दानिएलको पुस्तक - सत्तरी संख्या

जब प्रभुले प्राचीन इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्नुभयो, उहाँले करारसम्बन्धको आधार र प्रतीकका रूपमा दुई पाटीहरू प्रदान गर्नुभयो। ती दुई पाटीहरूले प्राचीन इस्राएलको यो जिम्मेवारीलाई पनि चिन्हित गर्थे कि तिनीहरूले संसारसमक्ष ती दुई पाटीहरूको जीवित साक्षी प्रस्तुत गरून्। जब प्रभुले आधुनिक इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्नुभयो, उहाँले करारसम्बन्धको आधार र प्रतीकका रूपमा दुई पाटीहरू प्रदान गर्नुभयो। ती दुई पाटीहरूले तिनीहरूको यो जिम्मेवारीलाई पनि चिन्हित गर्थे कि तिनीहरूले संसारसमक्ष सबै चार पाटीहरूको जीवित साक्षी प्रस्तुत गरून्।

ती दुई पाटीहरू परमेश्वरले प्राचीन शाब्दिक इस्राएललाई मिश्रको बन्धनको शाब्दिक दासत्वबाट छुटकारा दिनुभएको तुरुन्तैपछि, र तिनीहरूलाई लाल समुद्र पार गर्ने निराशाबाट पार लगाउनुभएको पछि दिइएका थिए। प्राचीन शाब्दिक इस्राएल बन्धनमा रहेको समयावधि भविष्यवाणीमा विशेष रूपमा चार सय तीस वर्ष भनेर पहिचान गरिएको थियो, र बन्धनमा रहँदा प्राचीन शाब्दिक इस्राएलले बिर्सियो, र सातौँ-दिनको विश्रामदिन पालन गर्न छोड्यो।

दुईवटा पट्टिकाहरू आत्मिक आधुनिक इस्राएललाई परमेश्वरले तिनीहरूलाई क्याथोलिक बन्धनको आत्मिक दासत्वबाट छुटकारा दिनुभएपछि, र 1844 को महान् निराशाबाट पार गराउनुभएलगत्तै दिइएका थिए। आत्मिक आधुनिक इस्राएल बन्धनमा रहेको समयावधि अगमवाणीमा विशेषरूपमा एक हजार दुई सय साठी वर्षका रूपमा चिनाइएको थियो, र बन्धनमा रहँदा आत्मिक आधुनिक इस्राएलले सातौँ-दिनको विश्रामदिनलाई बिर्सियो, र त्यसको पालन गर्न छाड्यो।

जसै इतिहासमा परमेश्वरले प्राचीन इस्राएलका निम्ति लैजान मोशालाई ती दुई पाटीहरू दिनुभयो, त्यही समयमा उनका भाइ हारूनले सुनको बाछाको मूर्ति बनाइरहेका थिए। दश आज्ञाका ती दुई पाटीहरूले परमेश्वर ईर्ष्यालु परमेश्वर हुनुहुन्छ भनी प्रकट गर्छन्, र उहाँको ईर्ष्या विशेषतः मूर्तिपूजाविरुद्ध प्रकट हुन्छ; अनि जब मोशा पर्वतबाट ओर्लिए, तब परमेश्वरका प्रवक्ताको रूपमा चुनिएका व्यक्तिद्वारा निर्मित सुनको मूर्तिको वरिपरि प्राचीन इस्राएल नाङ्गै नाचिरहेको थियो।

जब करारका दुई पट्टिकाहरू प्रदान गरिएका थिए, त्यस करार-इतिहासको अवधिमा प्राचीन इस्राएललाई अगुवाइ गर्ने अगमवक्ताका भाइ डाहको प्रतिमासम्बन्धी विद्रोहको अगुवा थिए। जब करारका दुई पट्टिकाहरू प्रदान गरिएका थिए, त्यस करार-इतिहासको अवधिमा आधुनिक इस्राएललाई अगुवाइ गर्ने अगमवादिनीका पति 1863 को विद्रोहका अगुवा थिए, र 1863 ले एडभेन्टवादको पहिलो पुस्तालाई वेदीको ढोकाको प्रवेशद्वारमा स्थापित गरिएको डाहको प्रतिमाको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको जनाउँछ।

“वेदी” ख्रीष्टको प्रतीक हो।

“ढोका” मण्डली हो।

१८६३ मा, लाओडिसियाली एडभेन्टवाद कानुनी रूपमा दर्ता गरिएको एक मण्डली बन्यो र एक आन्दोलन रहन छोड्यो। त्यस बिन्दुमा तिनीहरू मण्डलीको इतिहासभित्र “प्रवेश” गरे। १८६३ मा, ख्रीष्टको मण्डलीले संयुक्त राज्य अमेरिकाको सरकारसँग कानुनी सम्बन्धमा प्रवेश गर्‍यो। त्यही वर्ष तिनीहरूले हबक्कूकका दुई पवित्र पाटीहरूको स्थान लिन एउटा जाली चार्ट पनि प्रस्तुत गरे। दोस्रो पाटी तयार हुनासाथ, भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको दृष्टिले हारूनद्वारा प्रतिरूपित गरिएकाहरू एउटा जाली मूर्ति तयार गरिरहेका थिए।

दोस्रो आज्ञा मूर्तिपूजा र प्रतिमाहरूको आराधनाविरुद्धको सबैभन्दा स्पष्ट चेतावनी हो। यहीँ परमेश्वरले आफूलाई डाह गर्ने परमेश्वरको रूपमा प्रकट गर्नुहुन्छ। यहीँ उहाँले यो सिद्धान्त पनि स्थापित गर्नुहुन्छ कि दुष्टहरूमाथिको दण्ड उहाँले तेस्रो र चौथो पुस्तासम्मका लागि सुरक्षित राख्नुहुन्छ। दश आज्ञा ख्रीष्टको चरित्रको प्रतिलिपि हुन्।

ख्रीष्टको चरित्र उहाँको प्रतिरूप हो, र यसमा उहाँ ईर्ष्यालु परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने कुरा समावेश छ। परमेश्वरको ईर्ष्या ख्रीष्टमा प्रकट भयो जब उहाँले दुई पटक मन्दिर शुद्ध गर्नुभयो। मन्दिरको पहिलो शुद्धीकरणमा, त्यस कार्यका साक्षी भएका चेलाहरू त्यसपछि यस कुरा सम्झन प्रेरित भए कि धर्मशास्त्रले परमेश्वरको ईर्ष्यालाई उल्लेख गरेको थियो।

धर्मशास्त्रहरूमा हिब्रू र युनानी दुवै भाषामा “zealous” भन्ने शब्द “jealous” भन्ने शब्द पनि हो। ती एउटै शब्द हुन्। जब ख्रीष्टले मन्दिर शुद्ध पार्नुभयो, तब उहाँले परमेश्वरको डाह प्रकट गरिरहनुभएको थियो, जो परमेश्वरको चरित्रको त्यो गुण हो जुन दोस्रो आज्ञामा पहिचान गरिएको छ, र यो विशेष गरी मूर्तिपूजाको विरुद्धमा प्रकट हुन्छ। जब मोशा दुईवटा पाटी लिएर पर्वतबाट ओर्लिए र हारूनले के गरेको थियो तथा मानिसहरूले के गरिरहेका थिए भन्ने बुझे, तब उनले ती दुईवटा पाटी फुटाइदिए। ती दुईवटा पाटी डाहको साँचो प्रतिरूप थिए, किनकि ती भौतिक प्रतिनिधित्वहरू थिए जसले परमेश्वरलाई डाही परमेश्वरको रूपमा पहिचान गराउँथे। जब मोशाले ती दुईवटा पाटी फुटाए, तब उनले ठीक त्यही डाह प्रकट गरिरहेका थिए जुन दोस्रो आज्ञामा पहिचान गरिएको छ।

दुई शिलापाटीहरू परमेश्वरको चरित्रको साक्षी थिए। परमेश्वरको चरित्र नै त्यो प्रतिरूप हो, जुन ख्रीष्टको धार्मिकताद्वारा मानिसहरूमा गठन हुनुपर्छ। ती दुई शिलापाटीहरू ईर्ष्याको साँचो प्रतिरूप हुन्, र प्राचीन इस्राएललाई ईर्ष्याको साँचो प्रतिरूप प्रदान गरिँदै गरेको ठीक त्यही समयमा हारूनले ईर्ष्याको एउटा जाली प्रतिरूप उत्पन्न गरेको थियो। जसमा ख्रीष्ट भित्रै गठन हुनुभएको छ, तिनीहरूमा उहाँको प्रतिरूप र उहाँको धार्मिकताको वस्त्र हुन्छ; तर हारूनका उत्सव मनाउनेहरू नाङ्गै नाचिरहेका थिए, किनकि तिनीहरू लाओडिसियालीहरू थिए। लाओडिसियालीहरू “दीन, दुःखी, दरिद्र, अन्धा, र नाङ्गा” हुन्छन्।

सन् 1856 मा, नक्कली चार्ट तयार गरिएको सात वर्षअघि, जेम्स र एलेन व्हाइट दुवैले यो आन्दोलन लाओडिसियाको अवस्थामा प्रवेश गरिसकेको छ भन्ने पहिचान गरे। सन् 1863 मा, एडभेन्टवाद आध्यात्मिक रूपमा त्यत्तिकै “नाङ्गो” थियो, जत्तिकै प्राचीन इस्राएल शाब्दिक रूपमा “नाङ्गो” थियो, जब तिनीहरू डाहको नक्कली प्रतिमाको वरिपरि नाचिरहेका थिए। हारूनले बनाएको नक्कल सुनबाट बनाइएको एउटा मूर्ति थियो, तर त्यो बाछोको प्रतिमा थियो, जुन एउटा पशु हो। त्यो पशुको प्रतिमा थियो, र साथै पशुका निम्ति एउटा प्रतिमा पनि थियो। सुनको बाछो पशुको प्रतिमा थियो, तर त्यो ती देवताहरूलाई पनि समर्पित गरिएको थियो, जसबारे हारूनले अन्यायपूर्वक घोषणा गरेका थिए कि तिनीहरूले इस्राएललाई मिश्रको दासत्वबाट छुटकारा दिएका थिए।

सुनको बाछो एउटा पशुको प्रतिमा थियो, तर त्यो झूटा देवताहरूलाई समर्पित गरिएको थियो, यसकारण त्यो पशुलाई अर्पित गरिएको प्रतिमा (भेटी) पनि थियो। त्यो प्रतिमा सुनको बनाइएको थियो, जुन बाबेलको प्रतीक हो, र त्यो बाछो थियो, जुन पवित्रस्थानको सेवाकार्यमा सबैभन्दा उच्च कोटिको भेटी हो। त्यो मिश्रका देवताहरूलाई समर्पित गरिएको थियो। रहस्यमय बाबेल (किनकि सबै अगमवाणीसम्बन्धी साक्ष्यहरूले संसारको अन्त्यलाई चिनाउँछन्) एउटा पशुमाथि सवार स्त्रीबाट बनेको छ। त्यो स्त्रीले चढेको पशु संयुक्त राष्ट्रसंघ (दश राजाहरू) हो, र त्यो अजिङ्गर, नास्तिकता र मिश्रको प्रतीक हो। ती स्त्री आफैं परमेश्वरको साँचो मण्डलीको एउटा जाली प्रतिरूप हो। हारूनले मिश्रका देवताहरूलाई समर्पित गरेको सुनको बाछोले प्रकाशको पुस्तक अध्याय सत्रकी महान् वेश्यालाई पूर्वचित्रित गर्‍यो, जो बाबेल (सुन), पशुमाथि (मिश्र) सवार, तथा जाली मण्डली (बाछो) हो।

त्यसै समयमा हारूनले एउटा वेदी निर्माण गरे, जसले, भर्खरै परिभाषित गरिएझैँ, साँचो वेदी ख्रीष्टको प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यसपछि उनले आराधनाको एउटा जाली व्यवस्था स्थापना गरे, किनकि उनले भोलिपल्ट परमप्रभुको निम्ति एउटा पर्वको घोषणा गरे। हारूनको सुनौलो बाछो जनावरको “प्रतिमा” र “निम्ति” थियो, र त्यो एउटा जाली ख्रीष्टको “अगाडि” स्थापना गरिएको थियो, अनि उसको झूटा आराधना-व्यवस्थाको उत्सव मनाउन एउटा दिन छुट्याइयो।

संयुक्त राज्य अमेरिका त्यही शक्ति हो जसले पशुको प्रतिमा खडा गर्छ र त्यसपछि संसारलाई त्यसको उदाहरण पछ्याउन बाध्य बनाउँछ। संयुक्त राज्य अमेरिकासँग त्यो आराधना-प्रणाली संसारमाथि थोपर्ने शक्ति छ, र त्यसले यो कार्य पशुको दृष्टिमै, त्यसको “सामु” गर्दछ।

पापको मानिस, अर्थात् पोपतन्त्र, प्रकाश १३ को समुद्री पशु हो। जब संयुक्त राज्य अमेरिका, चाँडै आउन लागेको आइतबारको कानुनको समयमा, अजिङ्गरझैँ बोल्छ, तब त्यसले संसारलाई आफ्ना “अघि” रहेको त्यस पशुको एउटा प्रतिमा खडा गर्न बाध्य पार्न थाल्छ। संयुक्त राज्य अमेरिका (पार्थिव पशु) का अघि रहेको पशु पोपतन्त्र (समुद्री पशु) हो। पोपतन्त्र एक नक्कली ख्रीष्ट हो, र ख्रीष्ट साँचो वेदी हुनुहुन्छ, त्यसैले हारूनले नक्कली ख्रीष्टका अघि आफ्नो सुनको प्रतिमा खडा गरेको थियो। त्यसपछि हारूनले अर्को दिन हुन लागिरहेको पर्व-दिनको घोषणाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको झूटो आराधना-प्रणाली स्थापना गर्‍यो। संयुक्त राज्य अमेरिकाले पनि झूटो आराधना-प्रणाली थोपर्छ, र त्यो पनि आराधनाको एउटा नक्कली दिनसँग सम्बन्धित छ।

जब मोशा पर्वतबाट ओर्ले, तब विवाद साँचो र झूटो डाहको प्रतिमाबीच थियो—ख्रीष्टको प्रतिमा वा शैतानको प्रतिमा। त्यो जालसाजीमा एउटा जाली ख्रीष्ट (वेदी), एउटा जाली अनुभव (लाओडिसियाली), र आराधनाको एउटा जाली दिन (“भोलि परमप्रभुको पर्व हुनेछ”) समावेश थियो। सुनको बाछोसम्बन्धी विद्रोहले शीघ्रै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, तर यसले 1863 मा भएको लाओडिसियाली एडभेन्टवादको विद्रोहलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छ।

१८६३ मा, हबक्कूकका दुई पाटीहरूमा प्रस्तुत मिलरको सपनाका रत्नहरूलाई ढाकछोप गर्न एउटा नक्कली पाटी प्रस्तुत गरियो। ती दुई पाटीहरू मोशाले पर्वतमा प्राप्त गरेका दुई पाटीहरूद्वारा पूर्वछायित गरिएका थिए। १८६३ मा, संयुक्त राज्य अमेरिकाको सरकारसँग एक कानुनी सम्बन्ध स्थापित गरियो, जसद्वारा मिलेराइट आन्दोलनको अन्त्य भयो र लाओडिसीयाको आन्दोलनलाई कानुनी रूपमा सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट चर्चको रूपमा दर्ता गरियो। त्यो सम्बन्ध हारूनको पशुको प्रतिमाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो, जसलाई अगमवाणीगत रूपमा चर्च र राज्यको संयोजन भनेर परिभाषित गरिन्छ; यसरी १८६३ मा मिलेराइटहरूले चर्च-राज्य सम्बन्ध स्थापना गरेको कुराको पूर्वछाया दिँदै, र साथै चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको समयमा संयुक्त राज्य अमेरिकाको पनि पूर्वछाया दिँदै।

लाओडिसियाको जाली अनुभवको प्रतिनिधित्व गर्ने हारूनका नाङ्गा नाच्ने मूर्खहरू, 1856 सम्ममा मिलेराइट आन्दोलन जस्तो बनेको थियो, ठीक त्यस्तै थियो। हारूनका नाच्ने मूर्खहरूले प्रतिनिधित्व गरेको आत्मिक अनुभव मोशाको अनुभवसँग विपरीत थियो, जसले मूर्तिपूजाप्रति परमेश्वरको चरित्रको ईर्ष्यालाई प्रकट गरिरहेको थियो। भविष्यवाणीमा “नृत्य” छलको प्रतीक हो, र हारूनका नाच्ने मूर्खहरूले त्यस छललाई पनि प्रतिनिधित्व गर्थे, जुन संयुक्त राज्य अमेरिकाले संसारलाई नबुकदनेसरको बाजाको तालमा “नाच्न” बाध्य पार्दा ल्याइन्छ, जबकि टायरकी वेश्या आफ्ना गीतहरू गाउँछे।

१८६३ मा, लाओडिकियाली मिलेराइट आन्दोलन कानुनी रूपमा दर्ता गरिएको लाओडिकियाली सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीमा रूपान्तरित भयो। अघिल्ला लेखहरूमा पहिचान गरिएझैँ, १८६३ मा यरीहो पुनर्निर्माण गरियो, किनकि यरीहो लाओडिकियाको समृद्धिको प्रतीक हो र यरूशलेम नगरको नक्कली प्रतिरूपको रूपमा कार्य गर्दछ। १८६३ मा, एउटा नक्कली भविष्यवाणीसम्बन्धी चार्टको परिचयले हारून, सुनको बाछो, र नाच्ने मूर्खहरूको इतिहासको पुनरावृत्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो। रातो समुद्रबाट भएको उद्धारको इतिहासलाई सिस्टर ह्वाइटले प्रारम्भिक एड्भेन्टवादको इतिहासलाई चित्रण गर्न बारम्बार प्रयोग गर्नुभएको छ, र यो प्रयोग डाहको प्रतिमासम्बन्धी विवादमा मोशा र हारूनको इतिहाससँग पूर्ण रूपमा मेल खान्छ।

१८६३ मा, लाओदिकियाई एडभेन्टवादको पहिलो पुस्ता त्यसबेला आरम्भ भयो जब वेदी (ख्रीष्ट) को सामु रहेको ढोकामा (मण्डलीमा) डाहको एउटा प्रतिमा स्थापित गरियो। त्यसपछि त्यो पहिलो पुस्ता घृणित कुराहरूको क्रमशः तीव्र बन्दै जाने इतिहासभित्र “प्रवेश” गर्‍यो।

हामी यी विचारहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।