अगमवाणीको आत्मा: ढिलाइको समय र मध्यरातको पुकार

हाम्रो पछिल्लो प्रस्तुतिमा यो प्रश्न उठ्यो कि यदि १८४४ मार्च २२ पहिलो महिनाको पहिलो दिन हो भने, १८४४ अक्टोबर २२ कसरी सातौँ महिनाको दशौँ दिन हुन सक्छ। १८४४ को मार्चमा मिलरवादीहरूले १८४३ को अन्त्य हो भनी आफूहरूले बुझेको कुरालाई गलत ठाने। त्यस निराशापछि तिनीहरूले समयको बाइबलीय गणनालाई पुनः परीक्षण गरे। यसको व्याख्या Gerhard Damsteegt को पुस्तक Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission मा, विशेष गरी पृष्ठ ८९ र ९२ मा, गरिएको छ। जब तिनीहरूले १८४३ समाप्त भएको छ भनी विश्वास गरे, तब तिनीहरूले समयसम्बन्धी आफ्नो बुझाइका दुई पक्षको पुनर्मूल्याङ्कन गरे: १८४३ बाट १८४४ मा हुने परिवर्तन, र वर्षहरूको आरम्भ तथा अन्त्य सूचित गर्ने दिनहरू, ताकि तिनीहरूले सातौँ महिनाको दशौँ दिनको गणना गर्न सकून्।

म प्रायः यस कुरामा जोड दिन्छु कि मार्च २२ देखि अक्टोबर २२ सम्म सात महिना हुन्छ। म यो सातौँ महिना आन्दोलन हो भनेर सुझाव दिइरहेको छैन, तर यो चासोयोग्य छ कि मिलेराइटहरूले मार्च २२ लाई महत्त्वपूर्ण ठानेका थिए, र यो एउटा उपयोगी मानसिक संकेत हो—सात महिना पछाडि जाँदा तपाईं अक्टोबर २२ मा पुग्नुहुन्छ। यो तथ्यगत कुरा हो।

निराशा र ढिलाइको समय कुनै समय-भविष्यवाणीका परिपूर्तिहरू थिएनन्, बरु मिलेराइटहरूका गलत बुझाइको परिणाम थिए। तिनीहरूको गलत बुझाइले नै ढिलाइको समय र निराशालाई पूरा गर्‍यो; ढिलाइको समय कुनै निश्चित बिन्दुमा आरम्भ हुनेछ भनी बताउने कुनै विशिष्ट भविष्यवाणी थिएन। 1843 मार्च 22, 1844 मा बितिसकेको थियो भन्ने तिनीहरूको विश्वासले निराशा उत्पन्न गरायो।

डाम्स्टीग्ट भन्छन्:

हामीले हिजो पढ्यौं कि मिलर त्यस मितिको प्रतीक्षामा थिए। अधिकांश मिलरवादीहरू त्यही मितितर्फ हेरिरहेका थिए, र तिनीहरूका विरोधीहरूलाई समेत यसको जानकारी थियो र मिलरवादीहरू झूटा हुन् भन्ने प्रमाणको रूपमा त्यसको प्रतीक्षा गरिरहेका थिए। यही नै प्रचलित बुझाइ थियो। त्यो मिति बितिसकेपछि, तिनीहरूले समयसम्बन्धी भविष्यवाणीहरूको अझ नजिकबाट अनुसन्धान गर्न थाले, जसले तिनीहरूलाई २२ अक्टोबर, १८४४ सम्म पुर्‍यायो। यसले हिजो उठेको प्रश्नका लागि एउटा सन्दर्भबिन्दु प्रदान गर्दछ।

आज, म ढिलाइको समयलाई अझ विस्तारपूर्वक विचार गर्न चाहन्छु। यो महत्त्वपूर्ण छ, किनकि हामी एलेन ह्वाइटको पहिलो दर्शनसँग सम्बन्धित विषयमा व्यवहार गरिरहेका छौँ, जहाँ उनी भन्छिन् कि स्वर्गतर्फ जाने मार्गको आरम्भमा रहेको उज्यालो प्रकाश मध्यरातको पुकार थियो, र यदि तिमीहरूले त्यस प्रकाशलाई इन्कार गर्यौ भने, तिमीहरू स्वर्गतर्फ जाने मार्गबाट खस्छौ। म यो प्रमाणित गर्न खोज्दैछु कि उनको दर्शनमा रहेको मध्यरातको पुकारले दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको सम्पूर्ण इतिहासलाई समेटेको छ।

व्यक्तिगत रूपमा, म यसो भन्नमा कुनै समस्या देख्दिनँ कि त्यस दर्शनमा रहेको मध्यरात्रिको पुकार, जो बाटोको आरम्भमा अवस्थित छ र सम्पूर्ण मार्गभरि प्रकाश फैलाउँछ, ले 1840 देखि 1844 सम्मका मिलरवादीहरूको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यस इतिहासका गतिशील पक्षहरू ठीक प्रकारले बुझिनुपर्छ। मध्यरात्रिको पुकारको प्रत्यक्ष परिपूर्ति स्वयं अगस्त 12 देखि 17 सम्म भएको थियो, जब एक्सेटर शिविर-सभामा सन्देश प्रस्तुत गरियो, र त्यसपछि तिनीहरूले करिब दुई महिनासम्म—सेप्टेम्बर र अक्टोबर, अर्थात् दुई महिना र पाँच दिन—त्यो सन्देश बोके। अक्टोबर 22 भन्दा पहिले, तिनीहरू प्रभुको पुनरागमनको तयारी गर्दै थिए। यो दुई-महिने अवधि मध्यरात्रिको पुकारको इतिहास हो। तथापि, यस अवधिमा प्रवेश गराउने चरणहरूलाई नबुझीकन तपाईंले यस अवधिलाई बुझ्न सक्नुहुन्न। मेरो लागि, अझ विशेष रूपमा भन्नुपर्दा, मध्यरात्रिको पुकार भनेको ढिलाइको समयको इतिहास हो, जो अक्टोबर 22, 1844 सम्म निरन्तर रहन्छ।

यो 1840 देखि 1844 सम्मको इतिहास हो। अगमवाणीको आत्मामा यस्ता धेरै अंशहरू छन् जहाँ सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई सन्देशहरू कहाँ अवस्थित छन् भनेर जान्न आवश्यक छ भनी बताउनुहुन्छ। जब तपाईं सन्देशहरूलाई अवस्थित गर्न थाल्नुहुन्छ, तब तपाईंले महसुस गर्नुहुन्छ कि सबै सन्देशहरू समयको एउटा निश्चित बिन्दुमा आइपुग्छन् र त्यसपछि शक्ति-संपन्न बनाइन्छन्।

पहिलो स्वर्गदूत सन् १७९८ मा अन्तको समयमा आए, जब दानिय्येलको पुस्तकको छाप खोलियो र ज्ञानमा वृद्धि भयो। पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश सन् १८४० अगस्ट ११ मा सामर्थ्यवान् बनाइयो, जब वर्ष-दिन सिद्धान्त सम्पूर्ण संसारका लागि पुष्टि गरियो, जसले प्रकाश १० को स्वर्गदूतलाई तल ल्यायो, र त्यसले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिएको कुराको प्रतीक जनाउँछ।

दोस्रो स्वर्गदूत सन् 1842 को जून महिनामा आयो। हामीले हिजो पढ्यौँ कि सन् 1842 को जूनमा, श्री मिलरले कास्को स्ट्रिट चर्चमा आफ्ना प्रस्तुतिहरूको दोस्रो श्रृङ्खला दिए। थोरै अपवादहरू बाहेक, प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूले आफ्ना ढोकाहरू बन्द गरे। यसरी, सन् 1842 को जूनमा दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश आयो, किनकि जब कुनै प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको विरुद्धमा आफ्नो ढोका बन्द गर्छ, तब त्यो बेबिलोनको भाग बन्छ। दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश बेबिलोनबाट बाहिर निस्कने आह्वान हो। यो क्रमिक छ।

बहिनी ह्वाइटले हामीलाई बताउनुहुन्छ कि प्रोटेस्टेन्टहरूले 1842 को जूनमै आफ्ना ढोकाहरू बन्द गर्न थाले तापनि, बाबेलबाट बाहिर निस्कने आह्वान—दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको विषयवस्तु—वास्तवमा 1844 को गर्मीयामसम्म आरम्भ भएको थिएन।

दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश सन् १८४२ को जुन महिनामा आइपुग्यो र एक्सेटर क्याम्प सभामा, अगस्त १२–१७, १८४४ को मध्यरातको पुकारको सन्देशद्वारा सामर्थ्यशाली बनाइयो।

तेस्रो स्वर्गदूत २२ अक्तोबर, १८४४ मा आयो, किनकि त्यस दिन अति पवित्र स्थानभित्र जाने बाटो खोलियो, जहाँ मानिसहरूले ख्रीष्ट अहिले अति पवित्र स्थानमा प्रधान पूजाहारी हुनुहुन्छ भन्ने कुरा बुझ्न सक्छन्। त्यहाँ वाचाको सन्दूक चिनिन्छ, र त्यस सन्दूकभित्र दश आज्ञाहरू छन्। जब सिस्टर ह्वाइटलाई अति पवित्र स्थानमा लगियो र उनले दश आज्ञाहरूलाई हेरिन्, तब उनले विश्रामदिनसम्बन्धी आज्ञा अरू सबैभन्दा माथि उज्यालो भएर चम्किरहेको देखिन्, जसले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशमा विश्रामदिनको महत्त्वलाई चिह्नित गरिरहेको थियो। यो विश्रामदिन वा आइतवारको विषयमा एउटा परीक्षा हुनेछ। २२ अक्तोबर, १८४४ मा तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको विषयवस्तु आयो।

यी तीनवटै सन्देशहरूको एउटा विशेषता यो हो कि पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश 1798 मा आइपुग्दा कसैले पनि त्यसलाई बुझेका थिएनन्। प्रभुले विलियम मिलरलाई पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशवाहकका रूपमा उठाउनुभयो, तर मिलरले त्यो सन्देश बुझ्न थाल्न 1818 सम्म—अर्थात् बीस वर्षपछि—कुर्नुपर्‍यो। सन्देश आइपुग्छ, तर परमेश्वरका जनहरूले त्यसलाई चिन्नु अघि समय लाग्छ, र त्यसपछि त्यो सामर्थ्ययुक्त हुन्छ।

दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश १८४२ को जुन महिनामा आयो, तर १८४२ मा कुनै पनि मिलेराइटहरूले प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूलाई बाबेल भन्न थालेनन्। तिनीहरूले त्यसलाई त्यतिबेला अझै चिनेका थिएनन्। १८४४ को ग्रीष्मऋतुसम्म मात्र तिनीहरूले त्यसलाई चिन्न थाले र मानिसहरूलाई मण्डलीहरूबाट बाहिर निस्कन आह्वान गर्न थाले। सन्देश पहिले आउँछ, त्यसपछि त्यो बुझिन्छ, अनि त्यसपछि त्यसलाई सामर्थ्य प्रदान गरिन्छ।

२२ अक्टोबर, १८४४ मा, जब हिराम एडसनले ख्रीष्ट पवित्र स्थानबाट परमपवित्र स्थानमा सर्नु भएको दर्शन पाए, तब तिनीहरूले ख्रीष्टको सेवकाइमा भएको परिवर्तनबारे केही प्रकाश पाए। तर २३ अक्टोबर, १८४४ मा, हिराम एडसन आइतबार नै पशुको छाप हो भन्ने विषयमा कुनै लेख लेख्न वा प्रवचन दिन तयार थिएनन्। तिनीहरूले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश त्यस समयावधिपछि मात्र बुझे।

तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश, जसरी सातौँ-दिनका एडभेन्टिस्टहरू जान्दछन्, प्रकाशितवाक्य १८ को चौथो स्वर्गदूत यससँग सम्मिलित हुँदा सामर्थ्यशाली हुन्छ। LiveStreaming मा वा पछि DVDs मार्फत यो हेर्नेहरूका लागि, ११ सेप्टेम्बर २००१ मा चौथो स्वर्गदूतले तेस्रोसँग सम्मिलित हुने समयको विषयमा तपाईंहरू तर्क गर्न चाहनुहुनेछ। यस बिन्दुमा, हामी त्यसबारे कुनै तर्क प्रस्तुत गरिरहेका छैनौँ, तर हामी त्यसलाई अस्वीकार पनि गरिरहेका छैनौँ: Twin Towers ढलेसँगै चौथो स्वर्गदूत तेस्रो स्वर्गदूतसँग सम्मिलित हुन्छ, र यहीँ तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश सामर्थ्यशाली बनाइन्छ।

तीनवटै स्वर्गदूतका सन्देशहरूमा यी विशेषताहरू छन्: तिनीहरू आइपुग्छन्, बुझिन्छन्, अनि त्यसपछि शक्तिसम्पन्न पारिन्छन्।

सन् १८४२ को जून महिनामा एउटा ढोका बन्द हुन थाल्यो, जुन प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको विरुद्ध आफ्ना ढोकाहरू बन्द गरेर चिन्हित गरियो। यस इतिहासको आरम्भमा हामी एउटा ढोका बन्द हुँदै गरेको देख्छौं, र यही इतिहासको अन्त्यमा—दोस्रो स्वर्गदूतको इतिहासको अन्त्यमा—ढोका फेरि बन्द हुन्छ, अर्थात् पवित्र स्थानतर्फको ढोका, दश कन्याको दृष्टान्तमा उल्लिखित ढोका।

यी दुई ढोका बन्दहरू चिन्हित गर्नु महत्त्वपूर्ण छ, विशेषगरी यदि तपाईं दुई मन्दिर-शुद्धीकरणहरूसँग व्यवहार गर्न लाग्नुभएको छ भने। ख्रीष्ट पृथ्वीमा हुनुहुँदा उहाँले मन्दिरलाई दुई पटक शुद्ध पार्नुभयो, र सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई बताउनुहुन्छ कि, मिलेराइटहरूको समयमा जस्तै, संसारको अन्त्यमा पनि दुईवटा मन्दिर-शुद्धीकरण हुनेछन्। मिलेराइटहरूको समयमा भएका मन्दिर-शुद्धीकरणहरू जून 1842 मा ढोका बन्द हुँदा—मन्दिरको पहिलो ढोका, अर्थात् प्रोटेस्टेन्टवाद—र दोस्रो मन्दिर-शुद्धीकरणमा, जब मिलेराइटहरूको मन्दिर-शुद्धीकरण समाप्त हुन्छ, चिन्हित गर्न सकिन्छ।

हामी विलम्बको समयलाई हेर्न जाँदैछौं। दोस्रो स्वर्गदूतको यस इतिहासमा, विलम्बको समय २२ मार्च, १८४४ मा आरम्भ हुन्छ, र यो दुई मन्दिर-शुद्धीकरणद्वारा सीमाङ्कित छ। यही नै दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश हो।

यो गिदोनको कथा पनि हो। गिदोनको कथामा दुईवटा शुद्धीकरणहरू थिए, जुन दुई मन्दिर-शुद्धीकरणहरू र दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशका प्रतीकहरूमध्ये एक हो।

आउनुहोस्, हाम्रो अध्ययन *Spiritual Gifts*, खण्ड १, पृष्ठ १९५, १९६ बाट लिइएको एउटा उद्धरणद्वारा प्रारम्भ गरौँ। हामी “ढिलाइको समय” लाई “Midnight Cry” सँगको यसको सम्बन्ध बुझ्नका लागि हेरिरहेका छौँ, किनकि हामी “Midnight Cry” को ज्योतिलाई अस्वीकार गर्न चाहँदैनौँ; यदि हामी त्यसो गर्छौँ भने, हामी तलको दुष्ट संसारतर्फ जाने मार्गबाट खस्छौँ।

स्वर्गबाट शक्तिशाली स्वर्गदूतलाई सहायता गर्न स्वर्गदूतहरू पठाइए, र मैले जताततैबाट निस्केजस्तो लाग्ने स्वरहरू सुनें, “हे मेरा मानिसहरू हो, त्यसबाट बाहिर निस्क, ताकि तिमीहरू उसका पापहरूका सहभागी नहोओ, र तिमीहरूले उसका विपत्तिहरू नपाओ; किनकि उसका पापहरू स्वर्गतिरै पुगेका छन्, र परमेश्वरले उसका अधर्महरू सम्झनुभएको छ। यो सन्देश तेस्रो सन्देशको एक थपजस्तो देखिन्थ्यो,”—अब, उनले प्रकाश 18:4 उद्धृत गरिन्, “हे मेरा मानिसहरू हो, त्यसबाट बाहिर निस्क, . . . ।” अनि उनी भन्छिन्, “यो सन्देश तेस्रो [स्वर्गदूतको] सन्देशमा एक थपजस्तो देखिन्थ्यो र 1844 मा मध्यरात्रिको पुकार दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशसँग जोडिएझैँ यससँग जोडियो।”

दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश सन् १८४२ को जुन महिनामा आउँछ, र मध्यरातको पुकार सन् १८४४ को अगस्टमा त्यससँग जोडिन्छ। यस सन्देशमाथि—बाबेलबाट बाहिर निस्कने आह्वानमाथि—पवित्र आत्माको यो उण्डेलाइ नै त्यो इतिहास हो, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले सेप्टेम्बर ११, २००१ को इतिहास वर्णन गर्न प्रयोग गर्नुहुन्छ, जब तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश चौथो स्वर्गदूतद्वारा संयुक्त हुन्छ। चौथो स्वर्गदूत भनेको त्यही समय हो, जब प्रकाश १८ को सामर्थी स्वर्गदूत अवतरण गर्छ।

“यो सन्देश तेस्रो सन्देशमा थपिएको जस्तो देखिन्थ्यो र १८४४ मा मध्यरातको पुकार दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशसँग जोडिएझैँ यससँग जोडिएको थियो। परमेश्वरको महिमा धैर्यवान्, प्रतीक्षारत सन्तहरूमाथि रह्यो,”—परमेश्वरको महिमा कस-माथि रह्यो? धैर्यवान्—के? प्रतीक्षारत। धैर्यवान्, प्रतीक्षारत सन्तहरू। ठीक छ? प्रतीक्षारत सन्तहरू; किनकि, हामी अहिले त्यस इतिहासमा छौँ जहाँ भविष्यवाणी भन्छ, “धन्य हो त्यो, जो पर्खन्छ, र १३३५ सम्म आइपुग्छ। दर्शन ढिलो लागे तापनि, त्यसको प्रतीक्षा गर।” पवित्र आत्माको उँडेलाइ प्राप्त गर्ने मानिसहरू ती प्रतीक्षारत सन्तहरू हुन्।

“परमेश्वरको महिमा धैर्यवान्, पर्खिरहेका सन्तहरूमा अवतरित भयो, र तिनीहरूले निडरतापूर्वक अन्तिम गम्भीर चेतावनी दिए, बाबेलको पतनको घोषणा गर्दै, र परमेश्वरका जनहरूलाई त्यसबाट बाहिर निस्कन आह्वान गर्दै; ताकि तिनीहरू त्यसको भयङ्कर विनाशबाट उम्कन सकून्।” — निःसन्देह, यो हाम्रो वर्तमान समयमै लागू हुन्छ; तर, हाम्रो वर्तमान समयमा भएका पर्खिरहेका सन्तहरू हामीले हेरिरहेका मिलेराइट इतिहासका पर्खिरहेका सन्तहरूद्वारा पूर्वचित्रित गरिएका छन्।

प्रतीक्षारत जनहरूमाथि खन्याइएको ज्योति सर्वत्र प्रवेश गर्‍यो, र मण्डलीहरूभित्र कुनै ज्योति पाएकाहरूले, जसले ती तीन सन्देशहरू नसुनेका र अस्वीकार नगरेका थिए, आह्वानको प्रत्युत्तर दिए र पतित मण्डलीहरूलाई त्यागे।” — यो “हे मेरा प्रजाजन हो, त्यसबाट बाहिर निस्क” यही हो! यसले हाम्रो युगमा, संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्था लागू भएपछि, बाबेलका मण्डलीहरूबाट बाहिर निस्कनेहरूका विषयमा बताउँछ। तिनीहरू नै पतित मण्डलीहरू, अर्थात् बाबेलका मण्डलीहरू हुन्।

“यी सन्देशहरू दिइएदेखि धेरै जना उत्तरदायित्वको उमेरमा पुगेका थिए, र ज्योति उनीहरूमाथि चम्कियो, अनि उनीहरूलाई जीवन वा मृत्यु छान्ने विशेषाधिकार प्रदान गरिएको थियो।” — अब उनी यसो भनिरहेकी छिन् कि आज प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूमा त्यस्ता मानिसहरू छन्, जो २२ अक्तोबर, १८४४ पछि उत्तरदायित्वको उमेरमा पुगेका छन्; र, यो सत्य हो। आज प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूमा भएका मानिसहरू मिलराइट इतिहासमा तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश आइपुगेको बेला जीवित थिएनन्। आफ्नो समयावधिमा प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूले गरेको अस्वीकारका लागि उनीहरू उत्तरदायी ठहरिँदैनन्, र यदि तपाईंले कहिल्यै ख्रीष्टको इतिहासले कसरी संसारको अन्त्यलाई दृष्टान्त दिन्छ भन्ने अध्ययन गर्नुहुन्छ भने, यो ध्यान दिनुपर्ने एक मुख्य बुँदा हो; किनकि, प्राविधिक तथा भविष्यवाणीगत अर्थमा, यरूशलेम AD34 मै नष्ट हुन सक्थ्यो, नष्ट हुनुपर्थ्यो।

दानियल ८ र दानियल ९ मा उल्लिखित २३०० वर्षमध्येकै यहूदीहरूका लागि ४९० वर्षको परीक्षात्मक समय अलग गरिएको थियो। ती ४९० वर्ष ईस्वी ३४ मा स्तिफनसलाई ढुंगाले हानेर मारिएको घटनासँग समाप्त भए। त्यस बिन्दुमा, भविष्यवाणीगत अर्थमा, यरूशलेम नष्ट हुनुपर्ने थियो, तर यो ७० सम्म नष्ट गरिएन। The Great Controversy मा सिस्टर ह्वाइटले त्यस इतिहासबारे यही कुरा भन्नुहुन्छ। उहाँ भन्नुहुन्छ कि ३४ भन्दा अघि ख्रीष्ट र चेलाहरूको सन्देश नसुनेका बालबालिका तथा अन्य मानिसहरू थिए, र परमेश्वरले आफ्नो कृपामा यरूशलेमको विनाश हुनुअघि उनीहरूलाई त्यो सन्देशसँग आमनेसामने गराइने समय दिनुभयो। उहाँले, ख्रीष्टले गर्नुभएझैँ, यरूशलेमको विनाशलाई संसारको अन्त्यको दृष्टान्तका रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ।

त्यो इतिहासले उनी बोलिरहेकी ठीक त्यही इतिहासको पूर्वछाया दिन्छ। जब संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्था आउँछ र सन्देश अन्ततः पतित चर्चहरूकहाँ पुग्छ, तब अहिले बाबेलमा रहेका परमेश्वरका सन्तानहरूलाई उनीहरूका चर्चहरूले वा उनका पुर्खाहरूले उन्नाइसौँ शताब्दीमा गरेको अस्वीकारको लागि उत्तरदायी ठहराइनेछैन।

यी दुई अनुच्छेदहरूमा, संसारको अन्त्यमा आउने सन्डे लअको समयमा हाम्रो इतिहासलाई उनले मिडनाइट क्राइको इतिहाससँग तुलना गरेको यो दोस्रो पटक हो। पहिलो पटक, उनले भन्छिन् कि प्रकाश १८ का सामर्थी स्वर्गदूत तेस्रो स्वर्गदूतसँग त्यसरी नै मिल्छन् जसरी मिडनाइट क्राइ दोस्रो स्वर्गदूतसँग मिलेको थियो। यद्यपि उनले सन्डे लअ संकटको इतिहासबारे सम्बोधन गरिरहेकी छन्, तैपनि उनी स्पष्ट रूपमा दोस्रो स्वर्गदूतको इतिहासलाई सन्दर्भबिन्दुको रूपमा प्रयोग गरिरहेकी छन्। ती समानान्तर इतिहासहरू हुन्।

बाबेलोनबाट बाहिर निस्कन गरिएको आह्वानको सन्दर्भमा—चाहे संसारको अन्त्यमा होस् वा दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशमा—लूत त्यस इतिहासको तथा सदोमको विनाशको एक प्रतीक हो।

यदि तपाईंले दानिएल ११ लाई ठीकरी बुझ्नुहुन्छ भने, पद ४१ मा उत्तरका राजा महिमामय देशमा प्रवेश गर्छन् र धेरै जना पराजित हुन्छन्, तर “यीचाहिँ उसको हातबाट बच्नेछन्, अर्थात् एदोम, मोआब, र अम्मोनका सन्तानहरूमध्ये प्रमुखहरू।” मोआब र अम्मोन लूतका दुई छोरीहरूका सन्तान हुन्। लूतको परिवारले आइतबारको व्यवस्था-संकटको समयमा पोपसत्ताको हातबाट बच्नेहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

सिस्टर ह्वाइटले यही प्रतीकवाद प्रयोग गर्नुहुन्छ। पतित चर्चहरूलाई लोटद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र बहुमूल्यजनहरूलाई विनाशका लागि ठहरिएका चर्चहरूबाट त्यसरी नै शीघ्र बाहिर निकालियो, जसरी लोटलाई सदोमको विनाश हुनुअघि त्यहाँबाट हतार-हतार बाहिर निकालिएको थियो। परमेश्वरका जनहरूलाई तिनीहरूमाथि प्रशस्त परिमाणमा ओर्लिएको उत्कृष्ट महिमाद्वारा सुसज्जित र बलियो पारियो, जसले तिनीहरूलाई परीक्षाको घडी सहन तयार पार्यो। जताततै धेरै स्वरहरू सुनिन्थे, यसो भन्दै, “यहाँ सन्तहरूको धैर्य छ; यहाँ तिनीहरू छन्, जसले परमेश्वरका आज्ञाहरू र येशूको विश्वास पालन गर्छन्।”

यद्यपि उनी संसारको अन्त्यमा बेबिलोनबाट बाहिर निस्कने आह्वानको विषयमा बोलिरहेकी छन्, त्यस आह्वानलाई वर्णन गर्न उनी मिलेराइट कालखण्डमा दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको इतिहास प्रयोग गर्छिन्। दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश बेबिलोनबाट बाहिर निस्कने आह्वान हो, र यो इतिहासले आइतवार व्यवस्थासम्बन्धी संकटको इतिहासको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ।

यस इतिहासको वर्णन गर्न एलेन ह्वाइटले प्रयोग गर्नुभएको बाइबलीय सन्दर्भहरूमध्ये एक सदोम र गमोरा को कथा हो। हामी उत्पत्ति 19:1–11 बाट पढ्नेछौँ, जुन लोतको कथाको एक अंश हो।

बहिनी व्हाइटले ख्रीष्टको समयमा र मिलेराइटहरूको समयमा क्रमशः अघि बढ्ने जाँचको प्रक्रियाबारे बोल्नुहुन्छ, जसले हाम्रो निम्ति पनि क्रमशः अघि बढ्ने जाँचको प्रक्रियालाई चित्रित गर्दछ। Early Writings, page 259 मा उहाँ यसो भन्नुहुन्छ:

Early Writings, 259 को उक्त अंशमा, जब ख्रीष्टको समयमा ढोका बन्द गरिन्छ, यहूदीहरू पूर्ण अन्धकार र अन्धोपनमा हुन्छन्।

दोस्रो स्वर्गदूतको मिलेराइट इतिहास लूतको इतिहास हो। दुई स्वर्गदूत सहरमा आउँछन् (जून १८४२), दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश आइपुग्छ, र लूतले तिनीहरूलाई रातभरि बस्न लगाउँछ (तारिइरहने समय)। एक न्याय हुन्छ, अनि त्यसपछि एउटा ढोका बन्द हुन्छ (अक्टोबर २२, १८४४)।

यसलाई समेट्नु अघि, हामी अर्को एउटा बाइबलीय इतिहासतर्फ हेर्नेछौँ, जहाँ एउटा ढिलाइको समय मिलेराइट इतिहाससँग समानान्तर रूपमा मेल खान्छ।

अर्को इतिहास मूसाले पवित्रस्थानको निर्माण र व्यवस्थासम्बन्धी निर्देशनहरू प्राप्त गरेको हो।

पर्वतमा चालीस दिनको बसाइमा तयारीका छ दिनहरू समावेश थिएनन्।

यस इतिहासको अवधिमा, मोशाले मन्दिर निर्माणसम्बन्धी निर्देशनहरू ग्रहण गर्न ४६ दिन बिताए; यो १७९८ देखि १८४४ सम्मका ती ४६ वर्षहरूसँग समानान्तर छ, जब प्रभुले मिलेराइट मन्दिर खडा गर्नुभयो; साथै यूहन्ना २:२० मा उल्लेख गरिएको हेरोदद्वारा मन्दिरको पुनर्निर्माणमा लागेको ४६ वर्षहरूसँग, र मानव मन्दिरका ४६ गुणसूत्रहरूसँग पनि। ती छ दिनहरूको अवधिमा, यहोशू मोशासँग थिए, र तिनीहरू दुवैले मन्ना खाए र पर्वतबाट तल झर्ने खोल्साबाट पानी पिए। यहोशू मोशासँग बादलभित्र प्रवेश गरेनन्, तर मोशाको फिर्तीको प्रतीक्षामा दैनिक खान्दै र पिउँदै बाहिरै रहे, जबकि मोशाले ती चालीस दिन उपवास बसे।

पहाडमा रहँदा मोशाले एउटा पवित्रस्थान निर्माण गर्नका लागि निर्देशन प्राप्त गरे, जसमा ईश्वरीय उपस्थिति विशेष रूपमा प्रकट हुनेथियो। “‘तिनीहरूले मेरो निम्ति एक पवित्रस्थान बनाऊन्; ताकि म तिनीहरूका बीचमा वास गरूँ’” (प्रस्थान 25:8), यही परमेश्वरको आज्ञा थियो।

यहीँ हामी पवित्रस्थानको निर्माणसँग सम्बन्धित ४६ संख्या भेट्टाउँछौँ।

हामी प्रस्थानको पुस्तकबाट पढ्नेछौँ र यस कथामा रहेको ढिलाइको समयलाई ध्यान दिनेछौँ, किनकि यसले ख्रीष्टको समयमा, मिलेराइटहरूको समयमा, र संसारको अन्त्यमा हुने ढिलाइको समयलाई पूर्वसूचित गर्दछ। ढिलाइको समयले यस्तो परिस्थिति उत्पन्न गर्दछ जसले मध्यरात्रिको पुकार घोषणा गरिन र दुई वर्गका आराधकहरू उत्पन्न हुन दिन्छ। ढिलाइको समयविना, त्यो इतिहासका गतिशील तत्त्वहरू प्रभुले मध्यरात्रिको पुकारमा पूरा गर्न चाहनुभएको कार्यका लागि स्थापित हुने थिएनन्। हामीले ढिलाइको समयले के प्रतिनिधित्व गर्दछ भन्ने कुरा बुझ्नैपर्छ।

यी ४६-दिने अवधि, यो प्रतीक्षाको समय, त्यही समय हो जब प्रभु एक जनसमूहसँग करारमा प्रवेश गर्दै हुनुहुन्छ।

के यस इतिहासमा प्रभुले मिलेराइटहरूसँग करारमा प्रवेश गर्नुभयो? हो।

के उहाँले ख्रीष्टको समयमा पेन्तेकोस्तको दिनमा ख्रीष्टियन मण्डलीसँग करार बाँध्नुभयो? हो।

यसरी, यो विलम्बको समय भनेको प्रभुले एक जातिसित करारमा प्रवेश गर्नुहुने मार्गचिन्हहरूमध्ये एक हो।

मोशाको इतिहासमा हामी एक प्रतीक्षाको समय देख्छौँ। यस समयमा ती दुई पट्टिकाले करारलाई प्रतीक गर्छन्, र प्रभु करारमा प्रवेश गर्दै हुनुहुन्छ तथा मन्दिर निर्माणको विषयमा मोशालाई निर्देशन दिँदै हुनुहुन्छ।

१७९८ देखि १८४४ सम्म, ती ४६ वर्षहरूमा, प्रभुले आधुनिक इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्न सकून् भनेर मिलेराइट मन्दिर उठाइरहनुभएको थियो।

हामीले भर्खरै मोशा र सत्तरी ज्येष्ठहरूको प्रतीक्षा-अवधिबारे पढेको कालखण्डलाई बाइबलीय इतिहासमा पेन्तेकोस्त भनिन्छ—निस्तार-चाडको पचास दिनपछि। प्रभुले इस्राएललाई पेन्तेकोस्तलाई सदासर्वदा स्मरण गर्न आदेश दिनुभयो। नयाँ नियममा, प्रारम्भिक ख्रीष्टियन मण्डलीको एउटा केन्द्रीय विषय पेन्तेकोस्त हो, जसले यही इतिहासको स्मरण गराउँछ। हामी ख्रीष्टको समयमा भएको पेन्तेकोस्तमा, मिलेराइटहरूको इतिहासमा, र संसारको अन्त्यमा पनि यी उही तत्त्वहरू दोहोरिनेछन् भन्ने पाउँछौँ।

आउनुहोस्, एम्माउस जाने बाटोको कथाको सन्दर्भमा लूका 24:44–52 बाट पिन्तेकुस्तलाई हेरौं।

लूकमा यसअघि, येशूसँग हिँडिरहेका ती दुई चेलाहरूले उहाँलाई तिनीहरूसँग बसिरहनुहोस् भनी आग्रह गर्छन्। बाइबलले ‘tarry’ भन्ने शब्द प्रयोग गर्छ। त्यहाँ एउटा बसिरहने समय चिन्हित गरिएको छ, तर हामी यही इतिहासमा एउटा भिन्न बसिरहने समयलाई चिन्हित गर्न चाहन्छौँ।

शक्ति प्राप्त गर्न यरूशलेममा पर्खिरहनुपर्ने आज्ञाद्वारा त्यो पर्खाइको समय चिह्नित गरिएको छ। यहीँ मिलेराइटहरूका लागि सन्देशको सामर्थ्यप्रदान सम्पन्न हुन्छ।

“तहर्नु” भनेको प्रतीक्षा गर्नु हो। “त्यो धन्य हो, जो प्रतीक्षा गर्दछ।” केका लागि? सामर्थ्य-प्रदानका लागि।

मध्यरातको पुकारको सशक्तीकरणलाई तपाईंले सही रूपमा बुझ्न सक्नुहुन्न, यदि तपाईंले त्यो ढिलाइको समयलाई नबुझ्नुहुने हो भने, जहाँ उनीहरूलाई त्यस शक्तिको लागि प्रतीक्षा गर्न आज्ञा गरिएको छ। यो त्यस कथाको एक अङ्ग हो। तपाईंको पछाडि स्थापित गरिएको ज्योति निरन्तर चम्किरहोस् भन्ने हो भने, तपाईंले सम्पूर्ण इतिहास बुझ्नै पर्छ।

तपाईंले यो कहाँ जाँदैछ भन्ने कुरा अझै नदेख्नुभएको हुन सक्छ, तर भोलि यो स्पष्ट हुनेछ।

तीन अगमवाणीहरूले मिलेराइटहरूलाई यस्तो गलत धारणा तर्फ डोर्‍याए, जसले गर्दा ढिलाइको समय र पहिलो निराशा उत्पन्न भयो। यी अगमवाणीहरू उही तीन हुन्, जसका लागि विलियम मिलरले आफूलाई आरम्भबिन्दु प्रदान गरिएको थियो भनेका थिए: 1335, 2520, र 2300 दिन।

यदि तपाईंले बुझ्नुहुन्छ कि ढिलाइको समय मध्यरात्रिको पुकारको एक विशिष्ट अवयव हो, भने तपाईंले सोध्नैपर्छ कि ढिलाइको समय केबाट उत्पन्न भयो। यो यिनै तीन समयसम्बन्धी भविष्यवाणीहरूबाट उत्पन्न भएको थियो: 1335, 2520, र 2300।

यदि तपाईं 2520 र 1335 को भविष्यवाणीलाई अस्वीकार गर्नुहुन्छ भने, तपाईं मध्यरातको पुकारलाई इन्कार गर्दै हुनुहुन्छ र तलको दुष्ट संसारतर्फ जाने बाटोबाट खस्नुहुन्छ।

यही तर्फ हामी यी सबै कुरासँग अघि बढिरहेका छौँ।

तिनीहरू पर्खिरहन्छन्, किनकि तिनीहरूले माथिबाट आउने शक्तिको प्रतीक्षा गर्नुपर्ने हुन्छ, र मिलेराइट इतिहासमा त्यो शक्ति मध्यरातको पुकार थियो।

बेथानी यरूशलेमको एक उपनगर हो, सहरबाट करिब डेढ माइल बाहिर अवस्थित। येशूको समयमा मानिसहरू सबै ठाउँ पैदल हिँड्ने भएकाले यो उल्लेखनीय दूरी थियो।

बेथानीको अर्थ ‘गरीबहरूको घर’ हो।

येशूलाई रहन सबैभन्दा मन पर्ने स्थान बेथानी थियो, जहाँ लाजरस, मरियम, र मार्था बस्दथे।

यो ध्यान दिन योग्य छ कि बहिनी ह्वाइटले मध्यरात्रिको पुकारको वर्णन गर्न प्रयोग गर्नुभएको इतिहास विजयपूर्ण प्रवेशकै हो।

येशू विजयी प्रवेशका लागि यरूशलेममा प्रवेश गर्नु अघि, उहाँ गरिबहरूको घर बेथानियामा केही समय रहनुभयो। जसरी मध्यरात्रिको पुकारभन्दा अघि एक प्रतीक्षाको समय हुन्छ, त्यसरी नै विजयी प्रवेशभन्दा अघि पनि एक प्रतीक्षाको समय हुन्छ। ती समानान्तर इतिहासहरू हुन्, तर हामी अझै लूका 24:44-52 सँग सम्बन्धित छौं र यरूशलेममा प्रतीक्षा गर्दै र ठहरिइरहेका छौं।

अर्ली राइटिङ्स, पृष्ठ २४७ मा, मिलेराइट इतिहासको विषयमा बोल्दै, सिस्टर ह्वाइट यसो भन्नुहुन्छ:

मध्यरात्रिको पुकारको समयमा, मिलरवादीहरूको लागि पवित्रशास्त्रको समझ खोलियो।

“पहिलो निराशा” का निराश भएकाहरूले धर्मशास्त्रहरूबाट आफूहरू ढिलाइको समयमा छन् भन्ने कुरा देखे, र प्रभुको आगमन 1843 मा हुनेछ भनी भविष्यवाणी गर्न उनीहरूलाई प्रेरित गरेको त्यही प्रमाणले अब 1844 लाई प्रमाणित गर्‍यो।

प्रभुले तिनीहरूका लागि के गर्नुभयो? उहाँले तिनीहरूको समझ खोलिदिनुभयो। यो चेलाहरूको इतिहाससँग समानान्तर रहेको इतिहास हो।

याकूबको कथामा एक प्रतीक्षाको समय छ। यस प्रतीक्षाको समयले धेरै भविष्यवाणीसम्बन्धी सत्यहरूलाई प्रकाशमा ल्याउँछ, यद्यपि हामी तीमध्ये केहीलाई मात्र स्पर्श गर्नेछौं।

उत्पत्ति २८, पद १० देखि आरम्भ गरेर, याकूबको कथाले संसारको अन्त्यलाई पूर्वछायाँ दिन्छ भनी देखाउँछ। याकूबका छोराहरूले संसारको अन्त्यमा हुने १,४४,००० जनालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

याकूबका चार जना स्त्रीहरूबाट छोराहरू थिए—दुई पत्नीहरू, राहेल र लेआ, अनि दुई उपपत्नीहरू। आफ्ना पत्नीहरूका लागि उनले श्रम गर्नुपर्‍यो: लेआका लागि 2520 दिन र राहेलका लागि 2520 दिन। याकूबको कथामा हामी यी दुवै 2520 देख्छौं, जसले उत्तरी र दक्षिणी राज्यहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

याकूब मिलेराइट इतिहास तथा १,४४,००० जनको एक प्रतीक हो। उसको कथा संसारको अन्त्यमा हाम्रो लागि प्रकाश प्रदान गर्ने हुनुपर्छ।

प्रभु याकूबसँग करारमा प्रवेश गर्दै हुनुहुन्छ। जब प्रभु मोशा र इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुन्छ, त्यहाँ एक प्रतीक्षा-काल हुन्छ; जब उहाँ याकूबसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुन्छ, त्यहाँ एक प्रतीक्षा-काल हुन्छ; जब उहाँ मिलेराइट इतिहासमा आधुनिक इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुन्छ, त्यहाँ एक प्रतीक्षा-काल हुन्छ; र जब उहाँ पेन्टेकोस्टमा ख्रीष्टीय मण्डलीसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुन्छ, त्यहाँ एक प्रतीक्षा-काल हुन्छ।

यस कथामा, पर्खाइको अवधिमा, प्रभुले आफ्ना जनहरूका समझलाई आफ्नै वचनप्रति खोलिदिनुहुन्छ, जसको प्रतीक स्वर्गदूतहरू उक्लँदै र ओरालिँदै गरेको सिँढी हो—परमेश्वर र मानिसबीचको सञ्चारको प्रतीक।

मध्यरातको पुकारमा, मिलेरवादी कन्याहरू जागिरहेका छन् र परमेश्वरको घर बन्दैछन्। उहाँ तिनीहरूसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुन्छ, तिनीहरूलाई आधुनिक इस्राएल बनाउँदै।

“लूज” परिवर्तन गरिन्छ। १७९८ मा मिलेराइटहरू परमेश्वरका प्रजा थिएनन्। मिलेराइटहरूको इतिहास भनेको उहाँले तिनीहरूसँग करारमा प्रवेश गर्नुहुन्छ र तिनीहरूलाई आफ्नो प्रजा बनाउनुहुन्छ, “लूज” बाट “बेथेल” मा परिवर्तन गर्नुहुन्छ भन्ने इतिहास हो।

याकूबको भाकल करारमा प्रवेश गर्नु हो। उनले परमेश्वरसँग उनलाई बाटोमा—पुरानो मार्गहरूमा—राखिदिनुहोस् र खानका लागि रोटी दिनुहोस् भनी माग गर्छन्। मिलेराइटहरूले आफ्नै रोटी खानु छ र प्रोटेस्टेन्ट मूर्खतामा फर्कनु हुँदैन।

यदि हामी परमेश्वरले हामीलाई दिनुहुने रोटी खान निरन्तर रह्यौं भने, उहाँले हामीसँगको आफ्नो करार कायम राख्नुहुनेछ। याकूबको भाकलमा उल्लिखित रोटी र वस्त्रले सन् 1843 को चार्टमा रहेका सत्यहरूलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछन्, जसलाई एलन ह्वाइटले युगहरूको चट्टान—प्राचीन मार्गहरू र रोटी—भनेकी छन्।

जब उहाँले तिनहरूको समझ प्रतीक्षाको समयमा खोलिदिनुहुन्छ, तब उहाँले सिँढीमाथि स्वर्गदूतहरूलाई माथि र तल पठाएर त्यसो गर्नुहुन्छ।

यदि तपाईंले सत्य प्राप्त गर्नुभएको छ भने, त्यसलाई बाँड्ने जिम्मेवारी तपाईंमाथि छ। यदि तपाईंले आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नुहुन्छ भने, तपाईं नै सिँढी—सम्प्रेषणको माध्यम—बन्नुहुन्छ। हामी त्यसै माध्यम हुनका लागि बोलाइएका छौँ।

याकूबसँग एक प्रतिक्षाको समय छ; ऊ प्रतिक्षा गर्छ र सिँढीको सपना देख्छ, जसले प्रतिक्षाको समयमा प्रभुले आफ्ना जनहरूका निम्ति आफ्ना वचनको समझ खोलिदिनुहुन्छ भन्ने कुरालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। यस इतिहासमा, प्रभु आफ्ना जनहरूसित करारमा प्रवेश गर्दै हुनुहुन्छ, उनीहरूलाई लूजबाट निकालेर बेथेल—परमेश्वरको घर—बनाउँदै हुनुहुन्छ।

ख्रीष्ट हुनुहुने, भर्‍याङमा उक्लँदै र ओर्लँदै गरेका स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सञ्चारको माध्यम जकरियाहमा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ। सिस्टर ह्वाइटले यस विषयमा Review and Herald, July 20, 1897 मा टिप्पणी गर्नुहुन्छ, यद्यपि उहाँले फरक प्रतीक प्रयोग गर्नुहुन्छ।

“पवित्र प्राणीहरू” को हुन्? स्वर्गदूतहरू। “उहाँको सिंहासन वरिपरि रहेका पवित्र प्राणीहरूद्वारा प्रभुले पृथ्वीका बासिन्दाहरूसित निरन्तर सञ्चार कायम राख्नुहुन्छ।” त्यो नै सिँढी हो। केवल, यहाँ सिस्टर ह्वाइटले सिँढीलाई प्रतीकको रूपमा प्रयोग गर्न लाग्नुभएको छैन।

याकूबको कथामा हामीसँग मिलराइट इतिहासको कथा छ। त्यहाँ एक विलम्बको समय छ, र उसले स्वर्ग र पृथ्वीबीचको सञ्चारलाई प्रतिनिधित्व गर्ने भर्‍याङ देख्छ।

जकरियाले हामीलाई दुईवटा सुनौलो नलीहरूको विषयमा बताउँछन्। एउटा भर्‍याङका दुई मुख्य डन्डीहरू हुन्छन्, तर जकरियाले तिनलाई दुईवटा सुनौलो नलीहरू भन्छन्।

हामीले स्वर्गको सिँढीबाट तल ओर्लेर आउने सन्देशहरू ग्रहण गर्नुपर्छ र ती अरूहरूलाई सुनाउनुपर्छ। यदि हामीले त्यसो गर्यौं भने, हामी सिँढीको अंश बन्छौं, अर्थात् सञ्चार प्रक्रियाकै अंश बन्छौं।

बहिनी ह्वाइटले यसलाई दस कुँवारीहरूको दृष्टान्तसँग जोड्नुहुन्छ।

मिलरवादी इतिहासमा, तिनीहरूले दस कुँवारीहरूको दृष्टान्त पूरा गरिरहेका थिए। याकूबको ढिलाइको समय नै मत्ती २५ र हबकूक २ को ढिलाइको समय हो: “यद्यपि दर्शन ढिलो होस्, त्यसको प्रतीक्षा गर।”

याकूब र जकरियाको कथा एउटै ढिलाइको समय हो।

विलम्बको समयले, अन्य कुराहरूमध्ये, यो सूचित गर्दछ कि प्रभु आफ्ना अनुयायीहरूको परमेश्वरको वचनसम्बन्धी समझलाई बढाउन लाग्नुभएको छ। यदि तपाईंले त्यो पवित्र तेल ग्रहण गर्नुहुन्न भने, तपाईं एक मूर्ख कुमारी हुनुहुन्छ।

जब तपाईं यस इतिहासमा पुग्नुहुन्छ, जब ढोका बन्द हुन्छ र तपाईं एउटा मूर्ख कुमारी हुनुहुन्छ, सिस्टर ह्वाइट भन्नुहुन्छ, “अहिलेसम्म कहिल्यै नसुनिएका सबैभन्दा दुःखद शब्दहरू, ‘मैले तिमीलाई चिनेको थिइनँ।’”

तिमीहरू ढिलाइको समयलाई मध्यरातको पुकारबाट अलग गर्न सक्दैनौ। ढिलाइको समयले पवित्र आत्माको उण्ड्याइ उत्पन्न गर्छ, जसले मध्यरातको पुकारको समयमा परमेश्वरका जनहरूको वचनप्रतिको समझ खोलिदिन्छ र बुद्धिमान कुमारीहरूलाई मूर्ख कुमारीहरूबाट छुट्याउने तेल प्रदान गर्दछ।

त्यहाँ एक प्रतीक्षाको समय छ, जब ख्रीष्टले आफ्नो शिरोमणि कार्य—लाजरलाई जीवित उठाउने—सम्पादन गर्नुभयो।

येशूले यो सन्देश प्राप्त गर्नुभयो, “लाजर बिरामी छन्। आउनुहोस्, उहाँको हेरचाह गर्नुहोस्।” तर येशू तुरुन्तै जानुभएन।

बहिनी ह्वाइट भन्छिन् कि चेलाहरू यसैमा ठोकर खाए। उहाँले आफ्ना मित्रलाई किन सहायता गर्न जानुहुन्न, वा मसीहको रूपमा आफ्नो शक्ति किन प्रमाणित गर्नुहुन्न भनेर तिनीहरू अचम्म माने। तर उहाँ ढिलो गर्नुभयो।

उहाँले तिनीहरूलाई मृतकलाई जीवनमा ल्याउने सामर्थ्य आफूमा छ भन्ने अर्को एउटा प्रमाण दिन ढिलाइ गर्नुभयो। यो सर्वोच्च आश्चर्यकर्म—लाजरसलाई पुनर्जीवित गर्नु—उहाँको काम र उहाँको दिव्यत्वसम्बन्धी दाबीमाथि परमेश्वरको मोहर ठहरियो। मध्यरात्रिको पुकारमा, प्रभुले बुद्धिमान् कुँवारीहरूलाई उठाइरहनुभएको छ। यो मोहर लगाउने प्रक्रियाको एउटा दृष्टान्त हो। मिलेराइटहरू मोहरबन्द भइरहेका थिए, जसले 144,000 जनाको मोहरबन्दीको एउटा दृष्टान्त प्रस्तुत गर्‍यो। लाजरसको शिक्षा यो हो कि ख्रीष्टले अपराधहरू र पापहरूमा मरेको कसैलाई लिनुहुन्छ र उसलाई जीवन दिन सक्नुहुन्छ। लाजरसको प्रसंगमा, ख्रीष्टले मृत्युलाई निद्राको रूपमा परिभाषित गर्नुहुन्छ। तिनीहरू सबै निदाइरहेका छन्। उहाँ ढिलाइ गरिरहनुभएको छ। उहाँले लाजरसलाई पुनर्जीवित गर्नुहुनेछ, तिनीहरूलाई जीवनमा ल्याउँदै र तिनीहरूमाथि आफ्नो मोहर राख्दै। यही उहाँको सर्वोच्च आश्चर्यकर्म हो। हाम्रो इतिहासमा, जब उहाँले 144,000 जनालाई मोहर लगाउनुहुन्छ, उहाँले तिनीहरूलाई एउटा ध्वजचिह्नका रूपमा उठाउनुहुन्छ। जकरियाह भन्छन् कि त्यो ध्वजचिह्न मुकुटका रत्नहरूजस्तै हो। यही उहाँको मुकुटधारी कार्य हो।

मिलराइट इतिहासमा सत्यको उँडेलाइ र उद्घाटनसँगै, ढिलाइको समयले त्यस क्षणलाई चिन्हित गर्दछ जब प्रभुले सत्य प्रकट गर्नुहुन्छ। उक्लँदै र ओर्लँदै गरेका स्वर्गदूतहरूसहितको सिँढी नै त्यो स्थान हो जहाँ छाप लगाउने प्रक्रिया सम्पन्न हुन्छ।

अब हामी विजयी प्रवेशतर्फ हेर्छौँ। भविष्यवाणीको आत्मा, खण्ड ४, पृष्ठ २५० मा, बहिनी ह्वाइटले विजयी प्रवेशलाई केसँग तुलना गर्नुभएको छ, ध्यान दिनुहोस्।

विजयी प्रवेशले मध्यरातको पुकारलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

आउनुहोस्, The Youth Instructor, February 21, 1901 मा विजयी प्रवेशको विषयमा सिस्टर ह्वाइटले के भन्नुहुन्छ, त्यो पढौं।

किन? किनभने, तिनीहरूले लाजरसको बारेमा सुनेका थिए।

यसरी, विजयी प्रवेशभन्दा अघि उहाँ बेथानीमा बसिरहनुभएको छ।

यसले प्रतीक्षाको समयलाई जनाउँछ।

त्यो जुलुसमा कुनै शोक वा विलापको स्वर सुनिएन। जो एक समय अन्धा थिए, तर जसका आँखाहरू परमेश्वरका पुत्रद्वारा चङ्गाइएका थिए, तिनीहरूले अगुवाइ गरे।

बाटो कसले देखाउँछ? तिनीहरू, जो पहिले लाओडिसियाका थिए।

यसरी, येशू गरिबहरूको घरमा ठहरिनुहुन्छ, जसले ठहरिने समयलाई जनाउँछ।

किन? किनभने उहाँ आफ्नो पवित्र आत्मा खन्याउन र तिनीहरूको समझ खोल्न लाग्नुभएको छ, जसले मध्यरात्रिको पुकारलाई संकेत गर्दछ।

यस कथामा, उहाँ एक राजाको रूपमा आउनुहुन्छ, जसले 22 अक्टोबर, 1844 लाई जनाउँछ। के येशू 22 अक्टोबर, 1844 मा एउटा राज्य ग्रहण गर्न आउनुहुन्छ? हो।

यो विजयी प्रवेश हो, र त्यहाँ ती व्यक्तिहरू छन् जसले मध्यरातको पुकार उठाउनेछन्।

यी मानिसहरू को हुन्? यी तिनीहरू हुन् जो ख्रीष्टको सामर्थ्यद्वारा रूपान्तरित भएका छन्।

हामीलाई अन्धोपनाबाट देख्न सक्ने, मृतावस्थाबाट जीवित, कुष्ठरोगीबाट शुद्ध बनाउन सक्ने उहाँको सामर्थ्यसहित ख्रीष्टको धार्मिकताको सन्देश, मध्यरात्रिको पुकारको पूर्वछायाँ प्रस्तुत गर्ने विजयोत्सवपूर्ण प्रवेशको इतिहासमा वहन गरिएको छ। त्यो सन्देश के ले वहन गर्दछ?

ख्रीष्ट केमाथि सवार हुनुहुन्छ? एउटा गधा। इस्लामको सन्देशले ख्रीष्टको धार्मिकताको सन्देश बोकेको छ।

१८४० मा, पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको सामर्थ्यप्राप्ति इस्लामको रोकथामसँग सम्बन्धित थियो। पहिलो सन्देशले दोस्रो सन्देशतर्फ डोर्‍याउँछ; ती एकअर्काबाट अलग गर्न सकिँदैनन्।

पहिलो सन्देशले दोस्रो सन्देश बोकेको छ।

भविष्यवाणी पूरा हुँदै इस्लामलाई नियन्त्रणमा राखिँदा पहिलो सन्देश पुष्टि भयो। यस पुष्टि‍ले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गर्‍यो र त्यसको विरुद्ध प्रोटेस्टेन्टहरूले आफ्ना ढोकाहरू बन्द गर्न पुगे।

प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूद्वारा ढोकाहरू बन्द गरिनु इस्लामको सन्देशको अस्वीकार थियो।

मिलेराइटहरूको इतिहासले हाम्रो इतिहासलाई पूर्वचित्रित गर्दछ।

ख्रीष्टको धार्मिकताको सन्देश, १४४,००० जनाको छाप लगाइने समयमा, जब प्रभुले आफ्नो पवित्र आत्मा खन्याउनुहुन्छ र एडभेन्टवादका लाओदिकेयाहरू र कुष्ठरोगीहरूका लागि धर्मशास्त्रहरू खोलिदिनुहुन्छ, फेरि गधाद्वारा—इस्लामको सन्देशद्वारा—बोकाइन्छ।

विजयोल्लासपूर्ण प्रवेश भनेको राजाको आगमन हो। २२ अक्टोबर, १८४४ मा, उहाँले राज्य ग्रहण गर्नुहुन्छ। यही नै विजयोल्लासपूर्ण प्रवेश हो।

यसै समयावधिमा ती दुई वर्गहरू आफ्ना नियतिमा छाप लगाइँदैछन्।

केही धर्मशास्त्रीय पदहरूले प्रतीक्षाको समयलाई उजागर गर्छन्। हामी तिनीहरूलाई छिट्टै हेर्नेछौं र सिस्टर ह्वाइटको एक वक्तव्यद्वारा समापन गर्नेछौं।

यहीँ, मार्च 22, 1844, ढिलाइको समयलाई संकेत गर्दै।

२२ मार्च १८४४ बाइबलीय भविष्यवाणीको भविष्यवाणी होइन। यो त्यो मिति हो जसलाई मिलेराइटहरूले गलत बुझे, तर यसले पहिलो निराशा उत्पन्न गर्‍यो र ढिलाइको समयलाई चिह्नित गर्‍यो।

पवित्रशास्त्रले परमेश्वरले ढिलाइको समय उत्पन्न गर्नुहुन्छ भनी दाबी गर्दैन। यो त मानिसहरूको गलत समझाइ हो जसले त्यसलाई उत्पन्न गर्छ: ‘दर्शनले ढिलाइ गरे पनि त्यसको प्रतीक्षा गर, किनकि त्यसले ढिलाइ गर्नेछैन, त्यो झूट बोल्दैन।’

तपाईं यसलाई दुई तरिकाले पढ्न सक्नुहुन्छ। जुनसुकै तरिकाले भए पनि:

धन्य हो त्यो, जसले प्रतीक्षा गर्छ, र धन्य हो त्यो, जो १३३५ सम्म आइपुग्छ। तर अन्त नभएसम्म तिमी आफ्नो बाटो लाग; किनकि तिमी विश्राम गर्नेछौ, र दिनहरूको अन्त्यमा आफ्नो भागमा उभिनेछौ।

१३३५ सम्म आइपुग्नुको आशिष् केवल समय-भविष्यवाणीको अन्त्यमा पुग्नु मात्रको विषय होइन। चित्रपटमा १३३५ सन् १८४३ मा अन्त्य हुन्छ। यो आशिष् केवल भविष्यवाणीको अन्त्य मात्र नभई, ढिलाइको समयको अनुभव पनि हो। यो आशिष् ढिलाइको समय र २२ अक्टोबर १८४४ को बीचमा घटित हुन्छ। यहीँ तिमीले पर्खनु छ। “धन्य हो त्यो, जो पर्खिरहन्छ।”

प्रतीक्षा टारिङ् टाइमदेखि २२ अक्टोबर, १८४४ सम्मको हो। यदि तपाईं उहाँको प्रतीक्षामा हुनुहुन्छ भने, तपाईं धन्य हुनुहुनेछ।

मिलेरवादीहरूको गलतफहमीले नै त्यो ढिलाइको समय ल्यायो। दर्शन तोकिएको समयकै लागि हो—अक्टोबर २२, १८४४। त्यो झूटो ठहरिनेछैन, तर गलतफहमीका कारण तिमीहरूले यसलाई ढिलो भएको ठान्नेछौ।

के प्रभुले त्यस गलतफहमीलाई योजनाबद्ध गर्नुभयो? हो। सिस्टर व्हाइटले त्यही भन्नुहुन्छ।

१८४३ को चार्टद्वारा प्रभुले गलतफहमी उत्पन्न गर्नुभयो। विलियम मिलरले भने कि उनले १८४३ लाई कहिल्यै अन्तिम रूपमा घोषणा गरेका थिएनन्, तर १८४३ मा भाइहरूले उनलाई ‘यदि’ हटाउन र १८४३ लाई एक मार्गचिन्हको रूपमा अंकित गर्न आग्रह गरे। सिस्टर ह्वाइटले भन्नुहुन्छ कि यो एक भविष्यवाणीसम्बन्धी मार्गचिन्ह हो, हबकूक २ को एक परिपूर्ति। १८४३ लाई दृढतापूर्वक मार्गचिन्हका रूपमा अंकित गर्ने यस मार्गचिन्हले ढिलाइको समय उत्पन्न गर्‍यो।

दानियल १२:१२, १३ लाई ध्यान दिनुहोस्: “धन्य हो त्यो, जो प्रतीक्षा गर्छ, र एक हजार तीन सय पैंतीस दिनसम्म आइपुग्छ।” — “धन्य हो त्यो, जो १३३५ सम्म आइपुग्छ। धन्य हो त्यो, जो १८४३ सम्म आइपुग्छ,” यही पद १२ हो।

पद १३:

सिस्टर व्हाइटले पद १२ र १३ लाई एकसाथ जोड्दै, १३३५ को आशिष् १८४३ र १८४४ मा पूरा हुन्छ भनी बताउनुहुन्छ। यो समयको कुनै एक बिन्दुको विषय होइन, बरु ती व्यक्तिहरूको विषय हो, जसले ख्रीष्टद्वारा यरूशलेममा हुने विजयोत्सवी प्रवेशको प्रतीक्षा गर्छन्, सिँढीमा स्वर्गदूतहरू उक्लिरहेका र ओरालिँदै गरिरहेका छन् भनी चिन्छन्, र प्रभुले उनीहरूलाई करारका दुई पाटी दिनुहुँदा उहाँसँग करारमा प्रवेश गर्छन्।