा प्रतिनिधित्व गरिएको बाबेलकी वेश्यामाथिको कार्यान्वयनात्मक न्यायसँग सहमतिमा, यरीहो र उसका पर्खालहरू ढालिनेछन्। चालीसौँ पद १७९८ मा सुरु हुन्छ, र एकचालीसौँ पदमा रहेको छिट्टै आउने आइतबारको व्यवस्थामा समाप्त हुन्छ। १७९८ मा भएको अन्तको समयले परमेश्वरको मण्डलीको आन्तरिक रेखालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनका मिलेराइटहरूबाट आरम्भ भई तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन र एक लाख चवालीस हजारसम्म पुग्छ। यी सबै एउटै पदमा छन्।

१७९८ मा दक्षिणका राजाको प्रभुत्वको उदयसँगै सुरु भएको उत्तरका राजा र दक्षिणका राजाबीचको युद्ध १९८९ मा अन्त्यमा पुर्‍याइयो, जब दक्षिणका राजा बाइबल भविष्यवाणीका पाँचौँ र छैटौँ राज्यहरूबीचको एक गठबन्धनद्वारा पराजित भए। १७९८ मा सुरु भएको उत्तरका राजा र दक्षिणका राजाको युद्धलाई मिलेराइटहरूले रोमविरुद्धको युद्धको रूपमा चिनेका थिए, जसलाई उनीहरूले केवल पगानवाद र पापत्वका दुई उजाड पार्ने शक्तिहरूका रूपमा देखेका थिए। जब १९८९ मा त्यो युद्ध अन्त्य भयो, तब सबै तीनवटै उजाड पार्ने शक्तिहरू त्यसमा संलग्न थिए, र यसले ती तीन शक्तिहरूले संसारलाई आरमागेडोनतर्फ डोर्‍याइरहेका भविष्यवाणीपरक दृष्टान्तको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन भौगोलिक रूपमा दानिएल एघारको पैंतालीसौँ पदमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

पद ४० देखि ४५ ले तीन शक्तिहरूको ती भविष्यवाणीगत गतिशीलतालाई चिन्हित गर्दछ, जसले पोपलाई समुद्रहरूको बीचमा र महिमामय पवित्र पर्वतको समीप उसको अन्त्यतर्फ पुर्‍याउँछन्। ठीकसँग बुझ्दा, पद ४१ मा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यवाणीगत इतिहासमा पद ४१ देखि ४४ सम्म समावेश छन्।

यसैले, १९८९ मा भएको अन्त्यको समयदेखि, १७९८ को दोस्रो साक्षीसहित, दक्षिणका राजार उत्तरका राजाबीचको युद्धको आरम्भ र अन्त्यलाई चिन्हित गर्दै, एकचालीसौँदेखि चवालीसौँ पदसम्मले आफ्नो प्राणघातक घाउ निको भएको पोपतन्त्रको त्रिविध एकतालाई चिन्हित गर्छन्, र पैंतालीसौँ पदमा ऊ आफ्नो अन्त्यमा आइपुग्छे। यस दृष्टिकोणबाट हेर्दा यी पदहरूले परमेश्वरको मण्डलीबाहिरको इतिहास प्रस्तुत गर्छन्, जसरी प्रकाशको पुस्तकमा सात मुहरहरू र सात मण्डलीहरूबीचको सम्बन्धले पनि त्यसैलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

१७९८ द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको रेखाले मुख्यतः अनुसन्धानात्मक न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र उही बिन्दुबाट १९८९ मा आरम्भ हुने रेखाले मुख्यतः कार्यान्वयनात्मक न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। १७९८ ले मुख्यतः करारका सन्देशवाहकका लागि मार्ग तयार गर्ने सन्देशवाहकको कार्यलाई जोड दिन्छ, र १९८९ ले मुख्यतः एलियाह सन्देशवाहकको कार्यलाई जोड दिन्छ।

१७९८ देखि, जब दानियलको पुस्तक खोलियो, हामीसँग भविष्यसूचक इतिहासको ज्ञानको वृद्धि छ, जहाँ ख्रीष्टले आफ्ना जनहरूलाई एउटा करारगत सम्बन्धमा डोर्‍याउनुहुन्छ, जसले मानवतासँग दैवीत्वको स्थायी एकीकरण सम्पन्न गर्छ। त्यो अन्तिम-दिनको करार पवित्रशास्त्रमा बारम्बार चिन्हित गरिएको छ।

सबै अगमवक्ताहरूले अन्तिम दिनहरूलाई पहिचान गरिरहेका छन्, र अगमवाणीमा “अन्तिम दिनहरू” भन्ने अभिव्यक्तिले न्यायको समयावधिलाई जनाउँछ। पहिलो स्वर्गदूत 1798 मा, अर्थात् अन्त्यको समयमा, 1844 मा न्यायको उद्घाटनको घोषणा गर्न आयो, र त्यही नै अन्तिम दिनहरूको आगमन पनि हो। अन्तिम दिनहरू यर्मियाका ती “दिनहरू” हुन्, जो आउनेछन्, जब परमेश्वरले आफ्ना जनहरूको “अधर्म” “क्षमाप्रदान” गर्नुहुनेछ र तिनीहरूको पापहरूलाई “फेरि सम्झनुहुनेछैन।” त्यो कार्य ख्रीष्टद्वारा, प्रधान पूजाहारीको रूपमा, “अन्तिम दिनहरू”मा, प्रतीकको पूर्तिरूप प्रायश्चित्तको दिनमा सम्पन्न गरिन्छ।

यदि मिलेराइट एडभेन्टवादले विश्वासद्वारा २२ अक्टोबर, १८४४ मा आएको तेस्रो स्वर्गदूतको अग्रसरित ज्योतिमा हिँडिरहेकै भए, तिनीहरू पहिले नै येशूसँग आफ्नो अनन्त घरमा भइसकेका हुनेथिए। यर्मियाले “ती दिनहरूपछि” भनेर भन्नुको अर्थ यही हो। “ती दिनहरू” भनेका ती भविष्यसूचक अवधिहरू हुन्, जसले १८४४ सम्म ल्याए र त्यहीँ समाप्त भए। तिनै “दिनहरू” हुन् जसलाई दानियल अध्याय बाह्रले उल्लेख गर्दछ।

“दिनहरूको अन्त्यमा,” अथवा यर्मियाले भनेझैँ, “ती दिनहरूपछि,” ख्रीष्टले आफ्ना जनहरूको भित्री अङ्गहरूमा उहाँको व्यवस्था राख्न र उहाँको व्यवस्था तिनीहरूको हृदयमा लेख्न अभिप्राय गर्नुभयो। भित्री अङ्गहरू तल्लो स्वभाव हुन्, अथवा पावलले जसलाई देह भन्छन्, र हृदय उच्च स्वभाव हो। करारले आफ्ना जनहरूलाई परिवर्तनको बेला नयाँ मन, र दोस्रो आगमनमा नयाँ शरीर दिने प्रतिज्ञा गर्दछ। मानिस आदमसँगै पतित भयो, जो परमेश्वरको स्वरूपमा सृष्टि गरिएको थियो, र जो उच्च स्वभाव तथा तल्लो स्वभावसहित सृष्टि गरिएको थियो। ख्रीष्टको करार पापको श्रापबाट मानवजातिलाई तिनीहरूको द्वैध स्वभावसहित उद्धार गर्ने हो।

जब यर्मियाले “ती दिनहरू पछि” भन्छन्, तब ख्रीष्टले आफ्नो मन्दिरमा त्यसलाई शुद्ध पार्न अचानक आउनुहुने कार्यद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका त्यसअघिका “दिनहरू” भनेका १७९८ र १८४४ मा समाप्त भएका भविष्यसूचक अवधिहरू थिए। ती भविष्यसूचक दिनहरू (अवधिहरू) को अन्त्यले ती छयालिस वर्षलाई चिह्नित गर्‍यो, जस अवधिमा ख्रीष्टले मिलेराइट मन्दिर खडा गर्नुभयो; अनि जब उहाँ २२ अक्टोबर, १८४४ मा अचानक आउनुभयो, तब उहाँले मलाकी अध्याय ३ को पूर्ति गर्दै हुनुहुन्थ्यो, जसको पूर्ति उहाँले आफ्नो सेवकाइको आरम्भ र अन्त्यमा मन्दिर शुद्ध पार्दा पनि गर्नुभयो।

र “ती दिनहरू पछि,” ख्रीष्टले आफूले खडा गर्नुभएको मन्दिरलाई शुद्ध पार्ने अभिप्राय गर्नुभयो, जसले पापको अशुद्धताबाट आफ्ना जनहरूको हृदय शुद्ध पार्ने उहाँको कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, अथवा यर्मियाले भनेझैँ उहाँको व्यवस्था तिनीहरूका हृदय र भित्री अङ्गहरूमा लेख्ने कार्यलाई।

“ती दिनहरू” भन्ने शब्दहरू दानिएलका “दिनहरूको अन्त्य” थिए, जसको समापन १७९८ र १८४४ मा भयो। दानिएल ११ को चालीसौँ पदमा १७९८ देखि आरम्भ हुने प्रोटेस्टेन्ट सिङ्गको रेखाले एक लाख चवालीस हजारसँग स्थापित गरिने वाचागत सम्बन्धलाई जोड दिइरहेको छ। हिब्रू शब्द “lot” एउटा सानो ढुङ्गा थियो, जसको प्रयोग व्यक्तिको भाग्य निर्धारण गर्न गरिन्थ्यो। दानिएललाई “दिनहरूको अन्त्य” सम्म जान र विश्राम गर्न (मृत्युमा) भनिएको थियो, जब १८४४ मा न्यायको कार्य आरम्भ हुने थियो र उनको भाग्य निर्धारित गरिने थियो।

“अन्त्यकालका दिनहरू”का “दिनहरू”ले सन् 1844 मा समाप्त भएका समयसम्बन्धी भविष्यवाणीहरूलाई जनाउँछ, किनकि त्यसपछि भविष्यसूचक समय अब रहँदैनथ्यो। तेइस सय वर्ष, जो मरह दर्शन थियो, अर्थात् उहाँको पवित्रस्थानमा ख्रीष्टको आकस्मिक प्रकट हुनु, त्यही समयमा समाप्त भयो, र अन्तिम क्रोधका दुई हजार पाँच सय बीस वर्ष पनि त्यसै समयमा समाप्त भए, जसरी पहिलो क्रोधका दिनहरू सन् 1798 मा अन्त्यको समयमा समाप्त भएका थिए। यर्मियाले उल्लेख गरेको “ती दिनहरू पछि” त्यसपछिका सन्दर्भमा पावलद्वारा सम्बोधन गरिएको थियो। पावलले यर्मियाको “ती दिनहरू पछि” भन्ने अभिव्यक्तिलाई दुई पटक उल्लेख गर्छन्, किनकि पावलले केवल “ती दिनहरू पछि” स्थापित गरिनुपर्ने वाचाबारे मात्र सम्बोधन गर्दैनन्, तर अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा उहाँले महायाजकको रूपमा ख्रीष्टको कार्यलाई पहिचान गराइरहेका छन्।

ख्रीष्टको प्रकट हुने मरह दर्शनको अगमवाणीसँग सम्बन्धित दुई सय बीस वर्ष र भविष्यवाणीय इतिहासको खाजोन दर्शनको दुई हजार पाँच सय बीस वर्षे अगमवाणीलाई जोड्ने ती दुई सय बीस वर्षले, मानवतासँग दैवत्वको संयोगलाई प्रतिनिधित्व गर्ने एक प्रतीकात्मक कडीद्वारा, ती दुई अगमवाणीय अवधिहरूको सुरुआतलाई परस्पर बाँध्छ; यही संयोग तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनको समयमा हुने शुद्धीकरणमा ख्रीष्टले सम्पन्न गर्नुहुने कार्य हो, र यही कार्यको परिणामस्वरूप उहाँले एक लाख चवालीस हजारसँग गर्नुहुने करार स्थापित हुन्छ।

मन्दिरलाई कुल्चीमिल्ची गरिने कुरा चित्रण गर्ने chazon को दर्शन, अदनको बगैंचामा आदमको विद्रोहदेखि पापद्वारा कुल्चीमिल्ची गरिएको मानवजातिको दर्शन हो; र मन्दिरलाई पुनर्स्थापित र शुद्ध पार्ने ख्रीष्टको कार्यलाई चित्रण गर्ने marah को दर्शन—दुवै २२ अक्टोबर, १८४४ मा पूरा भए। परमेश्वरको क्रोधका दुई २५२०-वर्षीय भविष्यवाणीहरू छन्, जसले host र sanctuary लाई कुल्चीमिल्ची गरिने कुराको प्रतिनिधित्व गर्छन्।

ती दुवै अगमवाणीहरूले मानवजातिको कुल्चाइँलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसलाई मारहको दर्शनद्वारा पुनर्स्थापित गरिनेछ। आफ्ना जनहरूमाथि परमेश्वरका ती दुई क्रोधप्रदर्शनहरूले पतित मानवजातिमाथिको क्रोधलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसलाई पतित मन्दिरको पुनर्निर्माण र शुद्धीकरणमा ख्रीष्टको कार्यद्वारा मात्र उद्धार र पुनर्स्थापना गरिनेथियो।

दुई आक्रोशहरूले मानवजातिको उच्च प्रकृति र निम्न प्रकृतिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछन्। आदमको पतनमा, निम्न प्रकृतिले उच्च प्रकृतिमाथि सर्वोच्चता ग्रहण गर्‍यो, तर मानिसहरूका लागि ख्रीष्टको अभिप्राय यो थियो कि उच्च प्रकृतिले निम्न प्रकृतिमाथि शासन गरोस्। आदमको पतनमा, उच्च प्रकृति निम्न प्रकृतिका वासनाहरूमा पतित भयो, र परमेश्वरको अभिप्राय उल्टाइयो। बाइबलीय “परिवर्तन” भन्नाले यही अर्थ जनाउँछ। परिवर्तित हुनुको अर्थ निम्न प्रकृतिमाथि शासन गर्ने आफ्नो स्थानमा उच्च प्रकृतिको पुनर्स्थापना हुनु हो। परिवर्तन गर्नु भनेको उल्टाउनु, अथवा माथितल गर्नु हो।

उत्तरी राज्यविरुद्धको पहिलो क्रोध, पतनको समयमा उच्च स्वभावलाई अधीनमा पारेको निम्न स्वभावविरुद्धको क्रोध थियो। त्यो क्रोध पहिले आयो, किनकि ख्रीष्टले उद्धारको कार्य ठीक त्यहीँबाट आरम्भ गर्नुभयो जहाँ त्यो पहिलो पटक सुरु भएको थियो, र त्यो निम्न स्वभावको लालसाबाट सुरु भएको थियो, जुन भोकको लालसा थियो। ख्रीष्टले आफ्नो कार्य चालीस दिनको उपवासबाट आरम्भ गर्नुभयो।

दोस्रो आक्रोश उच्च प्रकृतिविरुद्ध थियो, जसको प्रतिनिधित्व दक्षिणी राज्यले गर्दछ, जहाँ यरूशलेम अवस्थित छ, र यरूशलेम नै त्यो नगर हो जहाँ परमेश्वरले आफ्नो नाउँ राख्न छान्नुभएको थियो। २२ अक्टोबर, १८४४ मा ख्रीष्टले गर्न अभिप्रेत गर्नुभएको कार्य, र उहाँले अहिले सम्पन्न गरिरहनुभएको कार्य, इजकिएलका दुई लट्ठीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

जब इजकिएलका दुई लट्ठीहरू सदासर्वदाका लागि एउटै लट्ठीमा जोडिन्छन्, तब यसले त्यस करारलाई जनाउँछ जहाँ ख्रीष्टले आफ्ना जनबाट पापलाई सदासर्वदाका लागि हटाउनुहुन्छ, र उच्च तथा निम्न स्वभावहरूलाई फेरि उचित श्रेणीगत संरचनामा पुनर्स्थापित गरिन्छ, अनि मानिसहरू फेरि एकपटक पूर्ण बनाइन्छन्। अपरिवर्तित अवस्थामा, मानिसको निम्न स्वभाव, जो पहिलो क्रोधद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, मानिसको उच्च स्वभावमाथि शासन गर्थ्यो, जो अन्तिम क्रोधद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। यसरी, पहिलो क्रोध उत्तरी राज्यको विरुद्धमा थियो, जो भौगोलिक रूपमा दक्षिणी राज्यभन्दा “माथि” थियो।

दुई सय बीस वर्ष, जसले मराह र खाजोनका दुई दर्शनहरूलाई, तिनीहरूका परस्पर आरम्भहरूमा, दिव्यता र मानवतासँग जोड्छ, ख्रीष्टले एक लाख चौवालीस हजारसँग तेस्रो स्वर्गदूतको कार्यलाई समापन गर्नुहुँदा दुवै एकै लट्ठीमा एकत्र हुन्छन्। यो दक्षिणी राज्यको विरुद्ध अन्तिम क्रोधको भविष्यवाणी हो, जुन 1844 मा प्रकट हुने भविष्यवाणीसँग संयुक्त छ; किनकि करारले परिवर्तनको बेला नयाँ मन प्रदान गर्छ, तर नयाँ शरीर (उत्तरी राज्य) भने दोस्रो आगमनमा आँखा झिम्क्याउने मात्र समयमा पुनःस्थापित हुन्छ।

दानिएल ११ को चालीसौँ पदले दुवै अन्तकालहरूलाई पहिचान गर्दछ, र यसो गर्दै यसले प्रकाश १३ अध्यायको पृथ्वीको पशुको इतिहासको अवधिमा भविष्यसूचक इतिहासको एउटा आन्तरिक र एउटा बाह्य रेखालाई विशेष जोडका साथ प्रस्तुत गर्दछ। उक्त पदमा उन्मोचित गरिएका सत्यहरूले ख्रीष्ट आफ्ना जनहरूभित्र पहिचान गर्न र पूरा गर्न आउनुभएको सत्यका दुवै आन्तरिक र बाह्य रेखाहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछन्। मानवता देवत्वसँग संयुक्त हुँदा पाप गर्दैन भन्ने सत्य, ज्ञानको उन्मोचनको प्रभावसँग सम्बन्धित ज्योतिद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र यसले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको आन्तरिक सत्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। संसारलाई आरमागेदोनतर्फ डोर्‍याउने शक्तिहरूबीचको युद्धद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको ज्योति अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको बाह्य सत्य हो।

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।