दानिएलको पुस्तक - एकानब्बे नम्बर

पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनमा खोलेर प्रकट गरिएको ज्ञान दानियलको पुस्तकमा रहेको उलै नदीको दर्शनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। त्यस दर्शनले दानियलका अध्याय सात, आठ र नौलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनमा खोलेर प्रकट गरिएको ज्ञान हिद्देकेल नदीको दर्शनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जसले अध्याय दस, एघार र बाह्रलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। यी दुई आन्दोलनहरूबीचका सम्बन्धहरू प्रशस्त छन्। १८६३ को विद्रोहदेखि १९८९ मा अन्तको समयसम्मका एक सय छब्बीस वर्षद्वारा यी दुई आन्दोलनहरू एकसाथ जोडिएका छन्।

अन्तका दुवै समयहरूमा, प्रत्येक आन्दोलनमा, लेवीयव्यवस्था २६ का “सात समयहरू” ले चिन्हित गरिएको छ। अन्यजातीयता र त्यसपछि पोपवादले पवित्रस्थान र सेनालाई सन् १७९८ मा अन्तको समय नआउञ्जेलसम्म कुल्चिरहे। सन् १८६३ को विद्रोहदेखि सन् १९८९ सम्म, इजकिएल अध्याय ८ का चार घिनलाग्दा कुराहरूले प्रतिनिधित्व गरेझैँ एउटा आत्मिक कुल्चाइ हुने गरेको थियो।

पहिलो क्रोधको अन्त्यदेखि सन् 1844 मा अन्तिम क्रोधको अन्त्यसम्मका छयालिस वर्ष—जस अवधिमा ख्रीष्टले एउटा आत्मिक मन्दिर खडा गर्नुभएको थियो, जसमा उहाँ सन् 1844 को अक्टोबर 22 मा अकस्मात् प्रवेश गर्नुभयो—सन् 1989 मा भएको समयको अन्त्यदेखि निकटै आउँदै गरेको आइतबारको व्यवस्थासम्मको समयसँग समानान्तर छ; त्यस बेला ख्रीष्टले फेरि एकपटक एउटा आत्मिक मन्दिर खडा गरिरहनुभएको हुनुहुन्छ, जसमा उहाँ प्रकाश अध्याय एघारको महान् भूकम्पको घडीमा अकस्मात् आउनुहुनेछ।

जब तेस्रो स्वर्गदूत 1844 मा आइपुग्यो, तब करारका दूत लेवीका सन्तानहरूलाई शुद्ध पार्न अकस्मात् प्रकट हुनुभयो; तर 1863 सम्म आइपुग्दा, ती अविश्वासी लेवीहरूले एलियाद्वारा दिइएको मोशाको सन्देशलाई अस्वीकार गरे र उजाडस्थानमा भड्कँदै हिँड्न फर्किए। त्यस परीक्षा-प्रक्रियामा “निर्माण गर्नेहरू” ले अन्ततः “सात समय” को “कुनेढुङ्गा” लाई अस्वीकार गर्नेछन्, र त्यसपछि फिलाडेल्फियाको आन्दोलनबाट लाओडिसियाको मण्डलीतर्फ संक्रमण गर्नेछन्। अन्तिम दिनहरूमा, जब करारका दूत चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा आफ्ना मन्दिरमा अकस्मात् आउनुहुन्छ, उहाँले आफ्ना अरू बथानलाई बोलाउन विश्वासी लेवीहरूलाई प्रयोग गर्नुहुनेछ। अन्तिम दिनहरूका विश्वासीहरू लाओडिसियाको “मण्डली” बाट फिलाडेल्फियाको “आन्दोलन” तर्फ संक्रमण गरिसकेका हुनेछन्।

पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनले किङ जेम्स बाइबल प्रकाशित भएको दुई सय बीस वर्षपछि आफ्नो औपचारिक सन्देश प्रकाशित गर्‍यो, र तेस्रो स्वर्गदूतको आन्दोलनले स्वतन्त्रताको घोषणापत्र प्रकाशित भएको दुई सय बीस वर्षपछि आफ्नो औपचारिक सन्देश प्रकाशित गर्‍यो। दुवै आन्दोलनको औपचारिक सन्देश इस्लामसम्बन्धी एउटा भविष्यवाणीको परिपूर्तिद्वारा सामर्थ्यवान् बनाइयो, जसलाई एक स्वर्गदूतको अवतरणले चिह्नित गरेको थियो। त्यस स्वर्गदूतको आगमनले हबकूक अध्याय दुईको “वादविवाद” को आरम्भलाई पहिचान गरायो, र हबकूकका पाटीहरूको प्रकाशनतर्फ डोर्‍यायो।

हबक्कूकका पट्टिकाहरूले प्रतिनिधित्व गरेको सामर्थ्ययुक्त सन्देशले एउटा निराशातर्फ डोर्‍यायो, जसले एउटा ढिलाइको समय आरम्भ गरायो, जसले मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशतर्फ डोर्‍यायो, र अन्ततः मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशको परिपूर्तिसँग समाप्त भयो। यी दुई आन्दोलनहरूबीच विद्यमान समानताहरू हेर्न रोज्नेहरूका लागि निर्णायक प्रमाण हुन् कि मिलेराइट इतिहासका सबै तत्त्वहरू एक लाख चवालीस हजारको इतिहाससँग सम्बद्ध छन् र त्यही इतिहासमा पुनरावृत्त हुन्छन्। पछिल्लो वर्षाको समयावधि मिलेराइट आन्दोलनमा पूर्वछायित गरिएको छ, र यसको परिपूर्ति Future for America को आन्दोलनमा हुन्छ। प्रेरणाले बारम्बार सुन्न इच्छुकहरूलाई जानकारी गराउँछ कि केवल पछिल्लो वर्षालाई चिन्न सक्नेहरूले मात्र यसलाई प्राप्त गर्नेछन्।

पछिल्लो वर्षाको अवधि, आन्दोलन, र सन्देश—यी सबै मिलेराइटहरूको इतिहासमा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, र “recognize” भन्ने शब्दले तपाईंले पहिले नै देखिसकेको कुरालाई पुनः देख्नु भन्ने अर्थ जनाउँछ। पछिल्लो वर्षाको अवधि, आन्दोलन, र सन्देशलाई देख्ने एकमात्र उपाय भनेको यो मिलेराइट इतिहासमा चित्रित गरिएको छ भन्ने कुरा पहिचान गर्नु हो। यो अन्य पवित्र सुधार आन्दोलनहरूमा पनि चित्रित गरिएको छ। मिलेराइट आन्दोलन एउटा प्रारम्भिक आन्दोलन थियो, जसले एउटा अन्तिम आन्दोलनको प्रतिनिधित्व गर्दछ; त्यसकारण यसमा अघिल्ला सुधार आन्दोलनहरूभन्दा धेरै प्रत्यक्ष सन्दर्भहरू छन्। यसमा Alpha and Omega को छाप पनि छ, जसले सधैँ कुनै कुराको अन्तलाई त्यसै कुराको प्रारम्भद्वारा चित्रित गर्नुहुन्छ।

मिलेराइट आन्दोलनमा जगहरू स्थापित गरिए, र केन्द्रीय स्तम्भ दानिएल अध्याय आठका पद तेह्र र चौध थिए। मलाई थाहा छ कि सिस्टर ह्वाइटले पद चौधलाई केन्द्रीय स्तम्भ र जगको रूपमा चिनाउनुभएको छ, तर वास्तविकता यो हो कि पद चौध पद तेह्रको प्रश्नको उत्तर हो। उत्तरलाई उत्पन्न गराउने प्रश्नलाई नबुझी कुनै पनि उत्तर रिक्त हुन्छ। पद तेह्रले कुल्चीमिल्ची पारिने दर्शनलाई पहिचान गर्दछ, जुन उजाड पार्ने दुई शक्तिहरूद्वारा सम्पन्न हुन्छ, र पद चौध ख्रीष्टले कुल्चीमिल्ची पारिएका पवित्रस्थान र सेनालाई पुनर्स्थापित गर्नुहुने दर्शन हो। यी दुई दर्शन प्रसङ्गद्वारा, व्याकरणद्वारा, र अद्भुत गणनाकर्ता पाल्मोनीद्वारा प्रत्यक्ष रूपमा जोडिएका छन्।

विलियम मिलरलाई आधारभूत सत्यहरू पहिचान गर्न प्रयोग गरियो, जुन दानिय्येल अध्याय आठ, पद तेह्र र चौध हुन्। उनले पत्ता लगाएको पहिलो रत्न “सात समय” थियो, जसले पद तेह्रको कुल्चेर दबाइने अवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्छ; अनि उनले आफ्ना सम्पूर्ण भविष्यवाणीय संरचना निर्माण गरेको ढाँचा पद तेह्रमा प्रतिनिधित्व गरिएको “उजाड पार्ने दुई शक्तिहरू” को रूपरेखा थियो। मिलरले ठीकसँग पहिचान गरे कि पद तेह्रको “दैनिक” उजाडपन मूर्तिपूजकता थियो, र उजाड पार्ने शक्तिको अपराध पापत्व थियो। यस अर्थमा, मिलरको रूपरेखाको नै “आधार”, अनि आधार तथा केन्द्रीय स्तम्भको पनि “आधार”, यही बुझाइ थियो कि अध्याय आठको “दैनिक” ले मूर्तिपूजकतालाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो। मिलरवादी इतिहासबाट ज्ञानको वृद्धिको आधार यही थियो कि दानिय्येल अध्याय आठको “दैनिक” मूर्तिपूजकता थियो, र प्रेरणाले सावधानीपूर्वक यसरी पहिचान गर्‍यो कि “न्यायको घडीको पुकार दिनेहरूसँग दैनिकको सही दृष्टिकोण थियो।”

सन् १९८९ मा अन्त्यकालमा “ज्ञानको वृद्धि” का रूपमा प्रस्तुत गरिएको ज्योतिको आधार पनि “नित्य” नै हो। यो केवल अर्को एक ईश्वरीय समानान्तरता हो। दानियल अध्याय ११ का अन्तिम छ पदहरूमा प्रस्तुत गरिएको ज्ञानको वृद्धिलाई चिन्नका लागि एलेन ह्वाइटका लेखनहरूको प्रयोग आवश्यक हुन्छ। आफ्ना लेखनहरूमा उहाँले दानियल अध्याय ११ को पद ३१ को इतिहास दानियल अध्याय ११ का अन्तिम पदहरूमा पुनः दोहोरिनेछ भन्ने कुरा पहिचान गर्नुहुन्छ। त्यो प्रेरित सङ्केतबिना पद ३१ को समानान्तर इतिहासलाई पद ४० र ४१ सँग सम्बन्धित गरी बुझ्नु धेरै कठिन कार्य हुनेथियो।

दानियलको पुस्तकमा रहेको “दैनिक” ले मूर्तिपूजक धर्मलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ र यो मिलेराइटहरूको लागि आधारको आधार हो, तथा यो एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलनको सन्देशको पनि आधार हो। यही त्यो सत्य पनि हो जसलाई लाओदिकीया अद्वैतवादी तेस्रो पुस्तामा प्रवेश गराइएको एउटा “झूट” द्वारा जानाजानी त्रुटिमा परिणत गरियो; त्यो तेस्रो पुस्ता इजकिएल अध्याय आठमा “तम्मूजका निम्ति स्त्रीहरू रोइरहेका” तेस्रो घृणित कुराद्वारा प्रतीकित गरिएको थियो, र पर्गामसको तेस्रो मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सम्झौताद्वारा पनि।

“दैनिक”-को भूमिकालाई पछिल्लो वर्षाको समयमा एउटा मुद्दाका रूपमा मार्गदर्शन गर्ने दैवी निर्देशन नितान्त अचम्मलाग्दो छ, र मानवीय निर्माणको सम्भावनाभन्दा परको छ। लाओडिसियाली एडभेन्टवादको चौथो पुस्तालाई सूर्यको सामु दण्डवत् गर्दै चित्रित गरिएको छ, जसद्वारा पशुको छापलाई स्वीकार गरिएको प्रतिनिधित्व हुन्छ। सिस्टर ह्वाइटले त्यो छाप ग्रहण गर्नु भनेको पशुकै जस्तै मनस्थितिमा पुग्नु हो भनी पहिचान गर्नुहुन्छ, र प्रतिख्रीष्टको अर्थबारे भ्रममा पर्नेहरू अन्ततः पापको मानिसको पक्षमा उभिन पुग्नेछन् भनी बताउनुहुन्छ। यी सबै कुरा इजकिएल अध्याय आठमा यरूशलेमका प्राचीन पुरुषहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्।

तेस्रो र चौथो पुस्तासम्म परमेश्वरले उहाँलाई घृणा गर्नेहरूलाई न्याय गर्नुहुन्छ, र त्यो न्याय त्यही समयमा कार्यान्वित हुन्छ जब अर्को वर्गले परमेश्वरको अनुमोदनको छाप प्राप्त गरिरहेको हुन्छ। धर्मशास्त्रको ठीक त्यही खण्ड, जसले विलियम मिलरलाई दानिय्येलको पुस्तकमा “नित्य” भनी प्रतिनिधित्व गरिएको शक्ति मूर्तिपूजक रोम नै हो भन्ने चिन्न आवश्यक प्रकाश प्रदान गरेको थियो, एजकिएलको आठौँ अध्यायमा प्राचीन पुरुषहरूले जसको सामु निहुरिन्छन्, उसै पापको मानिसको सबैभन्दा प्रत्यक्ष पहिचान हो। उक्त अध्यायले दोस्रो उजाड पार्ने शक्तिको रूपमा पोपलाई पहिचान गराउँछ, साथै पहिलो उजाड पार्ने शक्तिको मूर्तिपूजकतालाई पनि पहिचान गराउँछ। र उक्त खण्डको विषय भएको सत्यता भनेको मूर्तिपूजक रोमको भूमिका हो, जो 2 थेस्सलोनिकीमा 538 सम्म पापासत्तालाई सिंहासनमा आरोहण गर्नबाट रोकिराख्ने शक्ति हो।

“दैनिक” भन्ने सत्य, जो मिलरको आधारशिला-सत्य थियो र जसले उनलाई पवित्रस्थान र सेनालाई कुल्चीमिल्ची गर्ने दुई उजाड पार्ने शक्तिहरूमा आधारित भविष्यवाणीको रूपरेखा प्रस्तुत गर्न सक्षम बनायो, त्यही सत्य हो जसलाई पावलले अस्वीकार गरिएको सत्यको रूपमा पहिचान गर्छन्, र जुन सत्यलाई अन्तिम दिनहरूमा प्रेम नगर्नेहरूमाथि बलियो भ्रम आउँछ। समानान्तर इतिहासहरूसँगको सहमतिमा, त्यही एउटै सत्य, अर्थात् त्यो आधारशिला-सत्यले, अन्तिम दिनहरूमा अन्तिम त्रिविध-संघबारे भविष्यवाणीको रूपरेखा प्रस्तुत गर्न Future for America लाई सक्षम बनायो।

त्यति मात्र होइन, तर त्यो आधारभूत सत्य, जो दुवै समानान्तर इतिहासहरूको आधारभूत सत्य हो, “झूट” मा परिणत गरियो, जुन फेरि त्यस आधारशिला-जस्तो त्रुटि र पावलको प्रबल भ्रान्ति बन्छ, किनकि त्यो झूटा उत्तरवर्षाको “शान्ति र सुरक्षा” सन्देशको रूपरेखाको निम्ति हो, जुन तिनी मानिसहरूले घोषणा गर्नेछन् जसले फेरि कहिल्यै आफ्नो स्वर उठाउनेछैनन् र परमेश्वरका जनहरूलाई तिनीहरूका अपराधहरू देखाउनेछैनन्। “द डेली” ले पहिलो र तेस्रो स्वर्गदूत दुवैको आन्दोलनको आधारलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र जब लाओडिसियाका विद्रोहीहरूले यसको अर्थलाई उल्ट्याए, अर्थात् शैतानी प्रतीकलाई ख्रीष्टको प्रतीकको रूपमा पहिचान गरे, तब त्यो झूटा प्रतीक झूटा उत्तरवर्षाको नक्कली सन्देशको जग बन्यो।

सबै अगमवक्ताहरूले अन्तिम दिनहरूको विषयमा बोलेका छन्, र “नित्य” को अर्थलाई उल्ट्याउनका निम्ति प्रकट रूपमा झूट बोल्नु अक्षम्य पापको परिभाषासँग अत्यन्त नजिकबाट मिल्ने अनुकरण हो। कसैलाई सधैंका लागि नष्ट ठहर गर्नु मानिसहरूले अन्य मानिसहरूप्रति गर्न सक्ने क्षमता वा नैतिक अधिकारभन्दा बाहिरको कुरा हो, तर यहाँ पहिचान गरिँदै गरेको कुरा त्यो होइन।

यशैयाहमा ती व्यक्तिहरू जसले सबै कुरा उल्ट्याउँछन्, जो यशैयाहले अन्यत्र अन्धकारलाई ज्योति वा ज्योतिलाई अन्धकार भन्नु भनेर चिनाउनुभएको कुराकै अर्को अभिव्यक्ति मात्र हो, उनीहरूलाई प्राचीन पुरुषहरूका रूपमा चिनाइएको छ, जब तिनीहरूको अन्तिम न्याय यरूशलेममाथि शासन गर्नेहरूका रूपमा प्रतिरूपित भइरहेको हुन्छ।

परमेश्वरको ध्वज (एक लाख चौवालीस हजार) चाँडै आउन लागेको आइतबारको व्यवस्थाको समयमा ध्वजका रूपमा उठाइन्छ, जुन बेला “परमप्रभुको क्रोध उहाँका प्रजामाथि दन्किन्छ”, र उहाँले “उहाँहरूको विरुद्ध आफ्नो हात फैलाउनुहुन्छ”, र “तिनीहरूलाई प्रहार गर्नुहुन्छ”, र “तिनीहरूका लासहरू सडकहरूको बीचमा च्यातिनेछन्।” सडकहरूको बीच भनेको यरूशलेमका सडकहरू हुन्, जब इजकिएल अध्याय नौका विनाशकारी स्वर्गदूतहरूलाई यसरी निस्कन आज्ञा गरिन्छ: “...र प्रहार गर; तिमीहरूको आँखाले दया नगरोस्, न त तिमीहरूले कृपा गर; वृद्ध र जवान, दुवै कन्याहरू, साना बालबालिका, र स्त्रीहरूलाई पूर्णतः मार; तर जसको माथि चिन्ह छ, त्यस्तो कुनै मानिसको नजिक नजाऊ; र मेरो पवित्रस्थानबाट आरम्भ गर। तब तिनीहरूले मन्दिरको सामु रहेका वृद्ध पुरुषहरूबाट आरम्भ गरे।” इजकिएलका “वृद्ध पुरुषहरू”, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले प्रजाका संरक्षकहरू हुनुपर्नेहरू हुन् भनी बताउनुहुन्छ, यशैया अध्याय अठ्ठाइस र उनन्तीसका “एफ्राइमका मतवालाहरू” नै हुन्, जसले “सबै कुरा उल्ट्याउँछन्।”

पाँचौँ अध्यायमा तिनीहरू ती हुन् जो “दाखमद्य पिउनमा पराक्रमी, र मदिरा मिसाउनमा बलवान् मानिसहरू: जसले घूसको लागि दुष्टलाई धर्मी ठहराउँछन्।” पुस्तक *Questions on Doctrine* को प्रकाशनसँगै, ती प्राचीन पुरुषहरूले धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादको कटोराबाट पिए, र औचित्य ठहराउने त्यो झूटा सुसमाचार प्रस्तुत गरे जसले दाबी गर्छ कि मानिसहरू पवित्र ठहरिन सक्दैनन्, कि ख्रीष्ट हाम्रो प्रतिस्थापक हुनुहुन्छ, तर हाम्रो उदाहरण हुनुहुन्न। यसो गरेर, त्यस पुस्तकले दुष्टलाई धर्मी ठहरायो, धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादका पतित मण्डलीहरूबीच स्वीकार गरिनु भन्ने पुरस्कारको लागि। यो खण्डले तिनीहरूको अन्तिम न्यायलाई संकेत गरिरहेको छ, र त्यस न्यायको कारण यो हो कि तिनीहरूले “इस्राएलका पवित्र परमेश्वरको वचनलाई तुच्छ ठाने।” तिनीहरूले यो काम “दैनिक” सम्बन्धी त्यस समझलाई अस्वीकार गरेर गरे, जुन न्यायको घडीको पुकार दिनेहरूद्वारा प्रस्तुत गरिएको थियो, र धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादको कटोराबाट पिएर।

उक्त खण्डमा तिनीहरूले मीठोलाई तीतो, र तीतोलाई मीठो बनाइदिन्छन्। स्वर्गदूत अवतरण गर्नुहुँदा उहाँको हातमा भएको सन्देश मीठो हुन्छ, तर त्यस सन्देशको निष्कर्ष तीतो हुन्छ। तिनीहरू तर्क गर्छन् कि स्वर्गदूत अवतरण गर्नुहुँदा आरम्भ हुने साँचो पछिल्लो वर्षाको सन्देश तीतो हुन्छ, र अन्त्यमा तिनीहरूले शान्ति र सुरक्षा सम्बन्धी एउटा मीठो झूटा सन्देशलाई पहिचान गर्छन्, किनकि तिनीहरूले कुराहरूलाई उल्टो-पुल्टो पार्न आफूलाई रोक्न सक्दैनन्।

यो पाप चित्रित गरिएको प्रसङ्ग तिनीहरूको सामूहिक परीक्षाकालको समाप्तिमा अवस्थित छ। त्यसकारण, तिनीहरूले मूर्तिपूजाको शैतानी कार्यलाई ख्रीष्टको कार्य भनेर पहिचान गरेको कार्य अक्षम्य पापसँगको एक भविष्यवाणीगत समानान्तर हो भन्ने देख्नु उपयुक्त हुन्छ; अक्षम्य पाप भनेको पवित्र आत्माको कार्यलाई शैतानको कार्य भनेर पहिचान गर्नु हो। “झूट” लाई एडभेन्टवादको तेस्रो पुस्ताभित्र स्थापना गर्नुले तिनीहरूको झूटा पछिल्लो वर्षाको सन्देशको आधारभूत तर्क प्रदान गर्‍यो, र अन्ततः तिनीहरूमाथि प्रबल भ्रम ल्याउँछ। मिलरले “द डेली” को सही अर्थ बुझ्न पुगेको ठीक त्यही प्रसङ्गमा तिनीहरू परास्त भएका रूपमा चित्रित गरिएका छन्।

भविष्यवक्ताहरूले अघिल्ला कुनै पनि पवित्र इतिहासभन्दा अन्त्यका दिनहरूका विषयमा बढी बोल्छन्, र यो कुरा यस खण्डको हकमा पनि सत्य छ। मिलरको ज्ञानवृद्धिको आधारशिला, १९८९ मा आएको ज्ञानवृद्धिको पनि आधारशिला हो, किनकि “दैनिक” सँग सम्बन्धित भविष्यसूचक इतिहासको सही बुझाइले दानिएल ११ का चालीसौँ र एकचालीसौँ पदहरूको इतिहासलाई वर्णन गर्दछ। यसको अर्थ के हो भने, यदि भविष्यवाणीको विद्यार्थीले मूर्तिपूजावादको भूमिका र पापल रोमसँग यसको भविष्यसूचक सम्बन्धलाई बुझ्दैन भने, त्यस विद्यार्थीले पहिले पापतन्त्रको उदयलाई रोक्ने कार्य, र त्यसपछि पापतन्त्रलाई पृथ्वीको सिंहासनमा स्थापना गर्ने कार्य, मूर्तिपूजावादद्वारा सम्पन्न भयो भन्ने कुरा चिन्न सक्नेछैन; र त्यो कार्यले प्रकाश १३ को पृथ्वीको पशुको भूमिकालाई प्रतीकात्मक रूपमा देखाउँछ, जसले प्रारम्भमा पापतन्त्रलाई रोक्दछ, तर पछि परिवर्तन भई त्यसलाई पृथ्वीको सिंहासनमा स्थापना गर्दछ। प्रकाश १३ को पृथ्वीको पशुको भूमिका अमेरिकाका लागि भविष्यको रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

हामी हाम्रो अर्को लेखमा हिद्देकेल नदीको ज्योतिको मुहर खोलिने विषयमाथिको विचारलाई निरन्तरता दिनेछौं।