दानिएलको पुस्तक - साठी नम्बर

र यहाँ त्यो मन छ जससँग ज्ञान छ। ती सात टाउकाहरू सात पर्वत हुन्, जसमाथि ती स्त्री बस्दछे। अनि त्यहाँ सात राजा छन्: पाँच जना पतित भइसकेका छन्, र एक जना छ, अनि अर्को अझै आएको छैन; र जब ऊ आउँछ, उसले केही समयमात्र रहनुपर्छ। अनि त्यो पशु, जो थियो, र छैन, उही आठौँ हो, र ती सातमध्येकै हो, अनि विनाशतर्फ जान्छ। प्रकाश १७:९–११।

“उत्तरकालीन वर्षा तिनीहरूमाथि आइरहेको छ, जो शुद्ध छन्—त्यस बेला सबैले यसलाई पहिलेझैँ प्राप्त गर्नेछन्।

“जब चार स्वर्गदूतहरूले छोडिदिन्छन्, ख्रीष्टले आफ्नो राज्य स्थापित गर्नुहुनेछ। अन्तिम वर्षा तिनीहरूले बाहेक कसैले पनि पाउँदैनन्, जो आफूले सक्दो सबै गरिरहेका छन्।” Spalding and Magan, 3.

र तँ, इस्राएलका अपवित्र दुष्ट प्रधान, जसको दिन आइसकेको छ, जब अधर्मको अन्त हुनेछ, परमप्रभु परमेश्वर यसो भन्नुहुन्छ: मुकुटी हटाऊ, र मुकुट उतार। यो अब पहिलेझैँ रहनेछैन; जो नीच छ, त्यसलाई उच्च पार, र जो उच्च छ, त्यसलाई नीच पार। म यसलाई उल्ट्याउनेछु, उल्ट्याउनेछु, उल्ट्याउनेछु; र यो अब रहनेछैन, जबसम्म त्यो नआउँदैन जसको अधिकार यसमाथि छ; अनि म यो उसैलाई दिनेछु। इजकिएल 21:25–27।

राष्ट्रलाई शीघ्र विनाशतर्फ डोर्‍याइरहेकाहरूमा तिनीहरूका राजा सिदकियाह सबैभन्दा अगुवा थिए। अगमवक्ताहरू मार्फत दिइएका परमप्रभुका परामर्शलाई पूर्ण रूपमा त्यागेर, नबूकदनेसरप्रति आफूले तिर्नुपर्ने कृतज्ञताको ऋण बिर्सेर, इस्राएलका परमेश्वर परमप्रभुको नाउँमा खाएको आफ्नो निष्ठाको गम्भीर शपथ उल्लङ्घन गरेर, यहूदाका राजाले अगमवक्ताहरूका विरुद्ध, आफ्ना उपकारीका विरुद्ध, र आफ्ना परमेश्वरका विरुद्ध विद्रोह गरे। आफ्नै बुद्धिको व्यर्थ घमण्डमा उसले इस्राएलको समृद्धिको प्राचीन शत्रुतर्फ सहायता खोज्न फर्क्यो, “आफ्ना दूतहरू मिश्रमा पठाउँदै, ताकि तिनीहरूले उसलाई घोडाहरू र धेरै मानिसहरू देऊन्।”

“‘के ऊ सफल हुनेछ?’ यसरी प्रत्येक पवित्र भरोसालाई नीचतापूर्वक धोका दिने त्यस व्यक्तिको विषयमा प्रभुले सोध्नुभयो; ‘यस्ता काम गर्ने मानिस के उम्कनेछ? अथवा उसले करार भङ्ग गरेर उद्धार पाउनेछ?’ प्रभु परमेश्वर भन्नुहुन्छ, ‘मेरो जीवनको शपथ, निश्चय नै जसले उसलाई राजा बनायो, त्यही राजाले बस्ने ठाउँमा, जसको शपथ उसले तुच्छ ठान्यो, र जसको करार उसले भङ्ग गर्‍यो, उसैसँग बाबेलको बीचमा ऊ मर्नेछ। न त फिरऊनले आफ्नो शक्तिशाली सेना र ठूलो भीडद्वारा युद्धमा उसको पक्षमा केही गर्न सक्नेछ: … किनकि उसले करार भङ्ग गरेर शपथलाई तुच्छ ठान्यो; हेर, उसले आफ्नो हात दिइसकेको थियो, र यी सबै काम गरिसकेको छ, त्यसैले ऊ उम्कनेछैन।’ इजकिएल 17:15–18।”

“‘अपवित्र दुष्ट प्रधान’ माथि अन्तिम हिसाबको दिन आइपुगेको थियो। ‘मुकुटाकार पट्टी हटाओ,’ परमप्रभुले आज्ञा गर्नुभयो, ‘र मुकुट उतार।’ ख्रीष्ट स्वयम्‌ले आफ्नो राज्य स्थापना नगरेसम्म यहूदालाई फेरि कुनै राजा पाउने अनुमति दिइने थिएन। दाऊदको घरानाको सिंहासनको विषयमा ईश्वरीय घोषणा यस्तो थियो: ‘म यसलाई उल्टाउनेछु, उल्टाउनेछु, उल्टाउनेछु,’ ‘र त्यो अब रहनेछैन, जबसम्म उहाँ नआउनुहुन्छ जसको अधिकारको कुरा हो; र म त्यो उहाँलाई दिनेछु।’ इजकिएल 21:25–27।” Prophets and Kings, 450, 451.

प्रभुको नाममा चेलाहरूले गरेको घोषणा प्रत्येक दृष्टिले सही थियो, र त्यसले संकेत गरेका घटनाहरू त्यही बेला घटिरहेकै थिए। “समय पूरा भएको छ, र परमेश्वरको राज्य नजिक आएको छ,” यही तिनीहरूको सन्देश थियो। “त्यो समय”—दानिय्येल ९ का उनन्सत्तरी हप्ताहरू, जो मसीह, “अभिषिक्त जन,” सम्म फैलिनुपर्ने थिए—समाप्त हुँदा, यर्दनमा यूहन्नाद्वारा बप्तिस्मा पाएपछि ख्रीष्टले आत्माको अभिषेक प्राप्त गर्नुभएको थियो। अनि तिनीहरूले निकट भनी घोषणा गरेको “परमेश्वरको राज्य” ख्रीष्टको मृत्युबाट स्थापित भयो। यो राज्य तिनीहरूलाई विश्वास गर्न सिकाइएझैँ कुनै सांसारिक साम्राज्य थिएन। न त त्यो भविष्यको, अमर राज्य नै थियो, जुन तब स्थापित गरिनेछ जब “सम्पूर्ण आकाशमुनिको राज्य, प्रभुत्व, र राज्यको महानता परमप्रधानका पवित्र जनहरूलाई दिइनेछ;” त्यो अनन्त राज्य, जसमा “सबै प्रभुत्वहरूले उहाँको सेवा गर्नेछन् र उहाँको आज्ञापालन गर्नेछन्।” दानिय्येल ७:२७। बाइबलमा प्रयोग भएअनुसार, “परमेश्वरको राज्य” भन्ने अभिव्यक्तिले अनुग्रहको राज्य र महिमाको राज्य दुवैलाई जनाउँछ। अनुग्रहको राज्यलाई पावलले हिब्रूहरूलाई लेखिएको पत्रमा प्रस्तुत गरेका छन्। हाम्रा दुर्बलताहरूको अनुभूतिमा “स्पर्शित” हुने करुणामय मध्यस्थ ख्रीष्टतर्फ संकेत गरिसकेपछि, प्रेरित यसो भन्छन्: “यसकारण हामी साहससाथ अनुग्रहको सिंहासनकहाँ जाऔँ, ताकि हामीले कृपा पाऔँ, र आवश्यकता परेको समयमा सहायता गर्न अनुग्रह भेट्टाऔँ।” हिब्रू ४:१५, १६। अनुग्रहको सिंहासनले अनुग्रहको राज्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ; किनकि सिंहासनको अस्तित्वले राज्यको अस्तित्वलाई सूचित गर्दछ। आफ्ना धेरै दृष्टान्तहरूमा ख्रीष्टले “स्वर्गको राज्य” भन्ने अभिव्यक्तिलाई मानिसहरूको हृदयमाथि ईश्वरीय अनुग्रहको कार्य जनाउन प्रयोग गर्नुहुन्छ।

“अतः महिमाको सिंहासनले महिमाको राज्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ; र यस राज्यको उल्लेख मुक्तिदाताका यी वचनहरूमा गरिएको छ: ‘जब मानिसको पुत्र आफ्नो महिमामा, र सबै पवित्र स्वर्गदूतहरू उहाँका साथ आउनेछन्, तब उहाँ आफ्नो महिमाको सिंहासनमा विराजमान हुनुहुनेछ; र उहाँका सामु सबै जातिहरू भेला गरिनेछन्।’ मत्ती 25:31, 32। यो राज्य अझै भविष्यकै कुरा हो। यो ख्रीष्टको दोस्रो आगमन नभएसम्म स्थापना गरिनेछैन।”

“अनुग्रहको राज्य मानिसको पतन भएलगत्तै स्थापित गरिएको थियो, जब दोषी मानवजातिको उद्धारका निम्ति एक योजना रचियो। त्यसबेला यो परमेश्वरको उद्देश्यमा र उहाँको प्रतिज्ञाद्वारा अस्तित्वमा थियो; र विश्वासद्वारा मानिसहरू त्यसका प्रजाहरू बन्न सक्थे। तथापि, यो वास्तवमा ख्रीष्टको मृत्यु नहुँदासम्म स्थापित भएको थिएन। आफ्नो पार्थिव मिशनमा प्रवेश गरिसक्नुभएपछि पनि, मानिसहरूको हठ र कृतघ्नताबाट क्लान्त हुनुभएका मुक्तिदाता कलवरीको बलिदानबाट पछि हट्न सक्नुहुन्थ्यो। गेथसमनीमा शोकको कचौरा उहाँको हातमा थरथरायो। त्यतिबेलै पनि उहाँले आफ्नो निधारबाट रगत-मिश्रित पसिना पुछेर दोषी मानवजातिलाई आफ्नै अधर्ममा नष्ट हुन छोड्न सक्नुहुन्थ्यो। यदि उहाँले त्यसो गर्नुभएको भए, पतित मानिसहरूका लागि कुनै उद्धार हुने थिएन। तर जब मुक्तिदाताले आफ्नो प्राण त्याग्नुभयो, र आफ्नो अन्तिम श्वाससँगै, ‘पूरा भयो,’ भनी पुकार्नुभयो, तब उद्धारको योजनाको परिपूर्ति सुनिश्चित भयो। अदनमा पापी जोडीलाई दिइएको मुक्तिको प्रतिज्ञा अनुमोदित भयो। अनुग्रहको राज्य, जो यसअघि परमेश्वरको प्रतिज्ञाद्वारा अस्तित्वमा थियो, त्यसैबेला स्थापित भयो।”

यसरी ख्रीष्टको मृत्यु—त्यही घटना जसलाई चेलाहरूले आफ्ना आशाको अन्तिम विनाशको रूपमा हेरेका थिए—त्यही नै थियो जसले त्यसलाई सदाका लागि निश्चित बनायो। यद्यपि त्यसले तिनीहरूलाई कठोर निराशामा ल्याएको थियो, तथापि त्यो प्रमाणको पराकाष्ठा थियो कि तिनीहरूको विश्वास सही भएको थियो। जुन घटनाले तिनीहरूलाई शोक र निराशाले भरिदिएको थियो, त्यही नै थियो जसले आदमका प्रत्येक सन्तानका निम्ति आशाको ढोका खोल्यो, र जसमा सबै युगहरूभरि परमेश्वरका सबै विश्वासयोग्य जनहरूको भविष्यको जीवन र अनन्त आनन्द केन्द्रित थियो।

“अनन्त कृपाका उद्देश्यहरू, शिष्यहरूको निराशामार्फत पनि, आफ्नो परिपूर्तितर्फ अघि बढिरहेका थिए। यद्यपि तिनका हृदयहरू उहाँको शिक्षाको दैवी अनुग्रह र शक्तिद्वारा जितिएका थिए, जसले ‘कहिल्यै कुनै मानिसले यसरी बोलेको थिएन’ भनी बोल्नुभयो, तथापि येशूप्रतिको तिनको प्रेमको शुद्ध सुनमा सांसारिक घमण्ड र स्वार्थी महत्त्वाकाङ्क्षाहरूको नीच मिश्रधातु पनि मिसिएको थियो। पास्काको कोठामा पनि, त्यस गम्भीर घडीमा, जब तिनका गुरु गेतसमनीको छायामा प्रवेश गरिसक्नुभएको थियो, तिनीहरूका बीचमा ‘तिनीहरूमध्ये को महान् ठहरिने भन्ने विषयमा विवाद भयो।’ लूका 22:24। तिनको दृष्टि सिंहासन, मुकुट, र महिमाले भरिएको थियो, जबकि तिनका सामुन्ने नै बगैंचाको लज्जा र पीडा, न्यायसभाको दृश्य, र कलवरीको क्रूस परेको थियो। तिनको हृदयको घमण्ड, सांसारिक महिमाको तृष्णा नै त्यस्तो कारण थियो जसले तिनीहरूलाई आफ्नो समयको झूटा शिक्षामा यति कडाइका साथ टाँसिरहने तुल्यायो, र मुक्तिदाताका ती वचनहरूलाई बेवास्ता गर्न लगायो, जसले उहाँको राज्यको वास्तविक स्वरूप प्रकट गरेका थिए र उहाँको पीडा तथा मृत्युतर्फ संकेत गरेका थिए। अनि यी भूलहरूको परिणामस्वरूप त्यो परीक्षा आयो—कठोर तर आवश्यक—जुन तिनको सुधारका निम्ति अनुमति दिइएको थियो। यद्यपि शिष्यहरूले आफ्नो सन्देशको अर्थ गलत बुझेका थिए, र आफ्ना अपेक्षाहरू साकार हुनेछन् भन्ने कुरा बुझ्न असफल भएका थिए, तैपनि तिनीहरूले परमेश्वरले तिनीहरूलाई दिनुभएको चेतावनी प्रचार गरेका थिए, र प्रभुले तिनको विश्वासलाई प्रतिफल दिनुहुने थियो र तिनको आज्ञाकारितालाई आदर गर्नुहुने थियो। सबै जातिहरूमा आफ्ना पुनर्जीवित प्रभुको महिमामय सुसमाचार उद्घोष गर्ने कार्य तिनीहरूलाई सुम्पिनु थियो। तिनीहरूका निम्ति अत्यन्त तीतो जस्तो देखिएको अनुभव, यही कार्यको तयारी गराउन अनुमति दिइएको थियो।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, 347, 348.

अनि उसले मलाई भन्यो, तिमीले देखेका ती जलहरू, जहाँ त्यो वेश्या बसिरहेकी छ, ती मानिसहरू, भीडहरू, राष्ट्रहरू, र भाषाहरू हुन्। प्रकाश 17:15।

अनि मैले आगोसँग मिसिएको जस्तो काँचको समुद्र देखेँ; र तिनलाई, जसले जनावरमाथि, त्यसको मूर्तिमाथि, त्यसको छापमाथि, र त्यसको नामको सङ्ख्यामाथि विजय प्राप्त गरेका थिए, परमेश्वरका वीणाहरू लिई त्यस काँचको समुद्रमाथि उभिएका देखेँ। अनि तिनीहरूले यसो भन्दै परमेश्वरका सेवक मोशाको गीत, र थुमाको गीत गाउँछन्, “हे सर्वशक्तिमान् प्रभु परमेश्वर, तपाईंका कामहरू महान् र अद्भुत छन्; हे सन्तहरूका राजा, तपाईंका मार्गहरू न्यायी र सत्य छन्।” प्रकाश 15:2, 3.

राजा नबूकदनेसरले सुनको एउटा मूर्ति बनायो, जसको उचाइ साठी हात र चौडाइ छ हात थियो; उसले त्यसलाई बाबेल प्रान्तको दूरा मैदानमा खडा गरायो। दानियल 3:1।

“सदासर्वदा टिकिरहने एउटा साम्राज्य र वंशको स्थापना गर्ने विचारले त्यस शक्तिशाली शासकलाई अत्यन्तै प्रबल रूपमा आकर्षित गर्‍यो, जसको बाहुबलको सामना गर्न पृथ्वीका राष्ट्रहरू असमर्थ भएका थिए। असीम महत्त्वाकाङ्क्षा र स्वार्थी गर्वबाट जन्मिएको उत्साहका साथ, यसलाई कसरी पूरा गर्न सकिन्छ भन्ने विषयमा उनले आफ्ना ज्ञानी पुरुषहरूसँग परामर्श गरे। महान् प्रतिमाको सपनासँग सम्बन्धित उल्लेखनीय ईश्वरीय व्यवस्थाहरूलाई बिर्सेर; यसबाहेक, इस्राएलका परमेश्वरले आफ्ना सेवक दानिएलद्वारा त्यस प्रतिमाको अर्थ स्पष्ट पारिदिनुभएको थियो, र यस व्याख्यासँग सम्बन्धित भएर राज्यका ठूला पुरुषहरूलाई लज्जास्पद मृत्युबाट बचाइएको थियो भन्ने कुरा पनि बिर्सेर; आफ्नै शक्ति र सर्वोच्चता स्थापित गर्ने आफ्नो अभिलाषाबाहेक अरू सबै कुरा बिर्सेर, राजाले र उनका राज्य-परामर्शदाताहरूले सकिने हरेक उपायद्वारा बाबेललाई सर्वोच्च र सार्वभौमिक निष्ठाको योग्य ठहराउँदै उच्च पार्ने प्रयत्न गर्ने निश्चय गरे।

“पृथ्वीका राष्ट्रहरूका निम्ति आफ्नो उद्देश्य परमेश्वरले राजा र प्रजालाई प्रकट गर्नुभएको जुन प्रतीकात्मक प्रतिनिधित्वद्वारा थियो, अब त्यसलाई मानवीय शक्तिको महिमाकरणको सेवामा लगाइने थियो। दानिएलको व्याख्यालाई अस्वीकार गरिने र बिर्सिइने थियो; सत्यलाई गलत अर्थ लगाइने र गलत रूपमा प्रयोग गरिने थियो। मानिसहरूको मनमा भविष्यका महत्त्वपूर्ण घटनाहरू प्रकट गर्न स्वर्गद्वारा नियुक्त गरिएको प्रतीकलाई, परमेश्वरले संसारले ग्रहण गरोस् भनी चाहनुभएको ज्ञानको प्रसारमा बाधा पुर्‍याउन प्रयोग गरिने थियो। यसरी महत्त्वाकाङ्क्षी मानिसहरूका युक्तिहरूद्वारा, शैतानले मानव जातिका निम्ति रहेको ईश्वरीय उद्देश्यलाई विफल पार्न खोजिरहेको थियो। मानवजातिको शत्रुलाई थाहा थियो कि भ्रमसँग नमिसिएको सत्य उद्धार गर्न सामर्थ्यवान् शक्ति हो; तर जब त्यसलाई आत्मोन्नतिको निम्ति र मानिसहरूका योजनाहरूलाई अघि बढाउन प्रयोग गरिन्छ, तब त्यो दुष्टताका निम्ति शक्ति बन्छ।”

“आफ्नो धनी खजाना-भण्डारबाट नबूकदनेसरले एउटा महान् सुनको प्रतिमा बनाउन लगाए, जुन आफ्नो सामान्य विशेषताहरूमा दर्शनमा देखिएको प्रतिमासँग मिल्दोजुल्दो थियो, केवल त्यस एक बुँदामा बाहेक कि त्यो जुन पदार्थबाट बनेको थियो, त्यसमा भिन्न थियो। आफ्ना अन्यजातीय देवताहरूका भव्य प्रतिरूपहरूसँग तिनीहरू जति अभ्यस्त भए तापनि, कल्दीहरूले यसअघि यति प्रभावशाली र राजसी अर्को कुनै वस्तु कहिल्यै उत्पादन गरेका थिएनन् जति यो दैदीप्यमान प्रतिमा थियो, जसको उचाइ साठी हात र चौडाइ छ हात थियो। र जहाँ मूर्तिपूजा सर्वत्र व्यापक थियो, त्यस्तो देशमा, बाबेलको महिमा तथा त्यसको वैभव र शक्तिको प्रतिनिधित्व गर्ने, दूराको मैदानमा रहेको त्यो सुन्दर र अमूल्य प्रतिमालाई उपासनाको वस्तुको रूपमा समर्पित गरिनु कुनै आश्चर्यको कुरा थिएन। तदनुसार त्यही व्यवस्था गरियो, र एउटा आदेश जारी भयो कि समर्पणको दिनमा सबैले प्रतिमाको अगाडि निहुरेर बाबेलीय शक्तिप्रति आफ्नो सर्वोच्च निष्ठा प्रकट गर्नुपर्छ।” अगमवक्ताहरू र राजाहरू, 504, 505.