दानिएलको पुस्तक - संख्या त्रिपन्न

सबै अगमवक्ताहरूले आफूहरू बाँचेका दिनहरूभन्दा पनि अन्तिम दिनहरूकै विषयमा बढी बोलिरहेका छन्।

दानिएल परमेश्वरका जनहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले अन्तिम दिनहरूमा भविष्यसूचक वचनद्वारा आफूहरू छरपस्ट पारिएका छन् भन्ने कुरा पत्ता लगाएका छन्। जब तिनीहरू त्यस तथ्यमा जागृत हुन्छन्, तब तिनीहरूले लैव्यव्यवस्था छब्बीसको प्रार्थना पूरा गर्न आवश्यक हुन्छ, साथै कृपाको समय बन्द हुनुअघि ठीक अगाडि खोलिने अन्तिम भविष्यसूचक रहस्यलाई बुझ्नका लागि प्रार्थना पनि गर्न आवश्यक हुन्छ, जसको प्रतिनिधित्व अध्याय दुईमा दानिएलको प्रार्थनाद्वारा गरिएको छ। यदि र जब तिनीहरू दानिएलको अनुभवमा प्रवेश गर्छन्, तब स्वर्गदूत गब्रिएलले तिनीहरूलाई “सीप र समझ” दिनका निम्ति छोनेछन्, जानकारी दिनेछन्, र तिनीहरूसँग बोल्नेछन्। बुद्धिमानहरू ती हुन् जसले कुनै भविष्यसूचक रहस्य खोलिँदा “ज्ञानको वृद्धि” लाई “बुझ्छन्।”

दानिएललाई विचार गर्न भनिएको दर्शन प्रकटको “मारेह” दर्शन हो। अध्याय आठमा दानिएललाई “मारेह” दर्शन बुझाउन भनिएको बेला गब्रिएलले आफूलाई सुम्पिएको काम पूरा गरिसकेको थिएन। अध्याय नौमा उनी त्यस व्याख्या पूरा गर्न फेरि फर्किएका छन्। अध्याय नौमा दानिएल अब बाबेलको राज्यकालको अवधिमा होइन, तर मेडो-फारसी साम्राज्यको इतिहासभित्र जीवित छन्।

जब गब्रिएल दानिएललाई “कुरो बुझ” र “दर्शनमा विचार गर” भनी निर्देश दिन्छन्, तब उनी दानिएलले प्रयोग गरोस् भन्ने मानसिक पृथकीकरणको एक प्रक्रियालाई चिन्हित गर्दैछन्। “बुझ” र “विचार गर” भनेर अनूदित शब्दहरू एउटै हिब्रू शब्द हुन्। त्यो शब्द “biyn” हो, र यसको अर्थ मानसिक रूपमा पृथक गर्नु हो। “कुरो” भनेर अनूदित हिब्रू शब्द “dabar” हो, र यसको अर्थ “वचन” हो। त्यसकारण गब्रिएलले दानिएललाई, र अन्तिम दिनहरूमा उनले प्रतिनिधित्व गर्नेहरूलाई, सत्यको वचनलाई ठीकसँग विभाजन गर्नू भनी सूचित गर्दैछन्।

“matter” भन्ने शब्द दानिएलले अध्याय दस, पद एकमा पनि प्रयोग गरेका छन्, जहाँ यसलाई तीन पटक “thing” भनी अनुवाद गरिएको छ।

उक्त पदमा “दर्शन” भन्ने शब्द रूप-प्रकाशको “मरेह” दर्शन हो, र दानियलले त्यस कुरा (विषय) र दर्शन (“मरेह”) दुवैको समझ पाए। नवौँ अध्यायको तेइसौँ पदमा गब्रिएलले दानियललाई विषय र दर्शनलाई ठीकसँग छुट्याउन निर्देशन दिए, र दशौँ अध्यायको पहिलो पदमा उसले विषय (कुरा) र दर्शन (“मरेह”) दुवैको समझ पाउँछ। गब्रिएलले नवौँ अध्यायमा दानियललाई विषय र दर्शनबीचको भिन्नता पहिचान गर्न (ठीकसँग छुट्याउन) सूचित गरिरहेका छन्। दर्शन “मरेह” दर्शन हो, र “विषय” अथवा “कुरा” भने “खाजोन” दर्शन हो।

आठौँ अध्यायमा दुवै दर्शनहरूको पहिचान गरिएको छ, र एउटा भिन्नता पनि उल्लेख गरिएको छ, किनकि दानिएलले “chazon” दर्शनलाई बुझ्न चाहेका थिए, तर गब्रिएललाई दानिएललाई “mareh” दर्शन बुझाउन आदेश दिइएको थियो। जब गब्रिएलले दानिएललाई “matter” र “vision” बुझाउने आफ्नो काम प्रारम्भ गर्छन्, तब तिनी दानिएललाई ती दुई फरक दर्शनहरू हुन् भन्ने कुरामा ध्यान दिन सूचित गर्छन्।

दानिएलले बुझून् कि उनले दानिएलका लागि दिएको व्याख्यामा “chazon” दर्शन र “mareh” दर्शन दुवैका तत्त्वहरू प्रस्तुत हुनेछन् भन्ने गब्रिएलको इच्छा थियो। उक्त व्याख्याले दुवै दर्शनलाई सम्बोधन गर्ने थियो, र पवित्रस्थान र सेनाको पददलित गरिनेसँग सम्बन्धित दर्शनलाई २२ अक्टोबर, १८४४ मा परमपवित्र स्थानमा ख्रीष्टको प्रकटतर्फ लैजाने दर्शनबाट ठीकसँग विभाजन गर्नु दानिएलको जिम्मेवारी थियो।

गब्रिएलले यो जनाउँछन् कि ई.पू. ४५७ मा आर्टाक्सर्क्सेसको आज्ञादेखि, यहूदीहरूका निम्ति विशेष रूपमा रहेको साँझ र बिहानको दर्शनका दुई हजार तीन सय वर्षबाट “काटिएका” चार सय नब्बे वर्ष हुनेछन्। भर्खरै उद्धृत गरिएका पदहरूमा “निर्धारित” भन्ने शब्द तीन पटक उल्लेख गरिएको छ, तर ती पदहरूमा “निर्धारित” भनी अनुवाद गरिएका दुई फरक हिब्रू शब्दहरू छन्। “निर्धारित” पहिलो पटक चौबीसौँ पदमा उल्लेख गरिएको छ, र त्यो हिब्रू शब्द “chathak” हो, जसको अर्थ “काट्नु” हो।

यसले यो जनाउँछ कि इस्राएललाई एक परीक्षणकाल दिइएको थियो, जो आर्टाक्सर्क्सेसको तेस्रो आदेशबाट आरम्भ भई सन् ३४ मा स्तिफनसलाई ढुङ्गाले हानेर मारिँदासम्म अन्त्य हुने थियो। ती चार सय नब्बे वर्ष “काटिएका” थिए, र तिनले तेइस सय वर्षको दीर्घ भविष्यवाणीभित्रको एउटा छोटो भविष्यसूचक अवधि प्रतिनिधित्व गर्थे। “चार सय नब्बे” भन्ने संख्या परीक्षणकालको प्रतीक हो, जसको साक्षी स्वयं येशूले दिनुभएको छ।

क्षमाको एउटा अन्त्य हुन्छ, र त्यो अन्त्य “चार सय नब्बे” संख्याद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। “चार सय नब्बे” वर्षहरूले यहूदीहरूका निम्ति, तिनीहरूको उद्धारदेखि लिएर स्तिफनसलाई ढुंगाले हानी मारिएको समयमा तिनीहरूले आफ्नो परीक्षण-अवधिको प्याला भरुञ्जेलसम्म, परीक्षाकालको एउटा अवधि जनाउँछन्। “चार सय नब्बे” वर्षहरू लेवीव्यवस्था अध्याय छब्बीसमा उल्लिखित “सात पटक” को श्रापसँग पनि सम्बन्धित छन्। बाइबलमा भूमिले आफ्ना शबाथहरू उपभोग गरेको उल्लेख भएका स्थान केवल दुईवटा मात्र छन्। पहिलो लेवीव्यवस्था अध्याय छब्बीसमा पाइन्छ।

छब्बीसौँ अध्यायमा चार पटक उल्लेख गरिएको “सात पटक” को दण्डले यो जनाउँछ कि जब परमेश्वरका जनहरू तितरबितर पारिन्छन्, तब भूमि “आफ्ना विश्राम-दिनहरूमा आनन्दित हुनेछ।” दानिएल र ती तीन योग्य पुरुषहरू मोशाको श्रापको परिपूर्तिमा शत्रुहरूको देशमा तितरबितर पारिएका थिए, र सत्तरी वर्षको त्यो तितरबितरता दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको तितरबितरता सम्बन्धी एक प्रतीकात्मक दृष्टान्त-पाठ थियो। त्यो एक भविष्यवाणीमूलक दृष्टान्त-पाठ थियो, जेज़ेबेलको सतावटको समयमा एलियाहको साढे तीन वर्षको खडेरीजस्तै। त्यो साढे तीन वर्षले साढे तीन भविष्यवाणीमूलक वर्षहरूको प्रतिनिधित्व गर्दथ्यो, जुन सन् 538 देखि 1798 सम्मको बाह्र सय साठी वर्षको पोपसत्तात्मक शासनसँग बराबर थियो। सत्तरी वर्ष “सात पटक” को प्रतीक थियो, जसरी साढे तीन वर्ष बाह्र सय साठी वर्षको वनवासको प्रतीक थियो। यिर्मियाद्वारा निर्दिष्ट दानिएलको बन्दीवासका सत्तरी वर्षहरूले “चार सय नब्बे” वर्षहरूको प्रतिनिधित्व गर्दथे।

भूमिले आफ्ना शब्बाथहरू भोगेको विषयमा बाइबलमा पाइने केवल दुईवटा सन्दर्भहरू परमेश्वरका मानिसहरूको तितरबितर पारिनु र सत्तरी वर्षको बन्धुवाससँग सम्बन्धित छन्; त्यसले यस्तो समयावधिलाई जनाउँथ्यो, जसले भूमिलाई आफ्ना शब्बाथहरू भोग्न अनुमति दिन्थ्यो। यो त्यति नै शब्बाथहरूको संख्या थियो, जति यहूदीहरूले भूमिलाई विश्राम भोग्न दिएनन्। भूमि सत्तरी वर्षसम्म विश्राममा रहनुले, भूमिलाई विश्राम गर्न दिनुपर्ने आज्ञाविरुद्ध गरिएको विद्रोह पूरा भएको कुल वर्षहरूको प्रतिनिधित्व गर्थ्यो। साधारण गणितले देखाउँछ कि “चार सय नब्बे” वर्षको विद्रोहमा, भूमिले विश्राम नगरेका कुल सत्तरी वर्ष हुने थिए।

यहूदीहरूका लागि अनुग्रहकालको रूपमा तेइस सय वर्षबाट चार सय नब्बे वर्ष छुट्याइए, र ती “चार सय नब्बे” वर्षको लेवीव्यवस्था छब्बीसका “सात पटक” को छरिनुसँग प्रत्यक्ष सम्बन्ध छ।

“छाजोन”को कुल्चीमिची पारिने दर्शन र तेइस सय वर्षको अन्त्यमा हुने प्रकटताको “मारेह” दर्शन एक-अर्कादेखि भिन्न छन्, तर तिनीहरूबीच प्रत्यक्ष सम्बन्ध छ। दानियलको सन्दर्भमा जस्तै, परमेश्वरका जनहरूले यी दुई दर्शनलाई ठीकसँग विभाजन गर्नुपर्छ, र एकै समयमा तिनीहरूबीचको पारस्परिक सम्बन्धलाई पनि स्वीकार गर्नुपर्छ। यहूदीहरूलाई फर्कन र यरूशलेम पुनर्निर्माण गर्न अनुमति दिने तीनवटा आज्ञासम्म पुर्‍याएको बन्दीवासका सत्तरी वर्षहरूले, भूमिलाई विश्राम दिनुपर्ने करारविरुद्ध यहूदीहरूले गरेको विद्रोहका “चार सय नब्बे” वर्षहरूको प्रतिनिधित्व गर्थे।

जब तेस्रो आदेशले तिनीहरूको फर्केर आएर पुनर्निर्माण गर्ने अवसरलाई निर्दिष्ट गर्‍यो, तब तिनीहरूलाई “चार सय नब्बे” वर्षको परीक्षाकाल प्रदान गरियो, किनकि तिनीहरूको अवज्ञाले यरूशलेमको विनाश र तिनीहरूको छरपस्टतामा परिणत गराएको उही समयावधिद्वारा तिनीहरूको परीक्षा लिइयो। दोस्रो “चार सय नब्बे वर्ष” को अन्त्यमा, तिनीहरूको अवज्ञाले फेरि एकपटक यरूशलेमको विनाश र अन्यजातिहरूका बीच तिनीहरूको छरपस्टता ल्याउने थियो।

सत्तरी वर्षको बन्दीवासमा छरिनु त्यसअघिका “चार सय नब्बे” वर्षका विद्रोहद्वारा पूर्वसूचित थियो, र त्यसपछि त्यस सत्तरी वर्षको बन्दीवासपश्चात् फेरि अर्को “चार सय नब्बे वर्ष” को थप विद्रोह आयो।

भूमिलाई विश्राम दिने सत्तरी वर्षलाई निम्त्याएको पहिलो “चार सय नब्बे” वर्षको अवधि यरूशलेमको विनाशसँगै समाप्तिमा पुगेको थियो। तेइस सय वर्षबाट काटिएको “चार सय नब्बे” वर्षको अन्त्यमा यरूशलेम फेरि एक पटक विनाश भयो, किनकि येशूले सधैं कुनै कुराको अन्त्यलाई त्यसै कुराको आरम्भद्वारा दृष्टान्तस्वरूप देखाउनुहुन्छ।

शाब्दिक इस्राएलको शाब्दिक बेबिलोनमा भएको सत्तरी वर्षको बन्धुवास “सात समय” को तितरबितर हुने अवस्थाको एक प्रतीक थियो, र सिस्टर ह्वाइटले शाब्दिक इस्राएलको शाब्दिक बेबिलोनमा भएको सत्तरी वर्षको बन्धुवास आध्यात्मिक इस्राएलको आध्यात्मिक बेबिलोनमा भएको एक हजार दुई सय साठी वर्षको बन्धुवासको एक प्रकार थियो भनी पहिचान गर्नुहुन्छ।

सन् ५३८ देखि १७९८ सम्मका एक हजार दुई सय साठी वर्षहरू “सात समय” का एक प्रतीक थिए। सत्तरी वर्षको अन्त्यमा यहूदीहरू यरूशलेमलाई पुनर्स्थापना गर्न र पुनर्निर्माण गर्न फर्किए। तिनीहरूको यो फिर्ती, ती तीन आज्ञाहरूद्वारा, “मरेह” दर्शनका दुई हजार तीन सय वर्षहरूको आरम्भ (ई.पू. ४५७) लाई चिह्नित गर्‍यो, जसले अक्टोबर २२, १८४४ मा परमपवित्र स्थानमा ख्रीष्टको प्रकट हुनुमा पुर्‍यायो। ती तीन आज्ञाहरूले भविष्यसूचक अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गरे, र भविष्यसूचक अवधि आरम्भ हुन ती तीनै आज्ञाहरू आवश्यक परे, यद्यपि तिनीहरूले साइरसको पहिलो आज्ञासँगै फर्किन र पुनर्निर्माण गर्न आरम्भ गरेका थिए।

१७९८ देखि १८४४ सम्म, प्रकाशको पुस्तकका तीन स्वर्गदूतहरू भविष्यसूचक इतिहासमा उपस्थित भए, र जसरी ती तीन आदेशहरूले तेइस सय वर्षको भविष्यवाणीको आरम्भलाई चिन्हित गरेका थिए, त्यसरी नै ती तीन स्वर्गदूतहरूले उक्त भविष्यवाणीको समापनलाई चिन्हित गरे। भविष्यसूचक अवधि तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनसँगै अन्त भयो, जसरी यो तेस्रो आदेशको आगमनसँगै आरम्भ भएको थियो, किनकि येशूले सधैँ कुनै वस्तुको अन्तलाई त्यसको आरम्भसँगै पहिचान गर्नुहुन्छ।

पहिलो आज्ञापत्रअन्तर्गत यहूदीहरू फर्किन थाले, र दोस्रो आज्ञापत्रको इतिहासमा उनीहरूले मन्दिर पूरा गरे। तेस्रो स्वर्गदूत २२ अक्टोबर, १८४४ मा आइपुग्यो, र त्यस मितिभन्दा अघि मिलेराइटहरूले आत्मिक बेबिलोनबाट निस्केर पुनर्निर्माण गर्न आएका आत्मिक मन्दिरलाई पूरा गरिसकेका थिए। त्यो पूरा हुनु नै थियो, किनकि २२ अक्टोबर, १८४४ मा करारका सन्देशवाहक आफ्नै मन्दिरमा अकस्मात् आउनुहुने थियो। त्यो मन्दिर मिलेराइट जनता थिए, जसले २२ अक्टोबर, १८४४ मा करारमा प्रवेश गरे, र जसलाई पत्रुसले मन्दिर भएको भनेर चिनेका छन्।

मिलेराइट मन्दिर सन् १७९८ देखि १८४४ सम्म निर्माण गरिएको थियो, जुन छयालिस वर्ष, अथवा भविष्यवाणीगत रूपमा तीन दिन हो, किनकि ख्रीष्टले मन्दिर उठाउन तीन दिन लाग्छ भनी पहिचान गर्नुभयो।

बहिनी ह्वाइटले यो पहिचान गराउनुहुन्छ कि जब करारका सन्देशवाहक अचानक आफ्नो मन्दिरमा आउनुभयो, जसरी मलाकीको पुस्तकमा प्रस्तुत गरिएको छ, तब त्यो भविष्यवाणी पूरा भएको थियो जब ख्रीष्टले मन्दिर शुद्ध पार्नुभयो, जसरी यूहन्नाबाट उद्धृत अंशमा भर्खरै पहिचान गरिएको छ।

यूहन्ना अध्याय दुईको मन्दिर निर्माण गर्न छयालीस वर्ष लागेको थियो, र येशूले भन्नुभयो कि उहाँले ध्वस्त पारिएको मन्दिरलाई तीन दिनमा खडा गर्नुहुनेछ। 1798 देखि 1844 सम्म छयालीस वर्ष हुन्छ, र यसले प्रकाशको पुस्तक अध्याय चौधमा उल्लिखित तीन स्वर्गदूतहरू (दिनहरू) को आगमनलाई संकेत गर्दछ, जसको पूर्वछाया तेइस सय वर्षको भविष्यवाणी आरम्भ गराउने तीन आज्ञाहरूद्वारा दिइएको थियो। छयालीस वर्ष त्यो अवधि हो जसमा ख्रीष्टले मिलेराइट मन्दिरलाई उठाउनुभयो, किनकि त्यस समयअघिसम्म आत्मिक पवित्रस्थान र आत्मिक इस्राएल आत्मिक बाबेलद्वारा कुल्चिएका थिए।

आफ्नो सेवकाइको आरम्भमा पासहको अवसरमा जब ख्रीष्टले मन्दिर शुद्ध पार्नुभयो, तब उहाँले मलाकीमा वर्णित करारका दूत अचानक आफ्नो मन्दिरमा आउने भविष्यवाणी पूरा गर्दै हुनुहुन्थ्यो। २२ अक्टोबर, १८४४ मा ख्रीष्ट अचानक आफ्नो मन्दिरमा आउनुभयो, र उहाँको ध्वस्त पारिएको मन्दिर खडा गर्न उहाँलाई छयालीस वर्ष लागेको थियो।

पहिलो आक्रोश १७९८ मा समाप्त भयो, र अन्तिम आक्रोशको अन्त्य १८४४ थियो। छयालिस वर्षको अवधिको प्रारम्भमा, जहाँ ख्रीष्टले मिलेराइट मन्दिर उठाउनुभयो, त्यसले अन्त्यलाई दृष्टान्तद्वारा प्रकट गर्‍यो; किनकि प्रारम्भ र अन्त्य दुवै परमेश्वरको आफ्ना जनप्रतिको आक्रोशको समाप्तिद्वारा चिह्नित थिए, यसकारण येशूले सधैँ कुनै कुराको अन्त्यलाई त्यसै कुराको प्रारम्भसँग पहिचान गर्नुहुन्छ।

अर्को लेखमा हामी दानिएललाई दिइएको गब्रिएलको शिक्षाको अध्ययनलाई निरन्तरता दिनेछौं।