दानिय्येलको पुस्तक - संख्या सात

सात गर्जनहरूले सन् १७९८ देखि अक्टोबर २२, १८४४ सम्मको इतिहासलाई जनाउँछन्। त्यो इतिहास यहूदाको राज्यका अन्तिम सात राजाहरूले प्रतिरूपित गरेका थिए, अर्थात् ईसा पूर्व ६७७ मा मनश्शेहदेखि लिएर ईसा पूर्व ५८६ मा सिदकियाहसम्म।

पवित्र सुधार-रेखाहरूमा, पहिलो स्वर्गदूतको सामर्थ्यप्रदानको एउटा विशेषता यस्तो प्रतीक हो, जसले विश्वव्यापी कुनै वस्तुलाई चिन्हित गर्दछ। अगस्ट ११, १८४० मा, पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश सामर्थ्यप्राप्त भयो, र त्यसपछि त्यो सन्देश संसारका हरेक मिसन केन्द्रमा पुर्‍याइयो।

भविष्यवाणीगत रूपमा त्यस समयमा, प्रकाश १० को स्वर्गदूत अवतरित भयो र उसले एउटा खुट्टा पृथ्वीमा तथा अर्को समुद्रमाथि राख्यो। सिस्टर ह्वाइटले त्यसलाई सन्देशको विश्वव्यापी विस्तारको प्रतीक भनी चिन्हित गर्नुभयो।

कूरसले पहिलो आज्ञाको घोषणा गर्दा त्यो विश्वव्यापी आज्ञा थियो।

जसरी पहिलो स्वर्गदूतलाई ११ अगस्ट, १८४० मा संसारका प्रत्येक मिशन केन्द्रमा पुर्‍याइयो, त्यसरी नै साइरसले पहिलो आदेश घोषणा गर्दा आफूलाई “पृथ्वीका सबै राज्यहरू” का राजा भनी चिनाउँछ। प्रकाश १० का स्वर्गदूतको अवतरण, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले “येशू ख्रीष्टभन्दा कम कुनै व्यक्तित्व होइन” भनी परिचय दिनुहुन्छ, प्रकाश १८ का शक्तिशाली स्वर्गदूतसँग उही भविष्यसूचक विशेषताहरू धारण गर्दछ। सिस्टर ह्वाइटले पहिलो स्वर्गदूतको उद्देश्य प्रकाश १८ का स्वर्गदूतको उद्देश्यसँग एउटै थियो भनी पहिचान गर्नुहुन्छ।

पहिलो स्वर्गदूतको सामर्थ्यप्रदान विश्वव्यापी तत्त्वलाई जोड दिने एक प्रतीक हो। ख्रीष्टको समयमा पहिलो सन्देश ख्रीष्टको बप्तिस्मामा सामर्थ्यप्राप्त भयो। पवित्रशास्त्रले यो स्पष्ट गर्दछ कि यूहन्नाको सन्देश सुन्न सारा इस्राएल उजाडस्थानतिर निस्केर गयो।

ख्रीष्टको सेवकाइ प्राचीन इस्राएलतर्फ लक्षित थियो, र त्यस भविष्यसूचक अर्थमा सारा संसार ख्रीष्टको बप्तिस्मा भएको स्थान, अर्थात् यर्दनतर्फ तानियो। तैपनि बप्तिस्माको विधि, र ख्रीष्टले बप्तिस्मा लिनुहुँदा त्यसले जे प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, त्यो सारा संसारतर्फ नै निर्देशित थियो।

यहोयाकीम नामको अर्थ “परमेश्वर उठ्नुहुनेछ” हो, र ख्रीष्टको बप्तिस्मामा, जब यूहन्नाले ख्रीष्टलाई पानीबाट माथि ल्याए, तब पानीको चिहानबाट “उठ्ने” प्रतीक त्यो सामर्थ्यप्रदानको एउटा तत्त्व बन्यो। एज्राका ती पहिलो चार पदहरूमा, जसलाई हामीले पहिले नै उद्धृत गरिसकेका छौँ, पाँचौँ पदले त्यो आज्ञा सुन्नेहरूको प्रतिक्रियालाई यी शब्दहरूद्वारा चिनाउँछ: “तब यहूदा र बिन्यामीनका पितृकुलका मुख्य-मुख्य अगुवाहरू, पूजाहारीहरू, र लेवीहरू, अर्थात् तिनीहरू सबै उठे, जसको आत्मा परमेश्वरले उठाउनुभएको थियो, ताकि तिनीहरू यरूशलेममा भएको परमप्रभुको भवन निर्माण गर्न माथि जाऊन्।” जब पहिलो सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिन्छ, तब एउटा उठान हुन्छ, जसको प्रतिनिधित्व यहोयाकीमको नामले गर्दछ।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, पहिलो स्वर्गदूतको शक्तिशाली आन्दोलनको पहिलो सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिएझैँ, तेस्रो स्वर्गदूतको शक्तिशाली आन्दोलनको पहिलो सन्देशलाई पनि सामर्थ्य प्रदान गरियो। सिस्टर ह्वाइटले त्यस मितिमा ट्विन टावर्सको विनाशबारे टिप्पणी गर्नुहुन्छ।

एक लाख चवालीस हजारको इतिहासमा पहिलो सन्देशको सामर्थ्यप्रदान हुँदा, प्रभु “भयानक रूपमा पृथ्वीलाई हल्लाउन” “उठ्नुभयो”। यहोयाकीमको नामले पहिलो सन्देशको सामर्थ्यप्रदानलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ। सन् १८४० को अगस्त ११ मा, प्रभु आफ्नो सिंहासनबाट उठ्नुभयो, पृथ्वीमा ओर्लनुभयो, र भूमि तथा समुद्रमाथि उभिनुभयो। कूरसको पहिलो आज्ञामा, विश्वासयोग्यहरू उठे। यहोयाकीम केवल पहिलो स्वर्गदूतको आगमनको मात्र प्रतीक होइन, तर उसले पहिलो स्वर्गदूतको सामर्थ्यप्रदानको पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ।

यहोयाकीमले अन्तिम तीन राजाहरूमध्ये पहिलो जनालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, तर उसले यरूशलेमको विनाशतर्फ लैजाने सात राजाहरूमध्ये पाँचौँ जनालाई पनि प्रतिनिधित्व गर्दछ। ती सात राजाहरूका नाम अत्यन्त शिक्षाप्रद छन्। ती सात राजा मनश्शे, आमोन, योशियाह, यहोआहाज, यहोयाकीम, यहोयाकीन र सिदकियाह थिए।

मिलेराइटहरूको इतिहासमा मनश्शेले १७९८ मा भएको अन्त्यको समयलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। मनश्शे भन्नाले “बिर्सन लगाउने” भन्ने अर्थ लाग्छ, र १७९८ मै टायरकी वेश्या सत्तरी वर्षसम्म बिर्सिइन्छे। मनश्शे अत्यन्त दुष्ट राजाहरूमध्ये एक थिए, र उनीसँग विचार गरिनुपर्ने भविष्यसूचक विशेषताहरू छन्।

यहूदाका अन्तिम सात राजाहरूले सन् 1798 देखि 1844 को अक्टोबर 22 सम्मका सात गर्जनहरूको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। मनश्शे ती सात राजामध्ये पहिलो थिए, र सातमध्ये पहिलो राजा भएकाले उनले ती सात राजामध्ये अन्तिम राजा सिदकियाहलाई प्रतीकात्मक रूपमा देखाउँथे। येशूले सधैँ अन्त्यलाई आरम्भसँग पहिचान गर्नुहुन्छ। ती सातमध्ये अन्तिम राजा सिदकियाहलाई बाबिलोनी बन्दीपनको दासत्वमा लगियो। सात अन्तिम राजाहरूमध्ये पहिलो राजालाई पनि बाबिलोनी बन्दीपनमा लगियो, जसले अन्तिम राजालाई बाबिलोनी बन्दीपनमा लगिने कुराको प्रतीकात्मक संकेत गर्‍यो।

मनश्शेले परमप्रभु नै परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने जान्ने अनुभव, उसको राज्यबाट हटाइएर, त्यसपछि पुनः उसको राज्यमा पुनर्स्थापित गरिएर सम्पन्न भयो। मनश्शेकै समान, नबूकदनेस्सरले पनि आफ्नो राज्यबाट हटाइएपछि र त्यसपश्चात् पुनः पुनर्स्थापित भएपछि परमप्रभुलाई चिने।

मनश्शेको अनुभव नबूकदनेसरमाथि पूरा भयो। अन्तिम तीन यहूदी राजाहरूको इतिहासमा, तथा सत्तरी वर्षको बन्दीवाससम्बन्धी अगमवाणीको आगमनमा, मनश्शेले “अन्त्यको समय” को प्रतिनिधित्व गर्दछ। जसरी सात गर्जनहरूको इतिहासमा १७९८ “अन्त्यको समय” थियो, त्यसरी नै तीन आदेशहरूको इतिहासमा नबूकदनेसरले “अन्त्यको समय” को प्रतिनिधित्व गर्दछ। भर्खरै उद्धृत गरिएका पदहरूमा नबूकदनेसरको समझ “दिनहरूको अन्त्यमा” उसकहाँ फर्कियो। “दिनहरूको अन्त्य” भन्ने उल्लेख दानिएल अध्याय बाह्रमा पनि गरिएको छ।

दानिय्येल अध्याय बाह्रमा उल्लिखित “दिनहरूको अन्त्य” नै “अन्तको समय” हो, किनकि दानिय्येललाई “अन्त नभएसम्म” जान भनिएको थियो। त्यस समयमा दानिय्येल “आफ्नो भागमा खडा” हुनेथिए। “आफ्नो भागमा खडा हुनु” को अर्थ आफ्नो उद्देश्य पूरा गर्नु हो, जुन दानिय्येलले त्यतिबेला पूरा गरे जब उनका पुस्तक दिनहरूको अन्त्यमा, अर्थात् “अन्तको समय” मा, खोलियो। त्यस समयमा बुद्धिमानहरूले बुझ्ने “ज्ञानको वृद्धि” हुनेथियो। नबूकदनेसरका दिनहरूको अन्त्यमा उनको “समझ” तिनीकहाँ फेरि फर्कियो।

यहूदाका अन्तिम तीन राजाहरूको इतिहासमा मनश्शेले “अन्तको समय” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र तीनवटा आदेशहरूमा नबूकदनेसरले “अन्तको समय” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। मनश्शेको पछि उनका छोरा आमोन आए।

आमोनको अर्थ “प्रशिक्षण” हो, र यसले त्यस समयावधिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ जब “ज्ञानको वृद्धि” भएको थियो, जसले मोहर खोलिएको सन्देशमा “बुद्धिमान”हरूलाई प्रशिक्षण दिने थियो। त्यसपछि आमोनपछि योशियाह आए, जो सात राजामध्ये एकमात्र त्यस्ता राजा हुन् जसको भविष्यसूचक इतिहास यद्यपि जटिल भए पनि पर्याप्त रूपमा राम्रो छ।

योशियाहको अर्थ “परमेश्‍वरको आधार” हो, र यसले “अन्तको समयमा” मोहोर खोलिएका सत्यहरूको स्थापना हुने कुरालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। आमोनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको ज्ञानको वृद्धि गब्रिएल तथा अन्य पवित्र स्वर्गदूतहरूको अगुवाइमा विलियम मिलरद्वारा एकत्रित गरियो। मिलरको कार्यलाई योशियाह नामद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, किनकि उनले त्यस आन्दोलनका आधारहरू स्थापित गरे। योशियाहको पहिचानसम्बन्धी अझ धेरै कुरा छन्, तर अब हामी उनका छोरा यहोआहाजतर्फ अघि बढ्नेछौं।

यहोआहाजको अर्थ “यहोवाले समात्नुभएको छ” हो, र उनी फिरऊननेकोद्वारा समातिए। योशियाका छोरा यहोआहाज फिरऊननेकोहद्वारा समातिए र उनको स्थानमा उनका दाजुभाइ एल्याकीम राखिए, जसको अर्थ “उठाउने परमेश्वर” हो। त्यसपछि फिरऊननेकोहले एल्याकीमको नाम परिवर्तन गरी यहोयाकीम राखे, जसको अर्थ “परमेश्वर उठ्नुहुनेछ” हो। नाम परिवर्तन वाचागत सम्बन्धको प्रतीक हो, र पहिलो सन्देशको सामर्थ्यीकरणको समयमा परमेश्वर एकै साथ अघिल्लो वाचाका जनलाई पार गर्नुहुँदै एउटा जनसमूहसँग वाचामा प्रवेश गर्नुहुन्छ।

सन् 1840 को अगस्ट 11 मा, तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनसम्म छोडिएका चार वायुद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको ओटोमन साम्राज्यलाई रोकियो, अथवा यहोआहाजको अर्थअनुसार, तिनीहरू “पक्राइए”। यही समयमा, एलियाकीम राजा बनाइयो र उनको नाम परिवर्तन गरी यहोयाकीम राखियो, जसको अर्थ “परमेश्वर उठ्नुहुनेछ” हो। यहोयाकीमपछि उनका छोरा यहोयाकीन आए, जसका धर्मशास्त्रमा तीनवटा नाम छन्।

यहोयाकीन नामको अर्थ हुन्छ, “परमप्रभुले स्थापित गर्नुहुनेछ र दृढ़ तुल्याउनुहुनेछ।” उनी यहोयाकीमका छोरा थिए, र 1844 को वसन्तमा दोस्रो स्वर्गदूतको आगमनलाई उनले चिह्नित गर्छन्, किनकि परमेश्वरले नयाँ, साँचो, प्रोटेस्टेन्ट सीङलाई “स्थापित गर्नुभयो र दृढ़ तुल्याउनुभयो।” दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशद्वारा शक्तिशाली बनाइयो, र यकोन्याह तथा कोन्याहको अर्थ हुन्छ, “परमेश्वरले स्थापित गर्नुहुनेछ।” एउटै अर्थ भएका यी तीन नामहरूले दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशसँग मध्यरात्रिको पुकारको एकीकरणलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ठूलो पुकारको समयमा पवित्र आत्माको अन्तिम उण्ड्याइमा एक लाख चौवालीस हजार जनाले छाप लगाइन्छ। एक लाख चौवालीस हजारको छाप लगाइने कार्य मिलेराइट आन्दोलनको मध्यरात्रिको पुकारमा प्रतिरूपित गरिएको थियो, र यहोयाकीन, जसलाई यकोन्याह र कोन्याह पनि भनिन्थ्यो, छाप लगाइने कार्यको एउटा प्रतीक हुन्।

यहोयाकीन, येकोन्याह र कोन्याहले मोहोर लगाइने समयको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जब दोस्रो स्वर्गदूत मध्यरातको पुकारको सन्देशसँग संयुक्त हुन्छ। उनले मूर्खहरूको मोहोर लगाइने समयको प्रतिनिधित्व गर्छन्। त्यो दुष्ट राजाले तिनीहरूको प्रतिनिधित्व गर्छ जो मूर्ख लाओडिकीया कुमारीहरू हुन्, र जो मोहोर लगाइने समयमा सदाका लागि प्रभुको मुखबाट उगलिएका हुँदा पशुको छाप ग्रहण गर्न नियत गरिएका छन्।

परमेश्वरको दाहिने हातको मुद्राछाप उहाँको मोहर हो, र एक लाख चवालीस हजारको मोहर लगाइने क्रममा प्रभुको मुखबाट उकेलिएका मानिसहरू “सात समय” को साहुल आफ्नो हातमा भएको मानिस जरुब्बाबेलसँग तुलना गरिएका छन्।

“ठोकर खानेको ढुङ्गा” जो “सात पटक” हो, त्यो जरुब्बाबेलको हातमा रहेको “साहुल” हो, र उहाँलाई परमेश्वरले एक लाख चौवालीस हजारलाई छाप लगाउन प्रयोग गर्नुहुने “छाप-औँठी” को रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। छाप-औँठी, अथवा “चिह्न”, यरूशलेममा गरिएका घिनलाग्दा कार्यहरूका कारण “सुस्केरा हाल्ने र रुन कराउने” हरूमाथि राखिन्छ। सुस्केरा हाल्नु र रुन कराउनु छाप लगाइएकाहरूको अनुभवलाई चिन्हित गर्दछ, र यो सुस्केरा हाल्नु र रुन कराउनु “सात पटक” को उपचारप्रति तिनीहरूको आन्तरिक प्रतिक्रियाको प्रतीक हो। यो तिनीहरूका आफ्नै पापहरू र तिनीहरूका पितृहरूको पापहरूका लागि गरिएको स्वीकारोक्ति हो। यो यस कुराको स्वीकार हो कि १८ जुलाई, २०२० को निराशादेखि तिनीहरू परमेश्वरसँग हिंडिरहेका छैनन् र परमेश्वर पनि तिनीहरूसँग हिंडिरहनुभएको छैन। यो १८६३ मा असफल भएको परीक्षा हो, त्यो समयावधिमा जब फिलाडेल्फिया लाओडिसियातर्फ रूपान्तरण भइरहेको थियो। यसले त्यस समयावधिलाई प्रतिरूपित गर्‍यो जब कोनियाहद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरू सधैंका लागि मूर्ख लाओडिसियाली कन्याहरूको रूपमा स्थापित हुन्छन्, र जरुब्बाबेलद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरू सधैंका लागि बुद्धिमान् फिलाडेल्फियाली कन्याहरूको रूपमा स्थापित हुन्छन्।

यहोइकिनपछि सात राजाहरूमध्ये अन्तिम राजा सिदकियाह आए। जसरी मनश्शेले सन् १७९८ र “अन्त्यको समय” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, त्यसरी नै सिदकियाहले २२ अक्टोबर, १८४४ लाई प्रतिनिधित्व गर्नुपर्छ, जब दर्शनले “बोल्नेछ, र झूटो हुने छैन।” सिदकियाह एउटा नाम हो, जुन दुई हिब्रू शब्दहरूको संयोजनबाट बनेको हो। एउटा शब्द “यहोवा” हो, र यो दानिएल अध्याय ८, पद १४ मा “शुद्ध पारिएको” भनी अनुवाद गरिएको शब्दसँग संयुक्त छ। सिदकियाहको अर्थ परमेश्वरको मन्दिरको शुद्धीकरण हो, जुन २२ अक्टोबर, १८४४ मा आरम्भ भयो।

यहूदाका अन्तिम सात राजाहरूले १७९८ देखि अक्टोबर २२, १८४४ सम्मको प्रगतिशील इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। यहोयाकीम अगस्त ११, १८४० को प्रतीक हो, जसले फेरि सेप्टेम्बर ११, २००१ लाई प्रतिनिधित्व गर्छ। उनी पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिएको अवस्थाको प्रतीक हुन्, र उनलाई दानियल अध्याय एकको पहिलो पदमा परिचित गराइन्छ। त्यसकारण, दानियल अध्याय एकको परिवेश र सन्दर्भ पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिएको अवस्थासित सम्बन्धित छ, जसरी प्रकाश अध्याय दशमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। प्रकाश अध्याय दशमा ख्रीष्ट आफ्नो हातमा एउटा सानो पुस्तक लिएर ओर्लनुभयो, जुन यूहन्नालाई खान आज्ञा गरिएको थियो। यही कारणले दानियलको पुस्तकमा पहिलो परीक्षा खानासँग सम्बन्धित छ।

हामी यी विषयहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।