दानिएलको पुस्तक - पचासौँ नम्बर

तब मैले एक पवित्रजन बोल्दै गरेको सुनेँ; अनि बोलिरहेका ती पवित्रजनलाई अर्का एक पवित्रजनले भने, “नित्य बलिदान, उजाड पार्ने अपराध, पवित्रस्थान र सेनादल दुवैलाई पैतालामुनि कुल्चिन दिइने विषयमा भएको यो दर्शन कति समयसम्म रहनेछ?” अनि उसले मलाई भन्यो, “दुई हजार तीन सय दिनसम्म; त्यसपछि पवित्रस्थान शुद्ध पारिनेछ।” दानियल ८:१३, १४

“परमेश्‍वरको वचनमा प्रत्येक सिद्धान्तको आफ्नो स्थान छ, प्रत्येक तथ्यको आफ्नो अर्थ र प्रयोजन छ। अनि सम्पूर्ण संरचनाले—आफ्नो योजना र कार्यान्वयनमा—आफ्ना रचनाकारको साक्षी दिन्छ। यस्तो संरचनाको कल्पना वा निर्माण अनन्तकै मन बाहेक अरू कुनै मनले गर्न सक्दैन।” Education, 123.

“परमेश्वरको वचनको अझ धेरै निकटतापूर्वक अध्ययन गर्नु आवश्यक छ। विशेषतः दानिय्येल र प्रकाशलाई हाम्रो कामको इतिहासमा पहिले कहिल्यै नभएझैँ ध्यान दिनुपर्छ। रोमी शक्ति र पोपसत्ताको सम्बन्धमा केही विषयहरूमा हामीले कम बोल्नुपर्ने हुन सक्छ, तर अगमवक्ताहरू र प्रेरितहरूले परमेश्वरका आत्माको प्रेरणाअन्तर्गत जे लेखेका छन्, त्यसतर्फ हामीले ध्यानाकर्षण गराउनुपर्छ। पवित्र आत्माले, अगमवाणी प्रदान गर्दा पनि र चित्रित गरिएका घटनाहरूमा पनि, विषयवस्तुलाई यसरी स्वरूप दिनुभएको छ कि मानवीय साधन दृष्टिबाट ओझेलमा राखियोस्, ख्रीष्टमा लुकाइयोस्, र स्वर्गका प्रभु परमेश्वर तथा उहाँको व्यवस्थालाई उच्च पारियोस्।

“दानियलको पुस्तक पढ। त्यहाँ चित्रित राज्यहरूको इतिहासलाई बुँदाबुँदामा स्मरण गर। त्यहाँ देखाइएका राजनेताहरू, सभाहरू, शक्तिशाली सेनाहरूलाई हेर, र परमेश्वरले मानिसहरूको घमण्डलाई नम्र तुल्याउन र मानवीय महिमालाई धूलोमा मिलाउन कसरी कार्य गर्नुभयो, त्यो देख। महान्‌का रूपमा केवल परमेश्वर मात्र प्रस्तुत हुनुभएको छ। अगमवक्ताको दर्शनमा उहाँलाई एक शक्तिशाली शासकलाई पतन गराउँदै र अर्कोलाई स्थापित गर्दै गरेको देखिन्छ। उहाँ ब्रह्माण्डका सम्राटका रूपमा प्रकट हुनुभएको छ, आफ्नो अनन्त राज्य स्थापना गर्न लाग्नुभएको—दिनहरूका प्राचीन, जीवित परमेश्वर, समस्त बुद्धिको स्रोत, वर्तमानका शासक, भविष्यका प्रकटकर्ता। पढ, र बुझ कि व्यर्थतामा आफ्नो प्राण उचाल्दा मानिस कति दीन, कति दुर्बल, कति क्षणभंगुर, कति भ्रमशील, कति दोषी हुन्छ।”

“यशैयाहद्वारा पवित्र आत्माले हामीलाई परमेश्वरतर्फ, जीवित परमेश्वरतर्फ, ध्यानको प्रमुख विषयको रूपमा—ख्रीष्टमा प्रकट हुनुभएको परमेश्वरतर्फ—औंल्याउनुहुन्छ। ‘हाम्रा निम्ति एउटा बालक जन्मिएको छ, हाम्रा निम्ति एउटा छोरा दिइएको छ; र शासन उहाँकै काँधमा हुनेछ; अनि उहाँको नाउँ अचम्मको, सल्लाहकार, शक्तिशाली परमेश्वर, अनन्तकालका पिता, शान्तिका राजकुमार कहलाइनेछ’ [यशैया 9:6]।”

“दानिएलले परमेश्वरबाट प्रत्यक्ष प्राप्त गरेको ज्योति विशेषतः यी अन्तिम दिनहरूका लागि दिइएको थियो। उलै र हिद्देकेलका किनारहरूमा, शिनारका ती महान् नदीहरूको छेउमा, उनले देखेका दर्शनहरू अहिले पूरा हुने प्रक्रियामा छन्, र भविष्यवाणी गरिएका सबै घटनाहरू चाँडै नै घटिसकेका हुनेछन्।

“दानिय्येलका भविष्यवाणीहरू दिइएको समयमा यहूदी राष्ट्रको अवस्थालाई विचार गर। इस्राएलीहरू बन्धुवासमा थिए, तिनीहरूको मन्दिर नाश गरिएको थियो, तिनीहरूको मन्दिर-सेवा स्थगित गरिएको थियो। तिनीहरूको धर्म बलिदानी व्यवस्थाका विधि-विधानहरूमा केन्द्रित भएको थियो। साँचो आराधनाको आत्मा गुमाइसकेका हुँदा तिनीहरूले बाह्य रूपहरूलाई नै सर्वाधिक महत्त्वपूर्ण बनाएका थिए। तिनीहरूको धार्मिक सेवाहरू अन्यजातीय परम्परा र चलनहरूले भ्रष्ट भएका थिए, र बलिदानसम्बन्धी विधिहरू पालन गर्दा तिनीहरूले छायाँभन्दा पर वस्तुस्वरूपतर्फ हेरेनन्। मानिसहरूका पापहरूको निम्ति साँचो बलि ख्रीष्टलाई तिनीहरूले चिनेनन्। बाह्य विधि-विधानहरू नै तिनीहरूको धर्मको सम्पूर्ण सार नबनोस् भनेर प्रभुले जनतालाई बन्धुवासमा पर्न दिनुभयो र मन्दिरका सेवाहरू स्थगित गराउनुभयो। तिनीहरूका सिद्धान्त र आचरण अन्यजातीयताबाट शुद्ध पारिनु आवश्यक थियो। हृदयको सेवा पुनर्जीवित होस् भनेर विधिवत् सेवा बन्द भयो। बाह्य महिमा हटाइयो, ताकि आत्मिक कुरा प्रकट होस्।”

“तिनीहरूको बन्धुवाइको देशमा, जब मानिसहरू पश्चात्तापसहित प्रभुतर्फ फर्के, उहाँले आफूलाई तिनीहरूका सामु प्रकट गर्नुभयो। तिनीहरूसँग उहाँको उपस्थितिको बाह्य प्रतीकात्मक अभिव्यक्ति थिएन; तर धार्मिकताको सूर्यका उज्ज्वल किरणहरू तिनीहरूका मन र हृदयमा चम्किए। जब तिनीहरूले आफ्नो नम्रता र क्लेशमा परमेश्वरलाई पुकारे, उहाँका अगमवक्ताहरूलाई दर्शनहरू दिइए, जसले भविष्यका घटनाहरू प्रकट गरे—परमेश्वरका मानिसहरूलाई उत्पीडन गर्नेहरूको पतन, मुक्तिदाताको आगमन, र अनन्त राज्यको स्थापना।” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

“सबैभन्दा बढी अरू सबैभन्दा माथि जुन धर्मशास्त्रीय वचनले एडभेन्ट विश्वासको आधार र केन्द्रीय स्तम्भ दुवैको काम गरेको थियो, त्यो घोषणा यस प्रकार थियो, ‘दुई हजार तीन सय दिनसम्म; त्यसपछि पवित्रस्थान शुद्ध पारिनेछ।’ [दानियेल 8:14.] प्रभुको चाँडै आगमनमा विश्वास गर्ने सबै विश्वासीहरूका लागि यी परिचित शब्दहरू थिए। हजारौँको मुखबाट यो भविष्यवाणी उनीहरूको विश्वासको संकेत-वाक्यका रूपमा दोहोरिन्थ्यो। यसमा अगमवाणी गरिएका घटनाहरूमा नै आफ्ना सबैभन्दा उज्ज्वल अपेक्षाहरू र सबैभन्दा प्रिय आशाहरू निर्भर छन् भन्ने भावना सबैले गरेका थिए। यी भविष्यसूचक दिनहरूको समाप्ति 1844 को शरद् ऋतुमा हुने देखाइएको थियो। त्यसबेला, अन्य ख्रीष्टियन संसारका मानिसहरूजस्तै, एडभेन्टवादीहरूले पनि पृथ्वी, वा यसको कुनै अंश, नै पवित्रस्थान हो भनी मानेका थिए। पवित्रस्थानको शुद्धीकरण भनेको अन्तिम महान् दिनका आगोहरूद्वारा पृथ्वीको शुद्धीकरण हो, र यो दोस्रो आगमनमा हुनेछ, भन्ने उनीहरूको बुझाइ थियो। त्यसैले निष्कर्ष यो निकालियो कि ख्रीष्ट 1844 मा पृथ्वीमा फर्कनुहुनेछ।”

“तर निर्धारित समय बितिसकेको थियो, र प्रभु प्रकट हुनुभएको थिएन। विश्वासीहरूलाई थाहा थियो कि परमेश्वरको वचन असफल हुन सक्दैन; अगमवाणीसम्बन्धी उनीहरूको व्याख्यामै त्रुटि हुनुपर्थ्यो; तर गल्ती कहाँ थियो? धेरैले उतावलीपूर्वक 2300 दिनहरू 1844 मा समाप्त भएनन् भनेर इन्कार गरेर कठिनाइको गाँठो काटिदिए। यसको निम्ति कुनै कारण दिन सकिँदैनथ्यो, केवल यति मात्र कि ख्रीष्ट उनीहरूले उहाँलाई अपेक्षा गरेको समयमा आउनुभएन। उनीहरूले तर्क गरे कि यदि अगमवाणीका दिनहरू 1844 मा समाप्त भएका भए, तब ख्रीष्ट आगोद्वारा पृथ्वीको शुद्धीकरणमार्फत पवित्रस्थान शुद्ध गर्न फर्कनुभएको हुनेथियो; र उहाँ नआउनुभएकोले ती दिनहरू समाप्त भएका हुन सक्दैनथे।”

“यस निष्कर्षलाई स्वीकार गर्नु भनेको भविष्यवाणीसम्बन्धी अवधिहरूको पहिलेको गणनालाई त्याग्नु थियो। 2300 दिनहरू आरटाक्सर्क्सीसको यरूशलेमको पुनर्स्थापना र निर्माणसम्बन्धी आज्ञा ई. पू. 457 को शरद् ऋतुमा कार्यान्वयनमा आएको समयदेखि आरम्भ हुने ठहरिएका थिए। यसलाई प्रारम्भिक बिन्दु मानेर, दानियल 9:25–27 मा उक्त अवधिको व्याख्यामा भविष्यवाणी गरिएका सबै घटनाहरूको प्रयोगमा पूर्ण सामञ्जस्य थियो। उनन्सत्तरी हप्ताहरू, अर्थात् 2300 वर्षमध्येका पहिलो 483 वर्ष, मसीह, अभिषिक्त जनसम्म पुग्नुपर्ने थियो; र ई. स. 27 मा ख्रीष्टको बप्तिस्मा तथा पवित्र आत्माद्वारा भएको उहाँको अभिषेकले त्यस निर्दिष्टीकरणलाई यथार्थरूपमा पूरा गर्‍यो। सत्तरीऔँ हप्ताको बीचमा मसीह काटिनु पर्ने थियो। उहाँको बप्तिस्मापछि साढे तीन वर्षमा, ई. स. 31 को वसन्तमा, ख्रीष्ट क्रूसमा टाँगिनुभयो। सत्तरी हप्ताहरू, अथवा 490 वर्ष, विशेषतः यहूदीहरूसँग सम्बन्धित हुनुपर्ने थियो। यस अवधिको समाप्तिमा, त्यस जातिले उहाँका चेलाहरूको सतावटद्वारा ख्रीष्टको आफ्नो अस्वीकृतिलाई मुद्रित गर्‍यो, र प्रेरितहरू ई. स. 34 मा अन्यजातिहरूतर्फ फर्किए। यसरी 2300 वर्षमध्येका पहिलो 490 वर्ष समाप्त भएपछि, 1810 वर्ष बाँकी रहनेथिए। ई. स. 34 देखि 1810 वर्ष बढाउँदा 1844 पुग्छ। ‘तब,’ स्वर्गदूतले भने, ‘पवित्रस्थान शुद्ध पारिनेछ।’ भविष्यवाणीका यसअघिका सबै निर्दिष्टीकरणहरू तोकिएको समयमा निःसन्देहरूपमा पूरा भएका थिए। यस गणनाअनुसार, 1844 मा पवित्रस्थानको शुद्धीकरणसँग मेल खाने कुनै घटना घटेको देखिएन भन्ने बाहेक, सबै कुरा स्पष्ट र सामञ्जस्यपूर्ण थियो। दिनहरू त्यस समयमा समाप्त भएनन् भनेर अस्वीकार गर्नु भनेको सम्पूर्ण प्रश्नलाई अन्योलमा पार्नु, र भविष्यवाणीको स्पष्ट परिपूर्तिद्वारा स्थापित भएका निष्कर्षहरूलाई त्याग्नु थियो।”

“तर परमेश्वरले आफ्ना जनहरूलाई महान् एडभेन्ट आन्दोलनमा अगुवाइ गर्नुभएको थियो; उहाँको शक्ति र महिमा त्यस कार्यसँग रहेको थियो, र उहाँले त्यसलाई अन्धकार र निराशामा अन्त हुन, झूटा र उन्मादी उत्तेजनाको रूपमा निन्दित हुन अनुमति दिनुहुने थिएन। उहाँले आफ्नो वचनलाई शङ्का र अनिश्चिततामा परेको अवस्थामा छोड्नुहुने थिएन। यद्यपि धेरैले अगमवाणीसम्बन्धी अवधिहरूको आफ्नो पूर्व गणनालाई परित्याग गरे, र त्यसमा आधारित आन्दोलनको शुद्धतालाई अस्वीकार गरे, तथापि अरूहरू पवित्रशास्त्रद्वारा र परमेश्वरको आत्माको साक्षीद्वारा समर्थित विश्वास र अनुभवका बुँदाहरू त्याग्न इच्छुक थिएनन्। उनीहरूले विश्वास गरे कि अगमवाणीहरूको अध्ययनमा उनीहरूले व्याख्याका स्वस्थ सिद्धान्तहरू अपनाएका थिए, र पहिले नै प्राप्त गरिसकेका सत्यहरूलाई दृढतापूर्वक समातिरहनु, तथा बाइबलीय अनुसन्धानको उही मार्गलाई निरन्तर अघि बढाउनु तिनीहरूको कर्तव्य थियो। गम्भीर प्रार्थनासहित उनीहरूले आफ्नो अवस्थालाई पुनर्विचार गरे, र आफ्नो भूल पत्ता लगाउन पवित्रशास्त्रको अध्ययन गरे। जब उनीहरूले अगमवाणीसम्बन्धी अवधिहरूको आफ्नो गणनामा कुनै त्रुटि देख्न सकेनन्, तब तिनीहरू पवित्रस्थानको विषयलाई अझ निकटतापूर्वक जाँच गर्न प्रेरित भए।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, 409, 410.

“मैले परमेश्वरका जनहरूलाई आनन्दपूर्ण प्रतीक्षामा, आफ्ना प्रभुको प्रतीक्षामा नजर लगाइरहेका देखेँ। तर परमेश्वरले तिनीहरूको परीक्षा गर्ने अभिप्राय गर्नुभएको थियो। उहाँको हातले भविष्यसूचक अवधिहरूको गणनामा भएको एउटा त्रुटिलाई ढाकिदियो। आफ्ना प्रभुको प्रतीक्षामा रहेका मानिसहरूले त्यो त्रुटि पत्ता लगाएनन्, र समयको विरोध गर्ने अति विद्वान् पुरुषहरूले पनि त्यसलाई देख्न सकेनन्। परमेश्वरको उद्देश्य उहाँका जनहरूले निराशाको सामना गर्नु थियो। समय बित्यो, र आफ्ना मुक्तिदाताको आनन्दपूर्ण आशामा प्रतीक्षा गरेका मानिसहरू दुःखी र निरुत्साहित भए, जबकि येशूको प्रकट हुनुलाई प्रेम नगरेका, तर केवल डरका कारण सन्देशलाई ग्रहण गरेका मानिसहरू, अपेक्षित समयमा उहाँ नआउनुभएकोमा प्रसन्न भए। तिनीहरूको धर्मस्वीकारले हृदयलाई प्रभावित गरेको थिएन र जीवनलाई शुद्ध पारेको थिएन। समयको बिताइ यस्ता हृदयहरू प्रकट गर्नका लागि अत्यन्त उपयुक्त ठहरिएको थियो। आफ्ना मुक्तिदाताको प्रकट हुनुलाई साँच्चिकै प्रेम गर्ने दुःखी र निराश भएकाहरूलाई फर्केर उपहास गर्नेहरू तिनीहरू नै पहिले थिए। मैले आफ्ना जनहरूको परीक्षा गर्न र परीक्षाको घडीमा पछि हट्ने र फर्किनेहरू को हुन् भन्ने प्रकट गर्न तिनीहरूलाई गहिरो जाँचको परीक्षा दिनुभएकोमा परमेश्वरको बुद्धि देखेँ।”

“येशू र सम्पूर्ण स्वर्गीय सेना तिनैहरूप्रति सहानुभूति र प्रेमका साथ हेर्दै थिए, जसले मधुर आशाका साथ आफ्नो प्राणले प्रेम गरेका उहाँलाई देख्न लामो समयदेखि उत्कट अभिलाषा गरेका थिए। तिनका परीक्षाको घडीमा तिनलाई धारण गर्न स्वर्गदूतहरू तिनका वरिपरि मण्डराइरहेका थिए। जसले स्वर्गीय सन्देश ग्रहण गर्न उपेक्षा गरेका थिए, तिनीहरू अन्धकारमा छोडिएका थिए, र परमेश्वरको क्रोध तिनीहरूमाथि प्रज्वलित भएको थियो, किनभने उहाँले स्वर्गबाट तिनीहरूका निम्ति पठाउनुभएको ज्योति तिनीहरूले ग्रहण गर्न मानेनन्। ती विश्वासयोग्य तर निराश भएका जनहरू, जसले आफ्ना प्रभु किन आउनुभएन भनेर बुझ्न सकेनन्, अन्धकारमा छोडिएनन्। तिनीहरूलाई फेरि आफ्ना बाइबलतर्फ अगुवाइ गरियो, ताकि तिनीहरूले भविष्यसूचक कालखण्डहरूको खोजी गरून्। अंकहरूमाथिबाट प्रभुको हात हटाइयो, र भूल स्पष्ट पारियो। तिनीहरूले देखे कि भविष्यसूचक कालखण्डहरू 1844 सम्म पुग्दछन्, र भविष्यसूचक कालखण्डहरू 1843 मा समाप्त भए भनी देखाउनका लागि तिनीहरूले प्रस्तुत गरेका उही प्रमाणले ती 1844 मा समाप्त हुने सिद्ध गर्‍यो।” Early Writings, 235–237.

“ख्रीष्टले संसारलाई यस्तो पाठ दिनुभयो, जुन मन र आत्मामा कुँदिएको हुनुपर्छ। उहाँले भन्नुभयो, ‘अनन्त जीवन यही हो, कि तिनीहरूले तपाईंलाई एकमात्र सत्य परमेश्वर र येशू ख्रीष्टलाई, जसलाई तपाईंले पठाउनुभएको छ, जानून्।’ तर शैतानले मानव मनमा यसो भन्दै काम गर्छ, यो वा त्यो काम गर, अनि तिमीहरू देवताहरूझैँ हुनेछौ। छलपूर्ण तर्कद्वारा उसले आदम र हव्वालाई परमेश्वरको वचनमाथि शंका गर्न लगायो, र त्यसको स्थानमा यस्तो सिद्धान्त राख्न लगायो, जसले अपराध र आज्ञाभङ्गतर्फ डोर्‍यायो। अनि उसको कुतर्कले आज पनि अदनमा जे गरेको थियो, त्यही गरिरहेको छ। जब ख्रीष्ट हाम्रो संसारमा आउनुभयो, उहाँले आफ्नो मण्डलीको आधारका रूपमा नम्र माझीहरूलाई छान्नुभयो। उहाँले यी चेलाहरूलाई आफ्नो राज्य र मिशनको स्वरूप बुझाउन प्रयत्न गर्नुभयो। तर तिनीहरूको सीमित समझले उहाँमाथि अवरोध खडा गर्‍यो। तिनीहरूले शास्त्रीहरू र फरिसीहरूका भनाइहरू ग्रहण गर्दै आएका थिए, त्यसैले तिनीहरूले विश्वास गरेका धेरै कुरा असत्य थिए। अनि यद्यपि ख्रीष्टसँग तिनीहरूलाई भन्नका लागि धेरै कुराहरू थिए, उहाँले सुनाउन चाहनुभएको धेरै कुरा तिनीहरू सुन्न असमर्थ थिए।”

“ख्रीष्टले यस समयका धर्मानुयायीहरूलाई त्रुटिपूर्ण धारणा र भावनाले यति भरिएका भेट्टाउनुहुन्छ कि उनीहरूको मनमा सत्यका लागि कुनै ठाउँ नै छैन। दिइएको शिक्षामा शिक्षकहरूले अविश्वासी लेखकहरूको विचारधारासँग मिसावट गर्छन्। यसरी तिनीहरूले युवाहरूका मनमा जुकेका बिउ छरेका छन्। तिनीहरूले यस्ता भावनाहरू अभिव्यक्त गर्छन्, जुन न त युवाहरूका सामु, न वृद्धहरूका सामु प्रस्तुत गरिनु पर्ने हो; र तिनीहरूले कस्तो प्रकारको बिउ छरिरहेका छन्, वा त्यसको परिणामस्वरूप तिनीहरूले कस्तो कटनी बटुल्नुपर्नेछ, भन्ने कुरा कहिल्यै विचार गर्दैनन्।” Review and Herald, July 3, 1900.