दानिएलको पुस्तक - संख्या सत्रह

बहिनी ह्वाइटले दुराको मैदानमा रहेको सुनको प्रतिमालाई प्रायः आइतवारको व्यवस्थाको रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ।

यस विशेष अंशमा सिस्टर ह्वाइटले सपन्याहको पुस्तकलाई सन्दर्भ गर्नुहुन्छ, र त्यसो गर्दा उनले दानिएल अध्याय दुई र अध्याय तीनको भविष्यवाणीसम्बन्धी सम्बन्धलाई अझ थप स्पष्ट पार्छिन्। सपन्याहले परमेश्वरका जनहरूले आदेश जारी हुनुअघि एकसाथ भेला हुनुपर्ने कुरा देखाउँछन्। उनले तुरहीको एउटा सन्देशको पनि पहिचान गराउँछन्, जुन सहरहरू (राज्यहरू) र गढहरू (मण्डलीहरू) विरुद्ध निर्देशित चेतावनी-सन्देशको प्रतीक हो। उनले एउटा भेला हुने कार्यको पनि पहिचान गराउँछन्, जुन लैव्यव्यवस्था छब्बीसको प्रार्थना अर्पण गरिँदा घटित हुने “सात पल्ट” को तत्त्व हो। उनले “अवाञ्छित जाति” को पनि पहिचान गराउँछन्, र यस सम्पूर्ण क्रममा आइतबारको व्यवस्थाबाट आरम्भ भई ख्रीष्टको दोस्रो आगमनसम्म तीव्र हुँदै जाने परमेश्वरको कार्यकारी न्यायको आगमनमाथि जोड दिन्छन्।

आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी आदेशभन्दा पहिले पशुको प्रतिमाको गठन हुन्छ। पशुको प्रतिमाको गठन नै त्यो दृश्यात्मक परीक्षा हो, जसले परमेश्वरका ती जनहरूलाई सामना गर्छ, जसले यसअघि आहारसम्बन्धी परीक्षा पार गरिसकेका छन्। आदेशअघि, जुन तेस्रो (लिटमस परीक्षा) हो, सपन्याहले “इच्छा नगरिएको जाति” भनेर चिनाएका परमेश्वरका जनहरूलाई एकसाथ भेला हुन बोलाइन्छ। इजकिएलको पहिलो भविष्यवाणी नै भेला हुने सन्देश हो, तर यो केवल तिनीहरूका लागि मात्र पूरा हुन्छ, जसले आफ्नो छरिएको अवस्थालाई चिन्छन् र दानियेलले अध्याय नौमा गरेझैँ लैव्यव्यवस्था २६ को प्रार्थना गर्छन्।

शास्त्रहरूमा “पराक्रमी मानिस” भनेको शक्ति भएको मानिस हो, र “पराक्रमी मानिस” को पहिलो उल्लेख गिदोन हो।

सपन्याहमा पराक्रमी पुरुष, जो गिदोन पनि हो, उसले तीतो गरी कराउनुपर्छ। “कराउनु” भन्ने शब्द अन्तिम दिनहरूमा हुने मध्यरातको पुकारको प्रतीक हो, र “तीतो” भन्ने शब्दले धार्मिक आक्रोशलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। गिदोन, अथवा सपन्याहको “पराक्रमी पुरुष,” एलियाहको सन्देशको प्रतीक हो, जसलाई परमेश्वरका जनहरूलाई उनीहरूका पापहरू, र निश्चय नै तिनीहरूका पिताहरूका पापहरू पनि, देखाउने जिम्मेवारी दिइएको छ।

अन्तिम दिनहरूमा सबै अगमवक्ताहरू एकअर्कासँग सहमत छन्; त्यसैले यशैयाको तुरहीको सन्देश सपन्याहका पराक्रमी पुरुषको “पुकार” पनि हो, जो गिदोन हो, र तिनीहरू सबैले अन्तिम दिनहरूमा एलियाह सन्देशवाहक र उनको कार्यलाई चिनाउँदैछन्। यशैयामा निम्न पदहरूले तिनीहरूको पापलाई दुराग्रहको रूपमा चिनाउँछन्, किनकि तिनीहरू आफूहरूले वास्तवमै प्रभुको आराधना र सेवा गरिरहेका छौँ भनी विश्वास गर्छन्।

शक्तिशाली मानिसको तितो पुकार मध्यरातको पुकारको सन्देश हो, जसमा यो प्रकाशन समावेश छ कि July 18, 2020 परमप्रभुको विरुद्धको एक धृष्ट पाप थियो, जसको पश्चात्ताप गरिनु र स्वीकार गरिनु अनिवार्य छ। मध्यरातको पुकारको सन्देशका मूल तत्त्वहरू पशुको प्रतिमाको गठन, र त्यसपछिको संयुक्त राज्य अमेरिकामाथि, अनि त्यसपछि संसारमाथि, इस्लामद्वारा ल्याइएको न्याय हुन्।

प्रकाशको पुस्तक ११ का साढे तीन दिनको उजाडस्थानको अन्त्यमा जब लैव्यव्यवस्था २६ को प्रार्थना पूरा हुन्छ, तब बहुमूल्य र हीन छुट्याइनेछन्। बुद्धिमान् र मूर्खहरूसित या त सुनौलो तेल हुनेछ या त हुनेछैन, र त्यस समयमा तिनीहरू गिदोनका “एक जना मानिस” जस्तै हुनेछन्। सपन्याहको अनुसार, आइतबारको व्यवस्थाको आदेशभन्दा अघि, गिदोन—जो एलिया हुन्, जो इजकिएल हुन्, जो पराक्रमी मानिस हुन्—ले मध्यरातको पुकारको सन्देश प्रस्तुत गर्नेछन्, र त्यससँगै परमेश्वरका जनहरूलाई १८ जुलाई २०२० को भविष्यवाणीमा सहभागी भएको आफ्ना पाप देखाउने तीतोपन पनि हुनेछ, साथै त्यो भविष्यवाणी पूर्णतः असफल भएपछि त्यसलाई समर्थन गर्ने तिनीहरूको अनुचित प्रयास पनि।

सपन्याहले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको एकसाथ भेला हुने कार्यलाई पहिचान गराउँछन्, जुन आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी आदेश जारी हुनु अघि घटित हुन्छ। यो एकसाथ भेला हुनु इजकिएलको सैंतीसौँ अध्यायको पहिलो भविष्यवाणीमा पनि प्रतिरूपित गरिएको छ।

इजकिएलले प्रकाशको अध्याय एघारमा उल्लेख गरिएको त्यस शहरको सडकमा मृत अवस्थामा लडेका सुक्खा हड्डीहरूलाई भविष्यवाणी गरे, जहाँ हाम्रा प्रभु पनि क्रूसमा टाँगिनुभएको थियो। तिनीहरू पहिले एकसाथ भेला गरिन्छन्।

तीन दिन र आधा समाप्तितर्फ आइपुग्दै गर्दा तिनीहरू भेला गरिएका छन्। तीन दिन र आधाले मत्ती अध्याय पच्चीसको ढिलो हुने समयलाई जनाउँछ, तर यो लेवीव्यवस्था छब्बीसका “सात समय” को तितरबितर पारिनु पनि हो। जो भेला गरिएका छन्, तिनीहरू यसअघि तितरबितर पारिएका थिए, र सपन्याहले तिनीहरूलाई “इच्छा नगरिएको जाति” भनेर चिनाउँछन्। इच्छा नगरिएको त्यो जाति तिनै हुन् जो सडकहरूमा मरेका अवस्थामा थिए, जबकि संसारले तिनीहरूको मृत शरीरहरूका कारण हर्ष मनाइरहेको थियो; तर तिनीहरू भेला गरिन्छन्, र त्यसपछि अन्तिम दिनहरूको अजिङ्गर-शक्तिको आक्रमणको लक्ष्यबिन्दु हुने त्यो जाति बन्छन्, जसले टायरकी वेश्यालाई आफ्नो शिरका रूपमा उठाउँछन्।

तिनीहरूको अभिप्राय अन्तिम दिनहरूको आत्मिक इस्राएललाई लिएर नबूकदनेसरको आगोको भट्टीमा फ्याँक्नु हो। जब मृत हड्डीहरूले पहिलोपटक यशैयाको “स्वर” सुन्छन्, मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश पुकार्दै, तिनीहरू अझै साढे तीन दिनको उजाडस्थानमा नै हुन्छन्। त्यसपछि ख्रीष्टले पठाउनुहुनेछ भनी प्रतिज्ञा गर्नुभएको सान्त्वनादातालाई ग्रहण गर्ने वा अस्वीकार गर्ने छनोट तिनीहरूले गर्नैपर्छ, जसले जुलाई १८, २०२० को तिनीहरूको पापबारे तिनीहरूलाई दोषी ठहर्याउँछ।

उजाड स्थानमा पुकार गर्ने स्वरको कार्यलाई पहिचान गर्ने उक्त अंशमा केही अत्यन्त विस्तृत जानकारी छ। उसको सन्देश ख्रीष्टको चरित्रको प्रकाशमाथि आधारित हुनेछ, जसरी “महिमा,” जो ख्रीष्टको चरित्र हो, प्रकट गरिने तथ्यले जनाउँछ। परिवीक्षा-अवधिको समाप्ति हुनु ठीकअघि खोलिने येशू ख्रीष्टको प्रकाश ख्रीष्टको चरित्रको त्यही उन्मोचन हो, जसलाई उहाँको चरित्रको त्यस तत्त्वद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जुन अल्फा र ओमेगा भनेर प्रस्तुत गरिएको छ। यो पनि प्रकट गरिनेछ कि उहाँको चरित्र “सत्य” हो।

अर्को एउटा विवरण यो हो कि जब त्यो स्वर कराउन थाल्छ, तब पनि ऊ साढे तीन दिनको उजाडस्थानमै हुन्छ, किनकि ऊ उजाडस्थानमै कराइरहेको हुन्छ। भविष्यवाणीय रूपमा, जब उसको काम आरम्भ हुन्छ, तब दुई साक्षीहरू अझै पनि इजकिएलको उपत्यकाभित्र भएर जाने सडकमा मृत अवस्थामै रहेका हुन्छन्। अर्को विशेष तथ्य यो हो कि जब त्यो स्वरले आफ्नो काम आरम्भ गर्छ, सम्पूर्ण संसारलाई त्यस सन्देशमा पहुँच हुनेछ। अर्को अवलोकन यो हो कि त्यो सन्देश अन्तिम दिनहरूको अवधिमा दिइन्छ, जब ख्रीष्टले एक लाख चवालीस हजारका पापहरू मेटाइरहनुभएको हुन्छ, किनकि तिनीहरूको अधर्म क्षमा गरिएको छ। “पंक्तिमाथि पंक्ति” प्रकट गरिएको अर्को दुःखद तथ्य यो हो कि सुसमाचारका आवश्यकताहरू पूरा गर्नेहरू मात्र त्यस इतिहासमा सम्पन्न भइरहेको त्यो क्षमा प्राप्त गर्नेछन्।

लेवीयव्यवस्था छब्बीसको प्रार्थनासँग सम्बन्धित मागहरूप्रति प्रतिउत्तर दिनेहरू मात्रका पापहरू र तिनीहरूका पिताहरूका पापहरू मेटाइनेछन्, किनकि तिनीहरूले “तिनका सबै पापहरूको निम्ति दोब्बर” प्राप्त गरेका हुनेछन्। प्रभुको “हात,” जो तिनीहरूका पापहरू र तिनीहरूका पिताहरूका पापहरूसँग सम्बन्धित छ, पहिलो निराशाको प्रतीक हो, जहाँ प्रभुले एउटा यस्तो भूलमाथि आफ्नो हात राख्नुभयो जसले पहिलो निराशा उत्पन्न गर्‍यो। मिलेराइट इतिहासमा उहाँको हातले परमेश्वरका जनहरूलाई एउटा लुकेको सत्य देख्नबाट रोकेको थियो। त्यस इतिहासमा उहाँको हातले उहाँको दैवीय प्रबन्धलाई प्रतिनिधित्व गरेको थियो। अन्तिम दिनहरूमा उहाँको हातले परमेश्वरद्वारा प्रकट गरिएको सत्यलाई परमेश्वरका जनहरूले अस्वीकार गरेको कुरालाई जनाउँछ, र त्यसपछि उहाँको हातले उहाँको दैवीय न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

इजकिएलको पहिलो भविष्यवाणीको आवाजद्वारा मृतहरू एकसाथ स्वरूपित हुन्छन्, तर अझै पनि शक्तिशाली सेनाको रूपमा उभिएका हुँदैनन्। इजकिएल अध्याय सैंतीसको दोस्रो भविष्यवाणीले चारैतिरका हावाहरूबाट आउने श्वास ल्याएर त्यसलाई पूरा गर्दछ।

इजकिएलको भविष्यवाणीको त्यो सास छाप लगाउने सन्देश हो, किनकि त्यो चारै वायुतर्फबाट आउँछ।

चार वायूहरू पूर्वबाट उठ्छन्, र भविष्यवाणीगत रूपमा इस्लाम दुवै “पूर्वी वायु” र “पूर्वका सन्तानहरू” हो। इजकिएलको “श्वास,” जसले आकार पाएका शरीरहरूलाई “अत्यन्त ठूलो सेनामा” रूपान्तरित गर्छ, त्यही सन्देश हो जसले एक लाख चवालीस हजारलाई छाप लगाउँछ। प्रकाशको पुस्तकको सातौँ अध्यायको छाप लगाउने सन्देश पूर्वबाट उठ्छ। त्यो सन्देश मध्यरातको पुकारको सन्देश हो, र सपन्याहले त्यसलाई “पर्खालले घेरिएका सहरहरूका विरुद्ध, र अग्ला मीनारहरूका विरुद्ध” तुरहीको “चेतावनी” भनेर चिनाउँछन्।

एउटा मीनार मण्डलीको प्रतीक हो।

बाइबलको भविष्यवाणीमा एउटा सहर भनेको एउटा राज्य हो। पोपसत्ता “बाबेल,” “त्यो महान् सहर” हो। फ्रान्स र त्यसपछि संयुक्त राज्य अमेरिका “सदोम र मिश्र” को “महान् सहर” हुन्। यरूशलेम “महान् सहर” हो, जो स्वर्गबाट तल ओर्लेर आउँछ। सपन्याहको सन्देश सहरहरू र गढीहरूका विरुद्धमा, अर्थात् मण्डली र राज्यको संयोजनका विरुद्धमा हो, जुन परिभाषाअनुसार पशुको प्रतिरूप हो। यो दानियल अध्याय दुईको “गुप्त” सन्देश हो।

आइतबार-व्यवस्थाको आदेश जारी हुनुभन्दा ठीक अघि, अर्थात् दानियल अध्याय तीनको नबूकदनेसरको सुनको मूर्तिको परीक्षाको समयमा, मृत देहहरू जागृत हुन्छन् र एक शक्तिशाली सेनामा रूपान्तरित हुन्छन्, ताकि तिनीहरूले कलीसिया र राज्यको संयोजनको गठनलाई चिनाउने र त्यसको विरोध गर्ने सन्देश घोषणा गर्न सकून्; साथै, यसले इस्लाम नै त्यो ईश्वरीय साधन हो, जसलाई परमेश्वरले अतीतको इतिहासमा जसरी प्रयोग गर्नुभएको थियो, त्यसरी नै आइतबार-आराधनालाई लागू गर्नेहरूमाथि आफ्नो न्याय कार्यान्वयन गर्न प्रयोग गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा पनि चिनाउँछ। यस सन्देशले यो पनि चिनाउँछ कि जब त्यो मूर्ति पूर्ण रूपमा विकसित हुन्छ र पशुको छाप लागू गराउँछ, तब न्याय कार्यान्वित गरिनेछ।

दानियेल अध्याय ३ मा आइतबारको व्यवस्थासम्म पुर्‍याउने र त्यहीँ परिपक्वतामा पुग्ने पशुको प्रतिमाबारे कुनै प्रत्यक्ष सन्दर्भ छैन, तर पहिलो र दोस्रो सन्देशबिना तेस्रो सन्देश हुन सक्दैन; किनकि दानियेल अध्याय २ दानियेल अध्याय ३ मा प्रतिनिर्देशित सत्यहरूको प्रकटीकरणमा समावेश हुनैपर्छ। अध्याय २ को प्रतिमासम्बन्धी स्वप्नको “गुप्त कुरा” ले परमेश्वरका जनहरूलाई नबूकदनेसरको पशुको प्रतिमासम्बन्धी जीवन र मृत्युका निहितार्थहरू चिन्न आइपुगेको कुरा पहिचान गराउँछ।

पवित्र तर्कले यो माग गर्दछ कि जब नबूकदनेसरले आफ्नो सुनौलो मूर्तिको समर्पण-समारोह गर्ने निश्चय गर्यो, तब पहिले त्यो मूर्ति निर्माण गरिएको हुनुपर्थ्यो, र संगीतकारहरूले समारोहमा बजाउने संगीतको अभ्यास गर्नुपर्ने थियो। उत्खनन, जग हालिने, बाँसको मचान खडा गरिने, र कामदारहरूको आवतजावत हुने गरी केही समयावधि भरि निर्माणको अग्रिम तयारी भइरहेको हुनैपर्थ्यो, र त्यो तयारी नबूकदनेसरको सपनाको प्रतिमाको निर्माण थियो; तर नबूकदनेसरको अहंकारले बाइबल-भविष्यवाणीका सबै राज्यहरूको होइन, केवल एउटै पशुको मात्र प्रतिमा बनाउने निर्णय गर्यो। त्यस प्रतिमाको निर्माण नै त्यो परीक्षा हो, जुन कृपाको समय समाप्त हुनुअघि, र तिनीहरूलाई छाप लगाइनुअघि, संगीत बज्नुअघि, परमेश्वरका जनहरूले पार गर्नैपर्छ।

पवित्रीकृत तर्कले यो पनि चिन्हित गर्दछ कि सुनको मूर्तिको प्रतिष्ठाका लागि गरिएको अग्रिम तयारीका साक्षी शद्रक, मेशक र अबेदनगो मात्र हिब्रू दासहरू थिएनन्। उनीहरू त केवल त्यस्ता हिब्रूहरू थिए जसले ती तयारीहरूको निहितार्थलाई जीवन र मृत्युको चेतावनीको रूपमा बुझे, र आउँदै गरेको संकटका लागि आफ्नै व्यक्तिगत तयारी गरे।

यस लेखको आरम्भमा दिइएको सिस्टर ह्वाइटको उक्त अंशमा, उहाँले सपन्याहको आज्ञालाई केवल नबूकदनेसरको सुनको मूर्ति र आइतबारको व्यवस्थासँग मात्र समकक्ष राख्नुहुन्न, तर उहाँले यशैयाको अधर्मी आज्ञालाई पनि पहिचान गर्नुहुन्छ।

यशैयाहको “अन्यायी आज्ञा” भनेको आइतबारको व्यवस्था हो, र यही संयुक्त राज्यका लागि “भेटघाटको दिन” तथा “उजाडपन” हो, किनकि “राष्ट्रिय धर्मत्याग” पछि “राष्ट्रिय विनाश” आउँछ। यशैयाहका अनुसार, आइतबारको व्यवस्था, जुन नबूकदनेसरको सुनौलो मूर्ति पनि हो, त्यस समयमा “उजाडपन” “टाढाबाट आउनेछ।”

यशैयाहले यस खण्डलाई ढिलाइको समयको अन्त्यमा राख्छन्, किनकि त्यस बेला उहाँको “मुक्ति” अब “ढिलाइ” गर्नेछैन। यो प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारका साढे तीन दिनको अन्त्यमा हो। ढिलाइको समयको अन्त्य मध्यरातको पुकारको सन्देशको आगमनद्वारा चिह्नित हुन्छ, जब इजकिएलको महान् सेना उठेर खडा हुन्छ। तिनीहरू जब खडा हुन्छन्, तब तिनीहरू प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारमा एउटा ध्वजको रूपमा उठाइन्छन्।

प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारका दुई साक्षीहरू ध्वजाका रूपमा स्वर्गमा उक्लन्छन्, त्यही घडी भूकम्पसँगै, जुन आइतवारको व्यवस्था हो। त्यस समयमा, अथवा यूहन्नाले भनेझैँ, “त्यही घडीमा,” यशैया अध्याय छयालिसअनुसार, परमेश्वरले “त्यो मानिस” लाई बोलाउनुहुन्छ, जसले उहाँको योजना कार्यान्वयन गर्छ, र जो “पूर्वबाट आएको एक लोभी चरा” पनि हो। त्यो लोभी चरा, अर्थात् परमेश्वरले आफ्नो योजना कार्यान्वयन गर्न प्रयोग गर्नुहुने “त्यो मानिस,” “टाढाको देश” बाट आउँछ। यशैया अध्याय दसमा, “अन्यायी आज्ञा” को समयमा, जुन आइतवारको व्यवस्था हो, संयुक्त राज्य अमेरिकाको “उजाड” “टाढाबाट” आउँछ। “पूर्व” इस्लामको प्रतीक हो, किनकि भविष्यवाणीमा तिनीहरू दुवै “पूर्वका सन्तानहरू” र “पूर्वी बतास” हुन्। भविष्यवाणीमा “चरा” एउटा धर्म हो, जसरी बाबेललाई घृणित र अशुद्ध चराहरूले भरिएको पिँजडाका रूपमा चित्रण गरिएको छ। पूर्वको टाढाको देशबाट आउने “लोभी चरा” इस्लाम धर्म हो।

आधुनिक बेबिलोनको त्रि-एकताले शासनका तीन रूपहरूलाई, साथै धर्मका तीन रूपहरूलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छ। संयुक्त राष्ट्रसंघको धर्म आत्मावाद हो, संयुक्त राज्य अमेरिकाको धर्म धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवाद हो, र पोपको धर्म क्याथोलिकवाद हो। ती सबै धार्मिक विश्वास-प्रणालीहरूलाई कहिलेकाहीँ स्त्रीहरूका रूपमा, तर चराबाट पनि प्रतीकित गरिन्छ। यही संयुक्त राष्ट्रसंघको धार्मिक तथा राजनीतिक शक्ति—जसमा संयुक्त राज्य अमेरिका प्रमुख राजाको रूपमा रहेको छ—ले पोपतन्त्रलाई पृथ्वीको सिंहासनमा स्थापित गर्छ। जकरियाको पुस्तकमा, पोपलाई स्थापित गर्नेहरू दुई चरा हुन्; यही पोपलाई प्रेरित पावलले दोस्रो थिस्सलोनिकीमा “त्यो दुष्ट” भनेर चिनाएका छन्।

एपा भनेको नापतौल गर्न प्रयोग गरिने एउटा टोकरी हो। पापसी बीचमा बसेकी एपा, अथवा टोकरी, राख्ने ती दुई स्त्रीहरू दुई मण्डलीहरू हुन्। दुई धर्महरूले बाइबलमा “त्यो दुष्ट” भनेर परिभाषित गरिएको त्यस धर्मलाई लिएर शिनारको देशमा त्यसका लागि एउटा घर बनाउनेछन्। शिनार भनेको बाबेलको अर्को नाम हो, र अन्तिम दिनहरूमा क्याथोलिक मण्डली महान् बाबेल हो।

बाबेलमा त्यस दुष्टा स्त्रीलाई “स्थापित” गर्ने ती दुई स्त्रीहरूको “पखेटाहरूमा बतास” छ। ती स्त्रीहरू चराहरू पनि हुन्, किनकि तिनीहरूसँग “पखेटा” छन्, र त्यस स्त्रीलाई स्थापित गर्ने तिनीहरूको औचित्य इस्लामको “बतास” हो, किनकि इस्लामले हरेक मानिसको हातलाई एकसाथ ल्याउँछ। माथि उठाइएकी त्यो स्त्री सन् १७९८ मा लागेको आफ्नो घातक घाउदेखि नै एफाहभित्र बन्दी बनाइएकी थिई, किनकि ऊ रहेकी एफाहको मुखमाथि सीसाको ढकनी राखिएको थियो। तर जब नबूकदनेसरको आराधना-समारोहको संगीत आरम्भ हुन्छ, तब धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवाद र स्पिरिचुअलिज्मका ती दुई स्त्रीहरूले त्यस सीसाको ढकनी हटाउँछन्, र सातमध्ये एक भएको आठौँ शिरलाई माथि उठाउँछन्।

त्रिविध एकताले पोपसत्तालाई शिरका रूपमा उचाल्छ, किनकि तिनीहरूको अभिप्राय अभिलषित नगरिएको जातिलाई नष्ट गर्नु हो।

एउटा चरा एउटा धर्म हो, र “पूर्वबाट आउने लुटाहा चरा” जसलाई परमेश्वरले आइतबारको व्यवस्थाको “घडी” मा, जब मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश घोषणा गरिँदै हुन्छ, बोलाउनुहुन्छ, त्यो इस्लाम हो। त्यसैले ठीक त्यही घडीमा, जब पुनर्जीवित मृतकहरू निशानका रूपमा स्वर्गतिर उक्लन्छन्, इस्लामको “तेस्रो हाय” चाँडै आउँछ। यही कारणले यशैयाले अध्याय दशको पद एकमा यसो भन्छन्, “हाय” ती मानिसहरूलाई जसले अन्यायी आदेशहरू जारी गर्छन्। प्रकाशको पुस्तकका “हाय”-हरू इस्लाम हुन्, र इस्लाम नै त्यो ईश्वरीय न्याय, वा साधन, वा लाठी (यशैया 10:5) हो, जसलाई परमेश्वरले आइतबारको आराधना लागू गरेको कारण संयुक्त राज्य अमेरिकालाई दण्ड दिन प्रयोग गर्नुहुन्छ।

यशैया अध्याय छयालीसले “पूर्वबाट आउने भयानक शिकारी चरालाई” “मेरो सल्लाह पूरा गर्ने मानिस” भनी चिनाउँछ। त्यो “मानिस” इस्लाम हो, र उसलाई “टाढाको देशबाट” आएको भनिएको छ, किनकि परमेश्वरले आइतबारको पालन लागू गरिनुको कारण संयुक्त राज्य अमेरिकामाथि, र त्यसपछि संसारमाथि, न्याय गर्न “अभिप्राय” गर्नुभएको थियो; जसरी उहाँले पहिलेका समयमा मूर्तिपूजक रोम र पहिलो चार तुरहीहरूसँग, अनि त्यसपछि पोपीय रोमसँग पाँचौँ र छैटौँ “हाय” तुरहीहरूमा गर्नुभयो। यशैया अध्याय छयालीसमा उहाँको उद्देश्य “पूर्वबाट आउने भयानक शिकारी चरा” लाई बोलाउनु हो, र उहाँ आफ्नो सल्लाह र उद्देश्य बुझ्न चाहने आफ्ना जनहरूलाई यसरी जानकारी दिनुहुन्छ: “प्राचीनकालका अघिल्ला कुराहरू सम्झ; किनकि म नै परमेश्वर हुँ, र मबाहेक अरू कोही छैन; म परमेश्वर हुँ, र म जस्तो कोही छैन, आरम्भदेखि अन्तको घोषणा गर्ने, र प्राचीनकालदेखि अहिलेसम्म नभएका कुराहरू बताउने, यसो भन्दै, मेरो सल्लाह स्थिर रहनेछ, र म मेरो सम्पूर्ण इच्छा पूरा गर्नेछु।”

यशैया अध्याय १० को पद ३ मा, यशैयाले तीनवटा महत्त्वपूर्ण प्रश्नहरू अभिलेख गरेका छन्:

अन्तिम प्रश्नले यो पहिचान गर्दछ कि अन्यायी आज्ञाद्वारा गौरवशाली देशले आफ्नो गौरव गुमाउँछ। संयुक्त राज्य अमेरिकाको गौरव संविधान हो, जुन आइतबारसम्बन्धी व्यवस्थाद्वारा पूर्ण रूपमा उल्टाइन्छ।

संविधान नै त्यही महिमालाई चिनाउँछ, जुन आइतवारको व्यवस्थाको समयमा धूलोमा छाडिन्छ।

यशैयाहको “अधर्मी आज्ञा,” अर्थात् आइतबारको व्यवस्था, लागू हुँदा संयुक्त राज्य अमेरिकाको महिमा अन्त हुन्छ, र त्यसपछि तेस्रो “हाय” को इस्लामको आक्रमणको सामना गर्न सहायता प्राप्त गर्न भविष्यवाणीअनुसार संयुक्त राष्ट्रसंघतर्फ—प्रकाशको पुस्तक अध्याय सत्रको दस-राजाको महासंघतर्फ—पलायन गर्दा, यशैयाहको दोस्रो प्रश्नको उत्तर तुरुन्तै दिन्छ। तीनवटा प्रश्नहरूमध्ये पहिलो प्रश्नले आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी त्यस उजाडको परिवेश पहिचान गर्दछ, जसले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई सम्पूर्ण संसारलाई मण्डली र राज्यको संयोजन स्वीकार गराउन बाध्य पार्ने आफ्नो अर्को कार्य आरम्भ गराउँछ; यो संयोजन संयुक्त राष्ट्रसंघ र क्याथोलिक चर्चको एकीकरणद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जहाँ त्यस अपवित्र सम्बन्धमाथि पोपको नियन्त्रण रहन्छ। त्यसले त्यस उजाडलाई “भेटघाटको दिन” भनी सम्बोधन गर्दछ। यी सबै भविष्यसूचक यथार्थताहरू सुनको मूर्तिको निम्ति नबूकदनेस्सरको समर्पण-सभासँग मेल खान्छन्।

हामी अर्को लेखमा दानिय्येलको तेस्रो अध्यायलाई निरन्तरता दिनेछौं।