दानिएलको पुस्तक - पचपनौँ नम्बर

गब्रिएल दानिएलकहाँ त्यसपछि आए, जब उनले यर्मियाको भविष्यवाणीमा उल्लिखित बन्दीवासका सत्तरी वर्ष, साथै मोशाको शपथ र श्रापलाई बुझिसकेका थिए।

दानिएलले प्रयोग गरेको जुन शब्द “शपथ” भनेर अनुवाद गरिएको छ, त्यही शब्द मोशाले लेवीय व्यवस्था अध्याय २६ मा “सात पटक” भनेर अनुवाद भएको शब्दका रूपमा प्रयोग गरेका थिए। सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि अध्याय ९ मा दानिएलले यर्मियाहको सत्तरी वर्षको अवधिसँग तेइस सय वर्षको अवधिको सम्बन्ध बुझ्न खोजिरहेका थिए। अध्याय ८ मा गब्रिएललाई तेइस सय दिनको दर्शन दानिएललाई बुझाउन आज्ञा गरिएको थियो, र जब उनी अध्याय ९ मा फर्केर आउँछन्, तब गब्रिएलले आफ्नो काम पूरा गरिरहेका हुन्छन् र दानिएललाई अध्याय ७, ८ र ९ को विषयवस्तु रहेका ती दुई दर्शनलाई मानसिक रूपमा पृथक्‌ गर्न सूचित गर्छन्। ती दुई दर्शन नै १७९८ मा मोहोर खोलिएको “ज्ञानको वृद्धि” को विषय हुन्।

यर्मियाका सत्तरी वर्ष र मोशाको “श्राप” दुवै मोशाको “शपथ” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको “सात समय” का प्रतीकहरू हुन्, तर गब्रिएलले तेइस सय वर्षको अवधिको विभाजन प्रस्तुत गर्न लागेका छन्। यो अवधिलाई केवल त्यही बेला ठीकरीतिले विभाजन गर्न सकिन्छ जब कुल्चीमिल्ची पारिने दर्शन (“chazon”) र प्रकट हुने दर्शन (“mareh”) बीचको सम्बन्ध ठीकरीतिले विभाजन गरिन्छ। गब्रिएलले सुरुमा यहूदीहरूलाई चार सय नब्बे वर्षको एक परीक्षाकाल दिइएको थियो भनी पहिचान गरेर आरम्भ गरे। त्यो अवधि त्यही चार सय नब्बे वर्षको विद्रोहको अवधिसँग समान थियो, जसले बन्दीगृहका सत्तरी वर्ष उत्पन्न गरेको थियो।

चौबीसौँ पदमा रहेको “determined” भन्ने शब्दले ईसा पूर्व ४५७ मा तेस्रो आदेश जारी भएको समयदेखि ईस्वी सन् ३४ मा स्तिफनसलाई ढुङ्गाले हानेर मारिएको समयसम्मको अवधिलाई सम्बोधन गर्दछ, तर छब्बीसौँ र सत्ताइसौँ पदहरूमा रहेको “determined” भन्ने शब्दले मूर्तिपूजकत्व र पापत्वका उजाड पार्ने शक्तिहरूलाई संकेत गर्दछ।

गब्रिएलले दानिएललाई जानकारी दिन्छन् कि “मसीह” “काटिएकापछि” “आउने अधिपतिको प्रजाले नगर र पवित्रस्थानलाई नाश गर्नेछन्।” सन् ६६ देखि ७० एडीसम्म ठ्याक्कै साढे तीन वर्ष चलेको घेराबन्दीमा मूर्तिपूजक रोमले “नगर र पवित्रस्थान”लाई नाश गर्‍यो। गब्रिएलले “युद्धको अन्त” “बाढीझैँ” हुनेछ भनी चिनाउँछन्, र त्यो युद्ध “उजाडपनहरू”ले युक्त हुनेछ। यरूशलेम र पवित्रस्थानको विरुद्ध सम्पन्न गरिएको त्यो युद्ध मूर्तिपूजकता र पोपसत्ताद्वारा सम्पन्न गरिएको कुल्चाइ थियो। आरम्भमा यरूशलेमलाई नाश गर्ने मूर्तिपूजक शक्ति बेबिलोन थियो, तर मसीह क्रूसमा चढाइएपछि त्यसलाई नाश गर्ने मूर्तिपूजक शक्ति मूर्तिपूजक रोम थियो। तर पवित्रस्थान र सेनाको विरुद्धको युद्ध दुई उजाड पार्ने शक्तिहरूद्वारा सम्पन्न गरियो, र पवित्रशास्त्रमा ती दुई उजाड पार्ने शक्तिमध्ये दोस्रो पोपसत्ता हो।

पापसत्तालाई “उर्लँदो कोर्रा” को रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको शक्ति हो; यही दानियल ११ को चालिसौँ पदको त्यो शक्ति हो, जसले “उर्लेर पार गर्छ।” बाबेलदेखि आरम्भ भएको, अनि व्यवस्थाविवरणमा मोशाले प्रतिनिधित्व गरेझैँ अन्धकारपूर्ण वचन बोल्ने फलामे जातिद्वारा निरन्तर जारी रहेको यरूशलेमको कुल्चाइ, त्यसपछि पापसत्ताद्वारा पछ्याइयो। कुल्चाइको अन्त्यसम्म “उजाडहरू” “नियत” गरिएका थिए। सत्ताइसौँ पदमा, ख्रीष्टले एक हप्ताका लागि धेरै जनासित करार दृढ गर्नुहुन्छ। त्यस हप्ताको बीचमा, स्वर्गको पवित्रस्थानमा ख्रीष्टले आफ्नो महायाजकीय सेवा आरम्भ गर्नुभएको कारण, पार्थिव बलिदानी व्यवस्था बन्द हुनेथियो। यहूदीहरूका लागि छुट्याइएको अनुग्रह-अवधिभर तिनीहरूको आज्ञा-अवज्ञाका कारण, पवित्रस्थान र सहर फेरि उजाड पारिनुपर्ने थियो।

पदले यसो भन्छ: “घृणित कुराहरूको फैलावटका कारण उसले त्यसलाई उजाड पार्नेछ, अन्त्यसम्म नै; र जो ठहराइएको छ, त्यो उजाड पारिएकोमाथि खन्याइनेछ।” जब यहूदीहरूले अन्ततः आफ्नो परीक्षाकालको प्याला किनारासम्म भरिदिए, तब सहर र पवित्रस्थान युद्धको अन्त्यसम्म उजाड रहनुपर्ने थियो। सन् १७९८ मा पददलित पारिने कार्यको “अन्त्य” मा, पोपसत्ताले घातक घाउ पाउने कुरा “ठहराइएको” थियो। त्यसपछि सहर र पवित्रस्थान पुनःस्थापित र पुनर्निर्मित हुनुपर्ने थियो, जसको प्रकार यहूदीहरू तीनवटा आदेशहरूअन्तर्गत प्रत्यक्ष बाबेलोनबाट बाहिर निस्कँदा देखाइएको थियो।

त्यो युद्धको परिपूर्ण अन्त्यसम्म यरूशलेम पोपीय शक्तिद्वारा कुल्चिइरहनु पर्ने थियो। तेइस सय वर्षभित्रका पृथक् अवधिहरू निर्माण गर्ने भविष्यसूचक कालखण्डहरू केवल त्यतिखेर मात्र ठीकरीत्या बुझ्न सकिन्छ, जब सत्तरी वर्षको कुल्चाइने दर्शनको सम्बन्ध पवित्रस्थान र सेनाको पुनर्स्थापनाको दर्शनसँग जोडेर बुझिन्छ। मोशाको श्रापको तितरबितर पारिने दर्शनलाई अस्वीकार गर्नु भनेको एकत्र गरिने दर्शनलाई अस्वीकार गर्नु हो। सत्तरी वर्षको दर्शन तितरबितर पारिने दर्शन हो। तेइस सय वर्षको दर्शन एकत्र गरिने दर्शन हो। सत्तरी वर्षको दर्शन तितरबितर पारिने “chazon” दर्शन हो, र तेइस सय वर्षको दर्शन एकत्र गरिने “mareh” दर्शन हो।

दुवै दर्शनहरूलाई भविष्यवाणीगत रूपमा एकसाथ जोडिएको छ, र एउटालाई अस्वीकार गर्नु भनेको ती दुवैलाई अस्वीकार गर्नु हो। यस तथ्यले देखाउँछ कि एडभेन्टवादले दुई हजार तीन सय वर्षको भविष्यवाणीलाई कायम राखेको दाबी गरे तापनि, तिनीहरूले एडभेन्टवादको केन्द्रीय स्तम्भलाई अस्वीकार गरेका छन्, ठीक त्यसरी नै जसरी तिनीहरूले 1863 मा “सात समय” लाई अस्वीकार गरेका थिए। के यहूदीहरूले परमेश्वरको व्यवस्था पालन गर्ने दाबी गर्दैनथे र? के प्राचीन इस्राएलले मसीहलाई पर्खिरहेको छ भनी दाबी गर्दैनथ्यो र? यदि कुनै स्वीकारोक्तिले परमेश्वरको वचनलाई कायम राख्दैन भने, त्यो स्वीकारोक्ति अर्थहीन हुन्छ।

मिलेरवादीहरूले अन्ततः २२ अक्टोबर, १८४४ लाई तेईस सय दिनको अवधिको समाप्ति ठहराए, तर तिनीहरूको समझ सीमित थियो। स्वर्गीय पवित्रस्थान र त्यस मितिमा ख्रीष्टको परमपवित्र स्थानमा प्रकट हुनुभएको विषयमा प्रकाश ठूलो निराशापछि मात्र आयो। त्यस मितिपछि मात्र तिनीहरूले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश र परमेश्वरको व्यवस्था देखे।

प्रभुले तेईस सय वर्षसँग सम्बन्धित भविष्यसूचक ज्योति वृद्धि गर्ने अभिप्राय राख्नुभएको थियो, र १८५६ मा उहाँले अझ बढी ज्योतिको निम्ति ढोका खोल्नुभयो, र त्यसपछिका सात वर्षमा एडभेन्टवादले त्यो ढोका बन्द गर्‍यो। सेप्टेम्बर ११, २००१ पछि मात्र प्रभुले भविष्यवाणीका विद्यार्थीहरूलाई हिराम एड्सनका लेखहरूतर्फ पुनः डोर्‍याउनुभयो, र “सात पल्ट” को ज्योति फेरि एक पटक वृद्धि हुन थाल्यो।

तेइस सय वर्षको भविष्यवाणी र दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको भविष्यवाणीबीचको सम्बन्ध देख्न अस्वीकार गर्दा, एड्भेन्टवादले २२ अक्टोबर, १८४४ लाई खण्डित र अपूर्ण तरिकाले बुझ्न पुग्यो।

एकपटक एस. एस. स्नोले क्रूसारोपणको मिति निश्चित गरिसकेपछि, अक्टोबर २२, १८४४ को मिति निर्धारण गरियो।

मिलेरवादीहरूले क्रूसारोपणको सही मिति चिने, अनि त्यसपछि तेइस सय वर्षको अवधिको अन्त्य पहिचान गरियो। “साताको बीचमा” मसीहको “काटिनु”, जसमा ख्रीष्टले “करार” पुष्टि गर्नुभयो, किनकि यहूदीहरूले आफ्नो परिक्षणकालको प्याला टम्मै भरे, जसलाई “घिनलाग्दा कुराहरूको फैलावट” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, यो पनि पहिचान गरियो। क्रूस त्यही ऐतिहासिक मार्गचिह्न बन्यो, जो मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशको पहिचानका लागि अत्यावश्यक थियो।

परमेश्वरको शक्तिको यति प्रबल प्रकटिकरण उत्पन्न गराउने ती पदहरूमा निहित प्रकाश हुँदाहुँदै पनि, मिलेराइटहरू कहिल्यै पनि ती पदहरूको त्यस्तो समझसम्म पुगेनन्, जसलाई दुई दर्शनहरूको सम्बन्ध बुझ्ने दानियलको अभिलाषाद्वारा प्रतिनिर्दिष्ट गरिएको थियो। ख्रीष्टले करारलाई दृढ पार्नुभएको सप्ताहलाई दुई अवधिमा विभाजित गरिएको थियो, जसलाई पछि सिस्टर ह्वाइटले ख्रीष्टको साढे तीन वर्षको व्यक्तिगत सेवकाइको प्रतिनिधित्व गर्ने, त्यसपछि चेलाहरूले प्रतिनिधित्व गरेअनुसारको उहाँको सेवकाइले पछ्याएको भनी पहिचान गर्नुभयो। उनीहरूले क्रूसको ऐतिहासिक मार्गचिह्न अक्टोबर २२, १८४४ को मिति निर्धारण गर्ने लंगर बन्यो भन्ने देखे, तर उनीहरूले यो पनि देखेनन् कि त्यसले साढे तीन–तीन वर्षका दुई समान अवधिहरूको केन्द्रलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, र यसरी “सात समय” लाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, जसलाई परमेश्वरले मोशामार्फत “उहाँको करारको झगडा” भन्नुभएको थियो।

जब ख्रीष्टले धेरैसँग करारलाई पुष्टि गर्दै हुनुहुन्थ्यो, त्यो त्यही करार थियो जसको विषयमा उहाँको आज्ञा नमान्ने यहूदीहरूसँग विवाद थियो। उहाँको “करारको विवाद” ईसा पूर्व ७२३ मा आरम्भ भयो, जब अश्शूरीहरूले उत्तरी राज्यलाई बन्दीवासमा लगे, अनि त्यसपछि बाह्र सय साठी भविष्यसूचक दिनसम्म मूर्तिपूजकत्वले वास्तविक इस्राएललाई कुल्च्यो। त्यस कुल्चाइको पछि फेरि अर्को बाह्र सय साठी भविष्यसूचक दिनसम्म पोपवादले आत्मिक इस्राएललाई कुल्च्यो।

ख्रीष्टले करारलाई दृढ पार्नुभएको त्यो भविष्यसूचक हप्ता, जसले दुई हजार तीन सय वर्षको दर्शनको पूर्तिलाई प्रकट गर्‍यो, त्यसले दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको दर्शनलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्‍यो। मिलरवादीहरूले दुई हजार तीन सय वर्षको भविष्यवाणीबाट मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई सही रूपमा घोषणा गर्न पर्याप्त कुरा बुझे, तर अध्याय नौमा गब्रिएलको व्याख्याले प्रकट गर्न खोजेको ज्योतिमध्ये केहीलाई अस्वीकार गर्ने छनोट गरे।

गब्रिएलले दानिएललाई “matter” र “vision” को रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएका ती दुई दर्शनहरूलाई ठीकसँग विभाजित गर्न (मानसिक रूपमा अलग छुट्याउन) निर्देशन दिएका थिए, र त्यस सल्लाहको परिपूर्तिमा सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि सत्तरी हप्ताहरू (“seven times” को एक प्रतीक) र तेइस सय वर्षबीचको सम्बन्ध बुझ्न खोज्दा यही नै दानिएलको मुख्य भार थियो।

“सात समयहरू” को एडभेन्टवादद्वारा अस्वीकारले तिनीहरूलाई यस्तो स्थितिमा राख्यो कि तिनीहरूले यो बुझ्न सकेनन् कि तेईस सय वर्षबाट काटिएको पहिलो चार सय नब्बे वर्षको अवधि, मोशाले “उहाँको करारको झगडा” भनेर पहिचान गर्नुहुने करारको विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्दथ्यो।

तिनीहरू यस कुरा चिन्नबाट पनि रोकिए कि साताको मध्यभागमा भएको क्रूसारोपणले केवल मिति मात्र संकेत गरेको थिएन, किनकि त्यसले वाचाको रगतद्वारा इस्राएलको आज्ञाभङ्गसँग ख्रीष्टको विवादको ठीक केन्द्रबिन्दुलाई नै प्रकट गरेको थियो। तिनीहरू यस तथ्यप्रति अन्धा थिए कि क्रूसमा धेरैका लागि बगाइएको रगत, जसले उहाँको वाचालाई पुष्टि गरिरहेको थियो, लेवीव्यवस्था पच्चीस र छब्बीसमा प्रस्तुत गरिएको वाचालाई पनि पुष्टि गरिरहेको थियो।

प्राचीन इस्राएलले आफूमाथि यस्तो करार लिए जसमा उनीहरूले करारलाई यस घोषणाद्वारा परिभाषित गरे—“परमप्रभुले भन्नुभएको सबै कुरा हामी गर्नेछौं”—तर तिनीहरू यस कुराबाट पूर्णतया अनभिज्ञ थिए कि ख्रीष्टले प्रदान गरिरहनुभएको करारले उहाँको व्यवस्था हृदयमा लेखिनु आवश्यक ठहराउँथ्यो। करारका शर्तहरूको तिनीहरूको फरिसीपरक परिभाषाले तिनीहरूलाई साँचो करार बुझ्न र ग्रहण गर्नबाट रोकेको थियो।

आधुनिक इस्राएलले हप्ताको बीचमा भएको क्रूसको रगतलाई यस्ता शब्दहरूमा परिभाषित गरेको छ, जसले आधुनिक इस्राएलमाथि उही अन्धोपन ल्याएको छ, जो प्राचीन इस्राएलमाथि त्यतिबेला थियो जब तिनीहरूले मसीहलाई अस्वीकार गरे र घोषणा गरे कि कैसरबाहेक तिनीहरूको कुनै राजा छैन।

आधुनिक इस्राएल यस तथ्यप्रति अन्धो छ कि गब्रिएलले दानिएलका लागि रूपरेखा दिएको इतिहासमा केवल करारको पुष्टि मात्र होइन, तर त्यस करारलाई अस्वीकार गर्नेहरूमाथि ल्याइने तितरबितर पनि समावेश छ; किनकि ती पदहरूले यो पहिचान गराउँछन् कि मूर्तिपूजक रोमले (आउनेवाला राजकुमारले) सहर र पवित्रस्थान नाश गर्नेथियो, र युद्धको अन्तसम्म (जसले पवित्रस्थान र सेनालाई कुल्चेर अधीन पारेको थियो) “उजाडपनहरू,” बहुवचनमा, निर्धारित गरिएका थिए।

ख्रीष्टले धेरै जनासित भएको करारलाई दृढ पार्न आफ्नो रगत बगाउनुभएको इतिहासमा, विध्वंस ल्याउने दुई शक्तिहरू—पैगन रोम र पोपीय रोम—स्पष्ट रूपमा पहिचान गरिएका छन्। क्रूसमा बगाइएको रगत नै ख्रीष्टले स्वर्गीय पवित्रस्थानमा लिएर जानुहुन्छ, र त्यो उहाँको कार्यको प्रतीक हो, जुन तेइस सय वर्षको “mareh” दर्शनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। त्यो इतिहास पच्चीस सय बीस वर्षको “chazon” दर्शनको इतिहाससँग गाँसिएको छ, जसलाई ती दुई विध्वंसकारी शक्तिहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जसले पवित्रस्थान र सेनालाई कुल्चिने थिए।

मिलरको सपनामा रत्नहरूका रूपमा प्रस्तुत गरिएका सत्यहरू सूर्यजस्तै उज्याला चम्किएका थिए, तर ती अपूर्ण थिए। अन्तिम दिनहरूमा, जब मध्यरात्रिको पुकार अक्षरशः पुनः दोहोर्याइन्छ, त्यही रत्नहरू “dirt brush Man” द्वारा नयाँ, ठूलो सन्दूकभित्र राखिनेछन्, र त्यसपछि तिनीहरू पहिलेभन्दा दस गुणा बढी उज्याला चम्किनेछन्। तिनीहरू अन्तिम मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशको परीक्षा बन्छन्। ती रत्नहरू हबकूकद्वारा भविष्यवाणी गरिएका दुई साक्षीहरूले विशेष रूपमा तालिकाहरूका रूपमा पहिचान गरेका थिए। जब 1843 र 1850 का अग्रगामी चार्टहरूका दुई तालिकाहरू “line upon line” एकअर्कामाथि राखिन्छन्, तब मिलरका रत्नहरू विशेष रूपमा पहिचान हुन्छन्, र यसरी ती रत्नहरूले अन्तिम मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

दुईवटा चार्टमाथिका अधिकांश सत्यहरूले १८४४ भन्दा अघि पूरा भएका भविष्यवाणीहरूलाई चित्रित गर्छन्, जस्तै दानियेल सात र आठका जनावरहरूको पहिचान। दानियेल दुईको मूर्ति त्यहाँ प्रस्तुत गरिएको छ। त्यो दर्शनलाई स्थापित गर्ने कुरा रोम हो कि एन्टिओकस एपिफानेस हो भन्ने विवाद त्यहाँ छ। पहिलो निराशा तथा हबकूक र दस कन्याहरूको ढिलाइको समय त्यहाँ छ। तेस्रो स्वर्गदूतको आगमन त्यहाँ छ, साथै स्वर्गीय पवित्रस्थान पनि। “दैनिक” मूर्तिपूजकताको प्रतीकको रूपमा त्यहाँ छ। अनि निस्सन्देह, इस्लामका तीनवटा धिक्कारहरू पनि त्यहाँ छन्। यी सबैलाई एकसाथ ल्याइँदा, ती चार्टहरूले यहूदाको कुलको सिंहले कुनै भविष्यवाणीसम्बन्धी सत्यको मुहर खोल्दा हुने “ज्ञानको वृद्धि” को एक चित्रण प्रस्तुत गर्छन्।

१७९८ मा अन्तको समयमा खोलिएको भविष्यवाणीसम्बन्धी ज्ञानको प्रतीकको रूपमा उलाइ नदीको दर्शनबारे हाम्रो विचारको समापनतर्फ अघि बढ्दै जाँदा, जुन ज्ञान बढेर विलियम मिलरको सपनाको नयाँ, अझ ठूलो सन्दुकभित्रका रत्नहरू बन्न पुग्यो, हामी मिलराइट सत्यहरूलाई पुनः अवलोकन गर्नेछौं, जो तिनीहरूको इतिहासमा अपूर्ण थिए। केही सत्यहरू इतिहासको त्यही कालखण्डका कारण, जसमा मिलराइटहरू बाँचिरहेका थिए, अपूर्ण अवस्थामै छोडिए; र अरू केही तेस्रो स्वर्गदूतको अग्रसर प्रकाशसँगै अघि बढिरहन अस्वीकार गर्नेहरूको आज्ञा-अवज्ञाद्वारा अपूर्ण नै छोडिए।

हामी यी कुराहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।