दानिय्येलको पुस्तक - एक सय त्रिसट्ठी नम्बर

म पनि, मादी दाराको प्रथम वर्षमा, त्यसलाई पुष्टि गर्न र बलियो तुल्याउन उभिएको थिएँ। अनि अब म तिमीलाई सत्य कुरा देखाउनेछु। हेर, फारसमा अझै तीन जना राजाहरू उठ्नेछन्; र चौथो तिनीहरू सबैभन्दा धेरै धनी हुनेछ; अनि आफ्नो धनदौलतद्वारा प्राप्त शक्तिले उसले सबैलाई यूनानको राज्यको विरुद्धमा उक्साउनेछ। अनि एउटा पराक्रमी राजा उठ्नेछ, जसले महान् प्रभुत्वसहित शासन गर्नेछ, र आफ्नो इच्छाअनुसार गर्नेछ। अनि जब ऊ उठ्नेछ, उसको राज्य टुक्रा-टुक्रा पारिनेछ, र आकाशका चारैतिरका वायुतर्फ विभाजित गरिनेछ; न त उसको सन्तानलाई, न त उसले शासन गरेको प्रभुत्वअनुसार नै; किनकि उसको राज्य उखेलिनेछ, ती बाहेक अरूहरूका निम्ति पनि। दानियल 11:1–4।

“साइरसले बाबेललाई घेरा हाले, जसलाई उनले ईसा पूर्व ५३८ मा युक्तिद्वारा अधीनमा लिए, र पर्शियालीहरूले मारेका बेलशस्सरको मृत्यु भएपछि बाबेलको राज्यको अस्तित्व समाप्त भयो।” उरियाह स्मिथ, डानियल एन्ड द रिभेलेशन, ४६।

“अघिल्लो अध्याय [अध्याय आठ] मा अभिलिखित दर्शन बेलशस्सरको तेस्रो वर्ष, ईसापूर्व ५३८ मा दिइएको थियो। यही वर्ष, जो दारियसको पहिलो वर्ष पनि थियो, यस अध्याय [अध्याय नौ] मा वर्णित घटनाहरू घटे।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

अनि यो सारा देश उजाड र विस्मयको विषय हुनेछ; र यी जातिहरूले बाबेलका राजाको सत्तरी वर्षसम्म सेवा गर्नेछन्। अनि यस्तो हुनेछ, जब सत्तरी वर्ष पूरा हुनेछन्, तब म बाबेलका राजालाई र त्यस जातिलाई, परमप्रभु भन्नुहुन्छ, तिनीहरूको अधर्मको निम्ति दण्ड दिनेछु; र कल्दीहरूको देशलाई पनि, र म त्यसलाई सदासर्वदाका उजाडस्थानहरू बनाउनेछु। यर्मिया 25:11, 12.

किनकि परमप्रभु यसो भन्नुहुन्छ, बाबेलमा सत्तरी वर्ष पूरा भएपछि म तिमीहरूलाई दर्शन दिनेछु, र तिमीहरूलाई यस स्थानमा फर्काइ ल्याउन तिमीहरूतर्फ आफ्नो असल वचन पूरा गर्नेछु। यर्मिया 25:10.

“ख्रीष्टपूर्व 606 मा सत्तरी वर्षको आरम्भ भएपछि, दानियलले बुझे कि ती अब आफ्नो समाप्तितर्फ पुग्दै थिए।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

“जसरी निर्वासनको अवधिमा इस्राएलका सन्तानहरू बाबेलमा बन्दी बनाइएका थिए, त्यसरी नै निर्दयी सतावटको यस दीर्घ अवधिभर पृथ्वीमा रहेको परमेश्वरको मण्डली पनि निश्चय नै बन्दी अवस्थामै थियो।” Prophets and Kings, 714.

र साढे तीन दिनपछि परमेश्वरबाट जीवनको आत्मा तिनीहरूमा प्रवेश गर्‍यो, र तिनीहरू आफ्ना खुट्टामाथि उभिए; अनि तिनीहरूलाई देख्नेहरूमाथि ठूलो भय पर्यो। अनि तिनीहरूले स्वर्गबाट तिनीहरूलाई यसो भनी बोलिरहेको एउटा ठूलो आवाज सुने, “यता माथि आओ।” अनि तिनीहरू बादलमा स्वर्गतिर उक्लिए; र तिनीहरूका शत्रुहरूले तिनीहरूलाई देखे। प्रकाश 11:11, 12.

किनकि प्रभु आफैं हर्षनादका साथ, प्रधानदूतको स्वरका साथ, र परमेश्‍वरको तुरहीका साथ स्वर्गबाट ओर्लनुहुनेछ; अनि ख्रीष्टमा मरेका मानिसहरू पहिले उठ्नेछन्। १ थिस्सलोनिकी ४:१६।

तर प्रधानदूत मिखाएलले, जब शैतानसँग मोशाको शरीरको विषयमा विवाद गर्दै तर्क-वितर्क गरिरहेको थियो, उसविरुद्ध निन्दापूर्ण दोषारोपण गर्न साहस गरेन, तर भन्यो, “प्रभुले तँलाई हप्काऊन्।” यहूदा 7.

“प्रकाशको पुस्तकमा बाइबलका सबै पुस्तकहरू एकत्रित हुन्छन् र अन्त्यमा पुग्छन्। यहाँ दानिएलको पुस्तकको पूरकता पाइन्छ। एउटा भविष्यवाणी हो; अर्को प्रकाशन हो। जो पुस्तकमा मोहोर लगाइएको थियो, त्यो प्रकाशको पुस्तक होइन, तर दानिएलको भविष्यवाणीको त्यो अंश हो जो अन्तिम दिनहरूसँग सम्बन्धित छ। स्वर्गदूतले आज्ञा दिए, ‘तर तिमी, हे दानिएल, यी वचनहरू बन्द गर, र पुस्तकलाई अन्तको समयसम्म मोहोर लगाएर राख।’ Daniel 12:4।” प्रेरितहरूका कार्यहरू, 585.

“हामीसँग गुमाउनका लागि कुनै समय छैन। संकटपूर्ण समयहरू हाम्रो सामु छन्। संसार युद्धको आत्माद्वारा उद्वेलित भएको छ। चाँडै नै भविष्यवाणीहरूमा भनिएका संकटका दृश्यहरू घटित हुनेछन्। दानियेलको एघारौँ अध्यायको भविष्यवाणी लगभग आफ्नो पूर्ण परिपूर्तिसम्म पुगिसकेको छ। यस भविष्यवाणीको परिपूर्तिमा घटिसकेको इतिहासको धेरै अंश फेरि दोहोरिनेछ।” Manuscript Releases, number 13, 394.

तर जो उसको विरुद्ध आएगा, वही अपनी इच्छाअनुसार करेगा, और उसके सामने कोई ठहर न सकेगा; और वह उस महिमामय देश में खड़ा होगा, जो उसके हाथ से नष्ट कर दिया जाएगा। दानिय्येल 11:16।

“यद्यपि मिश्र उत्तरका राजा एन्टियोकसको सामु टिक्न सकेन, तथापि एन्टियोकस पनि अहिले आफ्नाविरुद्ध आएका रोमीहरूको सामु टिक्न सकेन। अब उदाउँदै गएको यस शक्तिको प्रतिरोध गर्न कुनै पनि राज्यहरू सक्षम रहेनन्। सिरिया विजित गरियो, र रोमी साम्राज्यमा थपियो, जब ई.पू. ६५ मा पोम्पेईले एन्टियोकस एशियाटिकसलाई उसका सम्पत्तिबाट वञ्चित गरायो, र सिरियालाई रोमी प्रान्तमा परिणत गर्‍यो।”

“त्यही शक्ति पवित्र भूमिमा पनि उभिनु थियो, र त्यसलाई नष्ट गर्नु थियो। रोमले ईसा पूर्व १६१ मा परमेश्वरका जन, यहूदीहरूसित सन्धिद्वारा सम्बन्ध स्थापित गर्‍यो, र त्यही मितिदेखि यसले भविष्यसूचक कालगणनामा प्रमुख स्थान ओगट्छ। तथापि, यसले यहूदियामाथि वास्तविक विजयद्वारा अधिकारक्षेत्र ईसा पूर्व ६३ सम्म प्राप्त गरेन; र त्यसपछि निम्न प्रकारले।”

“पोन्तुसका राजा मिथ्रिदातेसको विरुद्धको आफ्नो अभियानबाट पोम्पेई फर्केर आएपछि, यहूदियाको मुकुटका लागि हाइर्कानुस र अरिस्टोबुलुस नामका दुई प्रतिद्वन्द्वी संघर्षरत थिए। तिनीहरूको मुद्दा पोम्पेईसमक्ष प्रस्तुत गरियो, र उनले चाँडै नै अरिस्टोबुलुसका दाबीहरूको अन्यायपूर्णता बुझे; तर उनले अरबसितिरको आफ्नो बहुप्रतीक्षित अभियान सम्पन्न गरेपछि मात्र यस विषयमा निर्णय गर्ने इच्छा गरे, र त्यसपछि फर्केर आई, जे न्यायसंगत र उचित देखिनेछ त्यहीअनुसार तिनीहरूका मामिलाहरू मिलाउने प्रतिज्ञा गरे। पोम्पेईका वास्तविक भावनाहरूलाई बुझेर, अरिस्टोबुलुस तुरुन्तै यहूदिया फर्कियो, आफ्ना प्रजाहरूलाई शस्त्रधारी बनायो, र दृढ प्रतिरक्षाको तयारी गर्‍यो, किनकि उसले पूर्वानुमान गरिसकेको थियो कि यो मुकुट अर्कैलाई प्रदान गरिनेछ, त्यसैले जस्तोसुकै जोखिम उठाउन परे पनि त्यसलाई थामिराख्ने उसको निश्चय थियो। पोम्पेईले त्यस भगौडाको निकटबाट पछ्याए। जब उनी यरूशलेमतिर नजिकिँदै गए, आफ्नो चालप्रति पश्चात्ताप गर्न थालेको अरिस्टोबुलुस उनलाई भेट्न बाहिर निस्कियो, र पूर्ण अधीनता तथा ठूलो धनराशिको प्रतिज्ञा गरेर मामिलालाई मिलाउने प्रयत्न गर्‍यो। पोम्पेईले यो प्रस्ताव स्वीकार गरेर, सैनिकहरूको एक दलको नेतृत्वमा गाबिनियुसलाई उक्त धनराशि लिन पठाए। तर जब त्यो प्रधान सेनानायक यरूशलेम आइपुग्यो, उसले आफ्ना विरुद्ध शहरका ढोकाहरू बन्द गरिएको भेट्टायो, र पर्खालहरूको माथिबाट उसलाई भनियो कि शहर उक्त सम्झौतामा अडिग रहनेछैन।”

“यस प्रकार दण्डविहीन रूपमा धोका नखाओस् भनेर पोम्पेले आफूसँग रोकेर राखेका अरिस्टोबुलसलाई फलामे बेडीमा हाल्यो, र तुरुन्तै आफ्नो समस्त सेनासहित यरूशलेमतर्फ अघि बढ्यो। अरिस्टोबुलसका पक्षधरहरू त्यस स्थानको रक्षा गर्न पक्षमा थिए; हाइर्कानसका पक्षधरहरू भने ढोकाहरू खोल्न पक्षमा थिए। पछिल्ला पक्षधरहरू बहुसंख्यक भएकाले, र प्रभावी भई विजयी ठहरिएकाले, पोम्पेलाई नगरमा स्वतन्त्र प्रवेश दिइयो। त्यसपछि अरिस्टोबुलसका अनुयायीहरू मन्दिरको पर्वतमा फिर्ता हटे, त्यस स्थानको रक्षा गर्न जति दृढसंकल्पित तिनीहरू थिए, त्यति नै त्यसलाई वशमा पार्न पोम्पे पनि दृढ थियो। तीन महिनाको अन्त्यमा पर्खालमा आक्रमण गर्न पर्याप्त हुने एक फाटो पारियो, र त्यो स्थान तरवारको धारमा कब्जा गरियो। त्यसपश्चात् भएको भयानक संहारमा बाह्र हजार मानिसहरू मारिए। इतिहासकार भन्छन्, त्यो अत्यन्त मार्मिक दृश्य थियो—त्यो समयमा ईश्वरीय सेवामा संलग्न याजकहरूलाई शान्त हात र अटल अभिप्रायसहित आफ्नो नियमित कार्यलाई निरन्तर अघि बढाइरहेको देख्नु; मानौँ उग्र कोलाहलप्रति तिनीहरू पूर्णतः अचेत थिए, यद्यपि तिनीहरूका चारैतिर तिनीहरूका मित्रहरू संहारमा परिरहेका थिए, र यद्यपि धेरैपटक तिनीहरूको आफ्नै रगत तिनीहरूका बलिहरूको रगतसँग मिसिएको थियो।”

“युद्धको अन्त्य गरेपछि, पोम्पेले यरूशलेमका पर्खालहरू ध्वस्त पारे, धेरै नगरहरूलाई यहूदियाको अधिकारक्षेत्रबाट सिरियाको अधिकारक्षेत्रमा सारे, र यहूदीहरूमाथि कर लगायो। यसरी पहिलो पटक यरूशलेम विजयद्वारा त्यस शक्तिको हातमा पर्‍यो, जसले “महिमामय भूमि”लाई आफ्नो फलामे पकडमा तबसम्म राख्ने थियो, जबसम्म त्यसलाई पूर्णतः नष्ट गरिसक्दैनथ्यो।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

“परमेश्वरका जनहरूका बीचमा कुनै विवाद वा उद्वेग छैन भन्ने तथ्यलाई तिनीहरूले शुद्ध सिद्धान्तलाई दृढतापूर्वक समातेका छन् भन्ने निर्णायक प्रमाणको रूपमा ग्रहण गर्नु हुँदैन। यस कुराको भय मान्नुपर्ने कारण छ कि तिनीहरूले सत्य र त्रुटिबीच स्पष्ट भेद गर्न सकेका नहुन सक्छन्। जब पवित्रशास्त्रको अनुसन्धानद्वारा कुनै नयाँ प्रश्नहरू उठाइँदैनन्, जब यस्तो मतभेद उत्पन्न हुँदैन जसले मानिसहरूलाई आफूसित सत्य छ भन्ने निश्चित गर्न बाइबल आफैँ खोजी गर्न प्रवृत्त गराओस्, तब प्राचीन कालमा जस्तै अहिले पनि धेरैजना परम्परामा अडिग रहनेछन् र आफूले केको उपासना गरिरहेका छन् भन्ने नजानी उपासना गर्नेछन्।”

“मलाई देखाइएको छ कि वर्तमान सत्यको ज्ञान भएको दाबी गर्ने धेरै जनाले आफूले के विश्वास गर्छन् भन्ने जान्दैनन्। तिनीहरूले आफ्नो विश्वासका प्रमाणहरू बुझ्दैनन्। वर्तमान समयको कार्यप्रति तिनीहरूमा उचित कदर छैन। जब परीक्षाको समय आउनेछ, अहिले अरूहरूलाई प्रचार गरिरहेका मानिसहरू पनि आफूले समातेका सिद्धान्तहरूको जाँच गर्दा, धेरै यस्ता कुराहरू भेट्टाउनेछन्, जसका लागि तिनीहरूले कुनै सन्तोषजनक कारण दिन सक्नेछैनन्। यसरी परीक्षित नहुन्जेल तिनीहरूले आफ्नो ठूलो अज्ञानतालाई जानेका थिएनन्। अनि मण्डलीमा पनि धेरै जना यस्ता छन्, जसले आफूले के विश्वास गर्छन् भन्ने बुझ्दछन् भनी ठान्छन्; तर, विवाद नउठुञ्जेल, तिनीहरूले आफ्नो कमजोरीलाई चिन्दैनन्। जब समान विश्वास भएकाहरूबाट अलग पारिएर आफ्नो विश्वासको व्याख्या गर्न एक्लै र केवल एक्लै उभिन बाध्य पारिन्छ, तब तिनीहरूले सत्यका रूपमा स्वीकार गरेका कुराहरूबारे आफ्ना विचारहरू कति अव्यवस्थित रहेछन् भन्ने देखेर अचम्म मान्नेछन्। निश्चय नै, हामीमध्ये जीवित परमेश्वरबाट विमुख हुने र मानिसतर्फ फर्कने, दैवीय बुद्धिको स्थानमा मानवीय बुद्धि राख्ने प्रवृत्ति भएको छ।”

“परमेश्वरले आफ्ना जनलाई जागृत तुल्याउनुहुनेछ; यदि अन्य उपायहरू असफल भए भने, तिनीहरूका बीचमा विधर्महरू प्रवेश गर्नेछन्, जसले तिनीहरूलाई चाल्नेछ, र भूसालाई गहुँबाट अलग पार्नेछ। प्रभुले उहाँको वचनमा विश्वास गर्ने सबैलाई निद्राबाट जाग्न आह्वान गर्नुहुन्छ। यस समयका लागि उपयुक्त बहुमूल्य ज्योति आएको छ। यो बाइबलको सत्य हो, जसले हाम्रो ठीक सामुन्ने रहेका संकटहरू देखाउँछ। यो ज्योतिले हामीलाई पवित्रशास्त्रको परिश्रमी अध्ययनतर्फ र हामीले धारण गरेका सिद्धान्तहरूको अत्यन्त सूक्ष्म परीक्षणतर्फ डोर्‍याउनुपर्छ। परमेश्वर चाहनुहुन्छ कि सत्यका सबै पक्ष र सिद्धान्तहरू प्रार्थना र उपवाससहित पूर्ण रूपमा तथा अटल लगनका साथ खोजी गरिऊन्। विश्वासीहरू सत्य के हो भन्ने विषयमा कल्पना र अस्पष्ट धारणाहरूमा विश्राम गर्नुहुँदैन। तिनीहरूको विश्वास परमेश्वरको वचनमा दृढतापूर्वक स्थापित हुनुपर्छ, ताकि जब परीक्षाको समय आउनेछ र तिनीहरू आफ्नो विश्वासको उत्तर दिन परिषद्हरूको सामु ल्याइनेछन्, तब तिनीहरूमा रहेको आशाको कारण नम्रता र भय सहित प्रस्तुत गर्न तिनीहरू सक्षम होऊन्।”

“उत्तेजित गर, उत्तेजित गर, उत्तेजित गर। हामीले संसारको समक्ष प्रस्तुत गर्ने विषयहरू हाम्रो लागि जीवित वास्तविकता हुनुपर्छ। हामीले विश्वासका आधारभूत धाराहरू ठानेका सिद्धान्तहरूको पक्षमा प्रतिरक्षा गर्दा, पूर्णतः ठोस नभएका तर्कहरूको प्रयोग आफूलाई कहिल्यै गर्न नदिने कुरा महत्त्वपूर्ण छ। यस्ता तर्कहरू प्रतिवादीलाई मौन तुल्याउन त सफल हुन सक्छन्, तर तिनीहरूले सत्यलाई आदर गर्दैनन्। हामीले यस्ता ठोस तर्कहरू प्रस्तुत गर्नुपर्छ, जसले केवल हाम्रा विरोधीहरूलाई मौन तुल्याउने मात्र होइन, तर अत्यन्त निकट र गहन जाँचको पनि सामना गर्न सकून्। आफूलाई विवादकला-सम्पन्न बनाएका मानिसहरूसँग यो ठूलो खतरा हुन्छ कि तिनीहरूले परमेश्वरको वचनलाई निष्पक्षतापूर्वक व्यवहार नगर्न सक्छन्। कुनै विरोधीसँग सामना गर्दा, उसको मनमा दृढ विश्वस्तता जगाउने प्रकारले विषयहरू प्रस्तुत गर्नु नै हाम्रो हार्दिक प्रयत्न हुनुपर्छ, केवल विश्वासीलाई आत्मविश्वास दिलाउने प्रयास मात्र होइन।”

“मानिसको बौद्धिक उन्नति जति नै भएको होस्, उसले एक क्षणको निम्ति पनि यो नठानोस् कि अझ ठूलो ज्योतिको लागि धर्मशास्त्रहरूको गहन र निरन्तर अन्वेषणको आवश्यकता छैन। एक प्रजाको रूपमा हामी प्रत्येकलाई व्यक्तिगत रूपमा भविष्यवाणीका विद्यार्थी हुन बोलाइएको छ। हामीले गम्भीर तत्परतासाथ निगरानी गर्नुपर्छ, ताकि परमेश्वरले हामीसमक्ष प्रस्तुत गर्नुहुने ज्योतिको कुनै किरणलाई हामी छुटाउन नदिऔँ। हामीले सत्यका पहिलो झल्काहरू समात्नुपर्छ; अनि प्रार्थनापूर्ण अध्ययनद्वारा अझ स्पष्ट ज्योति प्राप्त गर्न सकिन्छ, जसलाई अरूहरूका सामु प्रस्तुत गर्न सकिन्छ।”

“जब परमेश्वरका जनहरू आफ्नो वर्तमान ज्ञानप्रकाशमा निश्चिन्त र सन्तुष्ट हुन्छन्, तब हामी निश्चित हुन सक्छौँ कि उहाँले तिनीहरूलाई अनुग्रह गर्नुहुनेछैन। उहाँको इच्छा यो हो कि तिनीहरूका लागि चम्किरहेको बढ्दो र निरन्तर बढ्दै जाने ज्योति ग्रहण गर्न तिनीहरू सधैँ अगाडि बढिरहून्। मण्डलीको वर्तमान मनोवृत्ति परमेश्वरलाई प्रसन्न तुल्याउने किसिमको छैन। त्यहाँ आत्मविश्वास यस्तो प्रकारले प्रवेश गरेको छ कि त्यसले तिनीहरूलाई अझ बढी सत्य र अझ महान् ज्योतिका कुनै आवश्यकता छैन भन्ने महसुस गराएको छ। हामी यस्तो समयमा जीवित छौँ, जब शैतान हाम्रो दाहिने र देब्रेतर्फ, हाम्रो अगाडि र पछाडि कार्यरत छ; तर पनि एक जातिका रूपमा हामी निद्रामा छौँ। परमेश्वरको इच्छा छ कि उहाँका जनहरूलाई कार्यका लागि जागृत तुल्याउने एउटा स्वर सुनिनुपर्छ।” टेस्टिमोनिज, खण्ड ५, ७०७, ७०८।