दानिय्येलको पुस्तक - चौधौँ

यूहन्नाले “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” भनी चिनाएको सत्य, जसको छाप यहूदाको कुलको सिंहले जुलाई २०२३ देखि आफ्ना जनहरूका निम्ति खोल्दै आउनुभएको छ, दानिएलको पुस्तकलाई प्रकाशको पुस्तकसँग एकसाथ ल्याइँदा पूर्णतामा पुर्‍याइन्छ। दानिएलको दोस्रो अध्यायले अन्तिम दिनहरूमा हुने पशुको मूर्तिसम्बन्धी परीक्षाको सन्दर्भमा दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई प्रस्तुत गर्छ। यसले परीक्षाको एउटा प्रक्रिया र परीक्षाको एउटा निश्चित अवधिलाई चिनाउँछ।

दानिएलको सत्तरी वर्षको कैदद्वारा दर्शाइएका दानिएलको पुस्तकको दोस्रो अध्यायको अवधि र प्रक्रिया मिलरवादी इतिहासमा प्रोटेस्टेन्टहरूको परीक्षाकालका प्रतीकात्मक पूर्वरूप थिए। प्रोटेस्टेन्टहरू आफ्नो परीक्षण प्रक्रियामा असफल भए र रोमका छोरीहरू बने। भविष्यवाणीको दृष्टिले, छोरी आफ्नी आमाको प्रतिरूप हुन्छे; र रोम भविष्यवाणीमा उल्लिखित एक पशु हो। तिनीहरूको असफलता र त्यसपछि रोमका छोरीहरूमा भएको रूपान्तरण हाम्रो वर्तमान इतिहासमा पशुको प्रतिमासम्बन्धी परीक्षाका प्रतीकात्मक पूर्वरूप हुन्, किनकि तिनीहरू पशुको एउटा प्रतिमामा रूपान्तरित भए। त्यसैले हाम्रो वर्तमान परीक्षण प्रक्रिया दानिएलको सत्तरी वर्षको कैदद्वारा, साथै मिलरवादी आन्दोलनका क्रममा दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको इतिहासद्वारा पनि दर्शाइएको छ।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भएको दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको इतिहासमा एक विशिष्ट अवधि र परीक्षाको प्रक्रिया छ, जसलाई प्रतीकात्मक रूपमा नबूकदनेसरको जनावरहरूको प्रतिमा-स्वप्नद्वारा प्रस्तुत गरिएको छ; किनकि बाइबलीय भविष्यवाणीमा एउटा राज्य पनि जनावर नै हो। नबूकदनेसर र कल्दी धार्मिक अभिजात वर्गले परीक्षामा असफल हुनेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र दानियल तथा तीन विश्वासी जनहरूले परीक्षामा सफल हुनेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। कुरा अन्यथा देखिन सक्छ, तर नबूकदनेसरको असफलता दानियलको तेस्रो अध्यायमा पुष्टि गरिएको छ।

दानिएलका पहिलो र दोस्रो दुवै अध्यायमा चित्रण गरिएको परीक्षणको प्रक्रियामा केही विशिष्ट भविष्यसूचक मार्गचिह्नहरू छन्, जुन प्रकाशको पुस्तकमा हालै प्रस्तुत गरिएका सत्यहरूसँग मेल खान्छन्। पहिलो अध्यायमा, “दस दिन” ले परीक्षणको त्यस अवधिलाई जनाउँथ्यो, जसको फलस्वरूप दानिएलले स्वर्गीय आहार खाएका कारण अझ सुन्दर र हृष्टपुष्ट स्वरूप प्रकट गरे, जबकि नपुंसकहरूको अर्को वर्गले राजाको आहार खानेहरूको स्वरूप प्रकट गर्‍यो। भविष्यसूचक अर्थमा राजा एउटा राज्य हो, र भविष्यसूचक अर्थमा राजा वा राज्य एउटा पशु पनि हो। राजाको आहार खाएको परिणाम आफ्नो अनुहारमा प्रकट गर्नेहरूले पशुको स्वरूप प्रकट गरे।

दानिय्येलको दोस्रो अध्यायमा, दानिय्येल नबूकदनेसरको प्रतिमासम्बन्धी स्वप्नको लुकेको “रहस्य” बुझ्नका लागि प्रार्थना गरिरहेका थिए। उनलाई त्यो स्वप्न के थियो भन्ने पनि जान्न आवश्यक थियो, र त्यसको अर्थ के थियो भन्ने पनि। उनले अन्तिम दिनहरूमा येशू ख्रीष्टको प्रकाशको मोहर-खोलाइसँग सम्बन्धित रहस्यहरू बुझ्न खोज्नेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, किनकि येशू ख्रीष्टको प्रकाशको मोहर-खोलाइ नै कृपाअवधि समाप्त हुनुअघि खोलिने अन्तिम भविष्यवाणीय “रहस्य” हो। दानिय्येलसहित सबै अगमवक्ताहरूले अन्तिम दिनहरूलाई पहिचान गरिरहेका छन्। “रहस्य” बुझ्ने दानिय्येलको प्रयास जीवन-मरणको प्रयास थियो, जसरी अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूका लागि पशुको प्रतिमासम्बन्धी परीक्षा पनि जीवन-मरणकै परीक्षा हो।

दानिएलले “गुप्त कुरा” बुझ्न खोज्दै गर्दा गरेको प्रार्थनाले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको इतिहासमा एउटा विशिष्ट मार्गचिन्हको प्रतिनिधित्व गर्दछ। दानिएलको पुस्तकले अन्तिम दिनहरूमा “प्रार्थना” भन्ने मार्गचिन्हलाई स्थापित गर्ने दुई साक्षीहरू प्रदान गर्दछ। त्यो मार्गचिन्ह प्रत्येक सुधार-रेखाको दोस्रो सन्देशद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको समयावधिमा अवस्थित छ।

दुवै प्रार्थनाको भविष्यवाणीय पृष्ठभूमि सत्तरी वर्षको बन्दीवास हो, जसले प्रतीकका रूपमा लेवीको छब्बीसौँ अध्यायका “सात काल”लाई जनाउँछ। दानिएलको दोस्रो अध्यायको पहिलो पदमा “नबूकदनेसर” नाम दोहोर्‍याइएको छ, र धर्मशास्त्रमा कुनै शब्द दोहोर्‍याइनु दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको प्रतीक हो।

भगिनी ह्वाइटका लेखनहरूमा दानिएलको तेस्रो अध्यायलाई आइतबारसम्बन्धी कानुनको प्रतीकका रूपमा चिनाउने विभिन्न सन्दर्भहरू छन्। दानिएलको पहिलो अध्यायमा पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशका सम्पूर्ण विशेषताहरू पाइन्छन्, र हामीलाई बताइएको छ कि पहिलो र दोस्रो सन्देशबिना तेस्रो सन्देश (दानिएलको तेस्रो अध्याय) हुन सक्दैन।

पशुको प्रतिमाको परीक्षा एलेन ह्वाइटद्वारा त्यस परीक्षाको रूपमा परिभाषित गरिएको छ, जुन कृपाकाल बन्द हुनुभन्दा अघि, तथा हामी छाप लगाइनुभन्दा अघि, हामीले पार गर्नैपर्छ। दानियल अध्याय तीनमा जब संगीत बज्यो, प्रतीकात्मक रूपमा कृपाकाल बन्द भयो, किनकि अध्याय तीनले आइतबारको व्यवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। नबूकदनेसरको संगीतले त्यस धुनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन टायरकी वेश्याले आफू बिर्सिएकी प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षको अन्त्यमा पृथ्वीका राजाहरूका सामुन्ने गाउन थाल्छे।

बहिनी ह्वाइटले तीन स्वर्गदूतका सन्देशहरूलाई तीनवटा परीक्षाका रूपमा चिनाउनुहुन्छ।

अनेक साक्षीहरूका आधारमा, दानिएलको दोस्रो अध्याय दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश हो। पहिलो स्वर्गदूतको सशक्तीकरणदेखि न्यायसम्मको इतिहास नै दानिएलको सत्तरी वर्षको बन्दीवासले प्रतिनिधित्व गर्ने इतिहास हो। दोस्रो अध्यायमा दानिएलको प्रार्थनाको प्रसङ्ग ती सत्तरी वर्षभित्र पर्दछ, जुन “सात काल”को प्रतीक हो।

नवौँ अध्यायको प्रार्थना सत्तरी वर्षको प्रत्यक्ष उल्लेखबाट आरम्भ हुन्छ। दुवै प्रार्थनाको भविष्यवाणीय परिवेश एउटै छ। तिनले एउटै प्रार्थनाका भिन्न-भिन्न पक्षहरू प्रस्तुत गर्छन्, तर दुवैलाई “सात काल”को एउटै परिवेशमा राखिएको छ, र दुवै अन्तिम दिनहरूका एक लाख चवालीस हजारको इतिहासमा अवस्थित “प्रार्थना”को मार्गचिह्नसँग मेल खान्छन्।

जब दानिएल नवौँ अध्यायमा प्रार्थना गर्छन्, तब उनी बेबिलोनको राज्यबाट मादी र फारसीहरूको राज्यतर्फको भविष्यवाणीय “सङ्क्रमणकाल”मा हुन्छन्। त्यो सङ्क्रमणबिन्दु एउटा मार्गचिह्न पनि हो, र त्यो तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनको त्यही सङ्क्रमणबिन्दुसँग पनि मेल खान्छ, जब परमेश्वरका जनहरू “लाउडिकियावासीहरू”का रूपमा सडकमा मर्छन् र “फिलाडेल्फियावासीहरू”का रूपमा चिहानबाट बाहिर निस्कन्छन्। पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनको सङ्क्रमणबिन्दु दानिएलको सङ्क्रमणबिन्दु र तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन दुवैसँग मेल खान्छ, र यी तीनै लेवीको पुस्तकको छब्बीसौँ अध्यायका “सात काल”सँग प्रत्यक्ष रूपमा सम्बन्धित छन्। मिलरवादी आन्दोलनमा फिलाडेल्फियाबाट लाउडिकियामा भएको सङ्क्रमण १८५६ मा “सात काल”बारे “नयाँ ज्योति”को आगमन र त्यसपछि १८६३ मा “सात काल”लाई पूर्णतः अस्वीकार गरिनुसँगै भएको थियो। नवौँ अध्यायका दानिएल, मिलरवादी कालको पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलन र हाम्रो समयको तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलन सबैका एकअर्कासँग मेल खाने सङ्क्रमणबिन्दुहरू छन्, र ती तीनै सङ्क्रमणबिन्दुहरू “सात काल”को सन्दर्भभित्र अवस्थित छन्।

परीक्षाको प्रक्रियाको इतिहासमा, दानिएलले त्यस सन्देशवाहकलाई प्रतिनिधित्व गर्छ जसलाई प्रकाश दिइन्छ र जसलाई उसले सर्वप्रथम आफ्ना तीन जना सहचरहरूसँग बाँड्छ; यसरी उसले “एलियाह” को भविष्यवाणीमूलक भूमिकाको प्रतीकरूप धारण गर्छ, जो “उजाड-स्थानमा पुकारा गर्ने स्वर” हो।

दानिएल अध्याय दुईको “गुप्त कुरा” ले बाइबलको भविष्यवाणीमा वर्णित आठौँ राज्य “सातबाटकै” राज्य हो भनी पहिचान गराउँछ। बाइबलको भविष्यवाणीका राज्यहरूको पहिलो प्रतिरूप भएको हुनाले, यसले प्रकाशको पुस्तक अध्याय सत्रमा पाइने बाइबलको भविष्यवाणीका राज्यहरूको अन्तिम प्रतिरूपसँग सम्बन्ध स्थापित गर्दछ। अघिल्ला “सातबाटकै” रहेको आठौँ राज्यले आधुनिक बाबेललाई अजिङ्गर, पशु र झूटा अगमवक्ताको त्रिविध एकताको रूपमा स्थापित गर्ने संक्रमण-बिन्दुलाई सम्बोधन गरिरहेको छ। नबूकदनेसरको प्रतिमा-स्वप्नले अन्ततः भविष्यसूचक इतिहासको आठौँ पार्थिव राज्यलाई नै पहिचान गराइरहेको छ।

बाइबलको भविष्यवाणीमा राज्यलाई एउटा जनावरका रूपमा चित्रित गरिएको छ; त्यसैले नबूकदनेसरको प्रतिमा-सम्बन्धी स्वप्नले प्रतिनिधित्व गर्ने सत्य अन्तिम जनावरको पहिलो सन्दर्भ हो, जसलाई प्रकाशको पुस्तक अध्याय सत्रमा पनि चिनाइएको छ। अतः, नबूकदनेसरको स्वप्न अन्ततः आठौँ र अन्तिम जनावरको प्रतिमाको स्वप्न हो। यो “जनावरको प्रतिमा” को स्वप्न हो।

त्यो आफैँमा तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनमा आउने सङ्क्रमण बिन्दुलाई पहिचान गर्नुको महत्त्वको पुष्टि हो, तर “रहस्य” जुलाई १८, २०२० पछिको इतिहासबारे अघिल्ला लेखहरूले पहिचान गर्दै आएका धेरै कुराहरूलाई एकत्रित गरी स्थापित गर्ने कुञ्जी पनि हो। दानिएलको सत्तरी वर्षको बन्दीवासद्वारा दर्शाइएका प्रत्येक पवित्र सुधार आन्दोलनका चार मार्गचिह्नहरूले सधैँ एउटै विषयवस्तु वहन गर्छन् भन्ने कुरा ती लेखहरूमा प्रस्तुत गरिएको छ।

ख्रीष्टको समयका ती चार मार्गचिह्नहरू “मृत्यु र पुनरुत्थान”को सन्दर्भमा स्थापित थिए। पहिलो सन्देशको सशक्तीकरणलाई दर्शाउने पहिलो मार्गचिह्न ख्रीष्टको बप्तिस्मा थियो, जुन मृत्यु र पुनरुत्थानको प्रतीक हो। त्यस इतिहासको पहिलो निराशालाई दर्शाउने दोस्रो मार्गचिह्न लाजरसको मृत्यु र पुनरुत्थान थियो। तेस्रो मार्गचिह्न यरूशलेममा गरिएको विजयी प्रवेश थियो, जसले मध्यरातको पुकारलाई दर्शाउँछ। ख्रीष्ट आफ्नो मृत्यु र पुनरुत्थानतर्फ अघि बढिरहनुभएको थियो, र मृत्यु र पुनरुत्थानका जीवित प्रतिनिधि लाजरसले शोभायात्राको अगुवाइ गरेका थिए। मध्यरातको पुकारको घोषणाको समयमा परमेश्वरका जनहरूलाई “छाप लगाइन्छ” भन्ने कुरा पनि लाजरसले स्थापित गर्छन्।

न्यायको चौथो मार्गचिन्ह क्रूस थियो, जो मृत्यु र पुनरुत्थान पनि थियो। ती चार मार्गचिन्हहरूको अवधि दानिएलका सत्तरी वर्षको बन्दीवासद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

मिलरवादी इतिहासमा मूल विषय “एक दिनलाई एक वर्ष मान्ने सिद्धान्त” थियो, र अगस्ट ११, १८४० ले त्यस सिद्धान्तको पुष्टि गर्‍यो। पहिलो निराशा एक दिनलाई एक वर्ष मान्ने सिद्धान्तको गलत प्रयोगको परिणाम थियो। मध्यरात्रिको पुकार तेइस सय वर्षको भविष्यवाणी र दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको भविष्यवाणीको सम्बन्धमा एक दिनलाई एक वर्ष मान्ने सिद्धान्तको पूर्णता थियो, अनि अक्टोबर २२, १८४४ मा एक दिनलाई एक वर्ष मानिने ती भविष्यवाणीहरू पूरा हुँदा अन्वेषणात्मक न्याय सुरु भयो। मिलरवादी इतिहासका चारै मार्गचिह्नको मूल विषय “एक दिनलाई एक वर्ष मान्ने सिद्धान्त” थियो। ती चार मार्गचिह्नको अवधिलाई दानिएलको सत्तरी वर्षको बन्धुवासले दर्शाउँछ।

राजा दाऊदको समयमा मुख्य विषय “परमेश्वरको सन्दूक” थियो। दाऊद सशक्त भएपछि उनले सन्दूकलाई दाऊदको सहरमा ल्याउने निश्चय गरे।

पहिलो निराशा त्यस बेला भयो, जब उज्जाहले सन्दूक छोएर पाप गरे। तेस्रो मार्गचिह्न त्यो समय थियो, जब दाऊदले उज्जाहको विद्रोहदेखि सन्दूक राखिएको गित्ती ओबेद-एदोमको घरलाई परमप्रभुले आशिष् दिनुभएको कुरा बुझे। त्यसपछि दाऊद यरूशलेममा आफ्नो विजयोल्लासपूर्ण प्रवेशका लागि गएर सन्दूक ल्याए (तर दाऊदको प्रवेशलाई लिएर उनकी पत्नीले अनुचित क्रोध र “निराशा” प्रकट गरिन्)। ती चार मार्गचिह्नमध्ये प्रत्येकलाई सन्दूकले प्रतिनिधित्व गर्छ। ती चार मार्गचिह्नको अवधिलाई दानिएलको सत्तरी वर्षको बन्दीवासले प्रतिनिधित्व गर्छ।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा “तेस्रो धिक्कार” को इस्लामलाई छुटा गरियो, र त्यसपछि नियन्त्रणमा राखियो। जुलाई १८, २०२०, इस्लामको भूमिकासम्बन्धी असफल भविष्यवाणी थियो। मृत सुख्खा हड्डीहरूलाई जीवनमा ल्याउने सन्देश “चार हावाहरू” बाट आउँछ, जुन इस्लामको प्रतीक हो र यसले मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्थाको राष्ट्रिय धर्मत्यागपछि आउने राष्ट्रिय विनाश “तेस्रो धिक्कार” को इस्लामद्वारा ल्याइन्छ। ती चार मार्गचिन्हहरूको अवधि दानिएलका सत्तरी वर्षको बन्दीवासद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनले तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, र मिलेराइट इतिहासमा मध्यरातको पुकारको सन्देश पहिलो निराशा उत्पन्न गराउने असफल भविष्यवाणीको एक सुधार थियो।

न्यासभिलमाथि इस्लामी आक्रमणको जुन प्रमाण छ, त्यही प्रमाण आइतबारको उपासना अनिवार्य रूपमा लागू गरिँदा त्यसको प्रतिक्रियास्वरूप न्यासभिलमाथि हुने आक्रमणको पनि प्रमाण हो। भविष्यवाणीको आत्माका लेखहरू कहिल्यै असफल हुँदैनन्। न्यासभिलमाथि हुने आक्रमणको भविष्यवाणी भविष्यवाणीको आत्माका लेखहरूमा प्रस्तुत गरिएको छ। न्यासभिलसम्बन्धी भविष्यवाणी पूरा हुनेछ, तर मिलरवादी इतिहासमा भएझैँ, न्यासभिलमाथि हुने आक्रमणको भविष्यवाणी पहिले असफल भएको भविष्यवाणीको संशोधनमा आधारित हुनेछ। यो चौथो मार्गचिह्नमा पूरा हुन्छ, जुन “न्याय”लाई जनाउने मार्गचिह्न हो।

येशूले सधैँ आरम्भद्वारा अन्त्यलाई चित्रण गर्नुहुन्छ, र सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ को पहिलो मार्गचिह्न इस्लामद्वारा गरिएको आक्रमण थियो, त्यसैले आइतबारको कानुनको न्यायको समयमा न्याशभिलमाथि इस्लामी आक्रमण हुनेछ। त्यसमा अन्य लक्ष्यहरू पनि समावेश हुने प्रबल सम्भावना छ, तर मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश भने पहिलो निराशा उत्पन्न गराउने सन्देशलाई सच्याउने सन्देश हो। समयको तत्त्वलाई भविष्यवाणीमा लागू गर्ने पापका कारण पहिलो निराशा उत्पन्न भएको थियो, एलेन ह्वाइटका शब्दहरूका कारण होइन।

पहिलो सन्देशको “सशक्तीकरण”सँगै (जुन दानिएलमा प्रतीकात्मक सत्तरी वर्षको आरम्भमा हुन्छ) सुरु हुने चारवटा मार्गचिह्नहरू सधैँ एउटै विषयवस्तुद्वारा निर्देशित हुन्छन् भन्ने कुरा बुझ्नु महत्त्वपूर्ण छ। यदि तपाईंले सन् २००१ को सेप्टेम्बर ११ लाई भविष्यवाणीको पूर्तिका रूपमा स्वीकार गर्नुभएको छ भने, तपाईंले भविष्यवाणीय अर्थमा “लुकाइएको पुस्तक” खानुभएको छ। वास्तवमा त्यो सत्य खाने मानिसहरू अत्यन्त थोरै थिए, तर दानिएलले प्रतिनिधित्व गरेका केही मानिसहरू भने थिए, जसले बेबिलोनी आहारद्वारा आफूलाई अशुद्ध नपार्ने सङ्कल्प आफ्नो हृदयमा गरेका थिए। तैपनि, सन् २००१ को सेप्टेम्बर ११ भविष्यवाणीको पूर्ति थियो भन्ने विश्वास गरेको दाबी गर्ने, तर त्यो इस्लाम नभई बुश परिवार, वा वैश्विकतावादीहरू, वा जेसुइटहरू, वा सीआईए, वा आधुनिक षड्यन्त्र सिद्धान्तकारहरूले प्रायः अघि सार्ने तिनै परिचित पात्रहरूको कुनै संयोजन थियो भनी तर्क गर्नेहरू पनि छन्। अल्फा र ओमेगा हुनुभएका येशूले आरम्भद्वारा अन्तको चित्रण गर्नुहुन्छ; त्यसैले सन् २००१ को सेप्टेम्बर ११ मा भविष्यवाणीय रूपमा केको प्रतिनिधित्व गरिएको थियो भन्नेबारे हामी गलत छौँ भने, हामी “सत्य”को भविष्यवाणीय वचनलाई ठीकसँग विभाजन गर्ने आफ्नो क्षमता नष्ट गरिरहेका छौँ।

मिलेराइट इतिहासमा पहिलो सन्देशको “शक्तिप्रदान” दोस्रो धिक्कारको इस्लाम थियो, र त्यस शक्तिप्रदानले ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा तेस्रो धिक्कारको इस्लामद्वारा ल्याइएको शक्तिप्रदानको प्रतीकरूप धारण गर्‍यो।

पहिलो मार्गचिह्नमा रहेको इस्लामले अन्तिम मार्गचिह्नमा रहेको इस्लामको पहिचान गराउँछ। अन्तिम मार्गचिह्नले न्यायलाई जनाउँछ, र आइतबारे कानुनको समयमा संयुक्त राज्य अमेरिकाको न्याय हुन्छ। इजकिएलको सैँतीसौँ अध्यायमा रहेको दोस्रो सन्देशले नै मृतकहरूलाई जीवित पार्छ, र त्यो सन्देश तेस्रो मार्गचिह्नको सन्देश हो, जुन मध्यरातको पुकार हो। त्यो छाप लगाउने सन्देश हो, जसको पूर्वचित्रण इस्लामको प्रतीक रहेको एउटा “गधा”माथि सवार ख्रीष्टको विजयी प्रवेशद्वारा गरिएको छ। मध्यरातको पुकाररूपी छाप लगाउने सन्देश इस्लामद्वारा वहन गरिन्छ।

इजकिएलको दोस्रो भविष्यवाणी “चार बतास”बाट आउँछ, जुन इस्लामका प्रतीक पनि हुन्। यस सत्यबारे स्पष्ट हुनु नितान्त आवश्यक छ, किनकि मध्यरातको पुकार भनिने सन्देश त्यही सन्देश हो, जसले तेस्रो विपत्तिको इस्लामलाई आइतबारे कानुन लागू हुँदा संयुक्त राज्य अमेरिकामाथि न्यायदण्ड ल्याउने र त्यस आदेशपछि हुने राष्ट्रिय विनाश निम्त्याउने शक्तिका रूपमा चिनाउँछ।

प्रकाशको पुस्तकका सात तुरहीहरू मूर्तिपूजक रोम र पोपवादी रोम दुवैले आइतबारको उपासनाको कार्यान्वयन गरेबापत तिनीहरूमाथि परमेश्वरका न्यायहरू थिए।

तेस्रो विपत्तिको इस्लामले सेप्टेम्बर ११, २००१ को पहिलो मार्गचिह्नलाई दर्शाउँछ। जुलाई १८, २०२० मा इस्लामले न्यासभिलमाथि आक्रमण गर्ने भन्ने असफल भविष्यवाणीले पहिलो निराशा अर्थात् दोस्रो मार्गचिह्नलाई दर्शाउँछ। इजकिएलको पुस्तकको सैंतीसौँ अध्यायमा रहेको दोस्रो भविष्यवाणीमा चित्रित गरिएअनुसार, इस्लामका “चार बतास” को सन्देशले मध्यरात्रिको पुकार अर्थात् तेस्रो मार्गचिह्नलाई दर्शाउँछ, अनि त्यसपछि चौथो मार्गचिह्न आउँछ, जुन आइतबारे कानुनको समयमा जुलाई १८, २०२० को असफल भविष्यवाणीको पूर्ति हो। दानिएलको सत्तरी वर्षको बन्दीवासद्वारा चित्रित एक लाख चवालीस हजार जनाको भविष्यवाणीय इतिहासमा घटित हुने चार भविष्यवाणीय मार्गचिह्नहरू यिनै हुन्।

मध्यरातको पुकारको सन्देशको पहिचान त्यो “गुप्त रहस्य” को एक प्रमुख तत्त्व हो, जुन नबूकदनेसरको मूर्ति-स्वप्न बुझ्न प्रार्थना गर्दा दानिएललाई प्रतिरूपमा प्रकट गरिएको थियो। उनको प्रार्थना एउटा मार्गचिन्ह हो, जुन प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारका दुई साक्षीहरूको मृत्युका साढे तीन दिनको अन्त्यमा अवस्थित छ। अध्याय नौमा अभिलेख गरिएको दानिएलको लेवीव्यवस्था छब्बीससम्बन्धी प्रार्थना दारियसको पहिलो वर्षमा गरिएको थियो। यसले उनका प्रार्थनाहरूलाई संक्रमणका बिन्दुहरूमा राख्दछ।

मिलेराइट इतिहासको संक्रमण-बिन्दु सन् १८५६ थियो, जब जेम्स र एलेन ह्वाइटका अनुसार मिलेराइट आन्दोलन फिलाडेल्फियाबाट लाओडिसियातर्फ रूपान्तरित भयो। त्यही वर्ष हिराम एड्सनका *Review and Herald* का लेखहरूमा “seven times” सम्बन्धी “new light” आयो, तर सन् १८६३ मा (“seven times” पछि) “seven times” लाई पूर्णतः अस्वीकार गरियो। दानिएलले “the prayer” प्रार्थना गरे, जसलाई बाइबल भविष्यवाणीका पहिलो र दोस्रो राज्यहरूबीचको संक्रमण-बिन्दुमा “seven times” को “scattering” का लागि “the remedy” भनेर पहिचान गरिएको छ।

साढे तीन संख्या बाह्र सय साठी वर्षहरूको प्रतीक हो, जुन आफैंमा “सात काल” को प्रतीक हो। जुलाई १८, २०२० मा, Future for America को लाओडिसियन आन्दोलनले अबदेखि फेरि कहिल्यै पनि कुनै भविष्यवाणीसम्बन्धी सन्देशलाई समयमाथि नझुण्ड्याउनू भन्ने परमेश्वरको आज्ञाविरुद्ध विद्रोह प्रकट गर्‍यो। त्यसपछि उक्त आन्दोलनलाई प्रकाश अध्याय एघारको सडकमा “मारियो” र “तितरबितर पारियो”, जुन सडक इजकिएलका सुक्खा मृत हड्डीहरूको खोरियाबाट हुँदै जान्छ। त्यस “तितरबितर हुने” समयको अन्त्यमा, जो दश कन्याहरूको दृष्टान्तको “ढिलो हुने समय” पनि हो, तिनीहरूलाई अहिले “साढे तीन” दिनको “उजाडस्थान” भित्रबाट आएको “कराइरहेको एउटा स्वर” द्वारा तिनीहरूका चिहानहरूबाट बोलाइँदै छ।

जसरी मिलरवादीहरूले अन्ततः आफूहरू त्यसबेला मत्ती अध्याय पच्चीस र हबकूक अध्याय दुईको “विलम्बको समय”मा रहेको बुझे, त्यसरी नै “दुई मृत साक्षीहरू”ले पनि “उजाडस्थानको आवाज” पुकार्दा आफूहरू कहाँ छन् भन्ने बुझ्नुपर्छ। उनीहरूले आफूहरू “तितरबितर भएका” छन् भन्ने बुझ्नुपर्छ। त्यो बोध “प्रार्थना”का लागि आह्वान हो, तर केवल प्रार्थनाका लागि मात्र होइन; यो दानिएलको लेवी अध्याय छब्बीसअनुरूपको प्रार्थनाका लागि आह्वान हो। त्यो विशिष्ट प्रार्थनाविना जागृति हुँदैन। यस जागृतिले लाउडिकियाबाट फिलाडेल्फियामा हुने सङ्क्रमणको बिन्दुलाई चिह्नित गर्छ र आठौँचाहिँ ती सातमध्येकै हुने भविष्यसूचक परिघटना उत्पन्न गर्छ, जसको पुष्टि दानिएल अध्याय दुईमा नबूकदनेसरको प्रतिमाले गर्छ।

जब पश्चात्ताप र स्वीकारोक्तिको त्यो प्रार्थना पूरा हुन्छ, तबको प्रतिज्ञा यो हो कि परमेश्वरले त्यसपछि आफ्ना करारलाई सम्झनुहुनेछ र तितरबितर पारिएका आफ्ना जनलाई भेला गर्नुहुनेछ। इजकिएलको पहिलो भविष्यवाणीले ती हड्डीहरूलाई एकसाथ भेला गर्‍यो, अनि “चार बतास” सम्बन्धी उनको भविष्यवाणीले नवजन्म प्राप्त “फिलाडेल्फियालीहरू”लाई एक शक्तिशाली सेनामा रूपान्तरित गर्‍यो…त्यस्तो एक शक्तिशाली सेना, जसलाई प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघार अनुसार त्यसपछि “स्वर्गमा उचालेर लगिनुपर्ने” थियो, “स्वर्गदूतहरूको बादल” सहित। त्यसपछि तिनीहरू नै प्रभुका “ध्वजा” हुन्।

यहूदाको कुलको सिंहले अहिले प्रकट गरिरहनुभएको दानिएलको दोस्रो अध्यायको “रहस्य”ले “आठौँचाहिँ ती सातमध्येकै हुनु” भन्ने परिघटनाको पुष्टि गर्छ…र दानिएलको दोस्रो अध्यायको अन्य हरेक भविष्यवाणीय तत्त्व प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायका दुई साक्षीहरूको भविष्यवाणीय क्रमसँग मेल खान्छ। प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायका दुई साक्षीहरू आइतबारको कानून लागू हुने त्यही “घडी”मा “ध्वजाका रूपमा उचालिन्छन्”, किनभने उनीहरू प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायको “महाभूकम्प”का बेला उचालिन्छन्। “महाभूकम्प”ले सहरको दशौँ भाग नष्ट गर्छ, र संयुक्त राज्य अमेरिका “दस राजाहरू”मध्येको प्रमुख राजा हो, ठीक जसरी फ्रान्सेली क्रान्तिको “भूकम्प”ले प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायको पूर्तिस्वरूप फ्रान्सलाई नष्ट गर्दा फ्रान्स पनि प्रमुख राजा थियो।

त्यस भूकम्पको पूर्ण परिपूर्ति “पृथ्वी”को पशुमाथि हुन्छ, र पृथ्वीको पशुको राज्यमा आइतबारको कानुनले कम्पन उत्पन्न गर्छ। प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायको “भूकम्प”को पूर्ण परिपूर्ति आइतबारको कानुन हो, जब “पृथ्वी”को पशु “हल्लाइन्छ” र राष्ट्रिय धर्मत्यागपछि राष्ट्रिय विनाश आउँछ। त्यस घडीमा ती दुई साक्षीहरू “ध्वजाको रूपमा उचालिन्छन्”। तिनीहरू “बादलहरूमा स्वर्गमा उक्लन्छन्”, जसरी ख्रीष्ट अन्तिम पटक स्वर्गमा उक्लनुभएको थियो। चेलाहरूलाई उहाँले भन्नुभएका अन्तिम वचनहरू प्रेरितका कामको पुस्तकमा अभिलिखित छन्; ती चेलाहरू अन्तिम दिनहरूका परमेश्वरका जनहरूका प्रतिरूप हुन्, र ती जनहरूलाई पनि ध्वजाको रूपमा स्वर्गमा उचालिनेछ।

जो “झण्डा” हुनेछन्, तिनीहरूले “झण्डा” को कार्य सम्पन्न गर्न पवित्र आत्माको शक्ति प्राप्त गर्न चाहन्छन् भने, “समयहरू र ऋतुहरू” को प्रयोगबाट विमुख हुनुपर्छ।

दोस्रो अध्यायमा दानिएललाई प्रकट गरिएको “रहस्य” येशू ख्रीष्टको प्रकाशको त्यो रहस्य हो, जसको छाप अनुग्रहको समय समाप्त हुनुभन्दा ठीक अघि खोलिन्छ। त्यो “रहस्य”मा “सात गर्जनहरू”को “गुप्त इतिहास” समावेश छ। त्यो इतिहासको संरचना हिब्रू वर्णमालाका पहिलो, तेह्रौँ र अन्तिम अक्षरहरूलाई एकसाथ जोडेर बनेको हिब्रू शब्दमा आधारित छ। ती अक्षरहरूलाई एकसाथ जोड्दा “सत्य” अर्थ दिने हिब्रू शब्द बन्छ। येशू “सत्य” हुनुहुन्छ, जो प्रथम र अन्तिम पनि हुनुहुन्छ। ती तीन अक्षरहरूले प्रत्येक महान् सुधार आन्दोलनको संरचनालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, किनकि तिनले पहिलो, दोस्रो र तेस्रो स्वर्गदूतहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। तिनले बाह्रौँ अध्यायमा दानिएलले “शुद्ध पारिएका, सेता बनाइएका र खारिएका” भनी चित्रण गरेको तीन-चरणीय शुद्धीकरण प्रक्रियालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। परीक्षण र शुद्धीकरणको त्यो तीन-चरणीय प्रक्रिया फ्युचर फर अमेरिकाले दुई दशकभन्दा बढी समयदेखि प्रस्तुत गर्दै आएको छ, तर अहिले त्यसलाई पवित्र सुधार-रेखाहरूभित्रको एउटा “गुप्त इतिहास”को प्रतिनिधित्व गर्ने प्रक्रियाका रूपमा पहिचान गरिएको छ। त्यो “गुप्त इतिहास” ती “सात गर्जनहरू”को पूर्ण परिपूर्ति हो, जसलाई अहिलेसम्म, अर्थात् अनुग्रहको समय समाप्त हुनुभन्दा ठीक अघिसम्म, छाप लगाएर बन्द राखिएको थियो।

यो धेरै समयदेखि बुझिँदै आएको छ कि सात गर्जनहरूले “पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतका सन्देशअन्तर्गत घटेका घटनाहरूको रूपरेखा” जनाउँछन्, र तिनले “आफ्नो क्रमअनुसार प्रकट गरिने भविष्यका घटनाहरू” पनि जनाउँछन्। अब “सत्य” को प्रकाशद्वारा यो प्रकट गरिएको छ कि एउटा सुधार रेखाका अन्तिम तीन वेमार्कहरू सात गर्जनहरूको “लुकेको इतिहास” हुन्। ती वेमार्कहरू “पहिलो” निराशाबाट सुरु हुन्छन् र “अन्तिम” निराशामा समाप्त हुन्छन्। बीचको वेमार्क मध्यरात्रिको पुकार हो। पहिलो निराशाले “ढिलाइको समय” को आरम्भ चिह्नित गर्छ, जुन मध्यरात्रिको पुकारमा अन्त्य हुन्छ। मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश “न्याय” मा समाप्त हुन्छ, जहाँ अन्तिम निराशा चिह्नित हुन्छ।

दानिएलको पुस्तकको दोस्रो अध्यायमा पहिलो निराशा दानिएलले आफू “मृत्युदण्डको आदेश” अन्तर्गत परेको थाहा पाउनु थियो। त्यसपछि उनले “समय” मागे, र यसरी “विलम्बको समय”को सुरुवात भयो। यसको फलस्वरूप उनले “रहस्य” बुझे, जुन मध्यरातको पुकारको सन्देश हो; त्यसपछि त्यो सन्देश नबूकदनेसरसमक्ष प्रस्तुत गरियो, ताकि उनले दानिएलको सन्देशबारे “निर्णय” गर्न सकून्।

दानियेलले प्रस्तुत गरेको सपनाको र त्यसको व्याख्याको नबूकदनेसरको “न्याय” सात गर्जनहरूको “लुकेको इतिहास”लाई प्रतिनिधित्व गर्ने तीन मार्गचिन्हहरूमध्ये तेस्रोलाई चिह्नित गर्दछ। त्यो न्याय दानियेल अध्याय ३ मा पनि पुनः ग्रहण गरिएको छ, जसले दानियेल र प्रकाशको पुस्तकहरूमा दृढतापूर्वक प्रयोग गरिएको सिद्धान्तलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ; त्यो सिद्धान्त हो, “दोहोर्‍याउनु र विस्तार गर्नु”।

हामी अर्को लेखमा तेस्रो अध्यायको चर्चा गर्नेछौँ, तर यहाँ यो कुरा औँल्याउनु उपयुक्त हुन्छ कि तेस्रो अध्यायमा तेस्रो मार्गचिह्नको न्यायले पहिलो निराशाले पूर्वचित्रण गरेको अन्तिम निराशालाई जनाउँछ। सात गर्जनहरूको “गुप्त इतिहास”ले निराशाबाट सुरु भई निराशामै अन्त्य हुने तीनवटा मार्गचिह्नको पहिचान गराउँछ। दानिएलको दोस्रो अध्यायमा पहिलो निराशा नबूकदनेसरले जारी गरेको “मृत्युदण्डको आदेश”सँग सम्बन्धित छ, र तेस्रो अध्यायमा अन्तिम निराशा नबूकदनेसरले जारी गरेको अर्को “मृत्युदण्डको आदेश”सँग सम्बन्धित छ।

“फ्युचर फर अमेरिका” आन्दोलनको प्रतिनिधित्व गर्ने “दुई साक्षी”हरूको “लुकेको इतिहास” ले 18 जुलाई, 2020 को निराशालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यसपछि प्रकाशको पुस्तकको अध्याय एघारमा “साढे तीन दिन” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको “पर्खाइको समय” आरम्भ भयो। “अगाध खाडल”बाट निस्केर आएका जनावरद्वारा “सडकहरूमा मारिएका” तिनीहरूको जागरण र पुनरुत्थान परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनमा विशेष रूपमा विस्तृत गरिएको छ; तर सरल स्तरमा, जब ती दुई साक्षी जाग्छन्, तिनीहरूले दानिएलको अध्याय दुईमा प्रतिनिधित्व गरिएको “गुप्त कुरा” बुझ्छन्।

त्यो “रहस्य” मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश हो, जसलाई तिनीहरूले त्यसपछि दानिएलको पुस्तकको तेस्रो अध्यायसम्म घोषणा गरिरहन्छन्, जब चाँडै आउन लागेको आइतबारको कानुन लागू हुन्छ र अन्तिम निराशा आइपर्छ। पहिलो निराशा जुलाई १८, २०२० मा “दानिएल”का रूपमा चित्रित गरिएकाहरूले अनुभव गरेका थिए। राष्ट्रिय धर्मत्यागले इस्लामबाट हुने राष्ट्रिय विनाश निम्त्याउँदा “दस राजाहरू”को नेता अर्थात् संयुक्त राज्य अमेरिकाले अन्तिम निराशा अनुभव गर्छ।

हामी दानियल अध्याय दुईको सारांश र निष्कर्षलाई आगामी लेखमा पूरा गर्नेछौं।