दानियेलको पुस्तक - एक सय पैंसट्ठी

अब हामी सिकन्दर महानको आकस्मिक मृत्यु पश्चात् घटित भएको इतिहासलाई विचार गर्नेछौं, जसले सन् ५३८ देखि सन् १७९८ मा अन्त्यको समयसम्मलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

अन्ततः, सिकन्दर महान्‌को राज्य भङ्ग भएपछि, पूर्व राज्यको नियन्त्रणका लागि संघर्ष गर्नेहरू क्रमशः दुई प्रमुख राज्यहरूमा सीमित भए। एउटा राज्यले सिकन्दरको पूर्व साम्राज्यको दक्षिण भागमाथि नियन्त्रण राख्थ्यो, र अर्कोले उत्तर भागमाथि। त्यस बिन्दुदेखि भविष्यवाणीको वर्णनमा तिनीहरूलाई केवल “दक्षिणका राजा” र “उत्तरका राजा” भनेर चिनाइन्छ। एकपटक विश्व-प्रभुत्वको संघर्ष यस्तो चरणमा पुगेपछि, जहाँ त्यसलाई केवल उत्तरका राजा र दक्षिणका राजाबीचको संघर्षको रूपमा चित्रण गरिन्छ, ती दुई राज्यका प्रतीकहरू सम्पूर्ण अध्यायभरि निरन्तर रहिरहन्छन्।

पाँचौँ पदमा दक्षिणका राजा स्थापित हुन्छन्, र तिनी शक्तिशाली छन्; तर उत्तरका राजा पनि शक्तिशाली छन् र उनको राज्य अझ ठूलो छ। त्यसपछि छैटौँ पदमा दक्षिणका राजाले उत्तरको राज्यसँग एक सन्धि–गठबन्धनको प्रस्ताव राख्छन्। शान्ति–सन्धि दक्षिणका राजाले आफ्नी छोरी उत्तरका राजालाई दिएर सुनिश्चित गरिन्छ, ताकि उत्तरका राजाले उनीसँग विवाह गर्न सकून् र पारिवारिक बन्धनद्वारा तिनीहरूको गठबन्धनलाई अनुमोदित गरून्। उत्तरका राजाले यसमा सहमति जनाए, आफ्नी पत्नीलाई अलग राखे, र दक्षिणबाट आएकी राजकुमारीसँग विवाह गरे, र त्यसरी त्यो गठबन्धन प्रारम्भ भयो।

अन्ततः दक्षिणकी राजकुमारीले एक पुत्र जन्माउँछिन्, तर अन्तमा उत्तरका राजा आफ्नी नयाँ रानीदेखि दिक्क भई, जसरी उनले आफ्नी पहिलो रानीलाई अलग गरेका थिए त्यसरी नै उनलाई पनि अलग गर्छन्, र आफ्नी पहिलो रानीलाई पुनः ग्रहण गर्छन्; तर मूल रानी पुनर्स्थापित भई अवसर पाउनासाथ, उनी उत्तरका राजालाई, उनकी दक्षिणकी दुलहीलाई, उनको सन्तानलाई, र उनका सम्पूर्ण मिश्रेली अनुचरवर्गलाई मार्छिन्। मूल रानीद्वारा दक्षिणकी राजकुमारी र उनका सन्तानको हत्या गरिएको यस कार्यले दक्षिणकी राजकुमारीको परिवारलाई क्रोधित तुल्याउँछ, र उनका भाइहरूमध्ये एकजनाले सेना खडा गरी उत्तरको राज्यमा आक्रमण गर्छ।

दक्षिणी सेना उत्तरी राजामाथि विजयी हुन्छ, र उत्तरी राजाको हत्या गर्ने पहिलो पत्नीले त्यसपछि उनका दक्षिणी वधू र सन्तानलाई मृत्युदण्ड दिन्छिन्। पहिलो पत्नीका छोरा, जो आफ्ना पिताको मृत्युपछि उत्तरका शासनरत राजाको रूपमा स्थापित गरिएको थियो, पक्राउ पर्छ र दक्षिणी राजाद्वारा मिश्र फर्काइन्छ, साथै अघिल्ला युद्धहरूमा उत्तरी राज्यले दक्षिणी राज्यबाट लगेका केही मिश्रेली कलाकृतिहरू र मूर्तिहरू पनि साथ लगिन्छन्। मिश्रमा पुगेपछि पक्राउ परेका उत्तरी राजा घोडाबाट खसेर मर्छ। उरियाह स्मिथले यस इतिहासलाई निम्नानुसार पहिचान गर्छन्।

रोमको, र यसकारण उत्तरका राजाको, एउटा भविष्यसूचक विशेषता यो हो कि सिंहासनमा स्थापित हुनका लागि तीनवटा भौगोलिक अवरोधहरू विजित गर्नुपर्छ। अलेक्जेन्डरको भङ्ग भएको राज्यको परिणामस्वरूप उत्तरका राजामध्ये पहिलो राजा सेल्युकस निकेटरद्वारा स्थापित भयो, जसले ई.पू. ३१६ देखि ३१२ को बीचमा केही समय प्टोलेमी (दक्षिणका राजा) का सेनापतिको रूपमा सेवा गरेको थियो। पद पाँचले यस तथ्यलाई यसरी सम्बोधन गर्छ: “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” प्टोलेमी दक्षिणका राजा थिए, र तिनका एक सेनापति (तिनका प्रधानहरूमध्ये एक) थिए, जो प्टोलेमीभन्दा अझ बलियो बन्ने नियतिमा थिए, र पद पाँचको अन्तिम वाक्यांश यसो भन्छ, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” प्टोलेमीका सेनापति सेल्युकस नै उत्तरका पहिलो राजा बन्ने थिए। तर सेल्युकस उत्तरका राजा बन्नका लागि दक्षिणका राजाबाट अलग हुनुपर्थ्यो, र त्यसपछि तीनवटा भौगोलिक क्षेत्रहरू विजय गर्नुपर्थ्यो।

सेल्युकसले विजय गरेको पहिलो क्षेत्र ईसा पूर्व 301 मा पूर्व थियो। त्यसपछि उनले ईसा पूर्व 286 मा पश्चिममाथि विजय गरे (जुन कास्सान्दरका उत्तराधिकारीले अधीनमा राखेको थियो), अनि त्यसपछि उनले ईसा पूर्व 281 मा लिसिमाखुसलाई पराजित गर्दा उत्तरतर्फ आफ्नो तेस्रो क्षेत्र अधीनमा लिए। उत्तरका राजा ईसा पूर्व 281 मा सिंहासनमा स्थापित भए।

पछि दक्षिणका राजासँग गरिएको शान्ति-सन्धि ई.पू. 252 मा सम्पन्न भयो। छ वर्षपछि, ई.पू. 246 मा, बेरेनिसे (दक्षिणकी राजकुमारी), उनका छोरा, र उनको सम्पूर्ण साथसङ्गीलाई मृत्युदण्ड दिइयो। त्यसपछि दक्षिणका राजाले लाओडिसेका छोरा, सेल्युकस क्यालिनिकसलाई बन्दी बनाएर आफूसँगै मिश्रमा लगे, जहाँ घोडाबाट लडेर उसको मृत्यु भयो। उत्तरका पहिलो राजाको शासन ई.पू. 281 देखि ई.पू. 246 सम्म रह्यो, जुन पैंतीस वर्ष हुन्छ।

अध्याय एघारको उत्तरका पहिलो राजाले सिंहासनमा स्थापित हुनका लागि तीनवटा भौगोलिक अवरोधहरूलाई विजित गर्‍यो। मूर्तिपूजक रोमले पनि सिंहासनमा स्थापित हुनका लागि तीनवटा भौगोलिक अवरोधहरूलाई विजित गर्‍यो [दानिय्येल ८:९ हेर्नुहोस्], र पोपीय रोमले पनि सिंहासनमा स्थापित हुनका लागि तीनवटा भौगोलिक अवरोधहरूलाई विजित गर्‍यो [दानिय्येल ७:२० हेर्नुहोस्]। आधुनिक रोमले पनि सिंहासनमा स्थापित हुनका लागि तीनवटा भौगोलिक अवरोधहरूलाई विजित गर्दछ [दानिय्येल ११:४०–४३ हेर्नुहोस्]।

एकपटक सिंहासनमा स्थापित भएपछि, उत्तरका प्रथम राजाले पैंतीस वर्ष शासन गरे। एकपटक सिंहासनमा स्थापित भएपछि, मूर्तिपूजक रोमले “एक समय” (तीन सय साठी वर्ष) शासन गर्‍यो। एकपटक सिंहासनमा स्थापित भएपछि, पोपीय रोमले “एक समय, समयहरू, र आधा समय” (एक हजार दुई सय साठी वर्ष) शासन गर्‍यो। एकपटक सिंहासनमा स्थापित भएपछि, आधुनिक रोमले प्रतीकात्मक बयालीस महिना (“एक घडी” भनेर पनि उल्लेख गरिएको) शासन गर्नेछ।

बहिनी ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि “दानियेल अध्याय एघारमा अभिलेख गरिएको इतिहासको धेरै अंश फेरि दोहोरिनेछ।” त्यसपछि उहाँले एकतीसदेखि छत्तीस पदसम्म उद्धृत गर्नुहुन्छ, र भन्नुहुन्छ, “यी शब्दहरूमा वर्णन गरिएकाजस्ता दृश्यहरू घटित हुनेछन्।” ती पदहरूमा पापीय रोम (उजाड पार्ने घृणित कुरा) सन् ५३८ मा सिंहासनमा “स्थापित” गरिन्छ, र त्यसपछि यसले “धेरै दिन” (एक हजार दुई सय साठी वर्ष) सम्म परमेश्वरका जनहरूलाई सताउँछ, जबसम्म पहिलो “क्रोध” सन् १७९८ मा पूरा हुँदैन। एकतीसदेखि छत्तीस पदसम्मको इतिहास अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरूमा दोहोरिन्छ, तर यो इतिहास पाँचदेखि नौ पदहरूमा पनि पूर्णतः प्रतिरूपित गरिएको थियो।

ई.पू. 281 मा उत्तरका राजाको रूपमा सेल्युकसको स्थापना, सन् 538 सँग मेल खान्छ। दुवैले तीन भौगोलिक अवरोधहरूको विजयको समापनमा उत्तरका राजाको सिंहासनारोहणलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। पोपसत्ताको शासनकाल विभिन्न तरिकाले व्यक्त गरिएको छ; एक हजार दुई सय साठी दिन, बयालीस महिना, एक काल, दुई काल र आधा काल, एक अवकाश, र साढे तीन वर्ष। सेल्युकसको शासन पैंतीस वर्षसम्म थियो, र पैंतीसको दशांश, वा दशमांश, साढे तीन हुन्छ। पैंतीस वर्षको दशांशलाई “तीन-बिन्दु-पाँच” (3.5) वर्षको रूपमा पनि व्यक्त गरिन्छ। “साढे तीन” पोपसत्ताको शासनकालको एउटा प्रतीक हो।

१७९८ मा दक्षिणका राजाले, नापोलियन बोनापार्टले (अर्थात् “भाग्यमानी पुत्र”), पोपलाई बन्दी बनाउन आफ्ना सेनापतिलाई पठाउँदा पोपतन्त्रले आफ्नो घातक घाउ प्राप्त गर्‍यो। एक वर्षपछि, १७९९ मा, पोप निर्वासनमा मरे, ठीक त्यसरी नै जसरी दक्षिणका राजाद्वारा बन्दी बनाइएका उत्तरका प्रथम राजा पनि मरे। सेल्युकस कालिनिकस मिश्रमा बन्दी अवस्थामा घोडाबाट खसेर मरे। पोप नै त्यो पशुमाथि सवार हुने व्यक्ति थियो। त्यस पशुले पोपले आफ्ना शैतानी कार्यहरू सम्पन्न गर्न प्रयोग गरेको राजनीतिक व्यवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो। त्यो पशु १७९८ मा मारियो, र त्यस पशुमाथि सवार भई त्यसमाथि शासन गर्ने पोप एक वर्षपछि मरे। सेल्युकस कालिनिकस घोडाबाट खसेर मरे (अर्थात् उसले सवारी गरेको पशुबाट)। १७९८ र १७९९ मा पोपतन्त्रको बन्दीपन उत्तरका प्रथम राजाको बन्दीपनद्वारा पूर्णतः पूर्वछायित गरिएको थियो।

दक्षिणका राजाको क्रोध उत्तरका राजामाथि ल्याउने कुरा एउटा भङ्ग गरिएको शान्ति-सन्धि थियो, जसको प्रतीक दक्षिणकी दुलही बेरेनिसलाई अलग गरिनु र त्यसपश्चात् लाओडिसको हातबाट उनको मृत्यु हुनु थियो। नेपोलियनले सन् १७९७ मा क्रान्तिकारी फ्रान्स र पोपीय राज्यहरूबीच एउटा शान्ति-सन्धि गरेको थियो। उक्त सन्धिलाई इटालीको अन्कोनास्थित तोलेन्टिनो नगरको नामबाट नामकरण गरिएको थियो, जहाँ त्यो सन्धिमा हस्ताक्षर गरिएको थियो। फ्रान्सले पोपलाई बन्दी बनाएपछि यो सन्धि आधिकारिक रूपमा फेब्रुअरी, १७९८ मा अन्त्य भयो। उक्त सन्धि रद्द गरिनुको कारण फ्रान्सले आफ्नो क्रान्ति फैलाउने प्रयास गर्नु थियो।

नेपोलियनका जनरल ड्युफो १७९७ मा रोममा थिए, फ्रान्सको त्यतिबेलाको सत्तारूढ सरकार डाइरेक्टरीद्वारा पठाइएको फ्रान्सेली अभियानकारी सेनाको एक भागको रूपमा। इटालीतर्फको फ्रान्सेली अभियानको उद्देश्य, जसअन्तर्गत जनरल ड्युफोको रोममा उपस्थिति पनि समावेश थियो, रोमन गणतन्त्रलाई समर्थन गर्नु थियो, जुन इटालियन प्रायद्वीपमा फ्रान्सेली क्रान्तिकारी शक्तिहरूद्वारा स्थापित अल्पकालीन आश्रित राज्य थियो। यस अवधिमा फ्रान्सेलीहरू क्रान्तिकारी आन्दोलनहरूलाई समर्थन गर्न र सम्पूर्ण युरोपभरि क्रान्तिकारी आदर्शहरू फैलाउन सक्रिय रूपमा संलग्न थिए। इटालीमा उनीहरूले राजतन्त्रहरूलाई उल्ट्याई फ्रान्सेली गणतन्त्रको नमूनामा आधारित गणतन्त्रहरू स्थापना गर्न खोजेका थिए।

रोममा डुफोटको उपस्थिति र कार्यहरूले पोपका राज्यहरूका समर्थकहरू तथा स्थानीय अभिजात वर्गसमेतका रूढीवादी गुटहरूबाट विरोध उत्पन्न गराए। सन् १७९७ को डिसेम्बरमा, फ्रान्सेली सेनाहरू र पोपका राज्यहरूका समर्थकहरूबीच भएको एक भिडन्तका क्रममा, जनरल डुफोटको हत्या गरियो, र यसरी अर्को वर्ष पोपलाई बन्दी बनाउन नेपोलियनले जनरल बेर्थिएरलाई पठाउने बहाना स्थापित भयो। दक्षिण र उत्तरका राजाहरूबीच भएको एउटा भंग भएको शान्ति-सन्धिले, दुवै इतिहासमा, उत्तरका राजालाई दक्षिणका राजाले बन्दी बनाउनुका लागि प्रेरणा प्रदान गर्‍यो।

आठौँ पदमा यसो भनिएको छ, “उहाँले तिनीहरूका देवताहरूलाई, तिनीहरूका राजकुमारहरूसहित, र चाँदी तथा सुनका तिनीहरूका बहुमूल्य भाँडाकुँडाहरूलाई पनि बन्दी बनाएर मिस्रमा लैजानेछन्।” यस पदको परिपूर्तिमा जब प्टोलमी मिस्रमा फर्के, तब मिस्रीहरूले उनलाई “युएरगेतेस” (उपकारी) भन्ने उपाधि दिए, किनकि उत्तरका राजाले पहिल्यै तिनीहरूबाट लगेको तिनीहरूका मूर्तिहरू र कलात्मक वस्तुहरू फिर्ता ल्याउने उनको कार्यप्रति सम्मानस्वरूप यो उपाधि प्रदान गरिएको थियो। सन् १७९८ मा, फ्रान्सेलीहरूले रोम लुटेको घटना घट्यो। इतिहासकारहरूले अभिलेख गरेका छन् कि केवल एकै दिनमा, कडा सैनिक पहराबीच, पाँच सय घोडाले तानेका गाडीहरू शहरबाट निस्कँदै गरेको देखिएको थियो।

यस जुलुसमा प्राचीन मूर्तिकलाहरू र पुनर्जागरणकालीन चित्रकलाहरूको अत्यन्त विशाल संख्या समाविष्ट थियो, जसलाई फ्रान्सले टोलेंटिनोको भंग गरिएको शान्ति-सन्धिअनुसार आफ्नो अधिकारमा लिइरहेको थियो। ती कलाकृतिहरूमध्ये Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, तथा Tiber र Nile का विशालकाय मूर्तिहरू; Raphael का टेपेस्ट्रीहरू र चित्रहरू, जसमा the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; तथा अरू धेरै कृतिहरू समाविष्ट थिए। यी चोरी गरिएका धनसम्पदाहरू 1807 मा खोलिएको Louvre भित्रको Musee Napoleonian मा प्रदर्शित गरिनु अघि अझै केही वर्ष बिते। जसरी Ptolemy मिश्रवासीहरूका धनसम्पदा फिर्ता गराएको कारण प्रशंसित भएको थियो, त्यसरी नै रोमबाट लगिएका धनसम्पदाहरू Napoleon को नामबाट नामकरण गरिएको सङ्ग्रहालयको भागमा राखिए।

पाँचौँदेखि नवौँ पदसम्म ५३८ सालमा आरम्भ भई १७९८ र १७९९ मा समाप्त हुने इतिहाससँग पूर्ण समानान्तर छन्। तिनीहरू एकतीसौँदेखि छत्तीसौँ पदहरूसँग मेल खान्छन्, जसको प्रतिनिधित्व अध्यायका अन्तिम छ पदहरूमा गरिएको छ; ती पदहरूले आधुनिक रोमको अन्तिम सशक्तीकरणको वर्णन गर्छन्, जब त्यसले तीनवटा अवरोधहरूलाई जित्छ, र अन्ततः सहायताका लागि कोही पनि नभई आफ्नो अन्तमा पुग्छ। त्यसपछि दशौँ पदले १९८९ को इतिहासलाई सम्बोधन गर्छ।

दशौँ पदको ऐतिहासिक परिपूर्ति सन् १९८९ को प्रतिरूप हो, जब पोपसत्ता, रोनाल्ड रेगनसँगको गोप्य गठबन्धनमा, सोभियत संघमाथि “उर्लियो” र “पार भयो”, र पेरेस्त्रोइकाको परिणामस्वरूप सोभियत संघ (USSR) विघटित हुँदा त्यसको केवल किल्ला (रूस) मात्र बाँकी रह्यो।

दशौँ पदको इतिहासले ई.पू. २४६ मा दक्षिणका राजाद्वारा उत्तरका राजाको विजयमाथि गरिएको प्रतिशोधलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र सन् १७९८ मा दक्षिणका राजाद्वारा उत्तरका राजाको विजयमाथि गरिएको प्रतिशोधको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ। चालीसौँ पद सन् १७९८ मा अन्त्यकालसँगै आरम्भ भयो, जब दक्षिणका राजा (नास्तिक फ्रान्स) ले उत्तरका राजा (पापीय शक्ति) माथि घातक घाउ पुर्‍यायो, र सन् १९८९ मा अन्त्यकालमै सोभियत संघको पतनसँग यसको पूर्ति भयो। सन् १७९८ को अन्त्यकाललाई चालीसौँ पदमा यस वाक्यांशद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ: “अनि अन्त्यकालमा दक्षिणका राजाले उसलाई धक्का दिनेछ।” पदको अन्तिम भागलाई अलग गर्ने “कोलन” (:) ले सन् १९८९ को अर्को “अन्त्यकाल” लाई संकेत गर्दछ। “अनि उत्तरका राजा रथहरू, अश्वारोहीहरू, र धेरै जहाजहरूसहित आँधीझैँ उसको विरुद्ध आउनेछ; अनि ऊ देशहरूमा प्रवेश गर्नेछ, र उर्लेर पार जानेछ।”

हामी यस अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।