दानिएलको पुस्तक - तेइसौँ संख्या

बहिनी ह्वाइटले यो चिन्हित गर्नुभयो कि जब न्यूयोर्क सहरका महान् भवनहरू भत्काइनेछन्, तब प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठार, पद एकदेखि तीनसम्म, पूरा हुनेछ।

सेप्टेम्बर 11, 2001 सम्म आइपुग्दा, पृथ्वीका “राजाहरू” ले रोमी मण्डलीसँग पहिले नै व्यभिचार गरिसकेका थिए। दोस्रो विश्वयुद्धपछि, राष्ट्रपति Harry S. Truman ले पहिलो पटक, 1951 मा, भ्याटिकनमा एक राजदूत नियुक्त गरे। पापतन्त्रसँग राजनीतिक सम्बन्ध स्थापना गर्ने उहाँको प्रयासलाई संयुक्त राज्य अमेरिकाको कांग्रेसले स्पष्ट रूपमा अस्वीकार गर्‍यो, तर दशकौँपछि राष्ट्रपति Ronald Reagan ले 1984 मा भ्याटिकनमा राजदूत नियुक्त गर्दा भने त्यस्तो भएन। 2001 सम्म आइपुग्दा, सबै राष्ट्रहरूले टायरकी वेश्यासँग कूटनीतिक सम्बन्ध स्थापना गरेर भ्याटिकनसँग व्यभिचार गरिसकेका थिए।

सेप्टेम्बर ११, २००१ सम्ममा, सबै “जातिहरू” ले उनको व्यभिचारको क्रोधको दाखमद्य पिउन चुकेका थिए। बेबिलोनको दाखमद्यले पोपसत्ताद्वारा प्रस्तुत गरिने सबै प्रकारका झूटा शिक्षाहरूलाई जनाउँछ, तर यी पदहरूमा विशेष रूपमा चिनाइएको दाखमद्यको एक विशिष्ट प्रकार भनेको उनको व्यभिचारको क्रोधको दाखमद्य हो। पोपसत्ताको क्रोध भनेको उसले असहमति जनाउनेहरूमाथि गर्ने सतावट हो। उसले आफ्नो यो सतावट राज्यको शक्तिलाई आफ्नो अपवित्र काम गराउन प्रयोग गरेर पूरा गर्छे। उनको क्रोधको दाखमद्य भनेको त्रुटिको उनको विशेष पात्र हो, जसले उसले विधर्मी ठहराएकाहरूमाथि राज्यलाई प्रयोग गर्ने कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्छ।

११ अगस्ट १८४० देखि २२ अक्टोबर १८४४ सम्मको अवधिमा, अन्धकार युगबाट बोलाइएका, र त्यसपछि रोमकी छोरीहरू बनेका प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूबाट अलग गरिएका मिलेराइट एड्भेन्टवाद, नयाँ प्रकट भएको पृथ्वीको पशुमाथिको साँचो प्रोटेस्टेन्ट सिङ्ग बन्यो। पत्रुसले परमेश्वरका ती नव-चयनित जनहरूको राष्ट्रको रूपमा रहेका विशेषताहरू पहिचान गर्छन्।

सेप्टेम्बर ११, २००१ सम्म आइपुग्दा, सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीले आफूले विधर्मी ठहर गरेका व्यक्तिहरूमाथि आक्रमण गर्न संयुक्त राज्य अमेरिकाको सरकारको राजनीतिक संरचनालाई पहिले नै, र बारम्बार, प्रयोग गरिसकेको थियो। २००१ भन्दा धेरै अघिदेखि नै, एडभेन्टिस्टहरूले बेबिलोनको त्यो विशेष मदिरा पहिले नै पिइसकेका थिए, जसले आफूले विधर्मी ठहर गरेका व्यक्तिहरूमाथि आक्रमण गर्न राज्यसत्ताको प्रयोगलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

एफ्राइम, यारोबामको विद्रोह र इस्राएलको उत्तरी राज्यको प्रतीक हो, र यशैयाले अठाइसौँ अध्यायको आरम्भमा सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीलाई एफ्राइमका मतवालाहरू भनेर सम्बोधन गर्छन्।

तेस्रो हाय सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आइपुग्यो, र त्यो “मुकुट” माथि आयो, जसले “एफ्राइमका मतवालाहरू” को नेतृत्वलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। यसले इन्धनले भरिएको विमानद्वारा मेरिल्यान्डस्थित मण्डलीको मुख्यालयमाथि आक्रमण गरेन, तर यसले तिनीहरूको यस तथ्यलाई चिन्न नसक्ने अवस्था प्रकट गर्‍यो कि तेस्रो हायको इस्लामको आगमन तेस्रो स्वर्गदूतको पछिल्लो वर्षाको सन्देशको आरम्भ थियो। ठीक त्यही सन्देश र कार्यको आरम्भ, जसको घोषणा गर्न उठाइएका हौँ भनी तिनीहरू दाबी गर्छन्। तिनीहरू केवल नेतृत्वलाई प्रतिनिधित्व गर्ने मुकुटका रूपमा मात्र होइन, तर “घमण्डको मुकुट” का रूपमा पनि चिनिन्छन्, यसरी हबक्कूक अध्याय दुईको विवादमा उत्पन्न भएको र उत्पन्न हुँदै आएको उपासकहरूको दुई वर्गमध्ये एकलाई पहिचान गराउँदै। सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, हबक्कूकका चौकीदारहरूले ढोकाको युद्धमा आफ्ना स्थान लिए।

यरूशलेमका ढोकाहरू त्यो स्थान थिए जहाँ यरूशलेमका मानिसहरूको पारस्परिक व्यवहार सम्पन्न हुन्थ्यो। ढोकाहरूमा भएको युद्धले यशैयाको अघिल्लो अध्यायको “विवाद” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जो पूर्वीय वायुको दिनमा (इस्लामको दिनमा) आरम्भ भएको थियो। उक्त खण्डमा हबक्कूकका आराधकहरूका दुई वर्गहरूलाई दुई मुकुटद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। एफ्राइमका मतवालाहरू, जसले त्यस समयसम्म आफूहरूले विधर्मी ठहर गरेका व्यक्तिहरू विरुद्ध आफ्ना तर्कहरू जित्न राज्यको शक्तिलाई प्रयोग गरिसकेका थिए, सेनाहरूका परमप्रभुको मुकुटसँग विरोधाभासमा राखिएका छन्। जब ख्रीष्टलाई सेनाहरूका परमप्रभुका रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ, तब त्यो उहाँको सेनाका अगुवाका रूपमा उहाँको कार्यको प्रतीक हो। ढोकामा भएको युद्ध साँचो र झूटा धर्मशास्त्रसम्बन्धी विवादद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको आध्यात्मिक युद्ध हो।

एफ्राइमका मतवालाहरूको रूपमा केवल जनरल कन्फरेन्सको नेतृत्व मात्र प्रतिनिधित्व गरिएको छैन, तर याजकहरू (पास्तोरल सेवकाई) र अगमवक्ताहरू (धर्मशास्त्रीहरू तथा शिक्षकहरू) पनि मदिराका कारण मार्गबाट विचलित भएका छन्। यशैयाले आफ्नो अगमवाणीका आरम्भिक पदहरूमा भनेझैँ, यो सम्पूर्ण मण्डली नै हो।

पापी राष्ट्र रोगग्रस्त छ, र त्यसले त्यो समय पार गरिसकेको छ जहाँ उसको हृदय र मन परिवर्तन गराउन सक्ने कुनै उपचार प्रदान गर्न सकिन्थ्यो। यशैयाले मत्ताहरू बाटोबाट बाहिर गएका छन् भनी पहिचान गर्छन्, र त्यस “बाटो” लाई यर्मियाले “पुराना मार्गहरू” को रूपमा पहिचान गर्छन्। सेप्टेम्बर ११, २००१ मा पछिल्ला वर्षाको आरम्भ भयो, र यर्मियाले यो पहिचान गर्छन् कि जब हामी पुराना मार्गहरूमा हिँड्छौँ—जुन त्यही “बाटो” हो जसबाट मत्ताहरू बाहिर गएका छन्—तब हामी पछिल्ला वर्षाको विश्राम पाउँछौँ।

एफ्राइमका मतवालाहरू 11 सेप्टेम्बर 2001 मा मार्गबाट बाहिर छन्, र 1863 मा, जब तिनीहरूले “पुराना बाटाहरू” अस्वीकार गर्ने प्रक्रियाको आरम्भ गरे, तिनीहरू “पछि फर्किए।” यही “पुराना बाटाहरू” भित्र पछिल्लो वर्षाको विश्राम र ताजगी पाइन्छ, र त्यो वर्षा ठीक त्यही समयमा आरम्भ भयो जब तिनीहरूका विरुद्ध “हाय” उच्चारण गरिएको थियो। इस्लामको तेस्रो “हाय” एफ्राइमको घमण्डको मुकुटका लागि चिन्न नसकिने भयो, किनकि तिनीहरूले क्रमशः ती आधारभूत सत्यहरूलाई अस्वीकार गर्दै आएका थिए जसले भविष्यवाणीमा इस्लामको भूमिका पहिचान गराउँछन्। यर्मियाले देखाउँछन् कि त्यस समयमा परमप्रभुले पहरेदारहरू उठाउनुभयो, जो हबक्कूकका पहरेदारहरू हुन्, र तिनीहरूले ढोकाहरूको युद्धमा एफ्राइमका मतवालाहरूलाई तिनीहरूले तुरहीको आवाजमा ध्यान दिनुपर्ने थियो भनी घोषणा गरे। 11 सेप्टेम्बर 2001 मा आइपुगेको तेस्रो “हाय” सातौँ तुरही थियो।

यशैयाले यसो भन्दै पहिचान गराउँछन्: “तिनीहरू मद्यपानद्वारा मार्गबाट बहकिएका छन्; तिनीहरू दर्शनमा भूल गर्छन्, तिनीहरू न्यायमा ठेस खान्छन्। किनकि सबै मेजहरू वान्ता र अशुद्धताले भरिएका छन्, यहाँसम्म कि कुनै स्थान पनि स्वच्छ छैन।” सन् १८६३ मा प्रस्तुत गरिएको त्यो जाली मेज, जसले “सात पटक” हटायो, र जससँग एउटा व्याख्यात्मक पर्चा संलग्न हुन आवश्यक थियो, हबकूकका दुई पवित्र मेजहरूको जालसाजीलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ; तर ती मद्यपायीहरूले प्रयोग गरेका जाली “मेजहरू” वान्ताले भरिएका छन्, र तिनीहरू दर्शनमा भूल गर्छन्। हबकूक र यर्मियाहका चौकीदारहरूलाई पद्धतिसम्बन्धी विवादमा “दर्शन” लाई “मेजहरू” माथि लेख्न भनिएको थियो, तर मद्यपायीको जाली मेजहरूले त्रुटिपूर्ण दर्शन प्रस्तुत गर्छन्।

एफ्रैमका मतवालाहरूले परमेश्वरको व्यवस्था अस्वीकार गरेका छन्, तर “विवाद,” अर्थात् ढोकाको युद्धको प्रसङ्ग, परमेश्वरको भविष्यवाणीसम्बन्धी व्यवस्था हो, जसको प्रतिनिधित्व पहिलो र तेस्रो स्वर्गदूतहरूको आन्दोलनमा स्थापित कार्यविधिले गर्दछ। यशैयाले अठ्ठाइसौँ अध्यायका पहिलो आठ पदहरूमा परिवेश स्थापित गरिसकेपछि, उनले त्यसपछि पछिल्लो वर्षाको कार्यविधिलाई चिन्हित गर्छन्, र विशेष रूपमा मतवालाहरूलाई “येरूशलेममा” “शासन गर्ने” “उपहास गर्ने मानिसहरू” भनी चिनाउँछन्।

यहाँ “वाद-विवाद” यस प्रकार परिभाषित गरिएको छ: “उसले कसलाई ज्ञान सिकाउने? अनि कसलाई सिद्धान्त बुझाउने?” यहाँ “कसलाई” ले सम्भावित विद्यार्थीहरूलाई सम्बोधन गर्दछ, तर विषय भने सिद्धान्त बुझ्ने कुरासँग सम्बन्धित छ, जुन ज्ञान हो। जब दानिय्येलको पुस्तकको मुहर खोलिन्छ, तब ज्ञानको वृद्धि हुन्छ, जसले परमेश्वरको वचनका सत्यताहरूको बढ्दो समझलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। “सिद्धान्त” शब्दको अर्थ विश्वासहरू, सिद्धान्तहरू, शिक्षाहरू, वा नियमहरूको यस्तो समुच्चय हो, जसले कुनै विशेष विचार-प्रणाली वा ज्ञानको एउटा निकाय निर्माण गर्दछ। बाइबलीय “सिद्धान्तहरू” बुझ्नका लागि ज्ञानको त्यस निकायको निर्माण गर्न बाइबलीय कार्यविधि आवश्यक हुन्छ।

कार्यविधिलाई यसरी पहिचान गरिएको छ: “उपदेशमाथि उपदेश, उपदेशमाथि उपदेश; पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति, पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति; यहाँ अलिकति, र त्यहाँ अलिकति।” ११ सेप्टेम्बर २००१ लाई तेस्रो “धिक्कार” को आगमनका रूपमा पहिचान गर्ने कार्यविधि पहिलो “धिक्कार” को भविष्यसूचक रेखालाई दोस्रो “धिक्कार” को भविष्यसूचक रेखासँग एकसाथ ल्याउने आधारमा स्थापित छ, जसले तेस्रो “धिक्कार” को रेखाका दुई साक्षीहरू प्रदान गर्दछ। यही कार्यविधि त्यो “विवाद” को परीक्षा हो, जसले आराधकहरूका दुई वर्ग उत्पन्न गर्दछ; किनकि “परमप्रभुको वचन तिनीहरूका निम्ति उपदेशमाथि उपदेश, उपदेशमाथि उपदेश; पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति, पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति; यहाँ अलिकति, र त्यहाँ अलिकति थियो; ताकि तिनीहरू जाऊन्, पछाडि लडून्, र भाँचिऊन्, र पासोमा परून्, र समातिऊन्।”

यरूशलेममाथि शासन गर्ने ती घमण्डी मानिसहरूका पाँच ठेसहरू पाँच मूर्ख कन्याहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्। यो कार्यविधि स्पष्ट रूपमा एक परीक्षा हो, किनकि एफ्राइमका मतवालाहरूले यर्मियाका प्राचीन मार्गहरूलाई अस्वीकार गरे, पहरेदारहरूको तुरहीको चेतावनी सुन्न इन्कार गरे, जाली मेजहरू उत्पादन गरे, र मृत्युसँग एउटा करार बाँधे; ठीक त्यही समयमा जब ढोकाको युद्धमा सेनाहरूका परमप्रभुको मुकुट धारण गर्नेहरूले जीवनको करार बाँधिरहेका थिए।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, पछिल्लो वर्षा, जो विश्राम र ताजगी हो, पर्न थाल्यो, र एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने कार्य आरम्भ भयो। यसले एफ्राइमका मतवालाहरूको कार्यविधि र एलियाह सन्देशवाहकद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको कार्यविधिबीच एक विवाद आरम्भ गरायो। “धेरै” मतवालाहरूसँगै लड्खडाउनेछन्, तर चुनिने थोरैचाहिँ तिनीहरू हुन् जो परमप्रभुको प्रतीक्षा गर्छन्।

निश्चय नै यशैयाह आफ्नै वचनसँग सहमत छन्; त्यसैले अठ्ठाइसौँ अध्यायमा लड्ने धेरै जना, आठौँ अध्यायमा लड्नेहरूकै समान हुन्। आठौँ अध्यायमा हामी पाउँछौँ कि तिनीहरूको लडाइँ मोहोर लगाइने समयमा हुन्छ, जुन सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भयो। आठौँ अध्यायको चेतावनी यो हो कि यस प्रजाको “मार्ग” मा नहिँड, किनकि तिनीहरू तिनै हुन् जसले यर्मियाको प्राचीन बाटाहरूको मार्गमा हिँड्न इन्कार गरे, जहाँ पछिल्लो वर्षाको सन्देश अवस्थित छ। आठौँ अध्यायमा लड्नेहरू तिनै हुन् जसले महासन्धिमा भरोसा राख्छन्, जसले बेबिलोनको विशेष दाखरसलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र जसले विधर्मी ठहरिएकाहरूको विरोध गर्ने उद्देश्यले मण्डली र राज्यको महासन्धिलाई जनाउँछ। आठौँ अध्यायमा तिनीहरूलाई ठेस लाग्ने कारण ठेसको ढुङ्गा हो, जसले सन् १८६३ मा आधारभूत सत्यको अति पहिलो अस्वीकारलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, अर्थात् लेवीव्यवस्था छब्बीसको “सात समय,” जसलाई सन् १८६३ मा “निर्माताहरू” ले अस्वीकार गरेका थिए। त्यस अस्वीकारमा तिनीहरू स्वर्गदूतहरूले विलियम मिलरलाई दिएको सन्देशलाई अस्वीकार गर्न धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्ट पद्धतिमा फर्किए।

अध्याय अठ्ठाइसमा, त्यस पत्थरको अस्वीकारले बाढीजस्तै उम्लिने कोर्राको न्याय उत्पन्न गर्दछ, जुन अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्थाबाट आरम्भ भई त्यसपछि सारा संसारभरि फैलिने पशुको छापको बाइबलीय प्रतीक हो। आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, एड्भेन्टिस्ट मण्डलीले “मृत्यु” र “पाताल” सँग बाँधेको करार बहाइनेछ। एफ्राइमका मतवालाहरूको मृत्यु-सँगको करार बहाइँदै जाँदा, तिनीहरूको “झूटको शरण” हटाइनेछ। “झूटको शरण” लाई प्रेरित पावलले प्रबल भ्रम ल्याउने त्यस झूटको रूपमा प्रस्तुत गरेका छन्, र यरूशलेममाथि शासन गर्ने ठट्टा गर्ने मानिसहरूमाथि खन्याइने त्यो प्रबल भ्रम तिनीहरूको सत्यप्रतिको घृणाको प्रत्युत्तर हो।

“झूटको शरणस्थान,” जसले “बलियो भ्रम” उत्पन्न गर्‍यो, अन्ततः चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको दण्ड ल्याउँछ। प्रेरित पावलले सत्यलाई प्रेम नगर्ने वर्गको पहिचान गर्छन्, र सत्यद्वारा पवित्र पारिएको एक वर्गको पनि, यसरी उनले हबकूक अध्याय दुईको विवादमा रहेका दुई वर्गहरूलाई संकेत गर्छन्। अध्याय उनन्तीसमा, यशैयाले एरिएल शब्दलाई दोहोर्‍याएर आरम्भ गर्छन्, जुन यरूशलेमको अर्को नाम हो।

“एरिएल” (यरूशलेम सहर) को प्रतीकात्मक रूपमा दोहोर्‍याइएको कुरालाई फेरि एक पटक “धिक्कार” द्वारा निन्दा गरिएको छ। “वर्षदेखि वर्षसम्म” बलिदानहरूको हत्या गरिनु १८६३ मा आरम्भ भएको क्रमिक विद्रोहको प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यसपछिका पदहरूले आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी सङ्कटको अवधिमा सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीमाथि आउने न्यायको रूपरेखा प्रस्तुत गर्छन्। पद नौमा एउटा “आश्चर्य” पहिचान गरिएको छ, जसले पद्धतिसम्बन्धी विवादलाई जोड दिन्छ, साथै एड्भेन्टिज्मको विद्रोही अवस्थालाई मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशको एक तत्त्वका रूपमा पनि चिन्हित गर्दछ, जुन पहिलो पदमा “एरिएल” को दोहोरो प्रयोगद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको दोस्रो स्वर्गदूतसँग पनि सम्बन्धित छ।

अध्याय सत्ताईसमा अभिलेख गरिएको “वाद-विवाद”मा, जसले सत्य पद्धति र मिथ्या पद्धतिबीचको तर्कलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, यरूशलेममाथि शासन गर्ने उपहासपूर्ण मानिसहरूको मतवालापनलाई यस्तो अन्धोपनको रूपमा चिनाइएको छ, जसले एड्भेन्टवादको नेतृत्वलाई मुद्राङ्कित पुस्तक बुझ्नबाट रोक्छ। दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरू एउटै पुस्तक हुन्, र अनुग्रहको समय बन्द हुनुभन्दा ठीक अघि अमुद्रित गरिने पुस्तकको अंश येशू ख्रीष्टको प्रकाश हो। यसमा “सातमध्ये आठौँ” को गूढ रहस्य समावेश छ। यो अध्याय दुईमा दानिएललाई बुझ्न दिइएको “रहस्य”द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। यो सात गर्जनहरूको “गुप्त इतिहास” हो। यो तेस्रो “हाय” को इस्लामसम्बन्धी सन्देश, र “मध्यरात्रिको पुकार” को सन्देश हो।

दानिएल र प्रकाशको एकमात्र पुस्तक तिनीहरूलाई दिइएको छ, जो ख्रीष्टको समयमा सन्हेद्रिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका थिए, जसले नेतृत्वको त्यस्तो व्यवस्थाको प्रतीकत्व गर्दछ, जसले परमेश्वरको सत्यलाई कायम राख्ने र त्यसको पक्षसमर्थन गर्ने दाबी त गर्छ, तर अन्ततः सत्यकै क्रूसारोपणमा सहभागी हुन्छ। सन्हेद्रिनद्वारा पूर्वचित्रित त्यो व्यवस्था यरूशलेममाथि शासन गर्ने घृणाकार मानिसहरू हुन्। तिनीहरूलाई त्यो मोहर लगाइएको पुस्तक दिइन्छ, र त्यस पुस्तकको अर्थबारे तिनीहरूको प्रतिष्ठित, शिक्षित र पाण्डित्यपूर्ण जवाफ यो हुन्छ कि तिनीहरू त्यसलाई पढ्न सक्दैनन्, किनकि त्यो मोहर लगाइएको छ। त्यसपछि, केवल अलग्गै राखिएकाहरूलाई मात्र अगुवाका रूपमा पछ्याउन प्रशिक्षण पाएको बगाललाई उही पुस्तक दिइन्छ, र तिनीहरूको जवाफ यो हुन्छ कि यदि यरूशलेममाथि शासन गर्ने ती घृणाकार मानिसहरू, अन्तिम दिनहरूका सन्हेद्रिनले, त्यसको अर्थ तिनीहरूलाई बताए भने मात्र तिनीहरूले त्यसलाई बुझ्नेछन्।

विलियम मिलरलाई, अनि त्यसपछि Future for America लाई दिइएको कार्यविधि, भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको एक मार्गचिन्ह हो। यो एक यस्तो मार्गचिन्ह हो जसले जीवन र मृत्युको परीक्षणकारी प्रश्नलाई पहिचान गराउँछ। सही कार्यविधि बिना पछिल्लो वर्षाको सन्देश “मुद्राले बन्द गरिएको पुस्तकका वचनहरूझैँ” हुन्छ। पछिल्लो वर्षाको सन्देश बिना, त्यस सन्देशद्वारा उत्पन्न हुने अनुभव प्राप्त गर्नु असम्भव हुन्छ। त्यो कार्यविधि भनेको यहाँ बाइबलमा र त्यहाँ बाइबलमा भएका भविष्यवाणीका रेखाहरूलाई एकमाथि अर्को राख्दै अघि बढाउने प्रक्रिया हो। कार्यविधिसम्बन्धी विवाद पहिलो सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिँदा, अन्तिम दिनहरूको आरम्भिक तथा समापन इतिहास दुवैमा, सुरु भयो।

मिलेराइट आन्दोलनको प्रारम्भिक इतिहासमा यो बहस ११ अगस्ट १८४० मा आरम्भ भयो, र त्यही इतिहासको अन्त्यमा, फिलाडेल्फियाली मिलेराइट आन्दोलन लाओडिसियाली मिलेराइट आन्दोलनमा रूपान्तरित भएको समयावधिमा, फेरि दोहोरियो। यो बहस तेस्रो स्वर्गदूतको लाओडिसियाली आन्दोलनको इतिहासमा ११ सेप्टेम्बर २००१ मा पुनः आरम्भ भयो, र त्यस आन्दोलनको अन्त्यमा, जब तेस्रो स्वर्गदूतको लाओडिसियाली आन्दोलन एक लाख चवालीस हजारको फिलाडेल्फियाली आन्दोलनमा रूपान्तरित हुन्छ, तब यो फेरि दोहोरिन्छ। मिलेराइटहरूको प्रारम्भिक परीक्षामा, र मिलेराइटहरूको अन्तिम परीक्षामा, त्यो परीक्षा एलियाह सन्देशवाहकको कार्यविधिद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। येशू, अल्फा र ओमेगा हुनुहुँदा, सधैँ अन्त्यलाई आरम्भद्वारा चित्रण गर्नुहुन्छ।

पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति प्रस्तुत गर्ने विधिलाई अब हामी अर्को लेखमा दानिय्येलको अध्याय चार र पाँचमाथिको आफ्नो विचार आरम्भ गर्दा प्रयोग गर्नेछौं।