दानियेलको पुस्तक - एक सय बाउन्नौँ

“दुई सत्रको काम एउटै सत्रमा समेट्ने इच्छा गर्ने विद्यार्थीलाई यस विषयमा आफ्नै तरिका चलाउन दिनु हुँदैन। धेरैका लागि दोब्बर काम गर्न लाग्नु भन्नाले मस्तिष्कमाथि अत्यधिक भार पार्नु र उचित शारीरिक व्यायामको उपेक्षा गर्नु हो। मस्तिष्कले मानसिक आहारको अतिप्रचुर मात्रा ग्रहण गरी त्यसलाई पचाउन सक्छ भनी ठान्नु युक्तिसंगत होइन, र मस्तिष्कलाई अतिखुवाउनु त्यत्तिकै ठूलो पाप हो जत्तिकै पाचन-अङ्गहरूलाई विश्रामको कुनै अवसर नदिई पेटमाथि भार थोपर्नु। मस्तिष्क सम्पूर्ण मानिसको गढ हो, र खाने, लगाउने वा सुत्ने गलत बानीहरूले मस्तिष्कलाई असर गर्छन्, र विद्यार्थीले चाहने कुरा—अर्थात् उत्तम मानसिक अनुशासन—प्राप्त गर्नबाट रोक्छन्। शरीरको कुनै पनि अङ्गलाई विचारपूर्वक व्यवहार गरिएन भने त्यसले आफ्नो क्षति मस्तिष्कसम्म सन्देशका रूपमा पु-याउनेछ। युवाहरूलाई आफ्नो स्वास्थ्य कसरी जोगाउने भनेर सिकाउने कार्यमा धेरै धैर्य र दृढता प्रयोग गरिनु पर्दछ। तिनीहरू यस विषयमा राम्ररी सूचित हुनुपर्छ, ताकि प्रत्येक मांसपेशी र अङ्ग यसरी सबल र अनुशासित बनून् कि स्वेच्छिक वा अनैच्छिक क्रियामा उत्तम स्वास्थ्यको परिणाम निस्कोस्, र अध्ययनको भार वहन गर्न मस्तिष्क सशक्त बनोस्।” Christian Education, 124.

“कुनै पुरुष वा स्त्रीको मन एकै क्षणमा पवित्रता र शुद्धताबाट पतन, भ्रष्टता, र अपराधतर्फ झर्दैन। मानवीयलाई दैवीमा रूपान्तरित गर्न, वा परमेश्वरको स्वरूपमा बनाइएकाहरूलाई पशुवत् अथवा शैतानी अवस्थासम्म पतित तुल्याउन समय लाग्छ। हेर्दै जाँदा हामी परिवर्तित हुँदै जान्छौं। आफ्नो सृष्टिकर्ताको स्वरूपमा निर्मित भएको भए तापनि, मानिसले आफ्नो मनलाई यस्तो प्रकारले शिक्षित गर्न सक्छ कि जुन पापलाई उसले एक समय घृणा गर्थ्यो, त्यही उसलाई रमणीय लाग्न थाल्छ। जब उसले जागा रहनु र प्रार्थना गर्नु छोड्छ, तब उसले गढ—अर्थात् हृदय—को रक्षा गर्न पनि छोड्छ, र पाप तथा अपराधमा संलग्न हुन्छ। मन पतित हुन्छ, र जब त्यसलाई नैतिक तथा बौद्धिक शक्तिहरूलाई दासत्वमा पार्न र तिनलाई अझ नीच वासनाहरूको अधीनमा ल्याउन शिक्षित गरिँदैछ, तब त्यसलाई भ्रष्टताबाट माथि उठाउनु असम्भव हुन्छ। शारीरिक मनको विरुद्ध निरन्तर युद्ध कायम राखिनुपर्छ; र हामीलाई परमेश्वरको अनुग्रहको परिष्कृत पार्ने प्रभावद्वारा सहायता प्राप्त हुनुपर्छ, जसले मनलाई माथितिर आकर्षित गर्नेछ र त्यसलाई शुद्ध र पवित्र विषयहरूमाथि मनन गर्न अभ्यस्त तुल्याउनेछ।” Adventist Home, 330.

“पितासँगको आफ्नो प्रार्थनामा, ख्रीष्टले संसारलाई यस्तो पाठ दिनुभयो जुन मन र आत्मामा कुँदिएर बस्नुपर्छ। उहाँले भन्नुभयो, ‘अनन्त जीवन यही हो, कि तिनीहरूले तपाईँलाई एकमात्र साँचो परमेश्वर, र येशू ख्रीष्टलाई, जसलाई तपाईँले पठाउनुभएको छ, जानून्।’ यूहन्ना 17:3। यही साँचो शिक्षा हो। यसले शक्ति प्रदान गर्दछ। परमेश्वरको र उहाँले पठाउनुभएको येशू ख्रीष्टको अनुभवात्मक ज्ञानले मानिसलाई परमेश्वरको स्वरूपमा रूपान्तरित गर्दछ। यसले मानिसलाई आफ्नैमाथि प्रभुत्व दिन्छ, र नीच स्वभावका प्रत्येक आवेग र वासनालाई मनका उच्च शक्तिहरूको नियन्त्रणअन्तर्गत ल्याउँछ। यसले त्यसको धारकलाई परमेश्वरको पुत्र र स्वर्गको उत्तराधिकारी बनाउँछ। यसले उसलाई अनन्तका मनसँग सहभोजितामा ल्याउँछ, र ब्रह्माण्डका समृद्ध खजानाहरू उसका निम्ति खोलिदिन्छ।” Christ’s Object Lessons, 114.

तिमीहरूमा यही मन होस्, जो ख्रीष्ट येशूमा पनि थियो: उहाँ परमेश्वरको स्वरूपमा हुनुहुँदा पनि परमेश्वरसँग समान हुनु लुट्नुपर्ने कुरा हो भनेर ठान्नुभएन; तर उहाँले आफैलाई शून्य तुल्याउनुभयो, दासको स्वरूप धारण गर्नुभयो, र मानिसहरूको समानतामा जन्मनुभयो; अनि मानिसकै रूपमा देखिन आउँदा उहाँले आफैलाई होच्याउनुभयो, र मृत्यु, अर्थात् क्रूसको मृत्युसम्म आज्ञाकारी हुनुभयो। फिलिप्पी 2:5–8.

यसकारण अब ख्रीष्ट येशूमा हुनेहरूका निम्ति कुनै दोषसिद्धि छैन, जो शरीरअनुसार होइन, तर आत्माअनुसार हिँड्छन्। किनकि ख्रीष्ट येशूमा जीवनका आत्माको व्यवस्थाले मलाई पाप र मृत्युको व्यवस्थाबाट स्वतन्त्र गरेको छ। किनकि व्यवस्थाले जे गर्न सकेन, त्यसमा कि त्यो शरीरद्वारा दुर्बल थियो, परमेश्वरले आफ्नै पुत्रलाई पापी शरीरको समानतामा र पापको निम्ति पठाई, शरीरमै पापलाई दोषी ठहराउनुभयो; ताकि व्यवस्थाको धार्मिकता हामीमा पूरा होस्, जो शरीरअनुसार होइन, तर आत्माअनुसार हिँड्छौं। किनकि शरीरअनुसार हुनेहरूले शरीरका कुराहरूमा मन लगाउँछन्; तर आत्माअनुसार हुनेहरूले आत्माका कुराहरूमा। किनकि शारीरिक मन हुनु मृत्यु हो; तर आत्मिक मन हुनु जीवन र शान्ति हो। किनभने शारीरिक मन परमेश्वरको विरुद्ध वैरभाव हो; किनकि त्यो परमेश्वरको व्यवस्थाको अधीन हुँदैन, न त वास्तवमै हुन सक्छ। यसैले शरीरमा हुनेहरूले परमेश्वरलाई प्रसन्न पार्न सक्दैनन्। तर यदि परमेश्वरको आत्मा तिमीहरूमा वास गर्नुहुन्छ भने, तिमीहरू शरीरमा होइन, तर आत्मामा छौ। अब यदि कसैसँग ख्रीष्टको आत्मा छैन भने, त्यो उहाँको होइन। अनि यदि ख्रीष्ट तिमीहरूमा हुनुहुन्छ भने, पापको कारणले शरीर मरेको छ; तर धार्मिकताको कारणले आत्मा जीवन हो। रोमी 8:1–10।

“‘म पुनरुत्थान र जीवन हुँ’ (यूहन्ना 11:25)। जसले भन्नुभएको थियो, ‘म आफ्नो जीवन अर्पण गर्दछु, ताकि म त्यसलाई फेरि लिऊँ’ (यूहन्ना 10:17), उहाँ आफैँमा रहेको जीवनका साथ चिहानबाट बाहिर आउनुभयो। मानवता मरेको थियो; दिव्यता मरेन। आफ्नो दिव्यतामा ख्रीष्टले मृत्युका बन्धनहरू तोड्ने शक्ति धारण गर्नुभएको थियो। उहाँ घोषणा गर्नुहुन्छ कि जसलाई उहाँ चाहनुहुन्छ, त्यसलाई जीवन्त पार्न उहाँमा आफैँ जीवन छ।” Selected Messages, book 1, 301.

“ख्रीष्ट स्वयम्‌ले राख्नुभएको जगमाथि प्रेरितहरूले परमेश्वरको मण्डली निर्माण गरे। पवित्रशास्त्रमा मण्डलीको निर्माणलाई दृष्टान्तस्वरूप स्पष्ट पार्न मन्दिर उठाइने आकृति बारम्बार प्रयोग गरिएको छ। जकरियाले ख्रीष्टलाई परमप्रभुको मन्दिर निर्माण गर्ने ‘हाँगा’को रूपमा उल्लेख गर्छन्। उहाँले अन्यजातिहरूलाई पनि यस कार्यमा सहयोग गर्नेहरूका रूपमा वर्णन गर्छन्: ‘टाढा भएकाहरू आउनेछन् र परमप्रभुको मन्दिरमा निर्माण गर्नेछन्;’ अनि यशैयाले घोषणा गर्छन्, ‘परदेशीहरूका छोराहरूले तेरा पर्खालहरू निर्माण गर्नेछन्।’ जकरिया ६:१२, १५; यशैया ६०:१०।”

यस मन्दिरको निर्माणको विषयमा लेख्दै पत्रुस भन्छन्, “जसकहाँ आएर, जीवित ढुङ्गाजस्तै, जो मानिसहरूद्वारा त अस्वीकृत भयो, तर परमेश्वरद्वारा चुनिएको र बहुमूल्य छ, तिमीहरू पनि जीवित ढुङ्गाहरूझैँ आत्मिक घर, पवित्र पूजाहारीपनमा निर्माण भइरहेका छौ, ताकि येशू ख्रीष्टद्वारा परमेश्वरलाई ग्रहणयोग्य आत्मिक बलिदानहरू चढाओ।” 1 पत्रुस 2:4, 5.

“यहूदी र अन्यजाति संसारको खानीमा प्रेरितहरूले श्रम गरे, आधारमाथि राख्नका निम्ति ढुङ्गाहरू निकाल्दै। एफिससका विश्वास गर्नेहरूलाई लेखिएको आफ्नो पत्रमा पावलले भने, ‘यसकारण अब तिमीहरू अब उप्रान्त परदेशी र विदेशी रहेनौ, तर सन्तहरूसँगका सहनागरिक हौ, र परमेश्वरका परिवारका हौ; अनि प्रेरितहरू र अगमवक्ताहरूको आधारमाथि निर्माण गरिएका छौ, जसमा येशू ख्रीष्ट स्वयं मुख्य कुनाको ढुङ्गा हुनुहुन्छ; उहाँमै सारा भवन ठीकसँग जोडिएर प्रभुमा एउटा पवित्र मन्दिरमा बढ्दै जान्छ; उहाँमै तिमीहरू पनि आत्माद्वारा परमेश्वरको वासस्थान हुनलाई एकसाथ निर्माण गरिँदैछौ।’ एफिसी 2:19–22।”

“र कोरिन्थीहरूलाई उनले यसरी लेखे: ‘मलाई दिइएको परमेश्वरको अनुग्रहअनुसार, एक बुद्धिमान प्रधान निर्माणकर्ताझैँ मैले जग बसालेँ, र अर्कोले त्यसमाथि निर्माण गरिरहेको छ। तर प्रत्येक मानिसले त्यसैमाथि कसरी निर्माण गरिरहेको छ, सो कुरामा सावधान रहोस्। किनकि राखिएको जगबाहेक, जो येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, अर्को जग कसैले बसाल्न सक्दैन। अब यदि कसैले यस जगमाथि सुन, चाँदी, बहुमूल्य पत्थरहरू, काठ, घाँस, परालले निर्माण गर्छ भने, हरेक मानिसको काम प्रकट हुनेछ; किनकि त्यस दिनले त्यसलाई देखाइदिनेछ, किनभने त्यो आगोद्वारा प्रकट गरिनेछ; र आगोले हरेक मानिसको काम कस्तो प्रकारको हो, त्यो जाँच्नेछ।’ 1 Corinthians 3:10–13.”

“प्रेरितहरूले एक निश्चित जगमाथि निर्माण गरे, अर्थात् युगयुगको चट्टानमाथि। यस जगमा तिनीहरूले संसारबाट खानी खनेर निकालिएका ढुंगाहरू ल्याए। निर्माणकर्ताहरूले कुनै अवरोधबिनै श्रम गरेका थिएनन्। ख्रीष्टका शत्रुहरूको विरोधका कारण तिनीहरूको काम अत्यन्तै कठिन बनाइएको थियो। तिनीहरूले झूटा जगमाथि निर्माण गरिरहेका मानिसहरूको कट्टरता, पूर्वाग्रह, र घृणासँग संघर्ष गर्नुपरेको थियो। मण्डलीका निर्माणकर्ताका रूपमा काम गर्ने धेरै जनालाई नेहेम्याहका दिनमा पर्खाल निर्माण गर्नेहरूसँग तुलना गर्न सकिन्थ्यो, जसका विषयमा यस्तो लेखिएको छ: ‘पर्खाल बनाउनेहरू, र बोझा बोक्नेहरू, र बोकाइ गर्नेहरू—हरेकले एउटै हातले काम गर्थे, र अर्को हातले हतियार समात्थे।’ नेहेम्याह 4:17।” प्रेरितहरूका काम, 595, 596.

“मानवको पतनले समस्त स्वर्गलाई शोकले भरिदियो। परमेश्वरले बनाउनुभएको संसार पापको श्रापले कलुषित भयो र दुःख तथा मृत्युका लागि अभिशप्त प्राणीहरूले भरियो। व्यवस्थाको उल्लङ्घन गर्नेहरूका लागि कुनै छुटकाराको उपाय देखिएन। स्वर्गदूतहरूले आफ्ना स्तुतिका गीतहरू रोकिदिए। सम्पूर्ण स्वर्गीय प्राङ्गणहरूमा पापले ल्याएको विनाशको कारण शोक छायो।

“परमेश्वरका पुत्र, स्वर्गका महिमामय सेनापति, पतित मानवजातिप्रति दयाले द्रवित हुनुभयो। हराएको संसारका दुःखहरू उहाँको सामुन्ने उठेर आउँदा उहाँको हृदय अनन्त करुणाले उद्देलित भयो। तर दैवी प्रेमले यस्तो योजना रचेको थियो, जसद्वारा मानिसको उद्धार हुन सक्थ्यो। परमेश्वरको भङ्ग गरिएको व्यवस्थाले पापीको जीवन माग गर्‍यो। समस्त ब्रह्माण्डमा केवल एकजना मात्र यस्तो हुनुहुन्थ्यो, जसले मानिसका पक्षमा त्यसका मागहरू पूरा गर्न सक्नुहुन्थ्यो। दैवी व्यवस्था स्वयं परमेश्वरजत्तिकै पवित्र भएकाले, केवल परमेश्वरसँग समतुल्य एकजनाले मात्र यसको उल्लङ्घनको प्रायश्चित गर्न सक्नुहुन्थ्यो। ख्रीष्टबाहेक अरू कसैले पनि पतित मानिसलाई व्यवस्थाको श्रापबाट उद्धार गरेर फेरि स्वर्गसँग मेलमिलापमा ल्याउन सक्दैनथ्यो। ख्रीष्टले पापको दोष र लज्जा आफूमाथि लिनुहुनेथियो—त्यस्तो पाप, जो पवित्र परमेश्वरको निम्ति यति घृणित थियो कि त्यसले पिता र उहाँका पुत्रलाई छुट्याउनैपर्थ्यो। नष्टप्राय मानवजातिलाई बचाउन ख्रीष्ट दुःखको अतल गहिराइसम्म पुग्नुहुनेथियो।”

“पिताको सामु उहाँले पापीका पक्षमा विनय गर्नुभयो, जबकि स्वर्गीय सेनाले शब्दहरूले व्यक्त गर्न नसकिने चासोको तीव्रतासहित परिणामको प्रतीक्षा गरिरहेकी थिई। त्यो रहस्यमय संवाद—‘शान्तिको सल्लाह’ (जकरिया ६:१३)—पतित मानवसन्तानका निम्ति लामो समयसम्म चलिरह्यो। पृथ्वीको सृष्टिभन्दा अघि नै मुक्तिको योजना स्थापित गरिएको थियो; किनकि ख्रीष्ट ‘जगत्को जग बसालिनुभन्दा अघि मारिनुभएको थुमा’ हुनुहुन्थ्यो (प्रकाश १३:८); तैपनि दोषी जातिका निम्ति आफ्ना पुत्रलाई मर्न सुम्पनु ब्रह्माण्डका राजाकै निम्ति पनि एक संघर्ष थियो। तर ‘परमेश्वरले संसारलाई यस्तो प्रेम गर्नुभयो, कि उहाँले आफ्ना एकलौता पुत्र दिनुभयो, ताकि उहाँमाथि विश्वास गर्ने कोही पनि नाश नहोस्, तर उसले अनन्त जीवन पाओस्।’ यूहन्ना ३:१६। ओह, उद्धारको रहस्य! उहाँलाई प्रेम नगर्ने संसारप्रति परमेश्वरको प्रेम! ‘ज्ञानभन्दा पर भएको’ त्यस प्रेमको गहिराइ कसले जान्न सक्छ? अनन्त युगहरूसम्म, त्यस अगम्य प्रेमको रहस्यलाई बुझ्न खोज्ने अमर बुद्धिहरू आश्चर्यचकित हुनेछन् र आराधना गर्नेछन्।”

“परमेश्वर ख्रीष्टमा प्रकट हुनुपर्ने थियो, ‘संसारलाई आफूसित मिलाप गराउँदै।’ २ कोरिन्थी ५:१९। मानिस पापद्वारा यति पतित भएको थियो कि शुद्धता र भलाइ नै जसको स्वभाव हो, उहाँसँग आफ्नै बलमा सामञ्जस्यमा आउनु उसका लागि असम्भव थियो। तर ख्रीष्टले व्यवस्थाको दण्डादेशबाट मानिसलाई उद्धार गरिसकेपछि, उहाँले मानवीय प्रयाससँग एकताबद्ध हुन दिव्य शक्ति प्रदान गर्न सक्नुहुन्थ्यो। यसरी परमेश्वरतर्फको पश्चात्ताप र ख्रीष्टमाथिको विश्वासद्वारा आदमका पतित सन्तानहरू फेरि एक पटक ‘परमेश्वरका सन्तान’ बन्न सक्थे। १ यूहन्ना ३:२।” पाट्रियार्क्स एण्ड प्रफेट्स, ६३, ६४।