दानिय्येलको पुस्तक - उनन्चासौं नम्बर

१७९८ मा उलाइ नदीको दर्शन अनमुद्रित गरिँदा उत्पन्न भएको ज्ञानको वृद्धिले एउटा परीक्षण प्रक्रियालाई जन्म दियो, जसले १८४४ को मध्यरात्रिको पुकारको आन्दोलनमा आफ्नो चरमबिन्दु प्राप्त गर्‍यो। अहिले अनमुद्रित गरिँदै गरेको अन्तिम दिनहरूको मध्यरात्रिको पुकार त्यस इतिहासद्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ, र त्यसले त्यही इतिहासका ठीक उही परीक्षणकारी सत्यहरूलाई समेटेको छ, किनकि अहिले अनमुद्रित गरिँदै गरेको मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश मिलरका रत्नहरूको पुनर्स्थापना हो।

हाम्रो समयको मध्यरात्रिको पुकारको भविष्यवाणीमय सन्देशको प्रमुख विषय तेस्रो हायको इस्लामको भूमिका हो। इस्लामका ती तीनै हायहरू हबकूकका दुई तख्तामा पूर्ण रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। अन्तिम दिनहरूको मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश, जुलाई 18, 2020 को निराशामा, जब अन्तिम दिनहरूको ढिलाइको समय आइपुग्यो, खुल्न थाल्यो। जसरी मिलेराइट इतिहासको मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश क्रमशः विकसित हुँदै एक्सेटरको शिविर-सभाले प्रतिनिधित्व गरेको बिन्दुसम्म पुग्यो, त्यसरी नै अन्तिम दिनहरूको सन्देश पनि क्रमशः विकसित हुन्छ। त्यस बिन्दुमा कुमारीहरूसँग या त तेल हुन्छ, या हुँदैन।

यरूशलेमका मानिसहरूमाथि शासन गर्ने ठट्टा गर्ने मानिसहरूमाथि यशैयाले उच्चारण गरेको धिक्कारले यो कुरा देखाउँछ कि दर्शन एप्रैमका मतवालाहरूका निम्ति छाप लगाइएको पुस्तकझैँ भएको छ। यशैयाको उक्त अंशमा, एडभेन्टवादको इतिहासमा सम्पन्न भएझैँ, शैतानी प्रतीकलाई ईश्वरीय प्रतीकमा परिवर्तन गर्ने कार्यलाई कुम्हारको माटोसरह ठहराइएको छ। त्यो कार्य “दैनिक” को परिभाषा ख्रीष्टको प्रतीकका रूपमा स्थापित गर्नु थियो, जबकि यो शैतानको प्रतीक हो। दानियलले “तमिद” शब्दलाई मूर्तिपूजकताको प्रतीकका रूपमा प्रयोग गर्दा, उनले त्यो शब्द प्रतीकात्मक उद्देश्यका लागि रोजे, किनकि त्यस शब्दको अर्थ “निरन्तर” हुन्छ।

संसारलाई आर्मागेडोनतर्फ डोर्याउने तीन शक्तिहरू छन्, र ती तीन शक्तिहरूमध्ये पहिलो शक्ति अजिङ्गर (मूर्तिपूजकता) हो। अजिङ्गरले स्वर्गमा परमेश्वरविरुद्ध आफ्नो युद्ध आरम्भ गर्यो। अन्ततः नष्ट नहुँदासम्म, अर्थात् हजार-वर्षीय सहस्राब्दीको अन्त्यसम्म, अजिङ्गरले त्यो युद्ध जारी राख्छ।

त्यो पशु (पोपतन्त्र), जो संसारलाई आरमागेडोनतर्फ डोर्‍याउने तीन शक्तिमध्ये दोस्रो हो, र झूटा अगमवक्ता (संयुक्त राज्य अमेरिका), जो ती तीन शक्तिमध्ये तेस्रो हो, दुवै क्रूसको इतिहासपछि इतिहासमा प्रकट भए, र दुवै ख्रीष्टको दोस्रो आगमनमा नाश गरिन्छन्।

जब दानिएलले मूर्तिपूजकता (शैतान) को प्रतीकका रूपमा हिब्रू शब्द “continual” रोजे, उनले यस्तो शब्द रोजे जसले यो पहिचान गराउँथ्यो कि निरन्तर रूपमा परमेश्वरको विरुद्ध युद्ध लड्दै आएको शैतान नै हो। अन्य दुई शक्तिहरूचाहिँ परमेश्वरको विरुद्धको आफ्नो युद्धमा केवल निर्दिष्ट समयावधिहरूका लागि मात्र सक्रिय हुन्छन्। “tamid” (continual) भन्ने शब्दको दानिएलद्वारा गरिएको छनोट उद्देश्यपूर्ण र यथार्थ थियो।

यशैयाले जसरी अध्याय अठ्ठाइसबाट अध्याय तीसमा प्रवेश गर्दै, प्रभुले गहिरो निद्राको आत्मा खन्याइदिनुभएको र तिनीहरूका आँखा बन्द गरिदिनुभएको ती मानिसहरूमाथिको हायको वर्णनलाई निरन्तर अघि बढाउँछन्, त्यसरी नै उनले अभिलेख गर्छन्:

लेखिएको “पटिया” हबकूक अध्याय दुईका ती पटियाहरू हुन्, जुन यसरी बनाइएका थिए कि तिनलाई पढ्नेहरूले “दौडून्” र सन्देश फैलाऊन्। “पटिया” को “टिप्पणी” गर्ने “पुस्तक” हबकूक हो। हबकूकको “पुस्तक” बाट आएको “पटिया” ले एउटा जाँचको प्रक्रियालाई प्रतिनिधित्व गर्छ, जसले “एक विद्रोही प्रजा, झूट बोल्ने सन्तान, परमप्रभुको व्यवस्था नसुन्ने सन्तान” प्रकट गर्दछ। “सुन्न” इन्कार गर्ने ती “विद्रोही प्रजा” यर्मियामा उल्लिखित तिनै हुन्, जसले पहरेदारको तुरहीको आवाज सुन्न इन्कार गर्छन्।

विद्रोहीहरू तिनीहरू हुन् जो यशैयाको इतिहासमा पनि, र ख्रीष्टको इतिहासमा पनि, सुन्न इच्छुक थिएनन्।

यशैयाहका बहिरा विद्रोहीहरूले “सुन्न” त सक्छन्, तर तिनीहरू “सुन्दैनन्,” र “सुन्न” अस्वीकार गर्नुले तिनीहरूले “बुझ्दैनन्” भन्ने कुरा प्रकट गर्दछ। दानिय्येलका दुष्टहरू, जो मत्तीका मूर्ख कन्याहरू पनि हुन्, तिनीहरूले हबकूकको “पुस्तक” मा उल्लिखित “टेबल” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको ज्ञानको वृद्धिलाई बुझ्दैनन्। यदि यशैयाहका बहिरा विद्रोहीहरूले सुन्ने भए, तिनीहरू परिवर्तित भई निको पारिन सक्थे, तर तिनीहरूको हृदय मोटाएको छ, त्यसैले तिनीहरूले मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश बुझ्न सक्दैनन्। येशूले बहिरा विद्रोहीहरूको दोस्रो साक्षी प्रदान गर्नुभयो।

बुद्धिमानहरूले दृष्टान्तहरूको रहस्य बुझ्छन्, जुन पङ्क्ति पङ्क्तिमा प्रकट गरिएको सत्य हो। बुद्धिमानहरू धन्य छन्, किनकि तिनीहरूले देख्छन् र सुन्छन्, र बुद्धिमानहरू तथा धन्यजन दुवै दानियल अध्याय बाह्रमा चित्रित गरिएका छन्। “बुद्धिमान” तिनीहरू हुन् जसले ज्ञानको वृद्धिलाई (आफ्ना हृदयद्वारा) बुझ्छन्, जुन हबक्कूकको “पुस्तक” मा उल्लेख गरिएको “टेबल” द्वारा प्रतीकात्मक रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ, र “धन्य” तिनीहरू हुन् जो पर्खिरहन्छन्।

मिलरवादीहरूले ठीकरीत्या बुझेका थिए कि तेह्र सय पैंतीस दिनको आरम्भ सन् ५०८ मा भयो, जब मूर्तिपूजकता (“the daily”) “हटाइयो।” आशिष् तिनीहरूलाई प्रतिज्ञा गरिएको थियो जो सन् १८४३ मा पर्खिरहेका थिए। उक्त अंशमा “cometh” भन्ने शब्दको अर्थ “स्पर्श गर्छ” हो। सन् १८४३ समाप्त हुँदा त्यसले सन् १८४४ लाई “स्पर्श” गर्‍यो। जब सन् १८४३ समाप्त भयो, तब हबक्कूकको “ढिलाइको समय” आइपुग्यो, र “तालिकाहरू” को उल्लेख गर्ने “पुस्तक” मा आज्ञा गरिएबमोजिम पर्खनेहरूमाथि आशिष् उच्चारण गरियो। हबक्कूकको “पुस्तक” ले दर्शनको निम्ति “पर्ख” भनी आज्ञा गरेको थियो।

दानियलले १७९८ को इतिहासलाई (अन्त्यको समय) पहिचान गर्छन्, जब उनको पुस्तकको मोहोर खोलियो, र त्यसपछि त्यहाँ तीन-चरणीय जाँचको प्रक्रिया उत्पन्न भयो (शुद्ध पारियो, र सेतो बनाइयो, र जाँचियो)। त्यो प्रक्रिया सात गर्जनहरूको लुकेको इतिहासको प्रकटीकरणमा पुगेर निष्कर्षमा समाप्त भयो। त्यो लुकेको इतिहास सत्यका तीन मार्गचिह्नहरू हुन्, जसलाई पहिलो निराशा, मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश, र महान् निराशाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। पहिलो निराशासम्म आइपुग्ने आशिषले १७९८ देखि १८४४ सम्मको इतिहासको अन्त्यमा हुने तीन-चरणीय जाँचको प्रक्रियालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

१७९८ को इतिहास, १८४४ को महान् निराशासम्म फैलिएको, १९८९ को इतिहासलाई—छिट्टै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थासम्म—प्रतिरूपित गर्दछ। पहिलो निराशामा अलमलिन थालेको दर्शनको प्रतीक्षा गर्नेहरूका लागि एक आशीष प्रतिज्ञा गरिएको छ। दानिएल बाह्रका “बुद्धिमान्” तिनै हुन् जो “धन्य” छन्, र जो “प्रतीक्षा” गर्छन्। दुष्टहरू तिनीहरू हुन् जसले आफ्नो हृदयले “सुन्दैनन्,” र जसले “देख्दैनन्।” मिलेराइट आन्दोलनको सम्पूर्ण अनुभव दानिएलका चार पदहरूमा संक्षेप गरिएको छ, र ती पदहरूले एक लाख चौवालीस हजारको छाप लगाइने इतिहासलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछन्।

ती चार पदहरूमा प्रतिरूपित पवित्र इतिहास हबक्कूकका पट्टिकाहरूमा प्रतिरूपित गरिएको ज्ञानको वृद्धिको बुझाइमा, तथा येशूले पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति भन्ने विधिद्वारा शिक्षा दिनुहुँदा पहिचान गराउनुभएको ज्ञानको वृद्धिमा आधारित छ। उहाँले “बुद्धिमानहरू” लाई भविष्यवाणीको रहस्य स्पष्ट पार्न दृष्टान्तमाथि दृष्टान्त प्रस्तुत गर्नुभयो। दानियेल बाह्रमा “दुष्टहरू” ले बुझ्दैनन्, र २ थिस्सलोनिकी, अध्याय दुईमा, तिनीहरूको बुझाइको अभाव सत्यप्रतिको घृणाका रूपमा प्रतिरूपित गरिएको छ, जसले प्रबल भ्रान्ति ल्याउँछ। पावलको पत्रमा दुष्टहरूले प्रेम नगरेको सत्य “the daily” थियो, र दानियेलका ती चार पदहरूमा विशेष रूपमा पहिचान गरिएको भविष्यवाणीसम्बन्धी सत्य पनि “the daily” नै हो।

येशूले चेलाहरूलाई उनीहरू धन्य छन् भनेर बताउनुभयो, र त्यसो गर्दा उहाँले तिनीहरूको तुलना यशैयामा रहेका ती मानिसहरूसित गर्दै हुनुहुन्थ्यो, जसले फर्काइएला भनेर देख्न र सुन्न इन्कार गरेका थिए। दानियेल बाह्रमा धन्य ठहराइएकाहरू तिनै हुन्, जो पर्खन्छन्। दानियेल अध्याय बाह्रका ती चार पदहरू, साथै मिलेराइटहरूको इतिहासमा ती पदहरूको परिपूर्ति, र साथै सुन्न र देख्न इन्कार गर्ने एउटा वर्गसँग सम्बन्धित यशैयाको विरोधाभास, र साथै ख्रीष्टद्वारा गरिएका उही दुई वर्गबीचका भिन्नता—यी सबैले जुलाई 18, 2020 मा आइपुगेका सात गर्जनहरूको गुप्त इतिहासतर्फ औँल्याउँछन्। पहिलो निराशाबाट आरम्भ भएको मिलेराइट इतिहासको अन्तिम परीक्षाको प्रक्रिया अब फेरि दोहोरिँदै छ। केहीले देख्नेछन्, र अरूले देख्न इन्कार गर्नेछन्।

विलियम मिलरलाई स्वर्गदूतहरूले “दैनिक” मूर्तिपूजक रोमको एउटा प्रतीक हो भन्ने कुरा बुझ्न अगुवाइ गरे। सिस्टर ह्वाइटले प्रत्यक्ष रूपमा उहाँ त्यस बुझाइमा सही हुनुहुन्थ्यो भनेर पुष्टि गर्नुभयो। हबकूकको “पुस्तक” मा उल्लिखित “पट्टिकाहरू” मा प्रस्तुत गरिएको त्यो बुझाइ “आउने समयका निम्ति” हो। त्यस “पुस्तक” को मोहोर खोलिनुले “विद्रोही, झूटा सन्तान” प्रकट गर्दछ। “सन्तान” अन्तिम पुस्ताको एउटा प्रतीक हो, त्यसैले यशैयाको खण्डमा उल्लिखित “आउने समय” विशेष रूपमा अनुसन्धानात्मक न्यायका अन्तिम दिनहरूका रूपमा चिन्हित गरिएको छ।

यशैयाले भन्छन् कि “झूट बोल्ने सन्तानहरूले” “पुस्तकमा” उल्लेख गरिएको “टेबल”माथि प्रस्तुत गरिएको भविष्यवाणीसम्बन्धी सन्देशलाई अस्वीकार गर्नेछन्, किनकि तिनीहरू भन्छन्, “द्रष्टाहरूलाई, नहेर्नू; अनि अगमवक्ताहरूलाई, हामीकहाँ ठीक कुराहरूको अगमवाणी नगर; हामीलाई चिल्ला कुराहरू बोल, छलका अगमवाणी गर।” १८६३ मा लाओदिकीया सम्बन्धी एडभेन्टवादले झूट बोल्ने सन्तानहरूको यस आग्रहलाई पूरा गर्ने क्रमशः तीव्र बन्दै जाने प्रक्रिया आरम्भ गर्‍यो। त्यस कार्यलाई यशैयाले मिलेरवादी आधारहरूको पुराना मार्गहरूलाई अस्वीकार गर्नुको रूपमा चित्रण गर्छन्, किनकि तिनीहरूले भने, “बाटोबाट हट, मार्गबाट अलग हो, इस्राएलका पवित्रलाई हाम्रो सामुबाट हटाइदे।” जो मार्ग नै बाटो हो, त्यो यर्मियाका पुराना मार्गहरू हुन्।

“झूटा सन्तान” द्वारा यर्मियाको “पुराना मार्गहरू” अस्वीकार गर्नु भनेको मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई अस्वीकार गर्नु हो, जहाँ “विश्राम” पाइन्छ; यही नै यशैयामा तिनीहरूले सुन्न इन्कार गरेको “विश्राम र ताजगी” पनि हो, र यही पछिल्लो वर्षाको सन्देशको ताजगी पनि हो। त्यो सन्देश मध्यरातको पुकारको सन्देश हो, जो मिलराइटहरूको इतिहासमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ र “पुस्तक”मा उल्लिखित “तालिकाहरू”माथि चित्रित गरिएको छ। झूटा सन्तानले मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई अस्वीकार गर्नु तिनीहरूको “इस्राएलका पवित्र जनलाई” आफ्ना सामुबाट “हटाइदिनू” भन्ने चाहनाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। एलेन ह्वाइटको पहिलो दर्शन, जसलाई अन्त्यको प्रतिनिधित्व गर्न अल्फा र ओमेगाले निश्चय नै प्रयोग गर्नेछन्, धर्मीहरूको मार्गलाई पहिचान गराउँछ, यसको आरम्भमा रहेको ज्योतिलाई चिन्हित गर्छ, र मार्गको अन्त्यसम्म “बुद्धिमानहरू”लाई नेतृत्व गर्ने उहाँ को हुनुहुन्छ भन्ने पनि देखाउँछ।

यो आरम्भमा र अन्त्यमा मध्यरात्रिको पुकारको ज्योति थियो। यो येशू (इस्राएलका पवित्र परमेश्वर) हुनुहुन्थ्यो, जसको उपस्थिति तिनीहरू आफ्ना सामुन्नेबाट हटोस् भन्ने चाहन्थे। येशूको महिमामय दाहिने बाहुबाट निस्केको ज्योति नै “पुस्तक”मा उल्लिखित “पट्टिकाहरू”मा प्रस्तुत गरिएको मध्यरात्रिको पुकारको ज्योति थियो। “झूटा सन्तानहरू”ले ख्रीष्टको मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश, र तिनीहरूले हिँड्नुपर्ने मार्गलाई अस्वीकार गरेकाले, तिनीहरू मार्गबाट खसेर जाँदा परमेश्वरको न्याय तिनीहरूमाथि आयो। अकस्मात् भत्काइएको “अग्लो पर्खाल” भनेको आइरहेको आइतवारको व्यवस्थामा नष्ट गरिने मण्डली र राज्यको पृथकीकरणको “पर्खाल” हो। त्यो न्याय “अकस्मात्, एकै क्षणमा” आउँछ, र त्यो “कुम्हालेको भाँडो टुक्रा-टुक्रा पारेर फुटाएझैँ” हुनेछ। यो त्यही न्याय हो, जो “दैनिक”को शैतानी प्रतीकलाई उल्ट्याएर त्यसलाई ख्रीष्टको प्रतीकको रूपमा पहिचान गरिनेसँग सम्बन्धित छ।

“दैनिक” त्यो भविष्यसूचक सत्य हो, जसले दानिय्येल अध्याय १२ का ती चार पदहरूलाई एकसाथ बाँध्दछ, जसले दुष्ट र बुद्धिमानबीचको भिन्नतालाई पहिचान गराउँछन्। “दैनिक” त्यो सत्य हो, जसलाई २ थिस्सलोनिकीमा प्रबल भ्रम ग्रहण गर्नेहरूले घृणा गर्छन्। “दैनिक” ले “झूटो सन्तान” हरूको त्यस इच्छालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसद्वारा तिनीहरूले इस्राएलका पवित्रलाई आफ्नो मार्गबाट हटाउन चाहन्छन्। अनि तिनीहरूको दण्ड कुम्हारको भाँडो फुटाइएझैँ गरी प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र जे बाँकी रहन्छ, त्यो मूर्ख कुमारिकाहरूको हराएको अवस्थाको एक दृष्टान्त हो; किनकि त्यहाँ, फुटेको र बाँकी रहेका कुम्हारको चकनाचूर भाँडाका टुक्राहरूमध्ये, “चुल्होबाट आगो लिन, वा खाल्डोबाट पानी तान्न” “एउटा टुक्रोसमेत भेटिनेछैन।”

“आगो” र “पानी” दुवै पवित्र आत्माका प्रतीकहरू हुन्, जसरी दस कन्याहरूको दृष्टान्तमा तेल पनि हो। जब मध्यरात्रिको पुकारा एकाएक, क्षणभरमै, १८४४ को अगस्ट महिनामा एक्सेटरको शिविर-सभामा भएझैँ, आउँछ, तब “झूट बोल्ने सन्तानहरू” का लागि कुनै पनि तेल (पानी वा आगो) पाउन असम्भव हुनेछ। तिनीहरूलाई पहिलो निराशापछि यर्मियालाई झैँ “फर्कन” बोलाइएको थियो, तर तिनीहरूले इन्कार गरे।

यर्मिया तिनैलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् जो पहिलो निराशापछि फर्किए। तिनै, जो “निकृष्टबाट बहुमूल्यलाई” अलग गर्ने कार्यमा प्रवेश गरे, ताकि तिनीहरू परमप्रभुको “सामु उभिन” सकून् र परमप्रभुको “मुख” जस्तै हुन सकून्। तिनै, जो अध्याय नौमा दानिएलद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, जसले आफ्नो छरिएको अवस्थालाई बुझे, र त्यसपछि लैव्यव्यवस्था छब्बीसको प्रार्थना गरे। तिनै, जो दानिएल, यर्मिया र हबकूकका पहरेदारहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, जसको तुलना “झूट बोल्ने सन्तान” सँग गरिएको छ। “झूट बोल्ने सन्तान” लाई “इस्राएलका पवित्र परमेश्वर” ले पनि सम्बोधन गर्नुभएको थियो, जब उहाँले भन्नुभयो, “फर्केर र विश्राममा तिमीहरूले उद्धार पाउनेछौ; शान्ति र भरोसामा तिमीहरूको शक्ति हुनेछ: तर तिमीहरूले मानेनौ।”

मिलरका रत्नहरू ती सत्यताहरू हुन् जो हबकूकका पाटीहरूमा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, र जसले मध्यरातको पुकारको सन्देशको परीक्षालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले उपासकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्छ। ती रत्नहरूको विरुद्धमा प्रकट हुने विद्रोहको प्रतीक “नित्य” हो। “नित्य” सम्बन्धी आफ्नो समझमा मिलर सही थिए, तर उनी बाँचेको इतिहासले उनको बुझाइलाई सीमित पारेको थियो; र जुन रत्नहरू उनी आफ्नो कोठाको बीचमा रहेको टेबुलमाथि राख्न प्रयोग गरिन्थ्यो, ती अब मिलरले पहिलो पटक आफ्नो टेबुलमाथि राख्दा भन्दा दस गुणा बढी चम्किरहेका छन्। अब ती एक अझ ठूलो सन्दूकमा छन्, किनकि त्यो सन्दूकले अब केवल बाइबललाई मात्र प्रतिनिधित्व गर्दैन, जसरी मिलरको समयमा गर्थ्यो, तर अब यसले बाइबल र भविष्यवाणीको आत्मा दुवैलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

अन्तिम दिनहरूमा जाँच गर्ने ज्योति उत्पादन गर्ने यिनै दुई साक्षीहरू हुन्, र अन्तिम दिनहरूमा मुख्य युद्धस्थल बन्ने पनि यिनै दुई साक्षीहरू हुन्। मिलरले त्यो युद्ध देखे, किनकि आफ्नो स्वप्नमा तिनीहरूले उनको कफिन (बाइबल) लिए र त्यसलाई च्यातिदिए। अन्तिम दिनहरूका “बुद्धिमानहरू” का प्रतिनिधित्व गर्ने यूहन्ना “परमेश्वरको वचन र येशू ख्रीष्टको गवाहीका निम्ति पतमोस भनिने टापुमा” थिए। बाइबल र एलेन ह्वाइटका लेखनहरू—यी दुवैको सन्देशमा विश्वास गरेको कारण यूहन्ना सतावट भोगिरहेका थिए।

१७९८ मा खोलिएको उलाइ नदीको दर्शनद्वारा प्रस्तुत गरिएका सत्यहरूको विचार हामी अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।