दानिय्येलको पुस्तक - एक सय छयानब्बेवाँ हिस्सा

प्रकाशको पुस्तकको दसौँ अध्यायमा, जहाँ पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतका सन्देशहरूको इतिहास चित्रित गरिएको छ, परमेश्वरका अन्तिम-दिनका जनहरूको प्रतीकरूपमा यूहन्नालाई अग्रीम रूपमा यो भनिएको थियो कि उसले प्रतीकात्मक रूपमा प्रतिनिधित्व गरेको इतिहासमा एउटा निराशा आउने थियो; र त्यो निराशा नै पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतहरूको इतिहासको त्यही अंश थियो, जुन मिलरवादीहरूको बुझाइबाट तिनको विश्वासको परीक्षा गर्नका लागि छाप लगाई राखिएको थियो।

दशौँ पदमा, यूहन्नाले अगस्त ११, १८४० देखि—जब शक्तिशाली स्वर्गदूत आफ्नो हातमा सानो पुस्तक लिएर अवतरित भयो—अक्टोबर २२, १८४४ को महान् निराशासम्मको इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्छन्। उसले प्रतीकात्मक रूपमा त्यस इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्नुअघि, “मैले स्वर्गबाट सुनेको आवाजले” उसलाई यसो भन्दै सूचित गर्छ कि जब उसले त्यो सानो पुस्तक खान्छ, “यसले तेरो पेट तीतो बनाउनेछ, तर तेरो मुखमा यो महझैँ मीठो हुनेछ।” त्यो तीतो निराशाले मिलेराइटहरूको विश्वासको परीक्षा गर्‍यो, र त्यो निराशा आइपुग्नुअघि उनीहरूलाई त्यसबारे थाहा हुनु उत्तम थिएन; तर यूहन्नाले अन्तिम-दिनका ती जनहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले घटनाहरूको रूपरेखासँग सम्बन्धित तथ्यहरू जान्नुपर्ने हुन्छ, जो पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको इतिहास हुन्।

त्यो पवित्र इतिहासले यो संकेत गर्दछ कि अन्तिम-दिनका जनहरूमाथि एउटा परीक्षा ल्याइनेथियो, र त्यो परीक्षा त्यस्तो कुनै कुरामा आधारित हुनेथियो जसलाई परीक्षाअघि नै उनीहरूले बुझ्नु उनीहरूका लागि उत्तम हुनेथिएन; तैपनि, त्यो मिलेराइटहरूको ठ्याक्कै उही अनुभव थिएन, यद्यपि त्यो पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतद्वारा प्रस्तुत घटनाक्रमको रूपरेखासँग पूर्णतः मेल खान्थ्यो, किनकि सात गर्जनहरूले पनि “भविष्यका ती घटनाहरूलाई जनाउँछन्, जुन आफ्नै क्रममा प्रकट गरिनेछन्।”

मिलेराइटहरूको आधारभूत इतिहास जान्न आवश्यक भए तापनि, परमेश्वरका अन्तिम-दिनका जनहरूले मिलेराइटहरूले अनुभव गरेको घटनाक्रमकै उही रूपरेखा पूरा गर्नेथिए; तर जसले मिलेराइटहरूलाई जाँच्यो, र जुन कुरा उनीहरूका लागि पहिले नै थाहा नपाउनु नै उत्तम थियो, त्यो एउटा भिन्न परीक्षा हुनेथियो, जुन त्यस तत्वद्वारा ल्याइयो जो समय आइपुगेको बेला यहूदाको कुलका सिंहले येशू ख्रीष्टको प्रकाशलाई मोहोरमुक्त नगरेसम्म मोहोरबन्द राखिएको थियो; यो कुरा दानियेल ११ को चालीसौँ पदको गुप्त इतिहासमा घटित हुन्छ।

जुन कुरा मोहोर लगाइएर बन्द गरिएको थियो, त्यो परमेश्वरका अन्तिम-दिनका जनतालाई जाँच्नका लागि निर्धारित गरिएको थियो, र त्यो जाँच त्यो मार्गचिह्नसँग मिल्नेथियो जहाँ मिलेराइटहरू जाँचिएका थिए; किनकि मिलेराइट इतिहासको पहिलो पूर्तिमा होस् वा अन्तिम दिनहरूको अन्तिम पूर्तिमा, सात गर्जनहरू “घटनाहरूको एक रूपरेखा” थिए, “जुन तिनका क्रमअनुसार प्रकट गरिनेथिए।”

व्यापक रूपमा नचिनिएको कुरा यो हो कि जसरी यूहन्नाले १८४० अगस्ट ११ मा सानो पुस्तकसहित ख्रीष्टको अवतरणदेखि १८४४ अक्टोबर २२ को महान् निराशासम्मको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, त्यसरी नै त्यही इतिहास १८४४ अप्रिल १९ मा दोस्रो स्वर्गदूतको अवतरणद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। पहिलो निराशालाई यूहन्नाको निराशाको रूपमा बुझ्न सकिन्छ, जसले १८४० अगस्ट ११ मा सानो पुस्तक खाएपछि १८४४ अप्रिल १९ मा निराशाको सामना गरे। जब त्यो निराशा आयो, दोस्रो स्वर्गदूत आफ्नो हातमा एउटा “लेख” लिएर अवतरित भयो।

दसौँ अध्यायमा यूहन्नाले प्रतिनिधित्व गर्ने मिलेराइट इतिहास पहिलो स्वर्गदूत र दोस्रो स्वर्गदूत—दुवैको इतिहास हो। सन्देशसहित पहिलो स्वर्गदूतको अवतरण र सन्देशसहित दोस्रो स्वर्गदूतको अवतरणले आ-आफ्ना इतिहासहरूको आरम्भलाई चिह्नित गर्दछ, र ती दुवै निराशामा अन्त भए, यद्यपि यूहन्नाले अझ प्रत्यक्ष रूपमा यी दुवै स्वर्गदूतहरूको सम्पूर्ण इतिहासलाई चित्रण गरिरहेका छन्। अक्टोबर २२, १८४४ पछि पनि, जब तेस्रो स्वर्गदूत सन्देशसहित आए, १८६३ को विद्रोहको निराशाले सन्देशबाट आरम्भ भएर निराशामा अन्त हुने अवधिको तेस्रो साक्षी प्रदान गर्दछ।

सन् २०२० जुलाई १८ मा तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनको पहिलो निराशा, मिलेराइटहरूको पहिलो निराशासँग समानान्तर थियो। एउटा सत्य मुहरबन्द गरिएको थियो, जसरी प्रभुले केही संख्यात्मक गणनाहरूको भूलमाथि आफ्नो हात राखेर सन् १८४४ को सत्यलाई मुहरबन्द गर्नुभएको थियो, र त्यसले मिलेराइटहरूको पहिलो निराशा उत्पन्न गरेको थियो। जब त्यसपछि उक्त भूल बुझियो, तब यहूदाको कुलको सिंहले आफ्नो हात हटाइसक्नुभएको हुँदा त्यो भूलको मुहर खोलियो। सन् २०२० जुलाई १८ को भूल, उहाँले “अब समय रहनेछैन” भनी घोषणा गर्नुभएको बेला सन् १८४४ अक्टोबर २२ मा उहाँको हात उठाइएको थियो भन्ने कुरा स्वीकार गर्न इन्कार गरिएकै कारण उत्पन्न भएको थियो।

चाहे त्यो पहिलो स्वर्गदूतको पहिलो निराशाको फिलाडेल्फियाई आन्दोलन होस्, वा तेस्रो स्वर्गदूतको लाओडिसियाई आन्दोलनको पहिलो निराशा होस्, उहाँको हातले मार्गचिन्हलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। अप्रिल १९, १८४४ मा र जुलाई १८, २०२० मा निराशाले तितरबितर पारिने समय उत्पन्न गर्‍यो। जोहरू अगस्त ११, १८४० मा वा सेप्टेम्बर ११, २००१ मा एकत्र गरिएका थिए, तिनीहरू तितरबितर भए, र त्यसपछि ख्रीष्टले आफ्ना मानिसहरूलाई दोस्रो पटक एकत्र गर्न थाल्नुभयो।

उहाँले ११ सेप्टेम्बर २००१ देखि एउटा जातिलाई भेला गरिरहनुभएको थियो, किनकि ख्रीष्टको बप्तिस्माद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएझैँ, जब दैवीय प्रतीक अवतरण हुन्छ, त्यही बेला उहाँले आफ्ना चेलाहरूलाई भेला गर्न थाल्नुहुन्छ, त्यसअघि होइन। त्यसपछि, एउटा तितरबितरपनापछि, ख्रीष्टले आफ्ना मानिसहरूलाई दोस्रो पटक भेला गर्नुहुन्छ। ख्रीष्टले आफ्ना चेलाहरूलाई आफ्नो बप्तिस्मादेखि भेला गर्न थाल्नुभयो, र क्रूसद्वारा उत्पन्न तितरबितरपनापछि उहाँले आफ्ना चेलाहरूलाई दोस्रो पटक भेला गर्न थाल्नुभयो। जुलाई २०२३ मा सुरु भएको दोस्रो भेला हुने भविष्यसूचक तथ्य, १८ जुलाई २०२० मा मोहर लगाइएका कुराहरूको एक अंश थियो, यद्यपि त्यो मिलेराइटहरूको इतिहासको एउटा स्पष्ट तत्त्व थियो।

दानियल ११ को चालीसौँ पदमा अतल कुण्डबाट आएको पशु उठ्यो र सन् २०२० मा पृथ्वीको पशुका दुवै सीङहरूलाई मार्‍यो। सन् २०२३ को जुलाईमा, परमप्रभुले आफ्ना अन्तिम-दिनका जनहरूलाई दोस्रो पटक भेला गर्न थाल्नुभयो। भेला गर्ने प्रक्रिया पवित्र मिलेराइट इतिहासभित्र प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र त्यस इतिहासमा उहाँका जनहरूलाई दोस्रो पटक भेला गर्ने दुई ऐतिहासिक साक्षीहरू छन्। भेला गर्ने प्रक्रिया एक भविष्यसूचक तत्त्व हो, जो सन् २०२३ को जुलाईसम्म सिलबन्दी गरिएको थियो। उहाँका जनहरूलाई दोस्रो पटक भेला गर्ने कार्य युक्रेनी युद्धको इतिहासको अवधिमा, सातमध्ये भएको आठौँ राष्ट्रपतिको दोस्रो निर्वाचनको ठीक अघि, पूरा हुन्छ।

११ अगस्त, १८४० मा, प्रभुले मिलेराइट आन्दोलनलाई एकत्र गर्नुभयो, र उहाँले त्यस एकत्रीकरणलाई १८४३ को चार्टको परिचयद्वारा चिह्नित गर्नुभयो, जुन १८४२ को मे महिनामा प्रकाशित भएको थियो। त्यो चार्टले आधारभूत सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, किनकि त्यस बेला उहाँले मिलेराइट मन्दिरको जग बसालिरहनुभएको थियो। ११ अगस्त, १८४० मा प्रकाशितवाक्य अध्याय १० का स्वर्गदूतको अवतरणले ख्रीष्टको बप्तिस्मासँग समानान्तरता राख्दछ, जसले अन्य कुराहरूमध्ये ख्रीष्टले आफ्ना चेलाहरू चयन गर्न थाल्नुभएको आरम्भलाई चिह्नित गरेको थियो।

१७९८ मा समयको अन्तको आरम्भदेखि ११ अगस्ट १८४० सम्म विलियम मिलरको कार्यले यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेवालाको कार्यको प्रतिनिधित्व गर्‍यो; तर जब प्रकाशको पुस्तक अध्याय दसको स्वर्गदूत अवतरण भयो, जसको प्रतीकात्मक रूप ख्रीष्टको बप्तिस्माको बेला पवित्र आत्माको अवतरणद्वारा देखाइएको थियो, तब प्रभुले आफ्ना आधारभूत चेलाहरूलाई “भेला” गर्नुभयो। यी दुई साक्षीहरूले यो पहिचान गराउँछन् कि ख्रीष्टले आफ्ना अन्तिम-दिनका जनहरूलाई ११ सेप्टेम्बर २००१ मा, जब प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारको स्वर्गदूत अवतरण भयो, तब भेला गर्नुभयो; तर मिलराइटहरूका सन्दर्भमा जस्तै, तिनीहरू सात गर्जनहरूमध्ये मोहर लगाइएका एक तत्त्वद्वारा जाँचिनुपर्ने थियो, र त्यसपछि प्रभुले आफ्ना जनहरूलाई दोस्रोपटक भेला गर्नुहुने थियो।

परमेश्वरका अन्तिम-दिनका जनहरूको दोस्रो सङ्कलन दानिएल अध्याय एघारको एघारौँ पदको बिलकुल अन्त्यमा चित्रित इतिहासमा, पुटिनको युक्रेनमाथिको विजय हुनुभन्दा ठीक अघि, तथा बाह्रौँ पद आरम्भ हुनुभन्दा ठीक अघि—जहाँ रूस र पुटिनसम्बन्धी भविष्यसूचक साक्ष्य समाप्त हुन्छ—सुरु भयो। त्यसकारण, दानिएल अध्याय एघार, पद एघार, प्रकाश अध्याय एघार, पद एघारसँग मेल खान्छ, किनकि त्यहीँ दुई साक्षीहरूलाई फेरि जीवनमा ल्याइन्छ।

पवित्र मिलेराइट इतिहासमा, प्रभुले १९ अप्रिल १८४४ को निराशापछि आफ्ना जनलाई दोस्रो पटक भेला गर्न थाल्नुभयो, र त्यस समयमा आफ्ना जनलाई भेला गर्न प्रभुले प्रयोग गर्नुभएको कुरा यो थियो कि उनीहरूले आफूहरू मत्ती अध्याय पच्चीसको दस कन्याको दृष्टान्तको विलम्ब-समय, साथै हबक्कूक अध्याय दुई, पूरा गरिरहेका छन् भन्ने पहिचान गरे। मिलेराइटहरूले आफ्नो अवस्था चिन्न र फर्कनका लागि, आफूहरूलाई परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनभित्र प्रतिनिधित्व गरिएको रूपमा चिन्न आवश्यक थियो। तिनीहरूले आफूहरू परमेश्वरका जन हुन् भन्ने कुरा, उहाँका जन भएको दाबी गर्नेहरूसँगको विरोधमा, देख्न आवश्यक थियो। आफ्ना निराश जनलाई भेला गर्नुहुँदा, उहाँले अन्यजातिहरूका लागि उठाइने झण्डाको एउटा दृष्टान्त प्रदान गर्दै हुनुहुन्थ्यो, यसरी आफ्ना साँचो तर निराश जन र केवल नामधारी जनबीचको भिन्नतालाई जोड दिँदै।

जब अगमवक्ता यर्मियाले १९ अप्रिल १८४४ मा निराश भएकाहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्, तब उनले आफू अब “ठट्टा गर्नेहरूको सभासँग” सम्बन्धित नरहेको कुरा व्यक्त गरे; तिनीहरूले १८४३ को असफल भविष्यवाणीलाई यर्मियाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरू झूटा अगमवक्ता हुन् भन्ने प्रमाणको रूपमा प्रयोग गरेका थिए।

“ठट्टा गर्नेहरूको सभा” ले यर्मियाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका व्यक्तिहरूलाई बाहिर निकालिदिएको थियो।

जब प्रभु अन्यजातिहरूका निम्ति एउटा ध्वज उठाउनुहुन्छ, तब त्यो त्यही बेला हुनेछ जब उहाँले इस्राएलका निष्कासितहरू, अर्थात् उहाँका जनहरूको अवशेषलाई भेला गर्न दोस्रो पटक आफ्नो हात फैलाउनुभएको हुनेछ। तिनीहरू तिनै हुन् जो अब “ठट्टा गर्नेहरूको सभामा” बस्दैनन्।

“यिशैको जरा” दुई रक्तवंशहरूको प्रतीक हो—एउटा यहूदी धर्मभित्रको र अर्को यहूदी धर्मबाहिरको रक्तवंशसँग संयुक्त—र यसले केवल येशूको रक्तवंशलाई मात्र जनाउँदैन, तर दिव्यता र मानवताको संयोजनको प्रतीक पनि हो; किनकि उचालिएको ध्वजले त्यस्तो जनसमूहलाई जनाउँछ जो सधैँका लागि दिव्यता र मानवताको संयोजनको अवस्था र अनुभवमा छाप लगाइएका छन्, जसलाई दानिएल अध्याय एघारको पद दसमा “गढ” भन्ने प्रतीकद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ। पद दसमा, एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने समय “गढ” सम्बन्धी भविष्यसूचक समझद्वारा संकेत गरिएको छ, जुन शिर हो। पद एघारको इतिहासमा र युक्रेनी युद्धमा, प्रभुले निराश पारिएकाहरूलाई भेला गर्न दोस्रो पटक आफ्नो हात पसार्नुहुन्छ।

यसकारण, संरचनाको रूपमा दानिएल एघारको साक्ष्यलाई लिएर, हामीले आइतबारको व्यवस्थाभन्दा ठीक अगाडि भविष्यवाणीमूलक इतिहासमा पोपसत्ताको अतिक्रमण पहिचान गरेका छौं। हामीले ट्रम्पद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको रिपब्लिकन सीङको कार्य देखेका छौं, जब ऊ सातमध्येबाट भएको आठौँ बन्छ, र चर्च र राज्यलाई एकीकृत गर्ने कार्य आरम्भ गर्छ। मक्काबीहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको प्रोटेस्टेन्टवादको धर्मत्यागी सीङको रेखा पनि हामीसँग छ। ती पदहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको उही इतिहासमा, हामी सात गर्जनहरूको रेखा लागू गर्छौं, जुन दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तको रेखा पनि हो, जसले एक लाख चवालीस हजारको अनुभवलाई, साथै सत्य प्रोटेस्टेन्ट सीङको कार्यलाई रूपरेखा गर्ने तीन स्वर्गदूतहरूको रेखालाई पनि पहिचान गर्दछ। त्यस इतिहासमा सत्य प्रोटेस्टेन्ट सीङका लागि हुने घटनाहरूमध्ये एक दोस्रो भेला हो।

दोस्रो सङ्कलन दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको इतिहासमा घटित भयो, र यो १८४४ देखि १८६३ सम्म तेस्रो स्वर्गदूतको इतिहासमा पनि घटित भयो, जसले प्रभुले आफ्ना तितरबितर भएका बगाललाई जम्मा गर्न दोस्रो पटक आफ्नो हात पसार्नुभएको कुराको मिलेराइट इतिहासबाट दुई साक्षीहरू स्थापित गर्‍यो।

Early Writings को परिशिष्टमा, सिस्टर ह्वाइटले भर्खरै उद्धृत गरिएको उक्त टिप्पणीको व्याख्या गर्नुहुन्छ:

अगस्ट ११, १८४० देखि अक्टोबर २२, १८४४ सम्मलाई प्रतिनिधित्व गर्ने सात गर्जनहरूको पवित्र इतिहासले अक्टोबर २२, १८४४ देखि १८६३ को विद्रोहसम्मको पवित्र इतिहासको प्रतीकरूप धारण गर्‍यो। पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति, पहिलो इतिहासले बुद्धिमती कन्याहरूको दृष्टान्त प्रस्तुत गर्‍यो, र दोस्रो पङ्क्तिले मूर्ख कन्याहरूको दृष्टान्त प्रस्तुत गर्‍यो। दुवै इतिहास त्यतिबेला आरम्भ भए जब एउटा स्वर्गदूत खाने योग्य बनाइएका सन्देशसहित तल ओर्लियो। दुवै इतिहासमा त्यस स्वर्गदूतको आगमनले यस्तो परीक्षाको प्रक्रिया आरम्भ गर्‍यो जसले छरपस्टता उत्पन्न गर्‍यो, र १८४९ सम्म आइपुग्दा, बहिनी ह्वाइटलाई यो देखाइँदै थियो कि प्रभुले फेरि दोस्रोपटक आफ्नो हात फैलाइरहनुभएको थियो, यसपटक अक्टोबर २२, १८४४ मा छरपस्ट पारिएकाहरूलाई फेरि भेला गर्नका लागि।

महान निराशाद्वारा तिनीहरू तितरबितर भएका थिए, जसरी १९ अप्रिल, १८४४ मा बुद्धिमतीहरू आफ्नो पहिलो निराशाद्वारा तितरबितर भएका थिए। दोस्रो जम्माले प्रभुले “आफ्ना मानिसहरूलाई फेरि एकत्र गर्न र उठाउन थाल्नुभएको थियो” भन्ने पहिचान गर्‍यो। दोस्रो जम्मामा प्रभुको कार्यमा यस्तो ध्वजा उठाइनु समावेश छ, जो सन्देशमा एकअर्कासँग संयुक्त छ, र जसको मानवता उहाँको दिव्यतासँग संयुक्त छ। त्यस ध्वजाको उद्देश्य परमेश्वरका अन्य बगाललाई बाबेलबाट बाहिर बोलाउनु हो, जुन पुरुष र स्त्रीहरूले त्यस ध्वजा देख्दा पूरा हुन्छ।

झण्डा ती मानिसहरूको सेना हो जसले आइतबारको व्यवस्थाको परीक्षाको समयमा आफ्नो मानवतालाई ख्रीष्टको दिव्यतासँग एकीकृत गरेका छन्। यसरी, दोस्रो जम्मा गराइले “यिशैको जरा” लाई चिनाउँछ, जुन उठाइनेछ, र जसले रूथको द्वैध अगमवाणीमूलक प्रतीकत्व बोकेको छ—रूथ, एक अन्यजाति, जो बोअजसँग जोडिएर झण्डाद्वारा जम्मा गरिन्छ; बोअज, जो एक लाख चवालीस हजारको प्रतीक पनि हो, र उद्धारकर्ताको पनि प्रतीक हो, जसले रूथका निम्ति मूल्य तिरे, र तिनका नजिकका कुटुम्बी थिए। ख्रीष्टको दिव्य स्वभाव मानव स्वभावको पतित शरीरसँग अवतारमा एकीकृत हुँदा, उहाँ हाम्रा नजिकका कुटुम्बी हुनुभयो। उठाइएको झण्डा ती हुन् जो सन्देशद्वारा एकीकृत भएका छन्, जसले आइतबारको व्यवस्था अघि आफ्नो मानवतालाई ख्रीष्टको दिव्यतासँग जोड्ने कार्यलाई अन्तिम रूप दिन्छन्।

हामी यस अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।