पद चालिसको लुकेको इतिहास - संख्या तेह्रहोस्

एक लाख चवालीस हजारको प्रमुख प्रतीकका रूपमा, पत्रुस सन् २०२६ मा पानियममा उभिएर जुलाई १८, २०२० को गलत भविष्यवाणीलाई सच्याउने कार्य गरिरहेका छन्। यस सन्दर्भमा उनको कार्य अगस्ट ११, १८४० सम्बन्धी जोसियाह लिचको सुधारकार्य र अक्टोबर २२, १८४४ को मिति पहिचान गर्ने सामुएल स्नोको कार्यसँग मेल खान्छ। लिचको सुधारकार्यले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सशक्त बनायो, र स्नोको कार्यले दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सशक्त बनायो। पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतका सन्देशहरूको सशक्तीकरणले तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको सशक्तीकरणको पूर्वरूप प्रस्तुत गर्छ। पहिलो र दोस्रोका विशेषताहरू तेस्रोमा विपत्तिको बाह्य सन्देश र दस कन्याको दृष्टान्तमा रहेको मध्यरात्रिको पुकारको आन्तरिक सन्देशको संयोजनका रूपमा प्रस्तुत भएका छन्।

भविष्यवाणीको त्रिविध प्रयोगमा आरम्भ र अन्त्यसमेत रहेका पहिलो र तेस्रो प्रयोगहरूमा समानान्तर विशेषताहरू हुनेछन्। हालै एक जना भाइले प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायको पहिलो विपत्तिसँग सम्बन्धित केही सत्यहरू उजागर गरेका छन्, जसलाई अल्फा र ओमेगाको सिद्धान्तअनुसार लागू गर्दा प्रकाशको पुस्तकको एघारौँ अध्यायको “भूकम्प” को अर्को गहन पुष्टि पहिचान हुन्छ। संयुक्त राज्य अमेरिकाको आइतबारे कानुन नै त्यो “भूकम्प” हो, जसको पहिलो पूर्ति फ्रान्सेली क्रान्तिको समयमा भएको थियो, जब दानिएलको पुस्तकमा मूर्तिपूजक रोमको भविष्यसूचक संरचना बनाउने दस राष्ट्रहरूमध्ये एक रहेको फ्रान्सको पतन भएको थियो। त्यसैले एघारौँ अध्यायमा सहरको दशांश भाग ढल्यो भनिएको छ।

यस पदको तुरुन्तैपछि तेस्रो हायको इस्लाम आउँछ।

अग्रगामीहरूले “तेस्रो धिक्कार” दोस्रो धिक्कारपछि तुरुन्तै आउनेछ भनी अपेक्षा गरेका थिए, तर “छिट्टै” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दको अर्थ अचानक र अप्रत्याशित रूपमा भन्ने हुन्छ, जुन इस्लामका आकस्मिक आक्रमणहरूको विशेषता हो। अग्रगामीहरूले अनुमान गरेझैँ तेस्रो धिक्कार २२ अक्टोबर, १८४४ मा आउनुपर्ने थिएन, तर जब त्यो आयो, तब त्यो ९/११ मा भएझैँ “अचानक र अप्रत्याशित रूपमा” हुनेथियो, र यसरी एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने कार्यको प्रारम्भलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी भूकम्प हुनुभन्दा अल्पकालअघि समाप्त हुन्छ।

आइतबारको व्यवस्थाको “भूकम्प” भनेको “पृथ्वी” पशुको हल्लाइ हो, र जब 9/11 आयो, सिस्टर ह्वाइटले प्रभु “पृथ्वीलाई अत्यन्तै डरलाग्दो गरी हल्लाउन” उठ्नुभयो भनी पहिचान गरिन्। छाप लगाइने कार्यको आरम्भमा र अन्त्यमा पृथ्वी पशु हल्लाइन्छ, यसरी “महान् भूकम्प” हुन्छ।

उहाँको व्यवस्थाकालीन कार्यमा परिवर्तन हुँदा प्रभु “उठ्नुहुन्छ”, जसरी स्तिफनसलाई ढुङ्गाले हानिँदा र २२ अक्टोबर १८४४ मा मृतकहरूको न्याय सुरु हुँदा भएको थियो। ९/११ मा जीवितहरूको न्याय सुरु हुँदा प्रभु फेरि उठ्नुभयो, र त्यसपछि उहाँले पृथ्वीको पशुलाई हल्लाउनुभयो; एक लाख चवालीस हजारलाई छाप लगाउने कार्यको अन्त्यमा, जब उहाँले आफ्नो व्यवस्थाकालीन कार्य आफ्नो मण्डलीबाट अझै बेबिलोनमा रहेकाहरूको आफ्नो अर्को बगालतर्फ सार्नुहुनेछ, तब पनि उहाँले त्यसै गर्नुहुनेछ।

भाइ दानिएलले पत्ता लगाउनुभएका कुराहरू पहिलो विपत्तिका ती विशेषताहरू हुन्, जुन इतिहास र पहिलो विपत्तिको पूर्ति गर्ने इतिहाससम्बन्धी अग्रणीहरूको बुझाइअनुरूप एघारौँ अध्यायको “ठूलो भूकम्प”को गवाहीसँग मेल खान्छन्।

अग्रज अग्रदूतहरूले यी पदहरूलाई मोहम्मदलाई परिचय गराउने इतिहासमा ठीकसँग लागू गरे; मोहम्मद 570 मा जन्मिए, 606 मा जातिहरूलाई एकीकृत गरे, 610 मा आफ्नो पहिलो प्रकाशना प्राप्त गरे, 622 मा मदिनातर्फ प्रस्थान गरे, 624 मा आफ्नो युद्ध अभियान प्रारम्भ गरे, र 632 मा मृत्यु भए। “अथाह खाडल” ले भविष्यवाणीगत रूपमा शैतानको नयाँ प्रकटीकरणलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, तर मोहम्मदको आरम्भ अरबमा भयो, जुन विशाल मरुभूमिहरूका कारण “अथाह खाडल” भनेर पनि चिनिन्छ।

मोहम्मद 606 मा भविष्यवाणीसम्बन्धी राजा बने, वा जसरी उनलाई उपाधि दिइएको थियो, “विश्वसनीय जन,” जब उनले विभिन्न गोत्रहरूबीच भएको एउटा विवाद समाधान गरे; ती गोत्रहरू यस दुविधामा थिए कि काबाको “कालो ढुङ्गा” मूलशिला पुनःस्थापित गर्ने अनुमति कसलाई दिइनु पर्ने हो। काबा एउटा घनाकार भवन हो (यसैले यसको नाम “काबा” हो, जसको अरबीमा अर्थ “घन” हुन्छ) जुन साउदी अरेबियाको मक्कास्थित महान् मस्जिदको केन्द्रमा अवस्थित छ। यसको उचाइ करिब 43 फिट, चौडाइ 11 फिट, र लम्बाइ 10 फिट छ; यो ग्रेनाइट र संगमरमरबाट निर्मित छ, र यसमाथि कालो रेशम र कपासको वस्त्रले आवरण गरिएको छ। काबा मोहम्मदभन्दा धेरै अघिदेखि अस्तित्वमा थियो, र इस्लामी परम्पराअनुसार, यो मूलतः अब्राहाम र उनका छोरा इश्माएलद्वारा एकमात्र परमेश्वर (अल्लाह) को आराधनाको घरको रूपमा निर्माण गरिएको थियो। शताब्दीहरू बित्दै जाँदा, यो मूर्तिहरूले भरियो र अरब गोत्रहरूद्वारा एउटा मूर्तिपूजक पवित्रस्थानको रूपमा प्रयोग गरियो।

काबा इस्लामी संसारको आध्यात्मिक केन्द्र हो—एउटा सरल, प्राचीन भवन, जसले एकेश्वरवाद, एकता, र अब्राहामी विश्वास तथा इस्लामबीचको सम्बन्धको प्रतीकत्व गर्दछ। मुसलमानहरूले यसलाई शाब्दिक अर्थमा “परमेश्वरको घर” ठान्दैनन्, बरु आराधनाका लागि ईश्वरीय रूपमा नियुक्त केन्द्रबिन्दुका रूपमा मान्छन्। काबा ध्वस्त भइसकेको र त्यसपछि पुनर्निर्माण गरिएको अवधिमा मुहम्मदका कार्यहरूबाट नै उहाँको नेतृत्वको प्रारम्भ भएको थियो।

एक आकस्मिक बाढीले काबालाई क्षति पुर्‍यायो, र कुरैश जातिले त्यसको पुनर्निर्माण गर्‍यो। जब कालो ढुंगा (हजर अल-अस्वद) लाई फेरि त्यसको कुनामा राख्ने समय आयो, तब विभिन्न कुलहरूबीच यो सम्मान कसले पाउने भन्ने विषयमा विवाद भयो। तिनीहरूले सहमति गरे कि त्यस क्षेत्रमा प्रवेश गर्ने अर्को व्यक्तिले निर्णय गर्नेछ। मुहम्मद भित्र प्रवेश गरे, र उनले त्यो विवाद बुद्धिमत्तापूर्वक समाधान गरे: उनले कालो ढुंगालाई एउटा कपडामाथि राखे, प्रत्येक कुलका एक-एक प्रतिनिधिलाई त्यसलाई सँगै उठाउन लगाए, सँगै बोके, र त्यसपछि उनले व्यक्तिगत रूपमा त्यसलाई आफ्नो स्थानमा स्थापित गरे। यस घटनाले उनलाई मक्काका मानिसहरूमाझ ठूलो सम्मान र अल-अमीन (“विश्वासयोग्य”) भन्ने उपाधि दिलायो। यो धेरै समयरेखाहरूमा विशेष रूपमा उजागर गरिने प्रमुख पूर्व-भविष्यद्वक्तीय घटनाहरूमध्ये एक हो। “कालो ढुंगा” त्यो आधारशिला थियो, जुन इस्लाममाथि भविष्यसूचक राजा रहेका मोहम्मदद्वारा स्थापित गरिएको थियो। कालो आधारशिला ख्रीष्टको (साँचो आधारशिला) एक स्पष्ट जाली नक्कल हो, र मूर्तिहरूको प्रवेशका वर्षहरूपछि काबाको घरको भ्रष्टता पनि मोहम्मदद्वारा समाधान गरिएको थियो।

कुरैशहरूले हुदैबिय्याहको सन्धि भङ्ग गरेपछि, मुहम्मदले करिब १०,००० मुस्लिमहरूको सेनासहित मक्कातर्फ अभियान चलाए। सहरले अत्यन्तै थोरै युद्धपछि आत्मसमर्पण गर्‍यो। त्यसपछि मुहम्मद काबाभित्र प्रवेश गरे, त्यसभित्र रहेका ३६० मूर्तिहरू ध्वस्त पारे, र त्यस पवित्रस्थललाई एक मात्र परमेश्वर (अल्लाह) को उपासनाका लागि पुनः समर्पित गरे। यसरी, इस्लामका राजा मुहम्मदले शिलान्यास गरे, र उनले मन्दिरलाई मूर्तिपूजाबाट शुद्ध पारे।

प्रकाशको पुस्तकमा अतल कुण्डबाट निस्कने तीनवटा शक्तिहरू छन्, र ती तीनमध्ये प्रत्येकले एक नक्कली ख्रीष्टको प्रतिनिधित्व गर्छ। शैतान, अर्थात् अजिङ्गर, परमप्रधानजस्तै हुन र उहाँको सिंहासन तथा उहाँको मण्डलीमा आसीन हुन खोज्छ।

नास्तिकताका अजिङ्गर प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारमा अथाह खाडलबाट आयो, र क्याथोलिकवादको जनावर त्यसको घातक घाउ निको हुँदा अथाह खाडलबाट माथि उक्लन्छ।

क्याथोलिकवादको पशु आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, जब त्रैधात्मक एकता स्थापित गरिन्छ, पृथ्वीको सिंहासनमा उक्लन्छ। अजिङ्गरसरह, क्याथोलिकवादले आफूलाई परमेश्वर भनी दाबी गर्दछ, जसरी पावलले अत्यन्त यथोचित रूपमा पहिचान गरेका थिए।

अजिङ्गरझैँ क्याथोलिकवादको पशु पनि ख्रीष्टविरोधी हो; दुवैले आफू परमेश्वर भएको दाबी गर्छन्, र दुवैको अन्तिम विनाश तिनीहरूसम्बन्धी बाइबलीय साक्षीसँग जोडिएको छ, किनकि अजिङ्गरलाई नरकमा खसालिन्छ, र पशु विनाशको पुत्र हो। विनाश भनेको अन्तिम विनाश हो।

सातौँ शताब्दीको इतिहासमा मोहम्मदद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इस्लाम पनि मोहम्मदलाई दिइएको साँचो घुमाइँदा अतल कुण्डबाट निस्केर आयो। जब त्यो कुण्ड खोलियो, त्यसबाट “धुवाँ” निस्कियो, जसले सूर्य र हावालाई अन्धकारमय बनायो। अग्रणीहरूले त्यो कुण्ड खोल्ने “साँचो” निनवेको युद्ध थियो भनी सही रूपमा पहिचान गरे।

भविष्यवाणीको त्रिविध अनुप्रयोगको सन्दर्भमा अग्रणीहरूको बुझाइका आधारमा प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायका पहिलो तीन पदहरूलाई हेर्दा, पहिलो विपत्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्ने ती पदहरूका भविष्यवाणीय विशेषताहरू महाभूकम्पको समयमा “चाँडै” आइपुग्ने तेस्रो विपत्तिका भविष्यवाणीय विशेषताहरूका पूर्वरूप हुन् भन्ने हामी पाउँछौँ। आइतबारको कानुनलाई निनवेको युद्धले प्रतिनिधित्व गर्छ।

न्यासभिलमाथि आगोका गोलाहरूको झूटा भविष्यवाणीलाई सच्याउने जिम्मेवारी पतरसमाथि छ, र उनले न्यासभिलमाथि आगोका गोलाहरू सम्बन्धी एलेन ह्वाइटको चेतावनीको सही प्रयोगले “मूर्तिपूजामा प्रायः पूर्णरूपमा समर्पित हजारौँ सहरहरूको विनाश” को आरम्भलाई संकेत गर्छ भन्ने कुरा स्वीकार गर्छन्।

न्यासभिलका अग्निगोलाहरूले सहरहरूमाथि हुने विनाशको अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गर्छन्, र तिनले मध्यरात्रिको छोटो पुकारको सन्देशको घोषणाको आरम्भलाई पनि चिह्नित गर्छन्। त्यो सन्देश इस्लामबाट हुने एउटा अप्रत्याशित आक्रमणसँगै सुरु हुन्छ, र महाभूकम्पका बेला इस्लामबाट हुने एउटा अप्रत्याशित आक्रमणसँगै त्यो अवधि समाप्त हुन्छ। मध्यरात्रिको पुकारको घोषणा गरिने अवधिले एक लाख चवालीस हजार जनामाथि छाप लगाइने समयको अन्त्यलाई चिह्नित गर्छ, जुन समय ९/११ मा इस्लामबाट भएको अप्रत्याशित आक्रमणसँगै सुरु भएको थियो।

त्यसपछि एक लाख चवालीस हजार जनालाई छाप लगाउने कार्य बालाम र गधीको रेखासँग मेल खाने गरी सुरु भयो, जहाँ तीनवटा प्रहार छन्, जुन आइतबारे कानुनको बिन्दुमा चरमोत्कर्षमा पुग्छन्, तर जहाँ दोस्रो अप्रत्याशित आक्रमणअन्तर्गत प्राचीन महिमामय भूमिमाथि ७ अक्टोबर २०२३ मा भएको आक्रमण र त्यसपछि न्यासभिलका अग्निगोलाहरू समावेश छन्। सबै रेखाहरू आपसमा मेल खान्छन्, र धुलो झार्ने कूची बोकेको मानिसले छरिएका रत्नहरू बटुलेर तिनलाई मञ्जूषामा हालिरहेको दृश्यका रूपमा चित्रण गरिएका यी सत्यहरूको छाप खोल्ने कार्य यहूदाको कुलका सिंहको काम हो भन्ने कुरा पत्रुसले बुझेका छन्।

यहूदाको सिंहले नासभिलको पत्रुसको सच्याइएको सन्देशलाई एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने कार्यको अन्तिम अवधिमा घटित भएको भनेर पहिचान गर्नुहुन्छ, जुन दानियेल ११ को चालीसौँ पदको गुप्त इतिहासमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र अझ विशेष रूपमा, सोही अध्यायको पद ११ देखि १५ सम्ममा प्रतिनिधित्व गरिएको त्यस गुप्त इतिहासको खण्डभित्र। ती पदहरूमा राफियाको युद्ध र पानियमको युद्धले पद १६ को आइतबारको व्यवस्थासम्म पुर्‍याउँछन्, जुन एक्टियमको युद्धद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। जब पानियमको युद्ध आइतबारको व्यवस्थामा एक्टियमको युद्धसँग संयुक्त हुन्छ, तब निनेवेहको युद्ध पनि पुनरावृत्त हुन्छ।

इस्लामका राजा मोहम्मदलाई दिइएको “साँचो,” जसको नाम केवल इस्लामको चरित्र मात्र होइन, तर निनवेहको युद्धद्वारा चिन्हित विनाशको स्थान पनि हो। त्यस राजाको नाम “हिब्रू भाषामा अबद्दोन हो,” र “यूनानी भाषामा उसको नाम अपोल्ल्योन छ।” यूनानी र हिब्रूले पुरानो र नयाँ करारलाई जोड दिन्छन् र हामीलाई सिकाउँछन् कि अबद्दोनको अर्थ “विनाशको स्थान” हो र अपोल्ल्योनको अर्थ “विनाशकर्ता” हो। प्रकाश ९ को एघारौँ पदमा इस्लाममाथिको राजा मोहम्मद हो, तर त्यो “अथाह खाडलको दूत” पनि हो, जो शैतान हो। जसरी पृथ्वीमा शैतानको दाहिने हातका मानिसका रूपमा पोप ख्रीष्टविरोधी हो, त्यसरी नै मोहम्मद पनि अथाह खाडलका दूत शैतानद्वारा प्रत्यक्ष रूपमा नियन्त्रित छ।

आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, त्रिविध एकता संसारमाथि बलपूर्वक थोपारिन्छ, र १७९८ मा पोपसत्तामाथि पुर्‍याइएको घातक घाउ—जसले अन्धकार युगको अन्त्यलाई चिन्हित गर्‍यो—निको पारिन्छ। जब त्यो घातक घाउ निको पारिन्छ, अन्धकार युगको दोस्रो अवधि आइपुग्छ, र आइतबारको व्यवस्था नै भएको त्यो महान् भूकम्पको समयमा, इस्लामले साँचो घुमाउँछ, र भट्टीबाट निस्केजस्तो धुवाँले सूर्य र ताराहरूलाई ढाकिदिन्छ, जब अन्धकार फेरि फर्कन्छ। निनेवेको युद्ध आइतबारको व्यवस्थामा पुनः दोहोरिन्छ, किनकि यही त्यो साँचो हो जसले अन्धकारको दोस्रो अवधि ल्याउँछ। त्यहाँ राष्ट्रिय धर्मत्यागपछि राष्ट्रिय विनाश आउँछ। त्यहाँ “active despotism” ले पूर्ण प्रभुत्व जमाउँछ, किनकि निनेवेको युद्धमा सूर्य र ताराहरूलाई अन्धकारमय तुल्याउने इस्लामको धुवाँ जलिरहेको भट्टीसरह हुन्छ। “जलिरहेको भट्टी” परमेश्वरले अब्राहामसँग गर्नुभएको करारको एक तत्व थियो।

अब्रामको करारसम्बन्धी बलिदानका अंशहरूका बीचबाट बितेको धूम्रयुक्त भट्टीले तेह्रौँ पदको खण्डमा प्रतिनिधित्व गरिएको मिश्रदेशको दासत्वलाई जनायो।

दानिएलको तेस्रो अध्यायमा उल्लिखित नबूकदनेसरको भट्टीजस्तो “दन्किरहेको भट्टी”ले बन्धन र दासत्वलाई जनाउँछ, जुन अवस्थामा शद्रक, मेशक र अबेद्नगो थिए।

जब निनवेहको युद्धको कुञ्जी घुमाइन्छ, तब सूर्य र चन्द्रमालाई अन्धकारमय बनाउने धुवाँले आइतबारको व्यवस्थाबाट साँच्चिकै रूपमा आरम्भ हुने सतावटलाई चिन्हित गर्दछ। त्यसपछि अन्धकार युगको सतावट पुनः दोहोरिन्छ। अग्रजहरूले ठीक रूपमा पहिचान गरेका थिए कि निनवेहको युद्ध नै त्यो “कुञ्जी” थियो जसले ६२७ मा इस्लामलाई पहिलो विपत्तिको रूपमा भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासमा प्रवेश गरायो। त्यो युद्ध रोम र फारसबीच भएको थियो, र यसले रोमको विजयलाई प्रतिनिधित्व गर्दथ्यो, तर त्यो वास्तवमा ‘पिर्रिक विजय’ भनिने प्रकारको विजय थियो—अर्थात् यस्तो विजय, जो विजेताकै लागि वास्तवमा हानिकारक हुन्छ। यो पदावली इपिरसका राजा पिर्रसको एउटा विजयबाट आएको हो। रोमीहरूविरुद्धका दुई युद्धहरू (ई.पू. २८० मा हेराक्लिया र ई.पू. २७९ मा आस्कुलुम) पछि, उनले रोमी सेनालाई पराजित त गरे, तर आफ्नै सेनाको अत्यन्त ठूलो अंश गुमाए। किंवदन्तीअनुसार त्यसपछि उनले भने, “यस्तै अर्को एउटा विजय भयो भने, हामी विनाश हुन्छौँ।”

निनवेको युद्ध रोमका लागि एउटा रणनीतिक विजय थियो, तर त्यो समाप्त हुँदा त्यसपछि इस्लामको भीषण आक्रमणको प्रभावकारी प्रतिरोध गर्ने शक्ति न त रोमसँग थियो, न फारससँग नै। निनवेको युद्धको आधुनिक परिपूर्तिमा फारस संयुक्त राज्य अमेरिका हो र रोम पोपतन्त्र हो। दुई सिङ भएको शक्तिका रूपमा मादी-फारसले संयुक्त राज्य अमेरिकाको दुई सिङ भएको शक्तिको प्रतिनिधित्व गर्दछ। आइतबारको कानुन लागू हुँदा संयुक्त राज्य अमेरिका एउटै सिङ मात्र हुन्छ, किनकि आइतबारको कानुन लागू हुने समयसम्ममा पशुको प्रतिमा बनिसकेको हुन्छ, र त्यो निर्माण दुवै सिङलाई जोडेर एउटै बनाउनुमा निहित हुन्छ। दानिएलको आठौँ अध्यायमा मादी-फारसी साम्राज्यको प्रतिनिधित्व गर्ने दुई सिङ छन्, र फारसी सिङचाहिँ सबैभन्दा पछि उम्रेको थियो।

संयुक्त राज्य अमेरिकाका रिपब्लिकनवाद र प्रोटेस्टेन्टवादका दुई सिङहरू पशुको प्रतिमा निर्माण गर्न मण्डली र राज्य एकसाथ आउँदा एउटै बन्छन्। त्यो गठन आइतबारको व्यवस्थामा पशुको छाप लागू गरिँदा पूर्ण रूपमा परिपूर्ण हुन्छ। यसले संयुक्त राज्य अमेरिकालाई आइतबारको व्यवस्थामा केवल फारसकै रूपमा चिन्हित गर्दछ। फारस निनवेहको युद्धमा रोमद्वारा पराजित भएको थियो। रोमले फारसलाई कसरी पराजित गर्‍यो, त्यो ऐतिहासिक महत्त्वको विषय हो, किनकि त्यसमा रोमी सम्राट हेराक्लियसका सैन्य चालहरूको विशेष भूमिका थियो।

सरल रूपमा भन्नुपर्दा, हेराक्लियसले सीधै अगाडि बढेर गरिने आक्रमणको सट्टा एक आकस्मिक आक्रमण सम्पन्न गरे। उक्त आकस्मिकताको सिद्धि गर्न उनले गरेका प्रयासहरू इतिहासमा अभिलिखित छन्। यस आकस्मिकतामा जाडो ऋतुमा आक्रमण गर्ने उनको निर्णय पनि समावेश थियो, जुन ती ऐतिहासिक कालखण्डहरूमा असामान्य मानिन्थ्यो, तर कुरा त्यत्तिमै सीमित रहेन। हेराक्लियसले सन् ६२७ को सेप्टेम्बर महिनाको मध्यतिर उत्तरतर्फबाट (आर्मेनियाली उच्चभूमिबाट) आफ्नो आक्रमण आरम्भ गरे। दक्षिणतर्फ सिधै फारसी राजधानी क्टेसिफोनतिर जाने अपेक्षित मार्ग अवलम्बन गर्नुको सट्टा, उनले सीमा क्षेत्रहरू हुँदै (झन्डै आधुनिक टर्की–इरान सीमाक्षेत्र) दक्षिणपूर्वतर्फ अग्रसर भई एक फराकिलो वक्र मार्ग अपनाए। त्यसपछि उनी दक्षिण र पश्चिमतर्फ मोडिए र सन् ६२७ को डिसेम्बर १ मा ग्रेट जाब नदी तरे। यसले उनको सेनालाई प्राचीन निनेवेहका भग्नावशेषनजिक, टिग्रिस नदीको पूर्वी किनारस्थित निनेवेहको समथर भूमिमा पुर्‍यायो। यो चाल फारसी सेनाको सापेक्षमा दक्षिणबाट उत्तरतर्फको गमन थियो—फारसीहरूले अपेक्षा गरेको ठीक विपरीत। उनीहरूले हेराक्लियसले क्टेसिफोनतर्फ नै दक्षिणतर्फ दबाब दिँदै अघि बढिरहनेछन् भन्ने अपेक्षा गरेका थिए। यसले फारसी सेनापति रहजाधलाई असावधान अवस्थामा पारेको थियो र उनलाई हेराक्लियसको पीछा गर्दै प्रतिकूल भूभागमा जान बाध्य तुल्यायो। यसले रोमीहरूलाई निनेवेहनजिकका समथर मैदानहरूमा युद्धस्थल छनोट गर्ने अवसर दियो। यस रणनीतिक चालले रोमीहरू फारसी सेनाबीच फस्नबाट जोगिए, र आवश्यक परे पलायनको मार्ग पनि सुरक्षित रह्यो। युद्धकै दिन लागेको कुहिरो र वास्तविक युद्धका क्रममा अपनाइएको झूटा प्रत्यावर्तनको युक्तिसँग मिलेर, आकस्मिकताका अनेक तहहरू उपस्थित थिए। जाडो ऋतुमा गरिएको यो साहसी आक्रमण र फारसी भूभागको गहिराइसम्म पुगेको पार्श्वमार्गीय प्रवेश हेराक्लियसका महानतम सैनिक उपलब्धिहरूमध्ये एक मानिन्छ। यसले फारसी आत्मविश्वास चकनाचूर पार्न सहायता गर्‍यो र दीर्घ युद्धमा रोमीहरूको अन्तिम विजयमा अत्यन्त ठूलो योगदान पुर्‍यायो।

निनवेहको युद्धले आइतबारको व्यवस्थाको समयमा आधुनिक रोमले संयुक्त राज्य अमेरिकामाथि विजय प्राप्त गरेको जनाउँछ, तर त्यो एक प्यरिक विजय हो, किनकि रोममाथिको क्रमिक न्याय आइतबारको व्यवस्थादेखि नै आरम्भ हुन्छ।

खुसरो फारसी साम्राज्यका प्रमुख थिए, त्यसैले आइतबारे कानुनको समयमा हुने संयुक्त राज्य अमेरिकाको पतनको प्रतिनिधित्व गर्ने फारस नै बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्यको पतन हुँदा अतल कुण्ड खोल्ने साँचो हो। यसले दानिएल एघारका पद सोह्र, एकतीस र एकचालीसका साथै प्रकाश तेह्रको पद एघारमा उल्लिखित आइतबारे कानुनको प्रतिनिधित्व गर्दछ।

उही पदहरू र इतिहासबारे अग्रणी स्टीफन हास्केलका टिप्पणीहरू ध्यान दिनुहोस्:

रोमको इतिहासमा रहेको त्यो अवरोधक पर्खाल चर्च र राज्यबीचको पृथकीकरणको पर्खाल हो, जुन आइतबारको कानुन लागू हुँदा हटाइन्छ। निनवेको युद्धमा फारसमाथि रोमले ठूलो क्षति बेहोरेर हासिल गरेको विजयको अर्को तह पनि छ, किनकि निनवेमा यसभन्दा पहिले पनि एउटा युद्ध भएको थियो, जसले अल्फाको प्रतिनिधित्व गर्छ भने सन् ६२७ को युद्धले ओमेगाको प्रतिनिधित्व गर्छ। पहिलेको युद्ध ईसापूर्व ६१२ मा भएको थियो, जुन सन् ६२७ को युद्धभन्दा करिब बाह्र सय वर्षअघिको थियो। त्यस युद्धमा अश्शूर एउटा त्रिपक्षीय गठबन्धनद्वारा पराजित भयो, र यसले अश्शूरी साम्राज्यको अन्त्यलाई चिह्नित गर्‍यो।

ए. टी. जोन्सले निनवेहको अल्फा युद्धबारे टिप्पणी गर्छन्:

ईसा पूर्व 612 मा नीनवेहको अल्फा युद्धमा अश्शूरी साम्राज्यको अन्त भयो, ठीक त्यसरी नै जसरी बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्य आइतबारको व्यवस्थामा अन्त हुन्छ। त्यस युद्धको विजेता बाबेल, मिश्र र मादीको त्रि-गुणात्मक संघ थियो। त्यस अवधिको युद्ध-संघर्षमा राजा योशियाह मेगिद्दोमा मर्छन्, जसद्वारा उनले आर्मागेडोनको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्छन्। 627 मा नीनवेहको ओमेगा युद्धमा, संविधानभित्रको सुरक्षाको पर्खाल हटाइएपछि—जसरी ह्यास्केलले फारसको पराजयसँगै सुरक्षाको “अवरोधक पर्खाल” हटाइएको भनी उल्लेख गरेका छन्—तेस्रो हायको इस्लाम मुक्त गरिन्छ। मेगिद्दोमा राजा योशियाहको मृत्युले नीनवेहको पहिलो युद्धलाई अन्तिम दिनहरूमा हुने दोस्रो युद्ध भएको पहिचान गराउँछ। 627 मा नीनवेहका दुई युद्धमध्ये अन्तिम युद्ध, जब कुञ्जी घुमाइन्छ र अथाह खाडल खोलिन्छ, अन्तिम दिनहरूमा पहिलो हो, किनकि पहिलो अन्तिम हुनेछ। अश्शूर र त्रि-गुणात्मक संघबीचको नीनवेहको पहिलो युद्धले आर्मागेडोनतर्फ डोर्‍याउँछ। दोस्रो अन्धकार युगको अवधि नीनवेहको युद्धबाट सुरु हुन्छ र नीनवेहकै युद्धमा समाप्त हुन्छ।

प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायमा वर्णित पहिलो विपत्ति अर्थात् पाँचौँ तुरहीसम्बन्धी तथ्यहरूलाई अग्रणीहरूले प्रकाशको पुस्तकका कुनै पनि खण्डको सबैभन्दा स्पष्ट ऐतिहासिक साक्ष्यका रूपमा बुझेका थिए। उरियाह स्मिथले यस तथ्यलाई यसरी व्यक्त गर्छन्:

पत्रुस न्यासभिलका अग्निगोलाहरूको सन्देश सच्याउने जिम्मेवारीका साथ पानियममा छन्, र पहिलो विपत्तिका तत्त्वहरू छिट्टै आउन लागेको आइतबारसम्बन्धी कानुनका तत्त्वहरूसँग पूर्ण रूपमा मेल खान्छन् भन्ने कुरा पहिलो पटक देखिन्छ। यहूदाको कुलका सिंहले आफूले पहिल्यै स्थापित गरिसक्नुभएका भविष्यवाणीका अन्य रेखाहरूसँग मेल खाने गरी यस बुझाइको मोहर खोल्नुभयो। इतिहासकारहरूले सन् ६२७ मा रोमले फारसीहरूमाथि गरेको आकस्मिक आक्रमणको महत्त्वको साक्षी दिनेछन्, र त्यसो गर्दा उनीहरूले हेराक्लियसले हिउँदमा फारसको वरिपरि र पछाडिपट्टि गरेको सैन्य चालबाजीलाई आक्रमणको समय नआउन्जेल लुकेर रहने युक्तिका रूपमा उल्लेख गर्छन्।

सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई जानकारी दिनुहुन्छ कि रोम केवल “अनुकूल अवसर” को प्रतीक्षामा छ, र त्यसपछि उसले प्रहार गर्नेछ।

सम्राट हेराक्लियसको सन्दर्भमा जस्तै, पापत्व पनि यशैया अध्याय तेइसको परिपूर्तिमा आफ्नो लक्ष्यतर्फ “गोप्य र अप्रत्याशित रूपमा” अघि बढिरहेको छ, जहाँ टायरकी वेश्यालाई बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्यको इतिहासका लागि बिर्सिइन्छ। हेराक्लियसको गोप्य आकस्मिक आक्रमण भनेको १७९८ देखि आइतबारको व्यवस्थासम्म संसारले पापत्वलाई बिर्सिनु हो। पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति, पहिलो धिक्कारले तेस्रो र अन्तिम धिक्कारको प्रतिनिधित्व गर्दछ। पहिलो धिक्कारमा एक घोषणा गरिन्छ, जुन इस्लामको इतिहास तथा एक लाख चौवालीस हजारको छाप लगाइने अवधिसँग पनि मेल खान्छ।

निनेवेको युद्धमा, जुन चाँडै आउने आइतबारको व्यवस्था हो, कुञ्जी घुमाइनुअघि नै एक लाख चवालीस हजारहरूमा छाप लगाइसकिएको हुन्छ। आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, नासभिलका अग्निगोलाहरूबाट आरम्भ हुने सहरहरूको विनाश “पाँच महिना” को अवधिका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जब युद्ध प्रचण्ड रूपमा चलिरहन्छ र पाँचौँ मोहरमा मध्ययुगका शहीदहरूलाई दिइएको उत्तरको परिपूर्तिमा पापसत्ताको दोस्रो रक्तस्नान आरम्भ गरिन्छ।

अन्धकार युगका शहीदहरू पहिलो समूह हुन्, जसले आइतबारको कानुनसम्बन्धी सङ्कटका बेला हुने आधुनिक रोमका शहीदहरूको पूर्वरूप प्रस्तुत गर्छन्। त्यो सङ्कट आउनुअघि एक लाख चवालीस हजार जनालाई मोहर लगाइन्छ, र मोहर लगाउने त्यो प्रक्रिया तेस्रो विपत्तिको इस्लामको आगमन र पछिल्लो वर्षाको छिट्काउसँगै ९/११ मा सुरु भएको थियो। पहिलो अन्धकार युगका शहीदहरूले पोपसत्ताको न्याय कहिले हुनेछ भनी सोध्दा, उनीहरूलाई अन्धकार युग दोहोरिँदा शहीदहरूको दोस्रो समूह हुनेछ भनी बताइयो; त्यही बेला, शीघ्र आउन लागेको आइतबारको कानुनको समयमा, निनवेको युद्धको कुञ्जीको पूर्ति हुन्छ। शहीदहरूको दोस्रो समूह गठन हुनुअघि एक लाख चवालीस हजार जनालाई मोहर लगाइन्छ, र ९/११ मा सुरु भएको मोहर लगाउने अवधिको पहिचान पाँचौँ मोहरमा दिइएको छ, किनभने त्यहाँ प्रस्तुत संवाद प्रकाशको पुस्तकको अध्याय छ, पद नौदेखि एघारमा पाइन्छ; यसरी मोहर लगाउने कार्यको सुरुआत र अन्त्य दुवैलाई ९/११ ले चिह्नित गर्छ। त्यो अन्त्यले प्रकाश नौ, एघारमा प्रस्तुत गरिएअनुसार इस्लामको विनाशको सुरुआत गराउँछ, र मोहर लगाइएकाहरूले दानिएल नौ, एघारमा चित्रित दानिएलको अनुभव पूरा गरिसकेका हुनेछन्।

हामी यी कुराहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।