दानियेलको पुस्तक - संख्या एक्काइस

हामी यशैया अध्याय सत्ताइसको अध्ययन गर्दैछौं, किनकि यसले यशैयाका पछिल्ला अध्यायहरूका लागि प्रसङ्ग स्थापित गर्दछ। ती पछिल्ला अध्यायहरूले उत्तरवर्षालाई सही बाइबलीय विधि भनेर पहिचान गराउँछन्। उक्त विधिलाई, जब चिनिन्छ र प्रयोग गरिन्छ, स्वीकृत भएमा सोअनुरूपको अनुभव उत्पन्न गर्ने भविष्यसूचक सन्देश प्रकट हुन्छ।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा परमेश्वरका पूर्व करारबद्ध जन, अर्थात् सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट जनसमूहमाथि गाइने गीत यो हो कि तिनीहरू परमेश्वरका जनका रूपमा उछिनिँदै गएका छन्, किनकि उहाँको दाखबारीले फलाउनुपर्ने भनी परमेश्वरले अभिप्राय गर्नुभएको फल तिनीहरूले उत्पन्न गरेनन्। यो गीत करारसम्बन्धमा आधारित हुनुपर्ने थियो, जसको प्रतिनिधित्व परमेश्वरले रोप्नुभएको दाखबारीले गरिरहेको थियो, र साथै सन् १८६३ मा तिनीहरूले ठेस लाग्ने ढुङ्गालाई अस्वीकार गरेको कुराले पनि। तिनीहरू सन् १८५६ मा लाओडिसिया बनेका थिए, र सात वर्षसम्म, अथवा “सात पल्ट”, अथवा दुई हजार पाँच सय बीस दिनसम्म, परमेश्वरले प्रवेश खोज्नुभयो, तर सन् १८६३ मा तिनीहरूले उहाँको विरुद्ध ढोका बन्द गरे।

सेप्टेम्बर ११, २००१ देखि, उनीहरूलाई आइतवारको व्यवस्थाको समयमा उहाँको मुखबाट पूर्ण रूपमा उकेलिनुअघि नै गाठाहरूमा बाँधिँदै छन्। सेप्टेम्बर ११, २००१ देखि एडभेन्टवादलाई गाइने सन्देश लाओडिसीयाको सन्देश हो, जुन दाखबारीको सन्देश हो, र त्यसमा त्यो ठेस लाग्ने ढुङ्गा समावेश छ, जसले “देख्न” र बहुमूल्य पत्थरको “स्वाद लिन” इन्कार गर्ने जोकोहीलाई चकनाचूर पार्छ। यशैयाको उक्त खण्डमा लाओडिसीयाहरूलाई दिइएको प्रतिज्ञा यो हो कि यो अन्तिम चेतावनी स्वीकार गर्न रोज्ने कुनै पनि एडभेन्टवादीसँग अझै पनि ख्रीष्टको “शक्ति समात्ने” समय छ, ताकि तिनीहरूले ख्रीष्टसँग “मेलमिलाप गर्न सकून्,” किनकि ख्रीष्ट अझै पनि तिनीहरूसँग “मेलमिलाप गर्न” इच्छुक हुनुहुन्छ। तर मध्यरातको पुकारमा, चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाभन्दा ठीक अघि, त्यो अवसर सदाका लागि समाप्त हुन्छ।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भएको समयावधिमा परमेश्वरले ती मानिसहरूलाई, जो “पहिले कुनै प्रजा थिएनन्”, “सुक्खा भूमिबाट उम्रेको जरा” लाई “जरा गाड्न”, “फूल्न र पलाउन, अनि संसारको सतहलाई फलले भरिदिन” प्रतिज्ञा गर्नुभयो। यिशैको जरालाई फूल्न र पलाउन गराउने कुरा पछिल्लो वर्षा हो, किनकि जो जरा फूल्न र पलाउनुपर्ने हो, त्यो भविष्यवाणीअनुसार उठाइने ध्वज हुन नियत गरिएको छ, र त्यो ध्वज नै यिशैको जरा हो।

पछिल्लो वर्षाले ११ सेप्टेम्बर २००१ देखि यिशैको मूललाई फूल्न र कोपिला हाल्न लगायो, र चाँडै आउने आइतबारको व्यवस्थाको समयमा त्यो मूलले सारा पृथ्वीलाई फलले भरिदिनेछ। यशैया अध्याय सत्ताइसमा उल्लिखित आइतबारको व्यवस्था त्यही क्रमिक इतिहास हो, जुन दानिएलको पुस्तकका अध्याय एकदेखि तीनमा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ। तेस्रो धिक्कारको इस्लामको विमोचन र त्यसपछि तुरुन्तै लगाइएको नियन्त्रणसँगै, जब ११ सेप्टेम्बर २००१ मा राष्ट्रहरू क्रोधित भए, तब पछिल्लो वर्षा छर्किन आरम्भ भयो।

यस खण्डमा सिस्टर ह्वाइटले मुक्ति अझै खुला रहेको छोटो अवधिको स्पष्टीकरण गरिरहनुभएको छ। उहाँले सम्बोधन गरिरहनुभएको “संकटका समय” त्यो महान् संकटकालभन्दा भिन्न छ, जो अनुग्रहको अवधि पूर्णतः बन्द हुँदा आरम्भ हुन्छ। एडभेन्टवादमा यसलाई, माइकल उठ्नुहुँदा आरम्भ हुने महान् संकटकालसँग सम्बन्धित अर्थमा, उचित रूपमा “संकटको सानो समय” भनेर उल्लेख गरिन्छ। “संकटको सानो समय” ले चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थासँगै राष्ट्रिय विनाश प्रारम्भ हुने अवधिलाई जनाउँछ, र अनुग्रहको अवधि बन्द नहुँदासम्म निरन्तर रहन्छ।

११ सेप्टेम्बर, २००१ देखि सन्डे कानुनसम्मको इतिहासमा, एडभेन्टवादको अन्तिम शुद्धीकरण र न्याय “छर्काइ” भइरहेका पछिल्ला वर्षाको समयमा घटिरहेको रूपमा चित्रित गरिएको छ। त्यो अवधि, जब पछिल्लो वर्षा—जो “ताजगी” पनि हो—“छर्काइ”को रूपमा आरम्भ हुन्छ, तर सन्डे कानुनमा पूर्ण उँडेलाइसम्म प्रगति गर्छ। त्यस अवधिमा, जुन तेस्रो हायको इस्लामले राष्ट्रहरूलाई क्रोधित तुल्याउँदा आरम्भ हुन्छ, पछिल्लो वर्षा पर्न थाल्छ, र कतिपयले पछिल्लो वर्षालाई चिन्छन् र ग्रहण गर्छन्, तर कतिपयले पछिल्लो वर्षालाई चिन्दैनन्। कतिपयले केही भइरहेको छ भन्ने चिन्छन्, तर त्यो के हो भन्ने बुझ्दैनन्, र त्यसको विरुद्ध आफूलाई कडा बनाउँछन्।

उत्तर वर्षा अहिले परिरहेको छ, र त्यस्ता मानिसहरू छन् जसले यसलाई चिन्छन् र यसैले यसलाई ग्रहण गर्छन्; अनि त्यस्ता पनि छन् जसले यसलाई चिन्दैनन्, र यसैले यसलाई ग्रहण गर्दैनन्। उत्तर वर्षा ग्रहण गरिनका लागि यसलाई चिन्नु अनिवार्य छ। उत्तर वर्षा केवल एउटा अनुभव मात्र होइन; यो एउटा यस्तो अनुभव हो, जो एउटा सन्देशद्वारा उत्पन्न हुन्छ; तर त्यो सन्देश सही पद्धति अपनाइएर त्यसलाई स्थापित गरिँदा मात्र ग्रहण गर्न सकिन्छ। उत्तर वर्षाको सन्देशलाई स्थापित गर्ने पद्धतिलाई नचिनी, दानियल र प्रकाशको पुस्तकहरूमा प्रस्तुत राज्यहरूको उदय र पतनमा प्रतिनिधित्व गरिएका भविष्यसूचक शिक्षाहरूलाई बुझ्नु प्रायः असम्भव हुन्छ।

संसारका निम्ति उचालिएको ध्वजलाई यशैयाले “यिशैको मूल” भनी चिनाउँछन्, र सत्ताइसौँ अध्यायमा “याकूबबाट आउनेहरू” “जरा हाल्छन्।” जो “यिशैको मूल” हुन्, तिनीहरूलाई त्यहाँ “इस्राएल” भनेर पनि चिनाइएको छ, र तिनीहरू नै पहिले फुल्छन् र कोपिला लाग्छन्, अनि त्यसपछि संसारलाई फलले परिपूर्ण पार्छन्। प्रकृतिका नियमहरूले अगमवाणीका नियमहरूको खण्डन गर्दैनन्, किनकि प्रकृति र अगमवाणी दुवै उत्पन्न गर्ने व्यवस्था-दाता एउटै हुनुहुन्छ। कुनै बिरुवाले फल फलाउनुअघि, कोपिलाबाट प्रकट भएझैँ, पहिला त्यसको सुप्तावस्थाबाट बाहिर निस्कनु आवश्यक हुन्छ, र त्यसपछि फूल फुल्छ। “यिशैको मूल” भएको आत्मिक इस्राएलले वर्षाको क्रमिक उँडेलाइ प्राप्त गर्दछ। यो “छर्काइ” बाट आरम्भ हुन्छ र ध्वजद्वारा प्रस्तुत गरिएको फलले संसार भरिँदा पूर्ण उँडेलाइमा पुग्छ।

यशैया अध्याय सत्ताइसमा वर्षाको छर्काइको आरम्भिक बिन्दु कलिले “टुसा पलाउँदा” हुने रूपमा चित्रित गरिएको छ। जब ती प्रथम पटक “टुसा पलाउँछन्,” तब वर्षा “परिमाणअनुसार” खन्याइँदै गरेको रूपमा चिनिन्छ। “परिमाणअनुसार, जब त्यसले टुसा पलाउँछ।” सेप्टेम्बर ११, २००१ मा पछिल्ला वर्षाको छर्काइ “परिमाणअनुसार” खन्याइन थाल्यो, किनकि त्यस समयमा गहुँ र सामा, अथवा बुद्धिमान् र मूर्ख, अझै पनि एकसाथ मिसिएका थिए।

यशैया सत्ताइसले पछिल्लो वर्षाको उँडेलाइको आरम्भको इतिहासलाई चिन्हित गर्दछ, जब जरा सुक्खा जमिनबाट टुसाउँछ, र त्यसपछि पृथ्वी फलले परिपूर्ण नहोउन्जेलसम्मको सम्पूर्ण क्रमलाई पनि। यस अध्यायले यो चिन्हित गर्दछ कि “नापमा, जब त्यो अंकुरित हुन्छ, तब तिमी त्यससँग वादविवाद गर्नेछौ।” जब पछिल्लो वर्षा “छर्काइ”को रूपमा नापिँदै हुन्छ, सिस्टर ह्वाइटले भन्छिन् कि पछिल्लो वर्षा, “हाम्रो चारैतिरका हृदयहरूमा परिरहेकी हुन सक्छ, तर हामीले त्यसलाई न त चिन्न सक्नेछौं, न त ग्रहण नै गर्नेछौं।”

यस प्रकार उनी त्यस्तो एक मण्डलीलाई संकेत गर्छिन् जुन वर्षाको झर्नु पहिचान गर्नेहरू र त्यसलाई नपहिचान गर्नेहरू दुवैसँग मिश्रित छ। अघिल्लो अंशमा उनले यो देखाउँछिन् कि जब परमेश्वरले पछिल्लो वर्षा असीमित रूपमा खन्याउनुहुन्छ, त्यसले बुद्धिमान् र मूर्ख कुमारीहरूको मिश्रण अब बाँकी रहँदैन भन्ने कुरा चिन्हित गर्छ, यसो भन्दै: “जब हामी ख्रीष्टको सेवामा पूर्ण, सर्वाङ्गीण हृदयसमर्पण गर्छौं, तब परमेश्वरले आफ्ना आत्माको असीमित खन्याइद्वारा त्यस तथ्यलाई स्वीकार गर्नुहुनेछ; तर मण्डलीको अधिकांश भाग अझै परमेश्वरसँग सहकर्मी नभएसम्म यो हुनेछैन।”

मण्डलीको ठूलो भाग, अर्थात् मण्डलीको बहुमत, मत्ती पच्चीसमा मूर्ख कुमारीहरूका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, किनकि बाइबलीय रूपमा “धेरै” बोलाइएका हुन्छन् तर “थोरै” चुनिएका हुन्छन्। बुद्धिमती र मूर्खहरूलाई, चाँडै आउने आइतबारको व्यवस्थाभन्दा अघिको मध्यरातको संकटमा, परमप्रबन्धद्वारा अलग पारिन्छ। यस पृथक्करणले त्यस्तो प्रजा उत्पन्न गर्छ, जसले त्यसपछि पछिल्लो वर्षामा आत्माको पूर्ण उँडेलाइ ग्रहण गर्न सक्छ र “एकै दिनमा जन्मिने जाति” बन्छ। तब यिशैको मूललाई झण्डाका रूपमा उठाइनेछ र त्यसले संसारलाई फलले परिपूर्ण पार्नेछ।

यशैया अध्याय २७ ले यो पहिचान गराउँछ कि जब पछिल्लो वर्षा “नापमा” खन्याउन थालियो, सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, “तपाईं त्यससँग विवाद गर्नुहुनेछ।” “नापमा, जब त्यो उम्रेर निस्कन्छ, तपाईं त्यससँग विवाद गर्नुहुनेछ।” सेप्टेम्बर ११, २००१ को घटना संसार र कलीसियामा तुरुन्तै विवादको विषय बन्यो। यही दिनसम्म—बीस वर्षभन्दा बढी समय बितिसक्दा पनि—ती घटनाहरूलाई कुनै प्रकारको वैश्वीकरणवादी षड्यन्त्रको सट्टा इस्लामको कार्य ठहर गर्नुपर्ने विषयमा अझै पनि तर्क-वितर्कहरू भइरहेका छन्। पछिल्लो वर्षाको छर्काइको आगमनसँग सम्बन्धित विवाद सेप्टेम्बर ११, २००१ मा सुरु भयो, तर संसारमा चलाइँदै आएका विवादहरू परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनमा पहिचान गरिएको “विवाद” होइनन्। यो विवाद निम्नलिखित जस्ता भविष्यवाणीहरूको बारेमा हो।

११ सेप्टेम्बर, २००१ पछि तुरुन्तै एड्भेन्टिस्ट मण्डलीले यस्ता खण्डहरू संसारबाट लुकाउन खोज्यो। यो न्युयोर्क सिटीबारे, र अग्निनियन्त्रक गाडीहरूले त्यसपछि फैलिएका आगलागीहरू रोक्न नसकेका ती अत्यन्तै अग्ला भवनहरूबारे नभएको कसरी हुन सक्थ्यो? एड्भेन्टिस्ट मण्डलीले एक अगमवक्त्रीद्वारा लिखित भएको भनी स्वीकार गर्ने लेखनहरूबाट लिइएको यस्तो खण्ड, त्यस्तो पूर्तिपछि पनि, घरका छानाबाट किन घोषणा नगरिनुपर्ने?

पछिल्लो वर्षाको छर्काइको आगमन, जसले भविष्यवाणीगत “विवाद” को आगमनलाई चिह्नित गर्दछ, त्यसैले एडभेन्टवादको अन्तिम विद्रोहलाई पनि पहिचान गराउँछ, किनकि त्यहीँ उनीहरूले आफूहरूले अवशेषका निम्ति भविष्यवक्त्री भनी पहिचान गरेकी व्यक्तिका स्पष्ट र सरल वचनहरूलाई पूर्णरूपमा अस्वीकार गर्छन्।

गहुँ र जङ्गली घाँस दुवैलाई भविष्यसूचक रूपमा बाँध्ने कार्य ११ सेप्टेम्बर २००१ मा भविष्यवाणीको आत्माविरुद्धको विद्रोहसँगै आरम्भ भयो, जसले १८६३ मा बाइबलविरुद्ध सुरु भएको क्रमिक विद्रोहको समापनलाई चिह्नित गर्‍यो।

एडभेन्टवादले कसरी निम्नलिखित उक्तिलाई उपेक्षा गर्न सक्थ्यो, जसले प्रत्यक्ष रूपमा भन्दछ कि जब यी भवनहरू ढले, तब प्रकाश १८:१–३ पूरा हुनेछ?

हामी यहाँ सम्बोधन गरिरहेको विषय यी पदहरू ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा पूरा भए कि भएनन् भन्ने होइन, किनकि तिनीहरू निःसन्देह पूरा भए; तर हामीले सम्बोधन गर्न खोजिरहेको विषय त्यो समयदेखि आरम्भ भएको “बहस” हो। त्यो बहस सही वा गलत पद्धतिशास्त्रको विषयमा थियो। एड्भेन्टिस्ट कलीसियाले १८६३ मा विलियम मिलरका भविष्यवाणी-व्याख्याका चौध नियमहरूको अस्वीकार आरम्भ गर्‍यो, र अहिले तिनीहरू यस अवस्थासम्म पुगेका छन् कि एड्भेन्टिस्ट धर्मशास्त्रीहरूले लेखेको बाइबलीय अध्ययनको कुनै पुस्तक तपाईं किन्न सक्नुहुन्न, जुन धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवाद र रोमन क्याथोलिकवादका धर्मशास्त्रीहरूद्वारा बारम्बार अनुमोदित गरिएको नहोस्। १८६३ देखि २००१ सम्म, र आजसम्म पनि, मूलतः विलियम मिलरका भविष्यवाणी-व्याख्याका नियमहरूले प्रतिनिधित्व गरेको पद्धतिशास्त्रलाई रोमन क्याथोलिकवाद र धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादको पद्धतिशास्त्रका निम्ति एकातिर पन्छाइयो। प्रकाश १८ अध्याय, पद १ देखि ३, पूरा हुँदा आरम्भ भएको भविष्यसूचक “बहस” साँचो वा झूटो पद्धतिशास्त्रको विषयमा थियो।

हामी यशैयाहको सत्ताइसौँ अध्यायको “विवाद” सम्बन्धी हाम्रो विचारलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।