दानिएलको पुस्तक - पैंसट्ठी नम्बर

१८ जुलाई, २०२० मा, परमेश्वरको अन्त्य-दिनको सुधारात्मक आन्दोलनका लागि पहिलो निराशा आइपुग्यो। यसले तेस्रो हायको इतिहासमा एक मार्गचिह्नलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन पछिल्लो वर्षाको इतिहास पनि हो, र एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने कार्यको इतिहास पनि हो। त्यो इतिहास पवित्र इतिहासको हरेक सुधारात्मक आन्दोलनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र अझ विशेष रूपमा मिलेराइट आन्दोलनको इतिहासद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो, तथा दस कन्याहरूको दृष्टान्तद्वारा चित्रित गरिएको थियो, र यसले त्यो भविष्यसूचक इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ जसलाई हरेक अगमवक्ताले पहिचान गरेका छन्।

१८ जुलाई, २०२०, ले आन्दोलनको पहिलो निराशालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र त्यसरी यसले दस कुँवारीहरूको दृष्टान्त तथा हबक्कूकमा ढिलाइको समयको आगमनलाई चिन्हित गर्दछ। मिलेरवादी इतिहासमा, उही प्रमाण जसले तिनीहरूलाई तिनीहरूको त्रुटिपूर्ण घोषणा गर्न अग्रसर गराएको थियो, साँचो मितिलाई पहिचान गराउने रूपमा देखियो। त्यसपछि दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तमा भएको ढिलाइको समयलाई वर्तमान सत्यका रूपमा देखियो, र त्यो ढिलाइको समय हबक्कूक २ मा भएको उही ढिलाइको समय थियो। दस कुँवारीहरूको दृष्टान्त अक्षरशः पुनरावृत्त हुन्छ, र त्यस वास्तविकताले यो पहिचान गराउँछ कि केवल ती, जो उक्त निराशासँग संलग्न थिए, बुद्धिमान् वा मूर्ख कुँवारीमध्ये कुनै एक हुनका निम्ति उम्मेदवार हुन्।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा तेस्रो धिक्कारको आगमनद्वारा लाओदिकियाई एडभेन्टवादको विशाल समूहको परीक्षा भयो, र जब जुलाई १८, २०२० को असफल भविष्यवाणी बितेर गयो, तब लाओदिकियाई एडभेन्टवादलाई उद्देश्यहीन रूपमा पुनः रोमातर्फ बग्न छोडियो, ठीक त्यसरी नै जसरी मिलेराइट इतिहासमा प्रोटेस्टेन्टहरू छोडिएका थिए।

मिलेराइटहरूले ढिलाइको समयलाई दश कुँवारीहरूको दृष्टान्तको परिपूर्ति भनेर मात्र पहिचान गरेनन्, तर हबकूकमा दृष्टान्तको निम्ति, यद्यपि त्यो ढिलो भए पनि, प्रतीक्षा गर्न दिइएको आज्ञा उही भविष्यसूचक चिन्ह हो भन्ने पनि तिनीहरूले देखे। त्यसपछि हबकूकले पुष्टि गर्छन् कि जुन दर्शन गल्तीपूर्वक प्रस्तुत गरिएको थियो र जसले पहिलो निराशा उत्पन्न गरेको थियो, अन्तमा “बोल्ने” दर्शन त्यही नै थियो।

पहिलो निराशा उत्पन्न गराउने सन्देश उही सन्देश थियो, जुन निकट भविष्यमा पूरा भएको रूपमा चिनिनुपर्ने थियो; तर त्यो सन्देश अझै पनि अघिल्लो त्रुटिपूर्ण घोषणामा प्रयोग गरिएका पहिलाका भविष्यवाणीसम्बन्धी तर्कहरूमै आधारित थियो।

मिलराइट इतिहासमा पहिलेको करारका मानिसहरूलाई पहिला परीक्षा गरियो, त्यसपछि नयाँ करारका मानिसहरूलाई परीक्षा गरियो। परीक्षा प्रोटेस्टेन्टहरूका लागि तब आरम्भ भयो जब प्रकाशको पुस्तकको अध्याय दसको पहिलो दूत र प्रकाशको पुस्तकको अध्याय चौधको पहिलो दूत (किनकि तिनीहरू एउटै दूत हुन्) ११ अगस्ट, १८४० मा ओर्लिए। तिनीहरूको परीक्षा पहिलो निराशा तथा प्रकाशको पुस्तकको अध्याय चौधको दोस्रो दूतको आगमनसँगै समाप्त भयो।

मिलेराइट इतिहासमा मिलेराइटहरूका लागि परीक्षा पहिलो निराशाको समयमा दोस्रो स्वर्गदूतको आगमनसँगै आरम्भ भयो र मध्यरातको पुकारको आगमनसँगै समाप्त भयो, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले दोस्रो स्वर्गदूतसँग सामेल हुने स्वर्गदूतहरूको एउटा ठूलो समूहका रूपमा चित्रण गर्नुहुन्छ। पवित्र आत्माको शक्तिअधीनमा, मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई चिनेका र स्वीकार गरेका मिलेराइटहरू त्यसपछि आफू वरिपरि चारैतिर खसिरहेको त्यो सन्देशलाई नचिनेका मिलेराइटहरूबाट अलग गरिए। २२ अक्टोबर, १८४४ मा, तेस्रो स्वर्गदूत आइपुगे, र ढिला भएको दर्शन तब बोल्यो।

एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने इतिहासमा, पहिले पूर्व करारका जनहरूको परीक्षा भयो, त्यसपछि नयाँ करारका जनहरूको। परीक्षा लाओडिसियाली एड्भेन्टवादका लागि तब आरम्भ भयो जब प्रकाश १८ का स्वर्गदूतको पहिलो वाणी र प्रकाश १४ का तेस्रो स्वर्गदूत (किनकि तिनीहरू एउटै स्वर्गदूत हुन्) सेप्टेम्बर ११, २००१ मा अवतरित भए। तिनीहरूको परीक्षा जुलाई १८, २०२० को निराशासँग समाप्त भयो।

तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनमा, एक लाख चवालीस हजारका लागि परीक्षा पहिलो निराशाको आगमनसँगै सुरु भयो, र मध्यरातको पुकारको सन्देशको आगमनसँगै समाप्त हुनेछ। पवित्र आत्माको सामर्थ्यअन्तर्गत, अहिले मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई चिन्नु र स्वीकार गर्नुहुनेहरू त्यसपछि मूर्ख र दुष्टहरूबाट अलग गरिन्छन्, जसले अहिले तिनीहरूको चारैतिर झरिरहेको बहुआयामिक सन्देशलाई चिनेका छैनन्।

चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा, प्रकाश १८ का स्वर्गदूतको दोस्रो “आवाज” बोल्छ, जुन बोल्दै “ढिलाइ गरेको” दर्शन पनि हो। यसले “फुलेर” ठूलो पुकारसम्म पुग्ने तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ।

मध्यरातको पुकारलाई अघिल्लो स्वर्गदूतसँग सम्मिलित हुने धेरै स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। मध्यरातको पुकारको सन्देशमा सम्पूर्ण सन्देशमा योगदान पुर्‍याउने धेरै तत्त्वहरू छन्, र स्वर्गदूतहरू सन्देशका प्रतीक हुन्। मिलेराइट इतिहासमा साँचो मध्यरातको पुकारको सन्देशलाई एकीकृत रूपमा अघि ल्याउन अगुवाइ गर्ने अग्रजका रूपमा चिनिने व्यक्ति शमूएल एस. स्नो थिए। त्यस इतिहासमा स्नोको मध्यरातको पुकारको सन्देशसम्बन्धी बुझाइ केही समयावधिको क्रममा क्रमशः विकसित भएको कुरा राम्रोसँग अभिलेखित गरिएको छ।

त्यो इतिहास अक्षरशः पुनरावृत्त हुन्छ, र अन्तिम मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश जुलाई, २०२३ को अन्त्यदेखि सार्वजनिक रूपमा विकसित हुँदै आएको छ। यो केवल इस्लामको सन्देश मात्र होइन, तर यसमा एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने सन्देश पनि समावेश छ। यसमा पृथ्वीको पशुका दुई सिङ्गहरू दुवैले “मृत्यु र पुनरुत्थान” बाट गुज्रन्छन् भन्ने प्रकाशन समावेश छ, किनकि तिनीहरू पशुको प्रतिमासँग समानान्तर छन्, जसले उही इतिहासमा “आठौँ सातमध्ये हो” भन्ने भविष्यवाणीको पहेली पूरा गर्दछ। यसमा सात गर्जनाको “लुकेको इतिहास” सँग सम्बन्धित प्रकाशनहरू समावेश छन्, र यसले अस्वीकार गरिएको “ढुङ्गा” “कुनाको शिर” बन्ने भविष्यवाणीको पहेली पूरा गर्दछ, किनकि लेवीव्यवस्था छब्बीसका “सात पटक” सबै सत्यहरूलाई मिलरको इतिहासमा एकसाथ बुन्ने धागो हो भन्ने प्रकाश हुन्छ, १९८९ मा अन्तको समयमा खोलिएका सत्यहरूसँग। भजनकारले यसलाई यसरी भन्छन्:

“ढुङ्गा”, जुन विलियम मिलरले पत्ता लगाएको पहिलो “रत्न” थियो (र रत्नहरू ढुङ्गाहरू नै हुन्), “त्यो दिन हो जुन परमप्रभुले बनाउनुभएको छ।” अघिल्ला लेखहरूमा देखाइएको छ कि विश्रामदिनसम्बन्धी आज्ञाको संरचना र शब्दहरू, लेवीय व्यवस्था अध्याय पच्चीसमा प्रस्तुत पवित्र सातको चक्रको संरचनासँग ठ्याक्कै समान छन्। सातौँ दिनमा विश्राम गर्नुले सातौँ वर्षमा भूमि विश्राम गर्नुलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँथ्यो, र जब यी दुई आज्ञाहरूलाई यस प्रकारले विचार गरिन्छ, तब तिनले बाइबलीय अगमवाणीमा एक दिनले एक वर्षलाई प्रतिनिधित्व गर्छ भन्ने कुराको साक्षी दिन्छन्।

तिनीहरूले यो पनि देखाउँछन् कि लेवीव्यवस्था छब्बीसमा परमेश्वरको “सात पटक” को क्रोधसम्बन्धी मिलरले घोषणा गरेको बुझाइ “एक दिन” को रूपमा निरूपित गरिएको छ; किनकि प्रभुले सात वर्षको पवित्र चक्रलाई जति निश्चयतासाथ स्थापना गर्नुभयो, त्यति नै निश्चयतासाथ उहाँले छ दिनमा आकाश र पृथ्वी बनाउनुभयो र सातौँ दिन विश्राम गर्नुभयो।

जब येशूले दाखबारीको दृष्टान्त समाप्त गर्नुभयो, तब उहाँले फरिसीहरूलाई एउटा प्रश्न गर्नुभयो।

दाखबारीको दृष्टान्त भनेको पहिले चुनिएका मानिसहरूलाई पन्छाइएर राज्य नयाँ चुनिएका मानिसहरूलाई दिइएको दृष्टान्त हो। येशूका अनुसार अस्वीकार गरिएको “ढुङ्गा” नै त्यस्तो “ढुङ्गा” हो, जसले त्यसलाई कसरी ग्रहण गरिन्छ भन्ने आधारमा या त उद्धार गर्दछ वा नाश पार्दछ। येशूले प्रयोग गर्नुभएको सन्दर्भमा त्यो “ढुङ्गा” अवश्य नै बाइबलीय सत्य हुनुपर्दछ, किनकि त्यसमा धार्मिक फल उत्पन्न गर्ने सामर्थ्य छ, र ख्रीष्टको धार्मिकता पुरुष र स्त्रीहरूमा तब मात्र उत्पन्न हुन्छ जब तिनीहरूले उहाँको सत्यको वचन ग्रहण गर्छन्।

“ढुङ्गा” एउटा सिद्धान्त हो, जसलाई या त स्वीकार गरिन्छ वा अस्वीकार गरिन्छ, र येशू वचन हुनुहुन्छ, अनि प्रेरितहरूको कामको पुस्तकमा पत्रुसले “ढुङ्गा” लाई ख्रीष्टकै रूपमा पहिचान गर्छन्।

अनि त्यसपछि पहिलो पत्रुसमा, उनले “ढुङ्गा” को प्रतीकात्मकतालाई अझ अगाडि बढाउँछन्, तर त्यसलाई उही सन्दर्भभित्रै राख्छन्—अर्थात्, अघिल्लो करारका एक जातिको पार गरिनु र नयाँ चुनिएको जातिको चयन, जसले, उनले भनेझैँ, “कुनै समय तिमीहरू जाति नै थिएनौ, तर अहिले परमेश्वरका जाति भएका छौ; तिमीहरूले दया पाएका थिएनौ, तर अहिले दया पाएका छौ।”

पहिले चुनिएका मानिसहरूका विषयमा पत्रुस यसो भन्छन्, “अवज्ञाकारीहरूका निम्ति, जुन ढुङ्गालाई निर्माण गर्नेहरूले अस्वीकार गरे, त्यही नै कुनाको शिरढुङ्गा बनाइएको छ, र ठेस लाग्ने ढुङ्गा तथा ठक्करको चट्टान पनि, अर्थात् वचनमा ठेस खानेहरूका निम्ति, किनकि तिनीहरू अवज्ञाकारी छन्; यही कुराको निम्ति तिनीहरू नियुक्त पनि गरिएका थिए।”

येशूलाई आधारसम्बन्धी प्रत्येक पवित्र दृष्टान्तद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

मिलेराइटहरूले निर्माण गरेको आधारशिला युगयुगको चट्टान (शिला) थियो।

मिलरले पत्ता लगाएको पहिलो रत्न, जुन युगानुयुगको चट्टानजस्तै मिलराइट जगको अंश बन्यो, लेवीव्यवस्था २६ को “सात समय” थियो, र “सात समय” त्यही पहिलो आधारभूत सत्य थियो, जसलाई तिनै मिलराइट अग्रदूतहरूले अलग पारे, जसले भर्खरै मिलराइट जग निर्माण गरेका थिए। जग निर्माण गर्नेहरूले नै त्यस आधारशिलालाई अस्वीकार गर्नु थियो। त्यो “ढुङ्गा,” जसले ख्रीष्टको प्रतिरूप दिन्छ, प्रभुले बनाउनु भएको त्यो दिन पनि हो, किनकि उहाँले सातौँ दिनलाई विश्रामको दिनको रूपमा बनाउनुभयो, र सातौँ वर्षलाई भूमि विश्राम गर्ने वर्षको रूपमा ठहराउनुभयो। १८६३ मा, आधारशिला अस्वीकार गरियो, तर त्यो अवज्ञाकारीहरूका लागि “कुनाको शिर” र “ठेस लाग्ने ढुङ्गा” बनाइनेछ।

तेस्रो विपत्तिको इस्लामसम्बन्धी सन्देश एक लाख चवालीस हजारको सुधार आन्दोलनको विषयवस्तु हो, र परीक्षणको प्रक्रिया त्यतिबेला आरम्भ भयो जब प्रकाश १८ का स्वर्गदूत अवतरित भए, जसरी ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा न्यूयोर्क सिटीका महान् भवनहरू ढालिए। ११ सेप्टेम्बर, २००१ “पूर्वीय पवनको दिन” को आगमन थियो भन्ने अगमवाणीसम्बन्धी पहिचानको विषयमा एडभेन्टवाद मौन रह्यो। १८ जुलाई, २०२० मा, प्रकाश अध्याय ११ का दुई साक्षीहरू त्यस महान् शहरका सडकहरूमा मारिएपछि, तिनीहरू पछाडि छोडिए। एडभेन्टवादको परीक्षा समाप्त भइसकेको थियो, र इस्लामको सन्देशलाई चिनेको दाबी गरेका मानिसहरूको परीक्षा सुरु भइसकेको थियो।

सन् २०२३ को जुलाई महिनाको अन्त्यसम्म सडकहरूमा मरेका अवस्थामा परेपछि, ती मरेका सुक्खा हड्डीहरूलाई त्यसपछि इजकिएलको पहिलो सन्देशद्वारा जागृत गरियो। इजकिएलको दोस्रो सन्देश तेस्रो हायका इस्लामका चार हावाहरूको सन्देश हो, जसले मध्यरातको पुकारको सन्देशको क्रमशः खोलिँदै जाने अवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ; यही त्यो दर्शन हो, जो ढिलो भएको थियो, र यही समग्र आन्दोलनको सम्पूर्ण अवधिको विषयवस्तु हो। त्यसपछि विभिन्न सत्यहरू प्रकट गरिए, किनकि मध्यरातको पुकारको सन्देशले बहुआयामिक सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। मरेका सुक्खा हड्डीहरूको सामना गर्ने पहिलो सत्य त्यही थियो, जुन सत्यलाई लाओडिसियाली एड्भेन्टवादले सर्वप्रथम अस्वीकार गरेको थियो, र यसले लाओडिसियाबाट फिलाडेल्फियातर्फको संक्रमणलाई चिह्नित गर्ने सत्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

सत्य नै मोहर लगाउने सन्देश हो, र त्यसैले यो बौद्धिक रूपमा मात्र होइन, आत्मिक रूपमा पनि दृढतापूर्वक स्थापित हुन आवश्यक छ। सडकमा दुई साक्षीहरू मृत अवस्थामा रहेका अवधि “सात समय” को तितरबितर पारिने अवस्थाको प्रतीक हो भन्ने कुरा चिन्नु मात्र पर्याप्त छैन; यसले सत्यको अनुभवगत स्वीकार पनि अपेक्षा गर्दछ।

मिलरका रत्नहरू, जसले १७९८ मा अन्तको समयमा खोलिएका सत्यहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, अन्तिम दिनका कुँवारीहरूका लागि एक परीक्षा बन्छन्। सत्यमा “आत्मिक” रूपमा स्थापित हुने अनुभवलाई मिलरको पहिलो रत्नद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र सत्यमा “बौद्धिक” रूपमा स्थापित हुने कुरालाई तेस्रो धिक्कारको इस्लामसम्बन्धी सन्देशद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। “सात पल्ट” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको पश्चात्ताप र स्वीकारोक्तिको आह्वानले परमपवित्र स्थानमा ख्रीष्टसँगको सहकार्यमा सम्पन्न गरिने कार्यलाई चिन्हित गर्छ, र त्यसलाई “मारेह” दर्शनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

तेस्रो हायको इस्लामसम्बन्धी “बौद्धिक” समझ “चाजोन” दर्शनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र छाप लगाइनेहरूका लागि यी दुवै आवश्यक छन्। सन् १८६३ मा, लाओदिकीयन एडभेन्टवादले यरीहो पुनर्निर्माण गर्ने निर्णय गर्‍यो, र यरूशलेम पुनर्स्थापना गर्ने आफ्नो कार्यलाई त्याग्यो। यरीहो समृद्धिको प्रतीक हो, जसलाई लाओदिकीयन अन्धोपनले पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ।

१८६३ मा, जब निर्माणकर्ताहरूले यरीहो पुनर्निर्माण गरिरहेका थिए, तिनीहरूले अस्वीकार गरेको “ढुङ्गा” नै त्यो “सात समय” थियो, जुन अन्तिम दिनहरूमा सत्य (रत्न) बन्ने थियो, र “कुनाको शिर” बन्ने थियो; किनकि यही सत्य हो जसले मिलराइटहरूको आन्दोलनमा एड्भेन्टवादको आरम्भलाई, एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलनमा एड्भेन्टवादको अन्तसँग बुन्छ। त्यो रत्न, जो “सात समय” हो, “परमप्रभुले बनाउनु भएको दिन” पनि हो, र त्यो ख्रीष्ट स्वयं हुनुहुन्छ, किनकि उहाँ वचन हुनुहुन्छ, र उहाँ “सत्य” हुनुहुन्छ। इस्लामको विषय त्यो विषयवस्तु हो जसले पहिलेका तथा नयाँ चुनिएका दुवै जनहरूको शुद्धीकरण उत्पन्न गर्दछ, र यो द्विगुण शुद्धीकरण सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भयो, जुन “पूर्वी वायुको दिन” थियो। त्यस दिन चौकीदारहरूले ठीक उही गीत गाउनुपर्ने थियो जुन ख्रीष्टले गाउनुभयो, जब उहाँले दाखबारीको दृष्टान्त घोषणा गर्नुभयो। एक लाख चवालीस हजारले मोशाको गीत (“सात समय”) र थुमाको गीत गाउँछन्।

“थुमा” वध गरिनु भएका ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, र उहाँ दुई हजार पाँच सय बीस दिनको मध्यभागमा वध गरिनुभयो; यसरी उहाँले आफ्नो जीवन र रगतको बलिदानलाई (जहाँ उहाँले करारलाई दृढ गर्नुभयो) लेवीव्यवस्था छब्बीसमा मोशाको “उहाँको करारको विवाद” सँग एकै सूत्रमा गाँस्नुहुन्छ। मोशा र थुमाको गीत भविष्यसूचक इतिहासको chazon को गीत हो र उहाँको “प्रकट हुनु” को mareh को गीत हो। यो दानिएल अध्याय आठका दुई दर्शनहरूले प्रतिनिधित्व गरेझैँ बौद्धिक र आत्मिक समझको गीत हो। यो न्याय गरिँदै र पार लगाइँदै गरेको करारका प्रजाको गीत हो, जबकि नयाँ चुनिएका प्रजाको छनोट भइरहेको हुन्छ। छनोटको प्रक्रिया, र त्यसकारण त्यो गीत, सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आरम्भ भयो।

ठीकसँग बुझिएमा यी पदहरूले सेप्टेम्बर ११, २००१ देखि चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्था नआउञ्जेलसम्मको समयलाई पहिचान गरिरहेका छन्। पद छले जरा हाल्ने बिरुवाको आरम्भलाई, त्यसपछि फूल फुल्ने र कोपिला लाग्ने अवस्थालाई, र अन्ततः पृथ्वीलाई फलले भरिदिने अवस्थालाई पहिचान गरेर सम्पूर्ण इतिहासलाई चिन्हित गर्दछ। पृथ्वीलाई भरिदिने त्यो फल “घडी” को अवधिमा त्यसो गर्दछ, र त्यो “घडी” भनेको आइतबारको व्यवस्था सम्बन्धी सङ्कट हो। त्यतिबेला ख्रीष्टले आफ्ना फल आफ्नो भण्डारमा जम्मा गरिरहनुभएको हुँदा उहाँले बाबेलमाथि न्याय पनि ल्याइरहनुभएको हुन्छ। पृथ्वी फलले भरिएको समयमै हुने त्यो न्याय पद सातमा चित्रित गरिएको छ, जब यी दुई प्रश्नहरू सोधिन्छन्, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

त्यसपछि आठौँ पदमा पछिल्लो वर्षाको छर्काइलाई “नापअनुसार” भन्ने अभिव्यक्तिद्वारा चिनाइएको छ। बिरुवाहरूलाई अंकुराउन लगाउने कुरा वर्षा हो, र जब पछिल्लो वर्षाको सुरुआत चिनाइन्छ, तब त्यसलाई “अंकुराउन थाल्दा, नापअनुसार” सुरु हुने रूपमा चिनाइन्छ। जब पछिल्लो वर्षा सुरु हुन्छ, तब त्यो “नापअनुसार” खन्याइन्छ, किनकि यदि कटनी साँचो र झूटोको मिश्रण हो भने, त्यो अपरिमित रूपमा खन्याइँदैन।

बहिनी ह्वाइटले यस खण्डलाई प्रकाशको स्वर्गदूत अवतरण गर्ने क्षणका रूपमा चिन्हित गर्नुहुन्छ, किनकि उहाँ भन्नुहुन्छ, “परमेश्वरको आत्माको महान् उण्डेलाइ, जसले सम्पूर्ण पृथ्वीलाई उहाँको महिमाले उज्यालो पार्छ।” यी लेखहरूमा हामीले बारम्बार उद्धृत गरेको अर्को खण्डमा, उहाँले यो पनि चिन्हित गर्नुभयो कि जब “न्यूयोर्कका ठूला भवनहरू” “ढालिन्छन्,” तब “प्रकाश अध्याय अठार, पद एकदेखि तीन पूरा हुनेछन्।”

हामी यी विचारहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।