दानिएलको पुस्तक - चौरानब्बेवौँ संख्या

विलियम मिलरले प्रयोग गर्नुभएको भविष्यवाणीसम्बन्धी ढाँचा मूर्तिपूजक रोमका दुई उजाड पार्ने शक्तिहरू र त्यसपछि पोपीय रोमको संरचना थियो। फ्युचर फर अमेरिका ले प्रयोग गरेको भविष्यवाणीसम्बन्धी ढाँचा भने मूर्तिपूजक रोमका तीन उजाड पार्ने शक्तिहरू, त्यसपछि पोपीय रोम, र त्यसपछि धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादको संरचना हो। रोमका ती तीन प्रकटीकरणहरू अजिङ्गर, पशु, र झूटा अगमवक्ताका ती तीन उजाड पार्ने शक्तिहरू नै हुन्। सन् 1989 मा अन्त्यको समयमा खोलिएको दानियल अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरूको ज्योतिविरुद्ध ल्याइएको प्रतिरोधद्वारा त्यो ढाँचा ठूलो अंशमा पहिचान गरिएको थियो।

रोमका पहिलो दुई प्रकटिहरूले आधुनिक रोमको भविष्यसूचक संरचनालाई पहिचान गराउँछन्, जो रोमको तेस्रो र अन्तिम प्रकटिरूप हो। आधुनिक रोमले अन्तिम दिनहरूको अन्तिम त्रिगुण उत्पीडनकारी शक्तिको संरचनालाई पहिचान गराउँछ। यससँग निकट रूपमा सम्बन्धित, तर स्पष्ट रूपमा भिन्न, बाबेलका तीन प्रकटिहरू हुन्। पहिलो निम्रोदको बाबेल थियो। दोस्रो नबूकदनेसर र बेलशस्सरको बाबेल थियो। ती दुई भविष्यसूचक साक्षीहरूले मिलेर आधुनिक बाबेलका भविष्यसूचक विशेषताहरूलाई पहिचान गराउँछन्। यद्यपि एक स्तरमा आधुनिक रोम र आधुनिक बाबेल एउटै सत्ता हुन्, बाबेलका तीन प्रकटिहरूले बाबेलको अन्तिम पतन र पापको मानिसको अहङ्कारलाई पहिचान गराइरहेका छन्।

बाइबलको भविष्यवाणीमा बाबेलको पतन एउटा विशाल र विशिष्ट विषय हो, जसरी रोमका पोपको अहंकार पनि हो। प्रकाशको पुस्तकको अध्याय सत्रमा, सात अन्तिम विपत्तिहरू उँडेल्ने स्वर्गदूतहरूमध्ये एक बाबेलमाथिको न्यायलाई विशेष रूपमा पहिचान गराउन आउँछ, जुन उनको पतनको अर्को अभिव्यक्ति हो।

स्वर्गदूतको कार्य यूहन्नालाई त्यस स्त्रीको न्याय देखाउनु हो, जसको निधारमा “MYSTERY BABYLON” लेखिएको छ।

अन्तिम दिनहरूमा आफूले विधर्मी ठहराएकाहरूलाई सताउनका लागि पोपतन्त्रले प्रयोग गर्ने भूराजनीतिक संयन्त्रलाई “निन्दात्मक नामहरूले भरिएको, सात वटा शिर र दस वटा सिङ भएको एउटा रातो रङ्गको पशु” द्वारा प्रतीकित गरिएको छ। त्यो स्त्री पशुमाथि सवार भएको तथ्यले देखाउँछ कि, घोडामाथि सवारले घोडालाई नियन्त्रण गरेझैँ, उसले त्यस पशुमाथि नियन्त्रण राखेकी छ।

“सात शिर र दस सिङ भएको किरमिजी रङ्गको पशु” आधुनिक रोम हो, र यसले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका विश्वासयोग्यहरूलाई सताउँदा स्त्रीले प्रयोग गर्ने भूराजनीतिक संरचनालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। स्त्री आधुनिक बाबेल हो, त्यो महान् सहर जसले व्यभिचार गर्दछ र पृथ्वीका राजाहरू माथि शासन गर्छ। उत्पत्ति अध्याय एघारमा बाबेलद्वारा, र दानियल अध्याय चार र पाँचमा बाबेलद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका बाबेलका पहिलो दुई प्रकट रूपहरूले अन्तिम दिनहरूमा आधुनिक बाबेलको घमण्ड र पतनको वर्णन गर्छन्। प्रकाश अध्याय सत्रमा न्याय गरिएकी स्त्री आधुनिक बाबेल हो, र उसले शासन गर्ने पशु आधुनिक रोम हो। उसले राजाहरूसित व्यभिचार गरेकी छे, र सँगै तिनीहरू एउटै शरीर भएका छन्।

यद्यपि तिनीहरू एकै हुन्, तथापि आधुनिक रोम र आधुनिक बेबिलोनका केही भविष्यवाणीसम्बन्धी तत्त्वहरू परमेश्वरको वचनमा पृथक् गरिएका छन्। बाबेल र बेबिलोनका दुई साक्षीद्वारा स्थापित आधुनिक बेबिलोनको कथा उसको घमण्ड र उसको अन्तिम पतनको विषयमा हो। दानिएल अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरूमा उत्तरका राजालाई पोपसत्ताको प्रतिनिधित्व गर्न प्रयोग गरिएको छ। रोमका पोप शैतानका पृथ्वीस्थ प्रतिनिधि हुन्।

शैतानले परमेश्वर हुन चाहन्थ्यो, र उसको अभिलाषा परमेश्वरका राजनीतिक तथा धार्मिक सिंहासनहरू अधीनमा लिनु थियो।

शैतानले आफ्नो सिंहासन (जुन राजकीय शासनको प्रतीक हो) “परमेश्वरका ताराहरूमाथि” उचाल्न चाह्यो। परमेश्वरका ताराहरू स्वर्गदूतहरू हुन्, र तिनले परमेश्वरको शासनको संरचनालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। शैतानले “सभाको पर्वतमाथि, उत्तरतर्फका छेउहरूमा” पनि बस्न चाह्यो। सभा मण्डली हो, र त्यो यरूशलेममा अवस्थित छ, जुन उत्तरतर्फका छेउहरूमा छ। “उत्तरतर्फका छेउहरूमा” सिंहासनमा बस्नु भनेको उत्तरको राजा हुनु हो। ख्रीष्ट उत्तरका साँचो राजा हुनुहुन्छ, जो परमेश्वरको शासनमाथि पनि राजा हुनुहुन्छ। शैतानले “सर्वोच्चजस्तै हुन” चाह्यो।

शैतानको सांसारिक प्रतिनिधि रोमका बिशप (पोप) हुन्। दानियल ११ का अन्तिम छ पदहरूमा रोमका पोपको अन्तिम उदय र पतन चित्रित गरिएको छ, र त्यहाँ पोपलाई उत्तरका राजाको रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। उनी क्याथोलिक चर्चका प्रमुख हुन्, र “क्याथोलिक” शब्दको अर्थ सार्वभौमिक हुन्छ। ख्रीष्टका दुई सिंहासनहरू (राजनीतिक र धार्मिक) को नक्कल गर्न शैतानले अन्तिम दिनहरूमा ख्रीष्टको रूप धारण गर्ने आफ्नो कार्य आरम्भ गर्दा विश्वव्यापी धार्मिक प्रणाली होस् भन्ने उद्देश्यले क्याथोलिक चर्चको स्थापना गर्‍यो।

साँचो उत्तरतर्फका राजाले आसन ग्रहण गर्नुहुने अधिकारका दुई सिंहासनहरूको नक्कल गर्ने उद्देश्यले शैतानले एउटा विश्वव्यापी धार्मिक व्यवस्था र साथै एउटा विश्वव्यापी राजनीतिक संरचना निर्माण गर्‍यो। प्रकाशको पुस्तक अध्याय सत्रका ती दस राजाहरू, जससँग त्यस वेश्याले अन्तिम दिनहरूमा व्यभिचार गर्छे र जसमाथि उसले शासन गर्छे, तिनले सात टाउका र दस सीङ्ग भएको त्यस पशुलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसामाथि आफ्नो निधारमा BABYLON लेखिएकी त्यस स्त्रीले शासन गर्छे। अध्याय सत्रमा ती दस राजाहरूले “त्यस वेश्यालाई घृणा गर्नेछन्, र त्यसलाई उजाड र नाङ्गो पारिदिनेछन्, र त्यसको मासु खानेछन्, र त्यसलाई आगोले जलाइदिनेछन्।” यसरी, उसको न्याय चित्रित गरिएको छ। बेबिलोनका तीन प्रकटीकरणहरूले बेबिलोनको अन्तिम पतनलाई पहिचान गरिरहेका छन्। रोमका तीन प्रकटीकरणहरूले उसले शासन गर्ने राजनीतिक संरचनालाई पहिचान गरिरहेका छन्।

प्रकाशको पुस्तकको चौधौँ अध्यायका तीन स्वर्गदूतका सन्देशहरूले आधुनिक बेबिलोनको अन्तिम पतनलाई सम्बोधन गर्छन्, जसरी दानियलको पुस्तकको एघारौँ अध्याय, चवालीस र पैंतालीस पदहरूले पनि गर्छन्। त्यसको अन्तिम पतनको उल्लेख प्रकाशको पुस्तकको सत्रौँ अध्यायमा गरिएको छ, तर अझ विशेष रूपमा यसको विवरण अठारौँ अध्यायमा दिइएको छ। दानियल एघारमा आधुनिक बेबिलोनको अन्तिम पतनको चित्रण, चौधौँ अध्यायका तीन स्वर्गदूतहरूको दृष्टान्तसहित, र सत्रौँ तथा अठारौँ अध्यायहरूमा दिइएको अन्तिम पतनको वर्णन, पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति मिलाउँदै, एकसाथ ल्याइनु पर्नेछ। दानियल एघारमा, आधुनिक बेबिलोनको अन्तिम पतन त्यसले कुनै सहायता नपाउँदा घट्ने कुराको रूपमा चिन्हित गरिएको छ।

अर्को पदमा मिखाएल उठ्नुहुन्छ र मानवको कृपाकाल समाप्त हुन्छ। पद यसरी आरम्भ हुन्छ, “र त्यस समयमा।” जब आधुनिक बेबिलोन पतन हुन्छ, मानवको कृपाकाल समाप्त हुन्छ, र त्यो एक्लै मर्छ। तेस्रो स्वर्गदूतले कृपाकालको समाप्तिलाई चिनाउँछ, किनकि त्यसले संसार दुई वर्गका मानिसहरूमा विभाजित भइसकेको छ भनी पहिचान गराउँछ—एकातिर ती, जसले पशुको छाप पाएका छन्, र अर्कातिर ती, जसले परमेश्वरको छाप पाएका छन्। त्यस समयमा, परमेश्वरको क्रोध आधुनिक बेबिलोनमाथि, र त्यसको अधिकारको छाप स्वीकार गरेका सबैमाथि, खन्याइन्छ।

प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायमा, महान् वेश्याको न्यायलाई क्रमशः अघि बढ्ने न्यायको रूपमा चित्रण गरिएको छ, जो चाँडै आउन लागेको आइतवारसम्बन्धी व्यवस्थाबाट आरम्भ हुन्छ, जब दोस्रो स्वरले परमेश्वरका अन्य बगाललाई बाबेलबाट बाहिर बोलाउँछ। एक्काइसौँ पदसम्म आइपुग्दा, अनुग्रह-अवधिको अन्त्यलाई चिन्हित गरिएको छ; यसरी यसले संयुक्त राज्य अमेरिकामा चाँडै आउन लागेको आइतवारसम्बन्धी व्यवस्थादेखि माइकल उठेर खडा नहुन्जेलसम्मको एक समयावधिलाई संकेत गर्दछ, जुन अवधि आधुनिक बाबेलमाथिको न्याय, महान् सतावटको समयमा, कार्यान्वित गरिन्छ।

ढुङ्गाको तल फालिनु, बाजागाजा बजाउनेहरू र कामदारहरूका स्वरहरू चुप पारिनु, बत्ती निभाइनु, दुलही र दुलाहाका आवाजहरू मौन पारिनु—यी सबै पुरानो नियमबाट लिइएका अभिव्यक्तिहरू हुन्, जसले अनुग्रहको अवसरको समाप्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

जब दानिएल अध्याय ११ लाई भविष्यवाणीगत रूपमा प्रकाशको पुस्तकका अध्याय १३ र १४ माथि राखिन्छ, र त्यसपछि ती दुई खण्डलाई प्रकाशको पुस्तकका अध्याय १७ र १८ माथि राखिन्छ, तब हामी भविष्यवाणीका तीन रेखाहरू भेट्टाउँछौँ, जसले अन्य सत्यहरूमध्ये आधुनिक बाबेलको अन्तिम पतनलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ती तीनवटै रेखाले संसारलाई आर्मागेडोनतर्फ डोर्‍याउने त्रैगुणिक शक्तिहरूमध्ये प्रत्येकलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। दानिएल अध्याय ११ ले त्यस पशु (पोपतन्त्र) लाई पहिचान गराउँछ। प्रकाशको पुस्तकका अध्याय १३ र १४ ले उही इतिहास प्रस्तुत गर्छन्, तर झूटा अगमवक्ता (संयुक्त राज्य अमेरिका) को दृष्टिकोणबाट। प्रकाशको पुस्तकका अध्याय १७ र १८ ले उही भविष्यवाणीगत रेखालाई पहिचान गराउँछन्, तर त्यहाँ प्रस्तुत इतिहास अजिङ्गर (संयुक्त राष्ट्रसंघ) माथि केन्द्रित छ।

तीनै रेखाहरू १७९८ मा अन्तको समयदेखि सुरु हुन्छन्। दानिय्येल अध्याय ११ को पद ४० “अनि अन्तको समयमा” भन्ने शब्दहरूले सुरु हुन्छ। पदको प्रारम्भमा उल्लिखित “अन्तको समय” १७९८ हो, र जब त्यो पद १९८९ मा पूरा भयो, त्यतिबेला पनि त्यो “अन्तको समय” नै थियो; किनकि जब येशू कुनै महत्त्वपूर्ण तथ्यमा आफ्नो छाप राख्न चाहनुहुन्छ, उहाँले अन्तलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्त दिनुहुन्छ। सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि प्रकाशको पुस्तकको अध्याय १३ पनि १७९८ मै सुरु हुन्छ।

दानिय्येल ११ को चालीसौँ पदमा सन् १७९८ मा आरम्भ हुने भविष्यवाणीको रेखा, मिखाएल उठी खडा हुनुहुने बेला मानवको अनुग्रह-अवधि समाप्त नहुन्जेल निरन्तर चलिरहन्छ। सन् १७९८ मा आरम्भ हुने भविष्यवाणीको यही रेखा—“जब पापसत्ता, आफ्नो शक्ति खोसिएकी, सतावट गर्नबाट विरत हुन बाध्य पारिई”—त्यहाँबाट सुरु भई, पापल अधिकारको “छाप” स्वीकार गरेका मानिसहरूमाथि परमेश्वरको क्रोध खन्याइएपछि अन्त्य हुन्छ। प्रकाश अध्याय १७ मा, जब स्वर्गदूत यूहन्नाकहाँ पापल वेश्याको न्याय देखाउन आउँछ, तब यूहन्नालाई “उजाडस्थान” को एकदम अन्त्यसम्म लगिन्छ, जसले सन् ५३८ देखि १७९८ सम्मको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। आत्मिक रूपमा सन् १७९८ मा स्थापित गरिएर, यूहन्नाले आधुनिक बाबेलको न्यायको अभिलेख गर्छन्, जुन प्रकाश १८ को दोस्रो स्वरबाट आरम्भ हुन्छ; त्यसले पापसत्ताले आफ्नो अनुग्रह-अवधिको कचौरा भरिसकेको छ भनी घोषणा गर्दछ, र त्यसपछि उसको न्याय अनुग्रह-अवधि बन्द नहुन्जेल जारी रहन्छ, जब चक्कीको ढुङ्गा समुद्रमा फालिन्छ।

पङ्क्ति माथि पङ्क्ति, यी तीन पङ्क्तिहरूले आधुनिक रोमका राजाहरूसँग व्यभिचार गरेकी आधुनिक बाबेलको अन्तिम पतनलाई चिनाउँछन्। दानिएल अध्याय एघार उत्तरका राजाका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको पोपसत्ताको साक्षी हो। प्रकाश अध्याय तेह्र र चौध झूटा अगमवक्ताका साक्षी हुन्, र अध्याय सत्र र अठारले अजिङ्गर (दस राजाहरू) को भूमिकाको साक्षी दिन्छन्। Future for America ले प्रयोग गर्ने भविष्यवाणीसम्बन्धी रूपरेखा संसारलाई आरमागेदोनतर्फ डोर्‍याउने तीन शक्तिहरूमाथि आधारित छ।

बाबेल र बाबिलोनका ती दुई साक्षीहरूले आधुनिक बाबिलोनका भविष्यसूचक विशेषताहरू पहिचान गराउँछन्। ती दुई साक्षीहरूले एक पापीय अगुवाको अहंकारको विषयमा बोल्छन्, जसले आफूलाई ख्रीष्टियन भएको दाबी गर्दछ, परमेश्वरको मन्दिरमा बस्छ, र आफूलाई नै परमेश्वर भनी घोषणा गर्दछ। ती दुई साक्षीहरूले उसको अन्तिम पतनलाई पनि पहिचान गराउँछन्। बाबिलोनका तीन प्रकट रूपहरूमा प्रस्तुत गरिएको पोपको आत्मोन्नति र अन्तिम पतन नै भविष्यसूचक इतिहासको दर्शनलाई स्थापित गर्ने कुरा हो।

हामी अर्को लेखमा बाबेलका तीन प्रकट रूपहरूको हाम्रो विचारलाई निरन्तरता दिनेछौँ।