दानियलको पुस्तक - एक सय एकाउन्नौँ

किनकि यदि तिमीहरू शरीरअनुसार जिउँछौ भने, तिमीहरू मर्नेछौ; तर यदि तिमीहरूले आत्माद्वारा शरीरका कर्महरूलाई मार्छौ भने, तिमीहरू जीवित रहनेछौ। रोमी 8:13।

किनकि हामी उहाँको शरीरका अङ्गहरू हौं, उहाँका मासुका र उहाँका हड्डीका। यस कारण मानिसले आफ्नो पिता र मातालाई छोड्नेछ, र आफ्नी पत्नीसित एकीभूत हुनेछ; र ती दुई एउटै देह हुनेछन्। यो एक महान् रहस्य हो; तर म ख्रीष्ट र मण्डलीको विषयमा बोल्दैछु। एफिसी 5:30–32.

धेरैले अनावश्यक दुःख भोग्छन्। उनीहरूले आफ्नो मन येशूबाट हटाउँछन्, र अत्यधिक रूपमा आफ्नै आत्मामा केन्द्रित गर्छन्। उनीहरूले साना कठिनाइहरूलाई ठूलो बनाउँछन्, र निरुत्साहका कुरा गर्छन्। परमेश्वरको व्यवस्थापनमाथि अनावश्यक गुनासो गर्दै बस्ने महान् पापमा तिनीहरू दोषी छन्। हामीसँग जे केही छ र हामी जे हौं, त्यस सबैका लागि हामी परमेश्वरप्रति ऋणी छौं। उहाँले हामीलाई त्यस्ता शक्तिहरू दिनुभएको छ, जो एक हदसम्म उहाँ स्वयंसँग भएका शक्तिहरूसँग मिल्दोजुल्दो छन्; र हामीले यी शक्तिहरूको विकास गर्न लगनशीलतापूर्वक परिश्रम गर्नुपर्छ, आत्मालाई प्रसन्न पार्न र उच्च पार्न होइन, तर उहाँको महिमा गर्न।

“हामीले आफ्ना मनहरूलाई परमेश्वरप्रतिको निष्ठाबाट विचलित हुन दिनुहुँदैन। ख्रीष्टद्वारा हामी आनन्दित हुन सक्छौँ र हुनुपर्छ, र आत्म-संयमका बानीहरू पनि आर्जन गर्नुपर्छ। विचारहरूलाई समेत परमेश्वरको इच्छाको अधीनमा ल्याइनुपर्छ, र भावनाहरूलाई तर्क र धर्मको नियन्त्रणअन्तर्गत राखिनुपर्छ। हाम्रो कल्पनाशक्ति हामीलाई यसरी दिइएको होइन कि त्यसलाई कुनै संयम वा अनुशासनको प्रयत्नविनै उच्छृङ्खल हुन र आफ्नै बाटोमा चल्न दिइयोस्। यदि विचारहरू गलत छन् भने, भावनाहरू पनि गलत हुनेछन्; र विचार तथा भावनाहरू मिलेर नै नैतिक चरित्रको निर्माण हुन्छ। जब हामी यो निर्णय गर्छौँ कि ख्रीष्टियनहरूको हैसियतले हामी आफ्ना विचार र भावनाहरूलाई संयममा राख्न बाध्य छैनौँ, तब हामी दुष्ट स्वर्गदूतहरूको प्रभावअन्तर्गत आइपुग्छौँ, र तिनीहरूको उपस्थिति तथा नियन्त्रणलाई निम्तो दिन्छौँ। यदि हामी आफ्ना छापहरूमा समर्पित हुन्छौँ र आफ्ना विचारहरूलाई शङ्का, सन्देह, र गुनासोको मार्गमा बग्न दिन्छौँ भने, हामी दुःखी हुनेछौँ, र हाम्रो जीवन असफल सिद्ध हुनेछ।” Review and Herald, April 21, 1885.

“धेरैले यो सोधिरहेका छन्, ‘म आफैँलाई परमेश्वरमा समर्पण कसरी गरूँ?’ तिमी आफूलाई उहाँलाई दिन चाहन्छौ, तर तिमी नैतिक शक्तिमा दुर्बल छौ, शङ्काको दासत्वमा छौ, र तिम्रो पापपूर्ण जीवनका बानीहरूले तिमीलाई नियन्त्रण गरेका छन्। तिम्रा प्रतिज्ञाहरू र संकल्पहरू बालुवाका डोरीजस्ता छन्। तिमी आफ्ना विचारहरू, आफ्ना आवेगहरू, आफ्ना स्नेहहरू नियन्त्रण गर्न सक्दैनौ। आफ्ना भङ्ग गरिएका प्रतिज्ञाहरू र गुमाइएका वचनहरूको ज्ञानले तिम्रो आफ्नै निष्कपटताप्रतिको भरोसालाई दुर्बल बनाउँछ, र तिमीलाई यस्तो अनुभूति गराउँछ कि परमेश्वरले तिमीलाई स्वीकार गर्न सक्नुहुन्न; तर तिमीले निराश हुनु पर्दैन। तिमीले बुझ्नुपर्ने कुरा इच्छाशक्तिको वास्तविक बल हो। यही मानिसको स्वभावमा शासन गर्ने शक्ति हो, निर्णयको, अर्थात् छनोटको शक्ति। सबै कुरा इच्छाशक्तिको सही प्रयोगमा निर्भर हुन्छ। छनोट गर्ने शक्ति परमेश्वरले मानिसहरूलाई दिनुभएको छ; त्यसको प्रयोग गर्नु उनीहरूकै काम हो। तिमी आफ्नो हृदय परिवर्तन गर्न सक्दैनौ, तिमी आफैँबाट त्यसका स्नेहहरू परमेश्वरलाई दिन सक्दैनौ; तर तिमी उहाँको सेवा गर्ने छनोट गर्न सक्छौ। तिमी आफ्नो इच्छा उहाँलाई दिन सक्छौ; त्यसपछि उहाँले तिमीभित्र आफ्नो असल प्रसन्नताअनुसार इच्छा गर्न र कार्य गर्न दुवै काम गर्नुहुनेछ। यसरी तिम्रो सम्पूर्ण स्वभाव ख्रीष्टको आत्माको नियन्त्रणमा ल्याइनेछ; तिम्रा स्नेहहरू उहाँमा केन्द्रित हुनेछन्, तिम्रा विचारहरू उहाँसँग सामञ्जस्यमा हुनेछन्।”

“भलाइ र पवित्रताप्रतिको चाहना जहाँसम्म पुग्छ, त्यहाँसम्म त उचित नै हो; तर यदि तपाईं यहीँ रोकिनुहुन्छ भने, त्यसले केही पनि लाभ पुर्‍याउनेछैन। धेरै जना इसाई हुने आशा गर्दै र इच्छा राख्दै राख्दै नै नष्ट हुनेछन्। तिनीहरू आफ्नी इच्छालाई परमेश्वरसमक्ष समर्पण गर्ने बिन्दुसम्म आइपुग्दैनन्। तिनीहरू अहिले नै इसाई हुन रोज्दैनन्।

“इच्छाशक्तिको सही प्रयोगद्वारा तपाईंको जीवनमा पूर्ण परिवर्तन ल्याउन सकिन्छ। आफ्नो इच्छालाई ख्रीष्टमा समर्पण गरेर तपाईंले आफूलाई सबै प्रधानता र शक्तिभन्दा उच्च सामर्थ्यसँग आबद्ध गर्नुहुन्छ। तपाईंलाई माथिबाट शक्ति प्राप्त हुनेछ, जसले तपाईंलाई दृढतापूर्वक स्थिर राख्नेछ; र यसरी परमेश्वरप्रति निरन्तर समर्पणद्वारा तपाईं नयाँ जीवन—अर्थात् विश्वासको जीवन—जिउन सक्षम हुनुहुनेछ।” Steps to Christ, 47, 48.

“जब ख्रीष्टले आत्माको गढ आफ्नो अधिकारमा लिनुहुन्छ, तब मानवीय साधन उहाँसँग एक हुन्छ। अनि जो ख्रीष्टसँग एक भएको छ, आफ्नो एकतालाई कायम राख्दै, उहाँलाई हृदयको सिंहासनमा विराजमान गराउँदै, र उहाँका आज्ञाहरू पालन गर्दै, त्यो दुष्टको पासोहरूबाट सुरक्षित रहन्छ। ख्रीष्टसँग संयुक्त भएर, उसले ख्रीष्टका अनुग्रहहरू आफ्ना लागि संकलन गर्छ, र प्राणहरूलाई उहाँतर्फ जित्नको निम्ति बल, कार्यकुशलता, र सामर्थ्य प्रभुलाई समर्पित गर्छ। मुक्तिदातासँगको सहकार्यद्वारा ऊ त्यस्तो साधन बन्छ, जसद्वारा परमेश्वरले कार्य गर्नुहुन्छ। त्यसपछि जब शैतान आउँछ, र आत्मालाई आफ्नो अधिकारमा लिन खोज्छ, तब उसले पाउँछ कि ख्रीष्टले त्यसलाई सशस्त्र बलवान्‌भन्दा पनि बलियो बनाइदिनुभएको छ।” Review and Herald, December 12, 1899.

हेर, म तिमीहरूलाई एउटा रहस्य देखाउँछु; हामी सबै निदाउने छैनौं, तर हामी सबै परिवर्तन गरिनेछौं, एकै क्षणमा, आँखा झिम्क्याउँदाको समयमा, अन्तिम तुरहीमा; किनकि तुरही बज्नेछ, र मृतकहरू अविनाशी रूपमा उठाइनेछन्, अनि हामी परिवर्तन गरिनेछौं। किनकि यो नाशवानले अनश्वरता धारण गर्नुपर्छ, र यो मरणशीलले अमरता धारण गर्नुपर्छ। यसरी जब यो नाशवानले अनश्वरता धारण गर्नेछ, र यो मरणशीलले अमरता धारण गर्नेछ, तब लेखिएको यो वचन पूरा हुनेछ, “मृत्यु विजयमा निलिएको छ।” हे मृत्यु, तेरो डंक कहाँ छ? हे चिहान, तेरो विजय कहाँ छ? मृत्युको डंक पाप हो; र पापको शक्ति व्यवस्था हो। 1 Corinthians 15:51–56.

र प्रत्येक आत्मा जसले येशू ख्रीष्ट शरीरमा आउनुभएको हो भनी स्वीकार गर्दैन, त्यो परमेश्वरबाट होइन; र यही नै ख्रीष्टविरोधीको आत्मा हो, जसको बारेमा तिमीहरूले सुनेका छौ कि त्यो आउँदैछ; र अहिले नै त्यो संसारमा भइसकेको छ। १ यूहन्ना ४:३।

किनकि धेरै भ्रमकहरू संसारमा प्रवेश गरेका छन्, जसले येशू ख्रीष्ट देहमा आउनुभएको हो भनी स्वीकार गर्दैनन्। यस्तो व्यक्ति भ्रमक र ख्रीष्टविरोधी हो। 2 यूहन्ना 1:7.

“ख्रीष्ट आफ्नो पिताको सिंहासनतर्फ आरोहण गर्नुपर्ने समय आइसकेको थियो। एक दिव्य विजेताको रूपमा उहाँ विजयका चिन्हहरू साथ लिएर स्वर्गीय दरबारहरूमा फर्कन लाग्नुभएको थियो। आफ्नो मृत्यु हुनुभन्दा अघि उहाँले आफ्ना पितासमक्ष घोषणा गर्नुभएको थियो, ‘तपाईंले मलाई गर्न दिनुभएको काम मैले पूरा गरिसकेको छु।’ यूहन्ना 17:4। आफ्नो पुनरुत्थानपछि उहाँ केही समय पृथ्वीमै रहनुभयो, ताकि उहाँका चेलाहरू उहाँको पुनरुत्थित र महिमित शरीरसँग परिचित हुन सकून्। अब विदाइको समय आएको थियो। उहाँले आफू जीवित मुक्तिदाता हुनुहुन्छ भन्ने तथ्य प्रमाणित गरिसक्नुभएको थियो। अब उहाँका चेलाहरूले उहाँलाई चिहानसँग जोडेर हेर्नु आवश्यक थिएन। तिनीहरूले उहाँलाई स्वर्गीय ब्रह्माण्डको सामु महिमित हुनुहुने व्यक्तिको रूपमा विचार गर्न सक्थे।” द डिजायर अफ एजेस, 829।

“बेथलेहेमको कथा कहिल्यै नसकिने विषय हो। यसमा ‘परमेश्वरको बुद्धि र ज्ञान दुवैका धनको गहिराइ’ लुकेको छ। रोमी 11:33। मुक्तिदाताले स्वर्गको सिंहासन साटेर गोठको डुँड, र आराधनामा मग्न स्वर्गदूतहरूको सहवास साटेर थानका जनावरहरूको संगत ग्रहण गर्नुभएको त्याग देखेर हामी अचम्म मान्दछौँ। उहाँको उपस्थितिमा मानव अभिमान र आत्मनिर्भरता धिक्कारित भई खडा हुन्छन्। तथापि, यो त उहाँको अद्भुत आत्मनम्रताको केवल आरम्भ मात्र थियो। परमेश्वरका पुत्रले मानवस्वभाव धारण गर्नु, आदम अझै एदनमा आफ्नो निष्कलंक अवस्थामा उभिएको बेलासमेत, प्रायः असीम अपमानजस्तै हुन्थ्यो। तर येशूले मानवता त्यस बेला ग्रहण गर्नुभयो जब चार हजार वर्षको पापले मानवजातिलाई दुर्बल तुल्याइसकेको थियो। आदमका प्रत्येक सन्तानझैँ उहाँले पनि वंशानुगतताको महान् व्यवस्थाले क्रियाशील तुल्याएका परिणामहरू स्वीकार गर्नुभयो। ती परिणामहरू के थिए भन्ने कुरा उहाँका सांसारिक पुर्खाहरूको इतिहासमा देखाइएका छन्। उहाँ यस्तै वंशगत अवस्थासहित हाम्रो शोक र प्रलोभनहरूमा सहभागी हुन, र हामीलाई पापरहित जीवनको उदाहरण दिन आउनुभयो।” द डिजायर अफ एजेस, 48।

“धेरैले ख्रीष्ट र शैतानबीचको यस संघर्षलाई आफ्नो जीवनसँग कुनै विशेष सम्बन्ध नभएको ठान्छन्; र तिनीहरूका लागि यसमा थोरै मात्र चासो हुन्छ। तर प्रत्येक मानव हृदयको क्षेत्रभित्र यो विवाद पुनः दोहोरिन्छ। कसैले पनि दुष्टताको पङ्क्ति छोडेर परमेश्वरको सेवामा प्रवेश गर्दा शैतानका आक्रमणहरूको सामना नगरी रहँदैन। ख्रीष्टले प्रतिरोध गर्नुभएका प्रलोभनहरू त्यही हुन्, जसको विरुद्धमा खडा हुन हामीलाई यति कठिन लाग्छ। उहाँमाथि ती प्रलोभनहरू हामीमाथि हुनेभन्दा धेरै उच्च मात्रामा ल्याइए, जसरी उहाँको चरित्र हाम्रोभन्दा श्रेष्ठ छ। संसारका पापहरूको भयानक भार आफू माथि बोकेर, ख्रीष्टले भोग-वासनाको सम्बन्धमा, संसारप्रेमको सम्बन्धमा, र त्यस प्रदर्शनप्रेमको सम्बन्धमा जसले धृष्टतामा पुर्‍याउँछ, परीक्षा सहनुभयो। यी नै ती प्रलोभनहरू थिए, जसले आदम र हव्वालाई परास्त गरे, र जसले हामीलाई यति सजिलै परास्त गर्छन्।”

“परमेश्वरको व्यवस्था अन्यायी छ, र त्यसको आज्ञापालन गर्न सकिँदैन भन्ने प्रमाणका रूपमा शैतानले आदमको पापलाई देखाएको थियो। हाम्रो मानवतामा ख्रीष्टले आदमको असफलताको उद्धार गर्नुहुन्थ्यो। तर जब आदम प्रलोभनकर्ताद्वारा आक्रमित भए, तब पापका कुनै पनि प्रभावहरू उनमाथि थिएनन्। उहाँ सिद्ध पुरुषत्वको सामर्थ्यमा दृढ उभिएका थिए, मन र शरीर दुवैको पूर्ण स्फूर्ति धारण गरेका थिए। उहाँ एदेनको महिमाले घेरिएका थिए, र स्वर्गीय प्राणीहरूसँग उहाँको दैनिक संगति थियो। तर येशूका निम्ति, जब उहाँ शैतानसँग संघर्ष गर्न उजाडस्थानमा प्रवेश गर्नुभयो, अवस्था यस्तो थिएन। चार हजार वर्षसम्म मानवजाति शारीरिक शक्तिमा, मानसिक सामर्थ्यमा, र नैतिक मूल्यमा घट्दै गएको थियो; र ख्रीष्टले पतित मानवताका दुर्बलताहरू आफ्नो माथि लिनुभयो। केवल यसरी मात्र उहाँले मानिसलाई उसको पतनको अत्यन्त तल्लो गहिराइबाट उद्धार गर्न सक्नुहुन्थ्यो।”

“धेरैले दाबी गर्छन् कि ख्रीष्टलाई प्रलोभनले पराजित गर्नु असम्भव थियो। तब उहाँलाई आदमको स्थानमा राखिन सकिँदैनथ्यो; आदमले प्राप्त गर्न असफल भएको विजय उहाँले प्राप्त गर्न सक्नुहुनेथिएन। यदि कुनै अर्थमा हाम्रो संघर्ष ख्रीष्टको भन्दा अझ बढी कठोर छ भने, उहाँ हामीलाई सहायता गर्न समर्थ हुनुहुनेथिएन। तर हाम्रा मुक्तिदाताले मानवता ग्रहण गर्नुभयो, त्यससँग सम्बन्धित सबै दायित्वहरूसहित। उहाँले मानवको स्वभाव ग्रहण गर्नुभयो, प्रलोभनमा झुक्ने सम्भावनासहित। हामीले सहनु पर्ने त्यस्तो केही पनि छैन, जुन उहाँले सहनुभएको छैन।”

“ख्रीष्टका लागि पनि, जस्तै एदेनका पवित्र जोडीका लागि थियो, भोक–वासना नै पहिलो महान् प्रलोभनको आधारभूमि थियो। जहाँबाट विनाश आरम्भ भएको थियो, त्यहीँबाट हाम्रो उद्धारको कार्य आरम्भ हुनुपर्थ्यो। जसरी भोक–वासना पूरा गर्ने लिप्साका कारण आदम पतित भए, त्यसरी नै भोक–वासनाको इन्कारद्वारा ख्रीष्टले विजय प्राप्त गर्नुपर्थ्यो। ‘अनि उहाँले चालीस दिन र चालीस रात उपवास गर्नुभएपछि, त्यसपछि उहाँलाई भोक लाग्यो। अनि जब परीक्षक उहाँकहाँ आयो, त्यसले भन्यो, यदि तिमी परमेश्वरका पुत्र हौ भने, यी ढुङ्गाहरू रोटी बनून् भनी आज्ञा देऊ। तर उहाँले उत्तर दिँदै भन्नुभयो, यस्तो लेखिएको छ, मानिस रोटीले मात्र बाँच्दैन, तर परमेश्वरको मुखबाट निस्कने प्रत्येक वचनद्वारा बाँच्दछ।’”

“आदमको समयदेखि ख्रीष्टको समयसम्म, आत्म-भोगले भोक-वासना र कामनाहरूको शक्तिलाई यस्तो प्रकारले बढाएको थियो कि तिनीहरूले प्रायः असीमित नियन्त्रण स्थापित गरेका थिए। यसरी मानिसहरू पतित र रोगग्रस्त भएका थिए, र आफ्नै बलले तिनीहरूका लागि विजय पाउनु असम्भव थियो। मानिसको पक्षमा, ख्रीष्टले अत्यन्त कठोर परीक्षालाई सहेर विजय प्राप्त गर्नुभयो। हाम्रो खातिर उहाँले भोक वा मृत्यु भन्दा पनि बलियो आत्म-संयमको अभ्यास गर्नुभयो। अनि यस प्रथम विजयभित्र ती अन्य विषयहरू पनि समाविष्ट थिए, जो अन्धकारका शक्तिहरूसँग हुने हाम्रा सबै संघर्षहरूमा प्रवेश गर्छन्।” द डिजायर अफ एजेस, 117.