दानियलको पुस्तक - अठहत्तर नम्बर

अमोरीहरूको इतिहास लाओडिसियाली एडभेन्टवादमाथि परमेश्वरको क्रोध कार्यान्वित गरिने समयलाई दृष्टान्तस्वरूप प्रस्तुत गर्न प्रयोग गरिएको छ। सिस्टर ह्वाइटले संकेत गर्नुहुन्छ कि परमेश्वरले आफ्नो दण्ड कार्यान्वित गर्ने उहाँको समय अन्तिम दिनहरूमा, जब एक लाख चौवालीस हजारजनाले छाप पाउँछन्, त्यही हो जसरी परमेश्वरले अमोरीहरूमाथि आफ्नो क्रोध ल्याउनुभएको बेला थियो। उनी भन्छिन्, “यद्यपि” अमोरीहरूको जाति “आफ्नो मूर्तिपूजा र भ्रष्टताको कारण प्रख्यात थियो, तैपनि त्यसले आफ्नो अधर्मको कचौरा अझै भरिसकेको थिएन... करुणामय सृष्टिकर्ता तिनीहरूको अधर्म चौथो पुस्तासम्म सहन इच्छुक हुनुहुन्थ्यो। त्यसपछि, यदि सुधारतर्फ कुनै परिवर्तन देखिएन भने, उहाँका न्यायिक दण्डहरू तिनीहरूमाथि पर्नुपर्ने थियो। अनन्त परमेश्वरले अझै पनि अचूक सूक्ष्मतासाथ सबै जातिहरूसित लेखा राखिरहनुहुन्छ। उहाँको कृपा पश्चात्तापका आह्वानहरूसहित प्रस्तुत भइरहँदा, यो लेखा खुल्लै रहनेछ; तर जब ती अङ्कहरू परमेश्वरले निश्चित गर्नुभएको एक निश्चित मात्रासम्म पुग्छन्, तब उहाँको क्रोधको सेवकाई आरम्भ हुन्छ। लेखा बन्द गरिन्छ। दैवी धैर्य समाप्त हुन्छ।”

बहिनी ह्वाइटले इजकिएलमा वर्णित एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने दृष्टान्तको अवधिमा लाओदिकीया एडभेन्टवादविरुद्ध परमेश्वरको क्रोधको सेवकाइलाई स्पष्ट रूपमा यसरी सम्बन्धित गर्नुहुन्छ कि, तिनीहरूको अधर्मको कचौरा भरिएपछि यो आरम्भ हुन्छ, र त्यो कचौरा चौथो पुस्तामा आफ्नो परिपूर्णतामा पुग्दछ। यी सबै जानकारी अध्याय आठमा आरम्भ भएको दर्शनको प्रसङ्गभित्र प्रस्तुत गरिएको छ, जसले क्रमशः बढ्दै जाने चार वटा घृणित कुराहरूलाई चित्रण गर्दछ।

यहेजकेललाई वेदीको ढोकाको प्रवेशद्वारमा डाहको मूर्ति खडा गरिएको पहिलो घिनलाग्दो कुरा देखाइएपछि, उनलाई डाहको मूर्तिभन्दा अझ ठूलो घिनलाग्दा कुराहरू देखाइनेछ भनी जानकारी गराइन्छ। दोस्रो घिनलाग्दो कुरा गोप्य कोठाहरूले जनाउँछ, जहाँ अगुवापन, जसलाई प्राचीन पुरुषहरूका रूपमा चित्रित गरिएको छ, धूपद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको प्रार्थना चढाइरहेका छन्, र परमप्रभुले पृथ्वी त्यागिदिनुभएको छ तथा उहाँले तिनीहरूलाई देख्नुभएको छैन भनी घोषणा गरिरहेका छन्। तर यहेजकेललाई यीभन्दा पनि अझ ठूलो घिनलाग्दा कुराहरू देख्नेछन् भनी जानकारी गराइन्छ।

तेस्रो घृणित कुरा “तम्मूजका लागि स्त्रीहरू रोइरहेका” द्वारा चित्रित गरिएको छ, तर त्यसभन्दा अझ ठूलो घृणित कुरा अझै छ, किनकि चौथो घृणित कुराले पच्चीस जना पुरुषहरूको यस्तो नेतृत्वलाई चिनाउँछ, जो मन्दिरतर्फ पिठ्यूँ फर्काएर सूर्यको पूजा गरिरहेका छन्।

चौथो घृणित कार्यमा यो घोषणा गरिन्छ कि “ती प्राचीन पुरुषहरूले” “देशलाई हिंसाले भरिदिएका छन्, र मलाई रिस उठाउन फेरि फर्केका छन्; अनि, हेर, तिनीहरूले आफ्नो नाकतिर हाँगो लगाउँछन्।” “उत्तेजनाको दिन” त्यो दिन हो जब परमेश्वरको क्रोधको सेवकाइ आरम्भ हुन्छ, जसरी प्राचीन इस्राएलले प्रतिज्ञात देशसम्बन्धी यहोशू र कालेबको सन्देशलाई अस्वीकार गर्दा भएको थियो। छाप लगाउने सन्देशको अस्वीकृतिले यरूशलेमका लागि अधर्मको प्याला भरिएको समयलाई चिन्हित गर्दछ। यहोशू र कालेबले सानो समूहको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जो मण्डली र देशमा भएका घृणित कार्यहरूका निम्ति सुस्केरा हाल्दै र विलाप गर्दै रहने विश्वासी थोरै जनहरू हुन्।

गन्तीको पुस्तकमा र इजकिएलमा पनि विद्रोहीहरूद्वारा उत्पन्न गरिएको “उत्तेजना” विद्रोहीहरूले प्रकट गरिएका “चिह्नहरू” स्वीकार गर्न अस्वीकार गरेको कुरामाथि आधारित छ। मोशाको समयमा अस्वीकार गरिएका “चिह्नहरू” ती “चिह्नहरू” थिए, जसले मिलेराइटहरूको इतिहासमा परमेश्वरको शक्तिको प्रकटीकरणलाई पूर्वरूपमा देखाएका थिए। प्राचीन इस्राएलले आफ्नो आधारभूत इतिहासमा उहाँको शक्तिको प्रकटीकरणका “चिह्नहरू” अस्वीकार गरेर परमेश्वरलाई उत्तेजित तुल्यायो। एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने समयमा, आधुनिक इस्राएलले पनि ठीक त्यही आधारभूत इतिहासलाई अस्वीकार गर्छ (त्यसतर्फ आफ्नो पिठ्यूँ फर्काउँछ), जुन “चिह्न” हुनु पर्ने थियो, जसले तिनीहरूलाई अन्तिम दिनहरूमा दोहोरिने मध्यरातको पुकारको इतिहासको पुनरावृत्तिलाई “चिन्न” अनुमति दिने थियो।

परमेश्वरले विद्रोहीहरूलाई परमेश्वरको शक्तिको प्रकटीकरणको पुनरावृत्ति देख्न दिनुहुन्छ, किनकि परमेश्वरको शक्तिको प्रकटीकरणको यही पुनरावृत्ति केवल पछिल्लो वर्षा मात्र थिएन, तर त्यो सत्य पनि थियो, जसले तिनीहरूलाई बचाउनेथियो, यदि तिनीहरू सत्यलाई प्रेम गर्नेहरूमा परेका हुनेथिए।

इजकिएल आठका चार घृणित कुराहरूलाई लाओदिकीया एडभेन्टवादका चार पुस्ताहरूका प्रतीकहरूको रूपमा पहिचान गर्नु, अन्तिम दिनहरूमा यहूदाको कुलका सिंहद्वारा खोलेर प्रकट गरिने सन्देशको एक भाग हो। पहिलो पुस्ता 1863 को विद्रोहबाट सुरु भयो, र पच्चीस वर्षपछि 1888 मा, गुप्त कोठाहरूको प्रतीकद्वारा चिन्हित दोस्रो पुस्ताको आरम्भ गराउने विद्रोह आइपुग्यो। त्यसको एकतीस वर्षपछि, 1919 मा, W. W. Prescott द्वारा The Doctrine of Christ शीर्षकको पुस्तकको प्रकाशनले तेस्रो पुस्ताको आरम्भलाई चिन्हित गर्‍यो, जसलाई इजकिएलले तम्मूजको निम्ति रोइरहेका स्त्रीहरूको रूपमा प्रस्तुत गरेका थिए। त्यसको अठतीस वर्षपछि, 1957 मा, Questions on Doctrine नामक पुस्तकको प्रकाशनसँगै चौथो पुस्ता आइपुग्यो, जसले त्यो समयलाई पहिचान गराउँछ जब विद्रोहीहरू पूर्वबाट उदय हुने छाप लगाउने सन्देशको विरुद्ध फर्कनेछन्, र सूर्यको उपासना गर्नेछन्।

हामी सन् १८८८ मा मिनियापोलिस सामान्य सम्मेलनमा आइपुगेको लाओदिकियाई एड्भेन्टवादको विद्रोहको दोस्रो पुस्तामाथि विचार गर्न आरम्भ गर्नेछौँ। यो स्मरणमा राख्नु महत्त्वपूर्ण छ कि इजकिएलका ती चारै घृणित कर्महरू यरूशलेममै घटित हुन्छन्; यद्यपि तिनले विद्रोहको क्रमशः विकसित हुँदै जाने इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, तैपनि तिनले सधैँ त्यसै शहरभित्र हुने विद्रोहलाई सम्बोधन गरिरहेका हुन्छन्, जसले अन्तिम दिनहरूमा लाओदिकियाई एड्भेन्टवादको प्रतिनिधित्व गर्दछ।

गुप्त कक्षहरू आत्मावादको प्रतीक हुन्, र इजकिएल अध्याय आठको दोस्रो घृणित कर्म मन्दिरभित्र घटित हुन्छ, जहाँ पार्थिव प्रतिमाहरू गोप्य रूपमा भित्ताहरूमा टाँगिएका थिए।

इजकिएलले पवित्रस्थानका भित्ताहरूमा “इस्राएलको घरानाका मूर्तिहरू, कोरिएका” देख्छन्, तर उनलाई स्पष्ट रूपमा भनिन्छ कि यो विद्रोह ती प्राचीन पुरुषहरूका प्रत्येकका “चित्रहरूको कोठा” भित्र पनि भइरहेको छ। शाब्दिक मन्दिरभित्रको विद्रोहले मानवीय मन्दिरभित्रको विद्रोहलाई चिनाउँछ।

दोस्रो घिनलाग्दो कुराले मण्डलीभित्र तथा मण्डलीका रक्षक हुनुपर्ने एल्डरहरूको मनभित्र प्रकट भएको दुष्टताको एउटा अभिव्यक्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो। त्यहाँ प्रकट भएको दुष्टता अध्यात्मवादको दुष्टता हो। नूहका दिनहरूमा, जब मानिसहरूको हृदयका प्रत्येक कल्पना दुष्ट थिए, तब जलप्रलयअघिका मानिसहरूले आफ्ना अधर्मको कचौरा भरिसकेका थिए।

दोस्रो पुस्ताले आत्मवाद यरूशलेमका अगुवाहरूभित्र र लाओदिकीया सम्बन्धी एड्भेन्टवादको सामूहिक संरचनाभित्र कहिले प्रवेश गर्‍यो भन्ने कुरा पहिचान गर्छ। “इस्राएलका घरानाका पुरनियाहरू”ले “अँध्यारोमा,” आफ्ना “चित्रकारीका” “कोठाहरूमा” जे गरे, त्यसले तिनीहरूको हृदयका “विचारहरूको प्रत्येक कल्पना निरन्तर दुष्ट मात्र थियो” भन्ने कुरा चिन्हित गर्छ। सिस्टर ह्वाइट स्पष्ट हुनुहुन्छ कि यरूशलेमको विनाशले संसारको अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र नूहको युगको जलप्रलयको साक्षीले पनि संसारको अन्त्यलाई नै प्रतिनिधित्व गर्दछ। अन्तिम दिनहरूमा सत्यद्वारा पवित्र हुन अस्वीकार गर्नेहरूलाई आत्मवादले आच्छादित गर्छ, जसरी इजकिएल अध्याय आठको दोस्रो घृणित कुराद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

इजकिएलको दोस्रो घृणित कार्यले १८८८ मा आएको विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र दोस्रो पुस्ताको प्रतीक बन्छ; तर यसभन्दा बढेर, १८८८—र त्यसले प्रतिनिधित्व गर्ने, वा जसद्वारा त्यो प्रतिनिधित्व गरिएको छ, ती सबै—सेप्टेम्बर ११, २००१ मा पुनरावृत्त भयो। सिस्टर ह्वाइटले विशेष रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ कि १८८८ मा प्रकाश १८ को शक्तिशाली स्वर्गदूत अवतरित भयो, र यसकारण यो इतिहासले त्यो समयलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ जब परमेश्वरको एक स्पर्शद्वारा न्यु योर्क सहरका महान् भवनहरू भत्काइने थिए, र प्रकाश १८, पद १ देखि ३ सम्म, पूरा गरिनु थियो।

सन् १८८८ को इतिहासले सेप्टेम्बर ११, २००१ मा आइपुगेको पछिल्ला वर्षाको सन्देशको अस्वीकृतिको उदाहरण प्रदान गर्‍यो। १८८८ लाओडिकीया-सम्बन्धी एडभेन्टवादको दोस्रो पुस्ताको प्रतीक हो, जुन इजकिएलको दोस्रो घृणित कर्मद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र त्यसभित्रको इतिहासले इजकिएलका सत्तरी एल्डरहरूद्वारा पूर्वछायांकित गरिएको विद्रोहलाई पहिचान गराउँछ। तिनीहरूको विद्रोहले आत्मवादलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो, र नोआको समयमा परीक्षणकालको प्याला पूर्ण हुँदै गएको अवस्थासँग समानान्तर थियो। सन्देशको अस्वीकृतिले नेतृत्वरूपी पक्षद्वारा पछिल्ला वर्षाको सन्देशको अस्वीकृतिलाई दृष्टान्तित गर्‍यो, जुन इस्लामको तेस्रो धिक्कारको आगमनलाई चिन्हित गर्नका लागि थियो।

१८८८ मा सन्देशलाई अस्वीकार गर्ने नेतृत्वले सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ मा इस्लामको सन्देशको अस्वीकृतिलाई पूर्वछायारूपमा जनायो, तर परमेश्वरले आफ्नो न्यायको एक अंशस्वरूप ती अगुवाहरूले साक्षी हुने शक्ति-प्रकटीकरण उत्पन्न गर्ने अभिप्राय राख्नुहुन्छ। पछिल्ला वर्षाको शक्तिको प्रकटीकरण छाप लगाइने अवधिको अन्त्यमा हुन्छ। यो सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ मा आरम्भ भयो, तर प्रकाश अध्याय ११ का साढे तीन दिनको अन्त्यमा, जब “ठूलो भूकम्प” आइपुग्छ, तब यो आफ्नो चरमबिन्दुमा पुग्छ।

१८८८ को सन्देश लाओदिकियाको सन्देश थियो, जो पहिले चुनिएका तर त्यस समयमा त्यागिँदै गइरहेका मानिसहरूका निम्ति अन्तिम आह्वान थियो।

१८८८ को सन्देशले त्यस सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसले पहिचान गरायो कि जब ११ सेप्टेम्बर, २००१ मा न्युयोर्क सहरका विशाल भवनहरू ढालिए, तब लाओडिसियाली मण्डलीलाई सोझो साक्षी दिइनु पर्ने थियो; र त्यो सोझो साक्षी तेस्रो हायको इस्लामसम्बन्धी सन्देश हो, जसमा, जब धर्मबाट पतित भएका मानिसहरूमाथि सास फुकिन्छ, तिनीहरूलाई एउटा शक्तिशाली सेनाको रूपमा जीवित पार्ने सामर्थ्य हुन्छ।

१८८८ ले एडभेन्टवादको दोस्रो पुस्ताको आरम्भलाई चिह्नित गर्दछ, तर यसले अन्तिम दिनहरूसँग मेल खाने भविष्यवाणीको एउटा रेखा पनि प्रस्तुत गर्दछ। सेप्टेम्बर ११, २००१ मा, पृथ्वीका पशुमाथि इस्लामको आक्रमण भविष्यवाणीको परिपूर्ति हो भनेर स्वीकार गर्ने छनोट गरेका मानिसहरूलाई परमेश्वरले पुराना मार्गहरूतर्फ फर्काइदिनुभयो। परमेश्वरका जनहरू विलियम मिलरका रत्नहरूतर्फ फर्कनु आवश्यक थियो र ती आधारभूत सत्यहरूमा शिक्षित हुनु आवश्यक थियो, जसमा पहिलो र दोस्रो हायको परिपूर्ति समावेश थियो, जसले फलस्वरूप त्यही समयमा तेस्रो हायको आगमनलाई स्थापित गर्‍यो। एक पटक ती मानिसहरू ती पुराना मार्गहरूतर्फ फर्केपछि, उनीहरूलाई हबक्कूकका दुई पाटीहरूको पवित्रता देख्नतर्फ डोर्‍याइयो।

१८६३ मा हबक्कूकका दुई तख्ताहरू—जो मिलरका रत्नहरू हुन् र एड्भेन्टवादका आधारहरू पनि हुन्—विरुद्ध भएको विद्रोहले त्यस्तो विद्रोहको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्‍यो, जुन सेप्टेम्बर ११, २००१ मा पुनः दोहोरियो; किनकि फेरि एकपटक लाओदिकीया एड्भेन्टवादको नेतृत्वलाई मिलरका रत्नहरूलाई समर्थन गर्ने, वा तिनलाई अस्वीकार गर्ने अवसर दिइयो। इजकिएल आठमा प्रतिनिधित्व गरिएका एड्भेन्टवादका सबै चार पुस्ताहरूले पनि सेप्टेम्बर ११, २००१ मा भएको लाओदिकीया एड्भेन्टवादको विद्रोहलाई नै प्रतिनिधित्व गरिरहेका छन्।

हामी अर्को लेखमा लाओडिकीयन एडभेन्टवादको दोस्रो पुस्तालाई अझै पहिचान गर्दै जानेछौँ।