दानियलको पुस्तक - बत्तीसौँ

दानियेल अध्याय छ, दानियेलका पहिलो छ अध्यायहरूमा रहेको तेस्रो रेखा हो, जसले आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी सङ्कटको प्रत्यक्ष दृष्टान्त प्रस्तुत गर्दछ। अध्याय तीनमा नबूकदनेसरको सुनको प्रतिमा र ती तीन विश्वासी जनहरूले उचालिएको झण्डाको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसलाई सारा संसारले हेर्छ।

तेस्रो अध्यायमा ती तीन योग्य पुरुषहरूले निहुरिन अस्वीकार गरे, र तिनीहरूको त्यस कार्यले तिनीहरूमाथि आगोको भट्टीको सतावट ल्यायो; जबकि छैटौं अध्यायमा दानियल दिनमा तीन पटक निहुरिन्छन्, र उनको त्यस कार्यले तिनीमाथि सिंहको ओडारको सतावट ल्यायो। पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति, तिनीहरूले आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी सतावटलाई आराधनाको निर्णयको रूपमा प्रतिनिधित्व गर्छन्, जुन दुवै अवस्थामा विश्वासीहरूले पहिले नै निर्धारण गरिसकेका छन्। एक लाख चवालीस हजारलाई प्रतीक गर्ने तीन र एकको संयोजनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरू सतावटको हलचल आइपुग्नुभन्दा अघि नै सत्यमा स्थिर भइसकेका छन्।

पाँचौँ अध्यायमा, आइतबारको व्यवस्थाले पृथ्वीको पशुको अन्त्यलाई सम्बोधन गरिरहेको छ, र पर्खाल हुँदै आएका शत्रुहरूद्वारा ल्याइएको न्यायलाई पनि।

छैटौँ अध्यायमा, सिंहको ओडारमा राजाको छाप लगाइएद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको परमेश्वरका जनहरूको छाप लगाइनु पहिचान गरिन्छ।

तीनवटै रेखाहरूले प्रकाशितवाक्य अध्याय एघारमा उल्लेख गरिएको महान् भूकम्पको घडीमा बादलमा उच्च पारिएको ध्वजाको विशेषताहरूमा आ-आफ्नो योगदान पुर्‍याउँछन्।

दानियेल अध्याय छले परमेश्वरका जनहरूको छाप लगाइने कार्यलाई चिन्हित गर्दछ, तर अझ विशेष रूपमा यसले “प्रधानहरू, राज्यपालहरू, सरदारहरू, सल्लाहकारहरू, र सेनापतिहरू” को महासंघमाथिको दण्डलाई सम्बोधन गर्दछ, जसले राजालाई धोका दिएर दानियेललाई मार्न उद्यत तुल्यायो। राज्यको प्रतीक राजाको छल, एउटा महत्त्वपूर्ण भविष्यसूचक विषय हो, जसमा अनेक भविष्यसूचक साक्षीहरू समावेश छन्। अध्याय तीनका नबूकदनेसर वा अध्याय पाँचका बेलशज्जरभन्दा भिन्न, जो दुवै संकट आइपुगेपछि मात्र दानियेल र ती तीन साक्षीहरूप्रति सचेत भए, संकट आउनुअघि नै दारियसको दानियेलप्रतिको “विशेष अनुकम्पा” ले आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी संकटका लागि भिन्न परिवेशलाई चिन्हित गर्दछ।

दानीएल अन्य दुई अध्यक्षहरूभन्दा “श्रेष्ठ ठहरिएका” थिए, र ती तीन अध्यक्षहरू एक सय बीस जना शासकहरूमाथि नियुक्त थिए। दानीएललाई मुख्यतः ती अध्यक्षहरू र शासकहरूसँग तुलनात्मक विरोधमा प्रस्तुत गरिएको छ, र उनी पाँचद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छलको महासंघ गठन गर्ने ती दुईभन्दा बढी अनुगृहीत छन् (पाँच मूर्ख कन्याहरू)।

दारा अन्त्यकालमा राजाको विरुद्धमा गरिने एक छललाई दृष्टान्तस्वरूप प्रयोग गरिँदैछ, जसले दस राजाहरू (संयुक्त राष्ट्रसंघ) लाई प्रतिनिधित्व गर्छ। उक्त छलले ती दस राजाहरू (संयुक्त राष्ट्रसंघ) ले वेश्याप्रति (पापासत्ता) प्रकट गर्ने घृणामा योगदान पुर्‍याउँछ, जसका कारण तिनीहरूले “उसलाई उजाड र नाङ्गो बनाउनेछन्,” र “उसको मासु खानेछन्, र उसलाई आगोले जलाउनेछन्।”

संयुक्त राष्ट्रसंघ (सातौँ राज्य) ले पापत्वलाई नष्ट गर्नेछ, यद्यपि उनीहरूले भर्खरै मात्र आफ्नो राज्य उसलाई दिएका हुनेछन्, किनकि तिनीहरूले “छोटो समय”सम्म शासन गर्छन्।

आइतबारसम्बन्धी व्यवस्थाको समयमा, बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्य, प्रकाश १३ को पृथ्वीको पशु (संयुक्त राज्य अमेरिका), आफ्नो सत्ताको सत्तरी प्रतीकात्मक वर्षहरू भर्खरै पूरा गरिसकेको हुन्छ, जस अवधिमा बाइबलीय भविष्यवाणीको पाँचौँ राज्य, प्रकाश १३ को समुद्रको पशु (पोपतन्त्र), यशैया अध्याय २३ का ती सत्तरी प्रतीकात्मक वर्षहरूभरि बिर्सिएको रहेको हुन्छ।

आइतबारको व्यवस्था लागू हुने बेला बाइबलीय भविष्यवाणीको सातौँ राज्य—दश राजाहरू (संयुक्त राष्ट्रसंघ)—ले शासन गर्न थाल्छ; तर त्यो केवल छोटो समयका लागि मात्र हुन्छ, किनकि त्यसपछि ती दश राजाहरूमध्ये प्रमुख राजा सारा संसारलाई पशुको संरचनाअन्तर्गत, अर्थात् कलीसिया र राज्यको संयुक्त संरचनाअन्तर्गत, जबरजस्ती समायोजित गराउने कार्य आरम्भ गर्दछ, र यही कुरा पशुको प्रतिमाको रूपमा प्रतीकित गरिएको छ।

पृथ्वीका पशु (संयुक्त राज्य अमेरिका) को प्रतीकवादको एक प्रमुख तत्त्व, जो थुमाजस्तै रूपमा आरम्भ भएर अन्ततः अजिङ्गरझैँ बोल्दै समाप्त हुन्छ, यसको बोलाइ हो। अगमवाणीय रूपमा “बोल्नु” ले व्यवस्थापिका र न्यायिक अधिकारीहरूको कार्यलाई सङ्केत गर्दछ।

जब संयुक्त राज्य अमेरिकाले पहिलोपटक थुमाजस्तै बोली बोल्यो, तब त्यसले संयुक्त राज्य अमेरिकाको संविधान उत्पन्न गर्‍यो, र यसरी पापसी तथा युरोपका राजाहरूको सतावटबाट भाग्नेहरूका लागि शरणस्थलको एउटा देश स्थापना गर्‍यो।

सत्तरी प्रतीकात्मक वर्षहरूको अन्त्यमा, पृथ्वीको पशुले फेरि बोल्दछ, तर त्यसबेला त्यसले अजिङ्गरझैँ बोल्दछ, किनकि त्यसले आइतवारको आराधनालाई लागू गराउँछ, जुन पोपीय अधिकारको छाप हो। जब पोपीय अधिकारको छाप लागू गराइन्छ, तब पोपतन्त्रलाई स्मरण गरिन्छ, र त्यसैलाई स्मरण गरिन्छ, जब त्यो आज्ञा, जसलाई कहिल्यै बिर्सनु नपर्ने थियो, पालन गर्न अवैध बनाइन्छ।

त्यसपछि राष्ट्रिय धर्मत्यागको परिणामस्वरूप राष्ट्रिय विनाश आउँछ, र संसारलाई आर्मागेडोनतर्फ डोर्‍याउने ती तीन शक्तिहरू एकआपसमा हातेमालो गर्छन्।

जब “प्रोटेस्टेन्टवाद” (संयुक्त राज्य अमेरिका), “रोमी शक्ति” (भ्याटिकन) र “आत्मावाद” (संयुक्त राष्ट्र), आइतबारको व्यवस्थामा हातेमालो गर्छन्, तब तिनीहरूले संसारलाई आरमागेदोनतर्फ डोर्‍याउन थाल्छन्, जसको अर्थ यस्तो रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ कि पहिले संसारलाई एक-विश्व सरकारको अधिकार स्वीकार गर्न बाध्य पारिन्छ; यस्तो सरकार मण्डली र राज्यबाट बनेको हुन्छ, र तिनको परस्पर सम्बन्धमा नियन्त्रण मण्डलीकै हातमा हुन्छ। पृथ्वीको पशुद्वारा प्रयोग गरिने चमत्कारहरूको शक्तिले टायरकी वेश्याको पृथ्वीका राजाहरूँगको व्यभिचार मात्र गराउँदैन, तर त्यसले पशुको विश्वव्यापी मूर्तिको “बोलाइ” लाई पनि लागू गराउँछ। भविष्यवाणीगत परिभाषाअनुसार यसको अर्थ, एक-विश्व सरकारसँग एउटा व्यवस्थापिका निकाय (न्यूयोर्कमा अवस्थित), र एउटा न्यायिक निकाय (हेगमा अवस्थित) हुनैपर्छ।

पृथ्वीको पशु (संयुक्त राज्य अमेरिका) ले सम्पूर्ण संसारलाई पशुको विश्वव्यापी प्रतिरूप स्वीकार गर्न छल गर्नेछ, त्यही प्रतिरूप जुन संयुक्त राज्य अमेरिकाले निर्माण गरेको थियो जब त्यसले आइतबारको व्यवस्था तर्फ अगुवाइ गर्‍यो र अन्ततः त्यसलाई लागू गरायो। त्यसपछि त्यसले एउटै-विश्व सरकारलाई मृत्युदण्डको धम्की, र/वा आर्थिक दण्डको भय देखाई आफ्ना व्यवस्थाहरू लागू गराउन अधिकार प्रदान गर्नेछ। राजा दारियसको छल, अगमवाणीमा बारम्बार पहिचान गरिएको राजाहरूको छलको प्रतीक हो; किनकि जब पृथ्वीको पशुले संसारलाई एउटै-विश्व सरकार स्वीकार गर्न बाध्य पार्न थाल्छ, तब संसारलाई त्यस व्यवस्थालाई स्वीकार गर्न बाध्य पार्न प्रयोग गरिने तर्क यो हुन्छ कि राष्ट्रहरूलाई क्रुद्ध तुल्याएको शक्ति (इस्लाम) लाई विश्वव्यापी युद्धद्वारा प्रतिरोध गरिनुपर्छ।

संयुक्त राज्य अमेरिकाले पोपीय अधिकारको छाप लागू गराउँछ, किनकि परमेश्वरका न्यायहरूले संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतवार-व्यवस्थासम्म पुग्दा यस्तो संकटपूर्ण अवस्था ल्याएका थिए कि समाधानका रूपमा क्याथोलिकतन्त्रका देवताकहाँ फर्किएमा क्रमशः बढ्दै गइरहेका आर्थिक कष्टहरूको अन्त हुनेछ भन्ने प्रस्ताव राखियो। तर आइतवार-व्यवस्थाको समयमा, तल्लो पर्खालमुनिबाट भित्र छिरेको शत्रुले राष्ट्रिय विनाशको न्याय ल्याउँछ।

प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायको “ठूलो भूकम्प” को “घडी” मा, इस्लामसम्बन्धी “तेस्रो विपत्ति”, अर्थात् सातौँ तुरही, त्यसपछि बज्छ, र त्यसले राष्ट्रहरूलाई क्रोधित तुल्याउनेछ। इस्लामविरुद्ध राष्ट्रहरूको त्यही क्रोध संसारलाई त्यही खोक्रो प्रतिज्ञा स्वीकार गर्न छल गर्न प्रयोग गरिनेछ, जुन प्रतिज्ञा भर्खरै पृथ्वीको पशुको लागि असफल भइसकेको थियो। त्यो खोक्रो प्रतिज्ञा यस्तो थियो: पापीय अधिकारको छापद्वारा प्रतिनिधित्व गरिने क्याथोलिकवादको अधिकारमा अधीन भएपछि, परमेश्वरका बढ्दो न्यायहरू रोकिनेछन्। संयुक्त राज्य अमेरिकाका लागि पहिले नै अप्रभावी सिद्ध भइसकेको त्यो प्रतिज्ञा त्यसपछि आतंकित संसारलाई दिइने प्रतिज्ञाका रूपमा प्रयोग गरिनेछ।

यो आग्रह गरिनेछ कि यदि संसारका राष्ट्रहरू केवल सहमत भई इस्लामद्वारा ल्याइएको युद्धलाई सम्बोधन गर्ने उद्देश्यले एक-विश्व सरकार स्थापना हुन अनुमति दिने हो भने, स्थिरता पुनः फर्कनेछ। इस्लाम नै धर्मशास्त्रहरूमा चिन्हित गरिएको त्यही शक्ति हो जसले प्रत्येक मानिसलाई इस्लामको विरुद्धमा एकसाथ ल्याउँछ, तर त्यसरी एकसाथ आउनु राजाहरूको अन्तिम छल हो।

इश्माएल इस्लाम धर्मको आत्मिक पिता हुन्। यो सत्य हो कि इस्लामका पिता मोहम्मद इतिहासमा सातौँ शताब्दीसम्म प्रकट भएका थिएनन्, तर अन्तिम दिनहरूमा रहेका आत्मिक मानिसहरूको प्रतिनिधित्व गर्न परमेश्वरले प्राचीन शाब्दिक मानिसहरूलाई प्रयोग गर्नुहुन्छ।

इश्माएल जन्मिनुभन्दा अघि नै उसको नाम राखिएको थियो र उसको भविष्यसूचक भूमिका पहिचान गरिएको थियो। उसका आत्मिक सन्तानहरूको हात “हरेक मानिसको विरुद्ध” हुनेछ, र “हरेक मानिसको हात” “उसको” विरुद्ध हुनेछ। अनि प्रगतिशील उदारवादको मूर्ख शिक्षाको विपरीत, बाइबलले सिकाउँछ कि इश्माएल “आफ्ना सबै भाइहरूको सामु” बस्नेछ। तिनीहरू आफ्नो वरिपरिको संस्कृतिमा आत्मसात् हुँदैनन्; बरु, तिनीहरूमध्ये धेरैले त्यसको निन्दा गर्छन्, त्यसको विरुद्ध विरोध जनाउँछन् र त्यसमा आक्रमण गर्छन्। इश्माएलको आत्मा यो हो कि “ऊ” “जंगली मानिस” हुनेछ। इस्लामिक विश्वासभित्र शान्तिपूर्ण कुनै वर्ग अस्तित्वमा छ भन्ने धारणा न त परमेश्वरको वचनमा टिक्छ, न त कुरानमा।

दानियेल अध्याय छमा वर्णित दुई राष्ट्रपति र एक सय बीस प्रधानहरूको छलले, रोमको नियन्त्रणअन्तर्गत एक-विश्व सरकार कार्यान्वयन गर्ने उद्देश्य र त्यसको तात्कालिकता “तेस्रो हाय” भएको इस्लामी युद्धको तीव्र बन्दै गएको संकटको समाधान गर्नु हो भन्ने विश्वासमा डोर्‍याइँदा दस राजामाथि ल्याइने छलको पहिचान गराउँछ। जब पशुको मूर्ति खडा गरिन्छ र “बोल्न” समर्थ बनाइन्छ, तब संसारले धेरै ढिलो भइसकेपछि थाहा पाउनेछ कि पापतन्त्रको उद्देश्य सातौँ-दिनको शबाथ मान्नेहरूलाई सम्बोधन गर्नु हो (दानियेल), न कि असुरक्षित दक्षिणी पर्खालबाट भित्र पसेको शत्रुलाई।

पोपतन्त्रद्वारा कार्यान्वित संयुक्त राष्ट्रसंघको छल, जसले तिनीहरूका हृदयको प्रतिशोध उत्पन्न गर्छ, धर्मशास्त्रहरूमा बारम्बार चित्रित गरिएको छ, र दारियसको कथा यस सत्यको एक प्रमुख उदाहरण हो। यो यस्तो छल हो, जो पहिले संयुक्त राज्य अमेरिकामा पूरा गरिन्छ र त्यसपछि संसारमाथि दोहोर्याइन्छ। यस सत्यलाई एलिया र येजेबेलको कथामा पहिचान गरिएको छ, त्यसपछि फेरि यूहन्ना बप्तिस्मा दिने र हेरोदियासको कथामा, साथै ख्रीष्टको क्रूसारोपणमा पनि। इस्लामद्वारा जातिहरूलाई क्रुद्ध तुल्याउनु पोपतन्त्रिक शक्तिले प्रयोग गर्ने त्यही युक्ति हो, जसले उसलाई संसारभरिका सब्बाथ-पालकहरूमाथि आक्रमण गर्नका लागि अनुकूल आधारभूमि प्रदान गर्छ।

इस्लामको पहिलो उल्लेख इश्माएललाई पवित्रशास्त्रमा प्रस्तुत गरिएको प्रसङ्ग हो, र संसारको अन्त्यमा इस्लामको पहिचान गरिएको भूमिका—सारा संसारलाई एउटा सार्वभौमिक त्रासमा पार्नु, ताकि तिनीहरूले समाधानको रूपमा कुनै पनि प्रस्ताव स्वीकारून्—यही नै त्यो कुरा हो जसले छललाई सम्पन्न हुन दिन्छ। यही छलले संयुक्त राष्ट्रसंघलाई (दश राजाहरूलाई) परमेश्वरको इच्छा पूरा गर्न प्रेरित गर्छ, र आफ्नो राज्य (सातौँ राज्य) पोपसत्तालाई (पशुलाई) दिन सहमत गराउँछ।

दारियसद्वारा चित्रित गरिएको छल, र अन्य भविष्यवाणीसम्बन्धी रेखाहरूले, इस्लामले राष्ट्रहरूलाई क्रोधित तुल्याउने भूमिकालाई, संयुक्त राष्ट्रसंघद्वारा पोपतन्त्र नष्ट गरिनुको अन्तिम कारणलाई, र त्यत्तिकै महत्त्वपूर्ण रूपमा, आधुनिक बाबेलको शिरको रूपमा स्थापित गरिने सातमध्ये एक अर्थात् आठौँ राज्यको रहस्य वरिपरिको परिस्थितिहरूलाई समेट्छ।

सिंहहरूको खोरमा दानिय्येल अत्यन्त जटिल भविष्यसूचक प्रतिरूप हो, तर यसको बुझाइ केवल “line upon line” को पद्धति लागू गर्दा मात्र उपलब्ध हुन्छ।

हामी अर्को लेखमा दानिएल अध्याय छको निरन्तरता अघि बढाउनेछौं।