दानिय्येलको पुस्तक - एक सय त्रियासीौं

पत्रुसले स्वीकार गरेका “सत्य नै विश्वासीको विश्वासको आधार हो। यही त्यही कुरा हो जसलाई ख्रीष्टले स्वयम् अनन्त जीवन हो भनी घोषणा गर्नुभएको छ।” त्यस “सत्य”ले ख्रीष्टका दुई पक्षहरू पहिचान गर्‍यो। पहिलो यो थियो कि ख्रीष्ट भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको एक तत्त्व हुनुहुन्छ। भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासका घटनाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्ने मार्गचिह्नहरूले ख्रीष्टलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ती घटनाहरूसँग उहाँको सम्बन्धले भविष्यसूचक मार्गचिह्नहरूको पवित्रतालाई पहिचान गराउँछ, र सिस्टर ह्वाइटले किन यति बारम्बार हामीले ती मार्गचिह्नहरूको रक्षा गर्नुपर्छ भनी भन्नुभयो भन्ने तर्क पनि प्रदान गर्छ, किनकि ती मार्गचिह्नहरूले येशू ख्रीष्टलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ख्रीष्टको समयमा परीक्षाको विषयलाई प्रतिनिधित्व गर्ने मार्गचिह्न उहाँको बप्तिस्मा थियो, र त्यो पवित्र सुधारका अन्य रेखाहरूभित्रका ती घटनाहरूसँग समरेखित थियो, जुन दैवीय प्रतीकको अवतरणद्वारा विशिष्ट बनाइएका थिए।

मूसा की सुधार-रेखामा, सृष्टिकर्ता सृष्टिसँग संयुक्त भएको प्रतीकस्वरूप, दिव्यता ओर्ली र दन्किरहेको झाडीमा वास गरिन्। सत्तरी वर्षको अन्त्यतिरको सुधार-रेखामा, माइकल पहिलो आज्ञालाई अघि बढाउन कूरूशलाई सामर्थ्य दिन ओर्लनुभयो, र त्यही समयमा दानियल ख्रीष्टको प्रतिमामा परिवर्तन भए। ख्रीष्टको सुधार-रेखामा, परमेश्वरका पुत्रलाई अभिषेक गर्न पवित्र आत्मा ढुकुरको रूपमा ओर्लनुभयो, जो दिव्यता मानवतासँग संयुक्त भएको प्रतीक हो। मिलेराइट इतिहासमा, ११ अगस्ट १८४० मा ओर्लनुभएको स्वर्गदूत “येशू ख्रीष्टभन्दा कम व्यक्तित्व हुनुहुन्नथ्यो,” जो खानुपर्ने सानो पुस्तकसहित ओर्लनुभयो, र उहाँ नै त्यो सानो पुस्तक हुनुहुन्थ्यो। त्यहाँ उहाँले देखाउनुभयो कि दिव्यता मानवतासँगको संयोजन स्वर्गको रोटीको मासु र रगत खानु र पिउनुद्वारा सम्पन्न हुन्छ।

पवित्र इतिहास पवित्र छ, किनकि त्यो ख्रीष्टको उपस्थितिद्वारा देहधारी भएको छ। भविष्यका घटनाहरूलाई पहिचान गर्ने परमेश्वरको वचनका भविष्यवाणीहरू येशू ख्रीष्ट नै हुन्, किनकि उहाँ नै “वचन” हुनुहुन्छ। जब ती भविष्यवाणीहरू इतिहासमा पूरा हुन्छन्, ती घटनाहरूले उहाँको वचनको परिपूर्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र उहाँको वचन सत्य हो। भविष्यवाणी प्रस्तुत गर्ने उहाँकै वचन हो, र घटना आइपुग्दा पूरा हुने पनि उहाँकै वचन हो; यसरी आरम्भमा र अन्त्यमा येशू ख्रीष्ट नै हुनुहुन्छ, किनकि उहाँ नै अल्फा र ओमेगा हुनुहुन्छ। त्यसकारण, जब पत्रुसले येशू नै ख्रीष्ट र जीवित परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ भनी घोषणा गरे, तब उनले येशू ख्रीष्ट नै हुनुहुने एउटा मार्गचिह्नलाई पहिचान गरिरहेका थिए, र एउटा यस्तो मार्गचिह्नलाई पनि, जो अन्तिम दिनहरूमा आफ्नो सिद्ध परिपूर्तिसम्म पुग्छ। सेप्टेम्बर ११, २००१ ख्रीष्टको सिद्ध परिपूर्ति थियो।

सेप्टेम्बर ११, २००१ को भएको भविष्यवाणीको परिपूर्तिलाई अस्वीकार गर्नु भनेको जीवित परमेश्वरका पुत्र ख्रीष्टलाई अस्वीकार गर्नु हो। पत्रुसद्वारा व्यक्त गरिएको त्यो सत्य “विश्वासीको विश्वासको आधार” थियो, र सेप्टेम्बर ११, २००१ मा ख्रीष्टले आफ्ना अन्त्य-दिनका जनहरूलाई यर्मियाहका “पुराना बाटाहरू” तिर पुनः अगुवाइ गर्नुभयो, जसले पहिलो र तेस्रो स्वर्गदूतका सन्देशहरूको आन्दोलनका “आधारहरू” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। पत्रुसले ती एक लाख चवालीस हजारलाई प्रतिनिधित्व गर्थे, जो चार स्वर्गदूतहरूले चार वायुहरूलाई रोकिराखेको अवधिमा छाप लगाइन्छन्। छाप लगाइने समय एउटा विशिष्ट भविष्यवाणीसम्बन्धी अवधि हो, जो सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ हुन्छ र चाँडै आउने सन्डे कानुनमा अन्त्य हुन्छ। येशूले सधैं कुनै कुराको अन्त्यलाई त्यसै कुराको आरम्भद्वारा दृष्टान्त दिनुहुन्छ।

छाप लगाइने समयको आरम्भमा प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारको स्वर्गदूत अवतरण भयो, जसरी बप्तिस्माको समयमा पवित्र आत्मा अवतरण हुनुभएको थियो; र त्यो स्वर्गदूत “येशू ख्रीष्ट स्वयंभन्दा कम व्यक्तित्व हुनुहुन्न,” किनकि मिलेराइट इतिहासमा आफ्नो महिमाद्वारा पृथ्वीलाई उज्यालो पार्न अवतरण गर्नुभएको स्वर्गदूत “येशू ख्रीष्ट स्वयंभन्दा कम व्यक्तित्व हुनुहुन्न”। छिट्टै आउने आइतबारसम्बन्धी व्यवस्थाको समयमा “येशू ख्रीष्ट स्वयंभन्दा कम व्यक्तित्व हुनुहुन्न” फेरि अवतरण गर्नुहुन्छ र प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारका दुई सन्देशहरूमध्ये दोस्रो सन्देश प्रस्तुत गर्नुहुन्छ, जब उहाँले आफ्ना अर्को बथानलाई बेबिलोनबाट बाहिर बोलाउनुहुन्छ। छाप लगाइने समयावधिको मध्यभागमा, एक स्वर्गदूत अवतरण भयो, जसरी मिलेराइट आन्दोलनको पहिलो निराशाको समयमा, १९ अप्रिल १८४४ मा, दोस्रो स्वर्गदूत अवतरण भएको थियो।

त्यो दोस्रो स्वर्गदूतको आगमन र २२ अक्टोबर, १८४४ मा तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनको बीचमा, मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश आइपुग्दा दोस्रो स्वर्गदूतलाई शक्ति थप्न धेरै स्वर्गदूतहरू पठाइए। मिलेराइट इतिहासमा यी स्वर्गदूतहरू आइपुगेका समयको इतिहासबारे बोल्दै, सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि जसले यी सन्देशहरू अस्वीकार गरे, तिनीहरूले यहूदीहरूले ख्रीष्टलाई क्रूसमा चढाएझैँ निःसन्देह ख्रीष्टलाई क्रूसमा चढाएका थिए।

स्वर्गदूतहरूले प्रतिनिधित्व गरेका सन्देशहरू, जब अस्वीकार गरिन्छन्, तिनले ख्रीष्टको क्रूसारोपणलाई प्रतिनिधित्व गर्दछन्, किनकि उहाँ ती सन्देशहरू तथा तिनको ऐतिहासिक परिपूर्तिको मूर्त स्वरूप हुनुहुन्छ। जुलाई १८, २०२० मा, “येशू ख्रीष्टभन्दा कम कुनै व्यक्तित्व होइन” अवतरण गर्नुभयो, जसले पहिलो निराशा तथा ढिलो हुने समयको आरम्भलाई चिन्हित गर्‍यो। सडकहरूमा मारिनुभएका, उहाँका अन्त्य-दिनका जनहरूको मृत सुक्खा हड्डीहरूलाई त्यही एकमात्र स्वर सुनेर जागृत गरिनु पर्ने थियो, जसले मानिसहरूलाई फेरि जीवनमा फर्काउन सक्छ।

सन् 2023 को जुलाईमा, उहाँको स्वरले मरेका सुक्खा हड्डीहरूलाई जीवनमा बोलायो, र त्यसपछि अल्फा र ओमेगाले छाप लगाउने समयको आरम्भलाई पुनः दोहोर्‍याए, किनकि जुलाई 2023 ले छाप लगाउने समयको अन्तिम अवधिलाई चिह्नित गर्दछ। त्यसपछि उहाँका जनहरूलाई फेरि यर्मियाका प्राचीन मार्गहरूतर्फ, मिलेराइट इतिहासका जगहरूतर्फ फर्कन बोलाइयो। मिलेराइटहरूको आरम्भ र अन्त्यको आधारभूत सन्देश मिलेराइट इतिहासका पहिलो र अन्तिम सन्देशहरू थिए, जुन लेवीव्यवस्था अध्याय छब्बीसका “सात पटक” थियो।

जुलाई २०२३ मा, परमेश्वरका अन्तिम दिनका जनहरूलाई फेरि एकपटक सानो पुस्तक लिन र त्यसलाई खान आज्ञा दिइयो। जब तिनीहरूले त्यो सानो पुस्तक खान्छन्, तब तिनीहरूलाई यो हेर्नका लागि परीक्षा गरिन्छ कि के तिनीहरूले प्रकाशको पुस्तक अध्याय नौको तेस्रो हायको सन्देश (पूर्वका समाचारहरू) र दानियल अध्याय एघारको सन्देश (उत्तरका समाचारहरू) स्वीकार गर्नेछन्। यो परीक्षण-प्रक्रियाले तिनीहरूलाई दानियल अध्याय एघारका पद तेह्रदेखि पन्ध्रसम्म डोर्‍याउँछ, जुन पानियमको युद्ध हो, जुन कैसरिया फिलिप्पी हो, र जुन मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश हो, जहाँ उहाँको स्वर सुनेका दुई वर्गहरू प्रकट हुन्छन्—एक वर्ग “जसले असल गरेका छन्, जीवनको पुनरुत्थानका निम्ति; र जसले खराब गरेका छन्, दण्डको पुनरुत्थानका निम्ति।”

एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने समयमा तीनवटा स्वरहरू छन्, र ती सबै “येशू ख्रीष्टभन्दा कम कुनै व्यक्तित्वको होइन” भन्ने स्वरहरू हुन्। प्रकाश १८ को पहिलो स्वर त्यस बेला सुनियो जब परमेश्वरको एक स्पर्शद्वारा न्यूयोर्क सहरका विशाल भवनहरू ध्वस्त पारिए। दोस्रो स्वर प्रधानदूत मीकाएलको स्वर हो, जसले मृतकहरूलाई तिनीहरूका चिहानबाट बोलाएर निकाल्छ। तेस्रो स्वर प्रकाश अध्याय १८ को दोस्रो स्वर हो, जसले प्रकाश अध्याय ११ को “ठूलो भूकम्प” को घडीमा उहाँका अन्य बथानलाई बाबेलबाट बाहिर बोलाउँछ। कैसरिया फिलिप्पीमा पतरसको स्वीकारोक्तिको सिद्ध परिपूर्ति तब हुन्छ, जब ख्रीष्टले आफ्ना अन्तिम-दिनका मानिसहरूलाई “दानियलको अगमवाणीको त्यो अंशतर्फ, जो अन्तिम दिनहरूसँग सम्बन्धित छ,” अगुवाइ गर्नुहुन्छ।

दानिएल ११ का तेरहदेखि पन्ध्र पदसम्मको पानियम, दानिएलको भविष्यवाणीको त्यो “अंश” हो, जो छाप लगाइएर बन्द गरिएको थियो र जसले मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई पहिचान गराउँछ। पानियम अगस्त १८४४ को एक्सेटर शिविर-सभालाई जनाउँछ; यो त्यस्तो इतिहास हो जो डोनाल्ड ट्रम्पको दोस्रो कार्यकालमा पूरा हुन्छ, र यही त्यो भविष्यवाणीसम्बन्धी सन्देश हो जसले एक लाख चौवालीस हजार जनाको निधारमा परमेश्वरको छाप अंकित गराउँछ। हामी अहिले अध्ययन गरिरहेका यी पदहरू अत्यन्त पवित्र भूमि हुन्।

ख्रीष्टले कैसरिया फिलिप्पीमा आफ्ना चेलाहरूलाई प्रस्तुत गर्नुभएको सन्देश नै मध्यरातको पुकारको सन्देश थियो र हो, र यो “पातालका ढोकाहरू” भनिने मन्दिरका स्वामी ग्रीक देवता पान र पृथ्वीका पशुका दुई धर्मत्यागी सीङहरूबीचको आत्मिक युद्धको सन्दर्भभित्र स्थापित गरिएको छ। मक्काबीहरू परमेश्वरका धर्मत्यागी जनहरू थिए, जसले आफूलाई परमेश्वरको मण्डलीका रक्षकहरू भनी दाबी गर्थे, किनकि तिनीहरू ग्रीकहरूको धर्मको विरुद्ध युद्ध गरिरहेका थिए। तिनीहरूले आफूलाई धार्मिक तथा राजनीतिक दुवै अगुवाहरूका रूपमा चिनाए। तिनीहरूले ती पतित मण्डलीहरूको धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले अहिले संयुक्त राज्य अमेरिकाको सरकारसँग मिलेर पशुको प्रतिमा निर्माण गर्दैछन् र वैश्वीकरणवादीहरूको ‘वोक-इज्म’ र मदर अर्थको धर्मको विरुद्ध युद्ध गरिरहेका छन्। धर्मत्यागी सीङहरू वैश्वीकरणका धार्मिक र राजनीतिक तत्त्वहरूसँगको आफ्नो सङ्घर्षमा प्रबल ठहरिन्छन्, र त्यही समयमा, छिट्टै आउने आइतबारको व्यवस्थाको “महान् भूकम्प”मा झण्डाका रूपमा उच्च पारिनुअघि, मूर्ख कन्याहरूका अन्तिम अवशेषहरूको हटाइद्वारा सच्चा प्रोटेस्टेन्ट सीङ शुद्ध पारिँदैछ।

दानिएलको पुस्तकको भविष्यवाणीको त्यो अंश, जो अन्तिम दिनहरूसँग सम्बन्धित छ, जो येशू ख्रीष्टको प्रकाश पनि हो, र जो मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश हो, यहूदाको कुलका सिंहद्वारा कैसरिया फिलिप्पीमा, अर्थात् पानियममा, अनमोहर गरिएको छ। यो तलहीन खाडलबाट निस्कने नास्तिक पशु र सन् २०१५ मा त्यस पशुलाई उत्तेजित गर्न थाल्ने रिपब्लिकनवादको सीङबीचको युद्धको बीचमा, तथा अहिले एक शक्तिशाली सेनाको रूपमा पुनर्जीवित हुँदै गरेको प्रोटेस्टेन्टवादको साँचो सीङको विरुद्धमा, अनमोहर गरिएको छ।

पत्रुसले स्वीकार गरेका सत्यले सेप्टेम्बर ११, २००१ को मार्गचिह्नलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र साथै यस सत्यलाई पनि कि ख्रीष्ट जीवित परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ। येशू परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ भन्ने कुराले जे प्रतिनिधित्व गर्दछ, त्यसको सत्यता परीक्षाको सत्य हो, ठीक त्यसरी नै जसरी पत्रुसका दिनहरूमा येशू मसीह हुनुहुन्थ्यो वा हुनुहुन्नथ्यो भन्ने कुरा परीक्षाको विषय थियो। येशू परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्छ भन्ने घोषणाले पुत्र को हुनुहुन्छ भन्ने विषयमा प्रकट गरिएको सम्पूर्ण कुरा प्रतिनिधित्व गर्दछ। यसले उहाँ परमेश्वरका पुत्र हुनुहुन्थ्यो भन्ने मात्र होइन, उहाँ मानिसका पुत्र पनि हुनुहुन्थ्यो भन्ने कुरालाई समेत प्रतिनिधित्व गर्दछ। यो मानवताभित्र दिव्यत्वको अवतारको सत्य हो, र यही त्यो कार्य हो जुन एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने समयमा सम्पन्न गरिन्छ। “अवतार” को सत्य नै अन्त्यको त्यो सत्य हो, जुन आरम्भमा “विश्राम-दिन” को सत्यद्वारा पूर्वछायित गरिएको थियो।

अक्टोबर २२, १८४४ ले तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनलाई चिह्नित गर्‍यो। जब कुनै स्वर्गदूत आउँछ, तब यहूदाको कुलका सिंहद्वारा, त्यो सत्यको मुहर खोलिने अवधिसँग अनुरूप एक विशेष सत्य प्रकट गरिन्छ, र त्यसपछि त्यही सत्य, जहाँ त्यो सत्य प्रकट गरिन्छ, त्यस पुस्ताको परीक्षा लिन्छ। अक्टोबर २२, १८४४ मा, १७९८ देखि १८४४ सम्मका छयालीस वर्षमा उहाँले उठाउनुभएको मन्दिरमा अचानक आउनुभएका ख्रीष्टको कार्यसँग सम्बन्धित सत्यहरू प्रकट गरिए। ख्रीष्टको न्यायकार्य, परमेश्वरको व्यवस्था, प्रधान पूजाहारीको रूपमा उहाँको भूमिका, पशुको छापको विवाद, र एक लाख चौवालीस हजारको छाप लगाइने कार्य—यी सबै प्रकट गरिए। सिस्टर ह्वाइटलाई देखाइयो कि ती सत्यहरूमध्ये, अल्फा र ओमेगाले एक विशेष प्रकाशमा पहिचान गर्नुभएको एउटा सत्य थियो।

एक लाख चवालीस हजारको मुहर लगाइने समय आइसकेको थियो, तर १८६३ को विद्रोहका कारण त्यो ढिलाइ हुनुपर्ने थियो। सेप्टेम्बर ११, २००१ मा मुहर लगाउने प्रक्रिया आरम्भ भयो, जब प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारमा वर्णित शक्तिशाली स्वर्गदूतको रूपमा प्रतिरूपित ख्रीष्ट आफ्नो हातमा एउटा गुप्त पुस्तक लिएर ओर्लनुभयो, जसलाई परमेश्वरका अन्तिम दिनका जनहरूले खानुपर्ने थियो। अल्फा र ओमेगाले सधैं अन्त्यलाई आरम्भद्वारा चित्रित गर्दछ, त्यसैले अन्तिम दिनहरूमा अर्को एउटा सत्य विशेष प्रकाशमा प्रस्तुत गरियो, र त्यो सीधै सब्बाथको सत्यसँग सम्बन्धित थियो, जुन सत्यलाई ख्रीष्टले एक लाख चवालीस हजारमाथि पहिलो पटक मुहर लगाउने प्रयास गर्दा विशेष रूपमा उभ्याउनुभएको थियो।

अवतारसम्बन्धी सिद्धान्त यो सत्य हो कि दिव्यता मानवतासँग संयुक्त हुँदा पाप गर्दैन, र अन्तिम दिनहरूमा त्यस अनुभवमा पुगेकाहरूको चिन्ह शबाथ हो।

एक लाख चौवालीस हजारजन अनन्तकालको लागि छाप लगाइएका छन्, र छाप लगाउने प्रक्रियाले छाप लगाउने प्रक्रियाको अन्त्यतिर, आइतबारको व्यवस्थाको ठीक अघिको, एउटा छोटो समयावधिलाई चिन्हित गर्छ, जब त्यो छाप अंकित गरिन्छ। त्यस छोटो समयावधिमा दिव्यता मानवतासँग स्थायी रूपमा संयुक्त हुन्छ।

अघिल्लो अंशले आइतवारसम्बन्धी व्यवस्थाको समयमा छाप लगाइन्छ भन्ने संकेत गर्न सक्छ, तर कुरा त्यस्तो होइन। सिस्टर ह्वाइट स्पष्ट हुनुहुन्छ कि आइतवारसम्बन्धी व्यवस्था एक महान् सङ्कट हो, र उहाँले यो पनि स्पष्ट रूपमा सिकाउनुहुन्छ कि चरित्र सङ्कटमा प्रकट हुन्छ, तर सङ्कटमा कहिल्यै विकसित हुँदैन। आइतवारसम्बन्धी व्यवस्थाको समयमा छाप लगाइन्छ भन्ने अर्थमा कि त्यस बेला त्यो दृश्य हुन्छ, किनकि त्यस बेला छाप भएकाहरूलाई एउटा ध्वजचिह्नझैँ उचालिन्छ। छाप अनुग्रहको समय समाप्त हुनुअघि, छोटो अवधिमा, लगाइन्छ; र सबाथ मान्नेहरूका लागि अनुग्रहको समय आइतवारसम्बन्धी व्यवस्थामा समाप्त हुन्छ। छाप लगाउने कार्य सेप्टेम्बर ११, २००१ मा सुरु भयो, र त्यस बेला कसैले पनि परमेश्वरको छाप पाएन, किनकि अक्टोबर २२, १८४४ पछि आएको समयावधिमा देखाइएझैँ, पहिले एक परीक्षण प्रक्रिया हुनुपर्ने थियो।

हरेक सुधार आन्दोलनमा, जब दैवी प्रतीक अन्तको समयमा खोलिएको सन्देशलाई सामर्थ्य दिन अवतरित हुन्छ, तब एउटा परीक्षाको प्रक्रिया आरम्भ हुन्छ। जब मीकाएल पहिलो आज्ञा लिएर अगाडि बढ्न कोरेशलाई सामर्थ्य दिन अवतरित हुनुभयो, तब यहूदीहरूलाई यस कुरामा परीक्षा गरियो कि के तिनीहरूले अघिल्ला सत्तरी वर्षदेखि बस्दै आएको घर छोडेर उजाड नगरमा फर्की त्यसलाई पुनर्निर्माण गर्नेछन्। जब ख्रीष्टको बप्तिस्मामा पवित्र आत्मा अवतरित हुनुभयो, तब यहूदीहरूलाई मसीहको विषयमा परीक्षा गरियो। जब प्रकाश १० का सामर्थी स्वर्गदूत अगस्त ११, १८४० मा अवतरित भए, तब त्यस पुस्तालाई यस कुरामा परीक्षा गरियो कि के तिनीहरूले सानो पुस्तक खानेछन्, र सानो पुस्तकले प्रतिनिधित्व गरेको सबै कुरालाई स्वीकार गर्नेछन्।

११ अगस्त, १८४० मा एक परीक्षाको प्रक्रिया आरम्भ भयो, जसले उपासकहरूका दुई वर्ग उत्पन्न गर्‍यो; र थुमालाई अति पवित्र स्थानभित्र पछ्याउने वर्ग एक लाख चवालीस हजारमध्ये पर्न सक्ने उम्मेदवारहरू थिए। त्यो पुस्ताको अन्तिम परीक्षा—जसले उक्त परीक्षाको प्रक्रियामा असफल भयो—लेवीयव्यवस्था छब्बीसको “सात पटक” सम्बन्धी बढेको प्रकाशको आगमनसँगै आरम्भ भयो। १८५६ देखि १८६३ सम्म, लाओदिकेयाको सन्देशले २२ अक्टोबर, १८४४ मा तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनसँगै आरम्भ भएको अवधिभित्रको अन्तिम समयावधिलाई चिह्नित गर्‍यो। त्यो समयावधि दानिएल अध्याय ११ का पद १३ देखि १५ द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।