दानिय्येलको पुस्तक - एक सय सन्तानब्बेौँ नम्बर

अब हामीले यो पहिचान गर्दैछौँ कि सात गर्जनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका घटनाहरूमध्ये एक घटना ख्रीष्टले आफ्ना जनहरूलाई दोस्रो पटक एकत्रित गर्ने कार्य हो, जुन उहाँले जुलाई, 2023 मा आरम्भ गर्नुभयो। मिलेराइट इतिहासले यो पहिचान गराउँछ कि यो कार्य सन्देशको पृष्ठभूमिका रूपमा इस्लामको युद्धसँगै सम्पन्न हुन्छ।

यो सन्देश येशू ख्रीष्टको प्रकाश हो, जो अनुग्रहको अवधि समाप्त हुनुअघि नै खोलिन्छ, तर त्यो सन्देश तेस्रो विपत्तिको सन्देशद्वारा वहन गरिएको छ (अर्थात् त्यसकै सन्दर्भभित्र राखिएको छ)। ठीक त्यही समयमा, जब प्रभुले 1849 मा दोस्रो पटक आफ्नो हात फैलाइरहनुभएको थियो, सिस्टर ह्वाइटले क्रोधित जातिहरूको हलचलमाथि टिप्पणी गरिरहेकी थिइन्, जुन इस्लामको एक प्रतीक हो।

इतिहासकारहरूले पुष्टि गर्छन् कि सन् 1848 मा युरोपका राष्ट्रहरूलाई कम्पित तुल्याइरहेको कुरा इस्लामका सेनाहरूका गतिविधिहरू थिए, किनकि भविष्यवाणीअनुसार तिनीहरूलाई राष्ट्रहरूलाई क्रोधित पार्ने शक्तिका रूपमा प्रतीकित गरिएको छ। प्रभुले सन् 1840 देखि 1844 को इतिहासमा दोस्रोपटक आफ्नो हात पसार्नुभएको पहिलो साक्षीमा, मिडनाइट क्राइको सन्देश एक्सेटर शिविर-सभामा आइपुग्यो। त्यहाँबाट सन् 1844 को अक्टोबर 22 सम्म त्यो सन्देश संयुक्त राज्य अमेरिकाको पूर्वी समुद्री तटभरि ज्वारीय छालजस्तै फैलियो। त्यो आन्दोलन ख्रीष्टको यरूशलेममा विजयोत्सवी प्रवेशद्वारा पूर्वछायित गरिएको थियो, र ख्रीष्टलाई यरूशलेममा बोकेर लैजाने जनावर गधा थियो।

मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशले येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सम्पूर्ण भविष्यवाणीसम्बन्धी सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, तर त्यो प्रकाश तेस्रो धिक्कारको इस्लामले राष्ट्रहरूलाई क्रोधित पार्ने सन्दर्भभित्र राखिएको छ, किनकि येशू ख्रीष्टको प्रकाश भएको सन्देश बोकेर ल्याउने कुरा इस्लाम नै हो। येशू यहूदाको कुलको सिंह हुनुहुन्छ, र उहाँ “गधा” को सन्देशसँग बाँधिनुभएको छ।

“मानिसहरूको भेला” यहूदामार्फत नै पूरा हुन्छ। ख्रीष्ट, यहूदाको रूपमा, “दाखको बोट” पनि हुनुहुन्छ, र “उत्तम दाखको बोट” “गधाको बच्चा”सँग बाँधिएको छ। उहाँका “वस्त्रहरू” “दाखमद्य”मा धोइएका छन्, जो “अङ्गुरको रगत” थियो। ख्रीष्टले गेतसमनीमा, जब उहाँले रगत पसिना बगाउनुभयो, आफ्नो रगत बगाउन आरम्भ गर्नुभयो, र गेतसमनीको अर्थ “जैतून पेल्ने कोल” हो। गेतसमनीदेखि क्रूससम्म उहाँले सबै मानिसहरूलाई आफ्नोतर्फ जम्मा गर्न आफ्नो बहुमूल्य रगत बगाउनुभयो।

सबै मानिसहरूलाई आफूतिर तान्ने ख्रीष्टको कार्य दुई चरणको प्रक्रिया हो, किनकि उहाँले पहिले “इस्राएलका तिरस्कृतहरू”लाई एकत्र गर्नुहुन्छ, र त्यसपछि तिनलाई आफ्नो अर्को बगाललाई तान्नका निम्ति एक ध्वजस्वरूप प्रयोग गर्नुहुन्छ।

एक लाख चवालीस हजार उहाँलाई चिनेका “भेडाहरू” हुन्। “अरू भेडाहरू” उहाँको त्यो बगाल हो, जो निशान देख्दा र सुन्दा बाबेलबाट बाहिर निस्कन्छ। उहाँले आफ्नो निशान, अर्थात् उहाँका भेडाहरू, उच्च पार्नु अघि, उहाँले पहिले तिनीहरूलाई दोस्रो पटक जम्मा गर्नुहुन्छ। पवित्र इतिहासको त्यो रेखा दानियल अध्याय एघारका पद तेह्रदेखि पन्ध्रसम्मसँग मेल खान्छ, र यसकारण पद चालीसको गुप्त इतिहाससँग पनि समरेखित छ। यसले साँचो प्रोटेस्टेन्ट सिङको त्यो रेखालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्ट सिङ, धर्मत्यागी रिपब्लिकन सिङ, र पद एकचालीसको आइतबार व्यवस्था ठीक अघि टायरकी वेश्या आउने इतिहासभित्रै चल्छ। साँचो प्रोटेस्टेन्ट सिङको रेखाले त्यो इतिहासलाई पनि, र त्यो सन्देशलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ, जहाँ एक लाख चवालीस हजार छाप लगाइन्छन्।

“इस्राएलका बहिष्कृतहरू” ले “ठट्टा गर्नेहरूको सभा” सँग विरोधमा रहेको एक पङ्क्तिलाई जनाउँछन्, जसरी यर्मियाले तिनीहरूलाई पहिचान गर्छन्, अथवा जसरी यूहन्नाले प्रकाशको पुस्तकका अध्याय दुई र तीनमा तिनीहरूलाई “शैतानको सभाघर” भनी पहिचान गर्छन्, जहाँ स्मिर्ना र फिलाडेल्फियाका मण्डलीहरूलाई सम्बोधन गरिएको छ। फिलाडेल्फियालीहरूले प्रकाशको पुस्तकको अध्याय सातका “एक लाख चवालीस हजार” लाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र स्मिर्ना उही अध्यायको “ठूलो भीड” हो, जसलाई गन्ती गर्न सकिँदैन। अन्तिम दिनहरूमा उद्धार पाएकाहरूका यी दुई वर्गहरू झूट बोल्नेहरू, शैतानको सभाघरमा हुनेहरू, र आफूहरू परमेश्वरका प्रजा हुन् भनी दाबी गर्नेहरूसँग विवादमा छन्, किनकि तिनीहरू आफूहरू यहूदी हुन् भन्छन्।

साँचो प्रोटेस्टेन्ट सीङ्गको रेखा तिनीहरू आफैं र त्यसबेला उपेक्षा गरिँदै गइरहेका पूर्व करारका जनहरूबीच विद्यमान विवादद्वारा निर्मित हुन्छ। त्यही इतिहासमा विश्वासीहरू धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवाद र क्याथोलिकवादको रेखासँग पनि विवादमा हुन्छन्। ती तीन धार्मिक सत्ताहरूले साँचो प्रोटेस्टेन्ट सीङ्गको रेखाभित्र सूक्ष्म स्तरमा अजिङ्गर, पशु, र झूटा अगमवक्तालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

हामीले यस अंशसँग यसअघि पनि व्यवहार गरिसकेका छौं, र त्यसो गर्दा “नामधारी चर्च” भन्ने अभिव्यक्ति र “नामधारी एड्भेन्टिस्ट” भन्ने अभिव्यक्तिको अर्थ तथा प्रयोग सिस्टर ह्वाइटले ती शब्दहरू लेख्नुभएको समयमा फरक थियो भन्ने कुरा पहिचान गरेका थियौं। तथापि, अगमवक्ताहरूले आफ्नै इतिहासको भन्दा अन्तिम दिनहरूको निम्ति बढी बोलेका छन्, यसैले यस अंशमा अन्तिम दिनहरूको नामधारी चर्च भनेको धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवाद हुनेछ। “नामधारी” शब्दको अर्थ “नाममा मात्र” हो।

तथाकथित प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीले सन् 1844 मा रोमको विरोध गर्न छोड्यो, जब तिनीहरूले विश्वासद्वारा परमपवित्र स्थानमा प्रवेश गर्न विरुद्ध विद्रोह गरे, जहाँ तिनीहरूले सातौँ-दिनको सबाथ नै उपासनाको सही दिन हो भन्ने कुरा चिन्न सक्थे। यसको सट्टा, तिनीहरूले सूर्यको उपासना कायम राखे, जुन क्याथोलिकवादको चिन्ह हो। यदि तपाईंले उसको अधिकारको प्रतीक स्वीकार गर्नुभएको छ भने—जसलाई रोमी मण्डलीले बाइबलमा उपासनाको दिन सातौँ-दिनको सबाथबाट आइतबारमा परिवर्तन गर्ने आफ्नो अधिकारको रूपमा बारम्बार चिनाएको छ—रोमको “विरोध” गर्नु, जुन “प्रोटेस्टेन्ट” शब्दको एकमात्र परिभाषा हो, असम्भव छ।

“नामधारी एड्भेन्टिस्टहरू” ती हुन् जसले आफूलाई सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट भएको दाबी गर्छन्, तर तिनीहरू यहूदासका रूपमा पनि पहिचान गरिन्छन्, जो आफ्नो स्वीकारोक्तिलाई विश्वासघात गरेको एक चेलाको प्रतीक हो। नामधारी सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीले “सन्तहरू”लाई घृणा गर्नेछ, र त्यसपछि ती सन्तहरू “अपरिचित मानिसहरू” हुनेछन्। तिनीहरूले ती अपरिचित सन्तहरूलाई “सब्बाथको कारण” घृणा गर्छन्, त्यो सत्य जसलाई तिनीहरूले “खण्डन” गर्न सक्दैनन्। सिस्टर ह्वाइटको इतिहासमा सब्बाथको सत्य सातौँ-दिनको सब्बाथ थियो, तर त्यसले अन्तिम दिनहरूको सब्बाथ-सत्यलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ, जसलाई खण्डन गर्न सकिँदैन, र त्यो त्यही शिक्षा हो जुन लाओडिसियाई सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टवादले १८६३ मा आफ्नो विद्रोहमा सर्वप्रथम अस्वीकार गरेको थियो। त्यो शिक्षा विलियम मिलरद्वारा पत्ता लगाइएको पहिलो आधारभूत सत्य थियो, र यसले एड्भेन्टिस्टवादका ती आधारभूत सत्यहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छ जसमा नामधारी एड्भेन्टिस्टहरू हिँड्न अस्वीकार गर्छन्, जसरी यर्मियाको पुरानो मार्गहरूले प्रतिनिधित्व गर्छन्। त्यो सब्बाथ-सत्य लेवीय २६ को “सात पल्ट” हो।

साँचो प्रोटेस्टान्टवादको त्यो रेखा, जो फिलाडेल्फिया र स्मिर्नाबाट बनेको छ, यहूदाको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरूले विश्वासघात गर्छन्। यहूदाले येशूलाई तीन पटक धोका दिन वाचा गरेको थियो, यसरी क्रूसमा पुगेर समाप्त हुने र त्यसअघि क्रमशः विकसित हुँदै जाने विश्वासघातको पहिचान गराउँदै। दानियल एघारको सोह्रौँ पदले आइतबारको व्यवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसको पूर्वछायाँ क्रूस थियो। त्यसकारण, सोह्रौँ पदको आइतबारको व्यवस्थातर्फ, जो एकचालिसौँ पदको आइतबारको व्यवस्था पनि हो, लैजाने पदहरूमा अन्तिम दिनहरूका सन्तहरूमाथि तीन-चरणीय विश्वासघात ल्याइन्छ। यो विश्वासघात त्यस अवधिमा घटित हुन्छ जब प्रभुले आफ्ना अन्तिम-दिनको झण्डालाई दोस्रो पटक जम्मा गरिरहनुभएको हुन्छ।

यशैयाहले यस खण्डको ऐतिहासिक परिवेशलाई दशौँ पदमा “त्यस दिन” भन्ने अभिव्यक्तिद्वारा चिन्हित गर्छन्। त्यसैले “त्यो दिन” दशौँ पदभन्दा अघि आएका पदहरूमा पहिचान गरिसकिएको छ। जब हामी यस विशेष भविष्यसूचक वर्णनलाई पछ्याउँदै “त्यस दिन” कहिले हो भनी पहिचान गर्न सकिने सन्दर्भसम्म फर्कन्छौँ, तब हामी दशौँ अध्यायको पहिलो पदमा पुग्छौँ।

सिस्टर ह्वाइटले यस पदको “अन्यायी आदेश” लाई चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था भनेर चिन्हित गर्नुहुन्छ:

प्रभुले आफ्ना जनहरूलाई दोस्रो पटक एकत्रित गर्नुहुने सन्दर्भ निकट आइरहेको आइतबारको व्यवस्था-सम्बन्धी संकटको इतिहासभित्र राखिएको छ, किनकि यशैया अध्याय दशको पद बाह्रमा, उहाँले अन्यायी आदेश—अर्थात् आइतबारको व्यवस्था—द्वारा आफ्नो कार्यकारी न्याय ल्याउनु अघि आफ्ना जनहरूका बीचमा एक कार्य समाप्त गर्नुहुनेछ भनी बताउँछन्।

प्रभुले आइतबारको व्यवस्थाबाट पोपसत्तामाथिको दण्ड प्रारम्भ हुनुअघि “सियोनमाथि र यरूशलेममाथि” जुन “कार्य” “सम्पन्न” गर्नुहुन्छ, त्यो एक लाख चवालीस हजार जनाको छाप लगाउने कार्य हो। इजकिएल अध्याय नौमा, लेख्ने मसीदानी लिएको मानिस यरूशलेमभरि गएर देशमा र मण्डलीभित्र गरिएका घिनलाग्दा कर्महरूका निम्ति “सुस्केरा हाल्ने र विलाप गर्ने” हरूमाथि एउटा चिन्ह लगाउँछ। त्यो कार्यमा प्रभुले इस्राएलका तिरस्कृतहरूलाई दोस्रो पटक एकसाथ जम्मा गर्नुहुने प्रक्रिया पनि समावेश छ। उहाँले तिनीहरूलाई पृथ्वीका चारै कुनाबाट जम्मा गर्नुहुन्छ, र “पृथ्वीका चारै कुना” आठ भौगोलिक क्षेत्रहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। आठ पशुको प्रतिमाको परीक्षाको प्रतीक हो, यसरी यसले यो पहिचान गराउँछ कि ध्वजवाहक हुनेहरूका अन्तिम संकलन पृथ्वीमा पशुको प्रतिमाको परीक्षा सम्पन्न भइरहेका अवधिमा हुन्छ।

“एफ्राइम” ले प्रतिनिधित्व गरेको एकता—“यहूदाप्रति ईर्ष्या नगरिरहेको एफ्राइम, र एफ्राइमलाई दुःख नदिइरहेको यहूदा”—त्यस बेला प्रकट हुन्छ जब यहूदाका विरोधीहरू काटी फालिन्छन्। भविष्यवाणीगत रूपमा, यहूदाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका पहिलेका करारका मानिसहरू, अथवा शैतानको सभाघर, अथवा ठट्टा गर्नेहरूको सभा, अथवा मिलेराइट इतिहासका प्रोटेस्टेन्टहरू, अथवा ख्रीष्टको इतिहासका यहूदीहरू, पहिलो निराशाको समयमा “काटी फालिन्छन्।” जब यर्मियाले ठीक त्यही इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गरे, उनलाई यस्तो निर्देशन दिइयो कि उनी कहिल्यै पनि ठट्टा गर्नेहरूको सभामा फर्कन सक्दैनन्, यद्यपि यदि तिनीहरूले पश्चात्ताप गर्ने छनोट गरे भने तिनीहरू उनीकहाँ फर्कन सक्थे।

१८ जुलाई २०२० देखि आइतबारको व्यवस्थासम्म, प्रभुले आफ्ना अन्तिम-दिनका जनहरूलाई दोस्रोपटक भेला गर्नुहुन्छ। उहाँले तिनीहरूलाई संसारभरिबाट भेला गर्नुहुन्छ, त्यस अवधिमा जब उहाँ यहूदा र यरूशलेममाथिको आफ्नो समग्र काम पूरा गर्दै हुनुहुन्छ। त्यस छाप लगाउने समयमा, परमेश्वरका अन्तिम-दिनका जनहरू अस्पष्ट रहनेछन्, तर तथापि तिनीहरूको कामको विरोध गर्ने त्रिविध सङ्घद्वारा सामना गरिनेछन्।

क्याथोलिक धर्म त्रैगुणिक संघको पशु हो, र त्यसकी छोरीहरूमध्ये एउटी त्यो वर्ग हो जसलाई सिस्टर ह्वाइटले नाममात्रको चर्च भनेर पहिचान गर्नुहुन्छ। तिनीहरूले झूटा अगमवक्ताको प्रतिनिधित्व गर्छन्। यहूदाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका नाममात्रका लाओडिसियन एड्भेन्टिस्टहरू, यस प्रतिनिधित्वमा अजिङ्गर हुन्। सन् १८६३ को विद्रोहलाई प्राचीन इस्राएलको पहिलो कादेशमा भएको विद्रोहद्वारा प्रकाररूपमा देखाइएको थियो, जब तिनीहरूले यहोशू र कालेबको सन्देशलाई अस्वीकार गरेर मिश्र फर्कने निर्णय गरे। मिश्र अजिङ्गरको प्रतीक हो।

कादेशमा भएको विद्रोहले परीक्षाको एउटा त्यस्तो प्रक्रियामा दसौँ परीक्षणको प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसले मिश्रदेशबाट निकालिएकाचयनित मानिसहरूको अस्वीकृति र मृत्यु निम्त्यायो; र यसले अक्टोबर २२, १८४४ मा फिलाडेल्फियन मिलेराइट एडभेन्टवादमाथि ल्याइएको परीक्षात्मक प्रक्रियाको अन्तिम परीक्षणको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्‍यो, जुन १८६३ को विद्रोहसँगै समाप्त भयो। प्राचीन इस्राएलको इतिहासको एकदम अन्त्यमा, यहूदीहरूले “कराए, ‘यसलाई हटाइदेऊ, हटाइदेऊ, यसलाई क्रूसमा चढाऊ।’ पिलातसले तिनीहरूलाई भने, ‘के मैले तिमीहरूका राजालाई क्रूसमा चढाऊँ?’ मुख्य पूजाहारीहरूले जवाफ दिए, ‘कैसर बाहेक हाम्रो कुनै राजा छैन।’” पहिलो विद्रोह र अन्तिम विद्रोह दुवैमा, अघिल्लो करारका मानिसहरूले अजिङ्गरको एउटा प्रतीक (मिश्र र मूर्तिपूजक रोम) लाई आफ्ना राजाको रूपमा चिन्ने छनौट गरे।

२०२० जुलाई १८ मा “यहूदाका विरोधीहरू” “काटिए,” र एक लाख चवालीस हजारको मन्दिर स्थापित गरियो। बाँकी रहेको कुरा केवल यति मात्र थियो कि करारका दूत अचानक आफ्नो मन्दिरमा आउनुभन्दा पहिले मन्दिर शुद्ध पारियोस्। मिलेराइट इतिहासको मन्दिर १७९८ देखि १८४४ सम्म छयालिस वर्षमा निर्माण गरिएको थियो। १८४४ अप्रिल १९ को पहिलो निराशामा प्रोटेस्टेन्टहरू काटिए र शैतानको सभाघर, ठट्टा गर्नेहरूको सभा, रोमकी एक छोरीको भाग बने। त्यस बिन्दुदेखि १८४४ अक्टोबर २२ सम्म, विश्वासीहरूले ख्रीष्टलाई अति पवित्र स्थानभित्र पछ्याउनुभन्दा अघि एक शुद्धीकरण प्रक्रिया सम्पन्न भयो, ताकि उहाँले आफ्नो दिव्यतालाई तिनीहरूको मानवतासँग जोड्ने कार्य पूरा गर्न सकून्।

साँचो प्रोटेस्टेन्ट सिङ्गको इतिहास—जो अधार्मिक आदेशको ठीक अघिपट्टि दोस्रो पटक एकत्रित गरिन्छ, ताकि तिनीहरू त्यो झण्डा हुन सकून् जसलाई परमेश्वरले आफ्ना अर्को बथानलाई बाबेलबाट बाहिर बोलाउन प्रयोग गर्नुहुन्छ—त्यही अवधिमा घटित हुन्छ, जहाँ पतित रिपब्लिकन र प्रोटेस्टेन्ट सिङ्गहरू आपसमा जोडिँदै, आत्मिक व्यभिचार गर्दैछन्; यसरी तिनीहरू एक शरीर, अथवा एक मन्दिर बन्दैछन्, जुन नै पशुको प्रतिमा हो। परमेश्वरको मन्दिरले एकै समयमा ख्रीष्टको प्रतिमा निर्माण गरिरहेको छ।

हामी यो अध्ययनलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।