प्रकाशको नवौँ अध्यायमा निनवेको युद्धको प्रतिनिधित्व गर्ने “साँचो”को पूर्ति यस्तो ऐतिहासिक घटनाक्रमद्वारा भयो, जसले एउटा निर्णायक मोड ल्यायो, र निश्चय नै, साँचोले गर्ने काम यही हो। मेरो दाबी के हो भने निनवेको युद्ध इस्लामको उदयलाई चिह्नित गर्ने ऐतिहासिक साँचो मात्र थिएन, बरु यो भविष्यवाणीय साँचो पनि हो। त्यस युद्धको भविष्यवाणीय गतिशीलताले दानिएल र प्रकाशमा प्रस्तुत गरिएका बाइबलीय भविष्यवाणीका राज्यहरूका सबै क्रमरेखाहरूलाई दानिएलको एघारौँ अध्यायसँग समरेखित गर्छ। यसो गरेर, यसले ती सबै राज्यहरूलाई दानिएलको एघारौँ अध्यायका अन्तिम छ पदहरूको साक्षी दिन र, अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा—चालीसौँ पदको बाह्य गुप्त इतिहासमा लागेको मोहर खोल्न सक्षम बनाउँछ।

अनि म तिमीलाई स्वर्गको राज्यका कुञ्जीहरू दिनेछु; र तिमीले पृथ्वीमा जे बाँध्नेछौ, त्यो स्वर्गमा बाँधिएको हुनेछ; र तिमीले पृथ्वीमा जे फुकाउनेछौ, त्यो स्वर्गमा फुकाइएको हुनेछ। मत्ती 16:19।

मोहम्मदको राज्यको विमोचन र उदय

सन् ६२७ को निनवेको युद्धले परमेश्वरको प्रबन्धअनुसार छाएको कुहिरोको सहायतामा रोमको रणनीतिक चालद्वारा पराजित भएको फारसी शक्तिका अन्तिम दस वर्षको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो। यसले त्यो निर्णायक मोडलाई चिह्नित गर्‍यो, जहाँबाट मुहम्मदका विशाल इस्लामी फौजहरूको उदय हुन थाल्यो। यस युद्धले पहिलेदेखि रहेको एउटा अङ्कुश हटाइदियो; रोम र फारस दुवैले आआफ्नो शक्ति कायम राखेका भए सैद्धान्तिक रूपमा त्यो अङ्कुश कायमै रहने थियो। तर दुवैमध्ये कसैले पनि आफ्नो शक्ति कायम राखेन।

संयम र विमोचन

इस्लामको भविष्यसूचक प्रतिरूपमा, पवित्रशास्त्रको आरम्भिक परिचयदेखि नै हामी इस्लामको नियन्त्रण र मुक्तिलाई देख्छौं, जसरी साराले अब्राहामलाई हाजर र इश्माएललाई नियन्त्रणमा राख्न मनाइन्।

र सारैले अब्रामलाई भनिन्, मेरो अन्याय तिमीमाथि परोस्; मैले मेरी दासीलाई तिम्रो काखमा दिएँ; र जब उनले आफू गर्भवती भएको देखिन्, तब म उनका आँखामा तुच्छ ठहरिएँ; परमप्रभुले मेरो र तिम्रो बीचमा न्याय गर्नुहोस्। तर अब्रामले सारैलाई भने, हेर, तिम्री दासी तिम्रै हातमा छे; तिमीलाई जे असल लाग्छ, त्यसै उसलाई गर। अनि जब सारैले उनीसँग कठोर व्यवहार गरिन्, तब उनी उनको सामुबाट भागिन्। उत्पत्ति १६:५, ६।

त्यो घटनाभन्दा अघि नै, हागरलाई भविष्यवाणीसम्बन्धी वृत्तान्तमा प्रस्तुत गरिनुको कारण यही हो कि परमप्रभुले सारालाई सन्तान जन्माउनबाट “रोकेका” हुनुहुन्छ।

अब्रामकी पत्नी सारैले उनलाई कुनै सन्तान जन्माएकी थिइनन्; अनि उनकी एउटी दासी थिई, जो मिश्रकी थिई, जसको नाउँ हागार थियो। अनि सारैले अब्रामलाई भनिन्, हेर, परमप्रभुले मलाई सन्तान जन्माउनबाट रोक्नुभएको छ; म तिमीलाई बिन्ती गर्छु, मेरी दासीकहाँ जाऊ; सम्भवतः म उसैद्वारा सन्तान प्राप्त गर्न सकूँला। अनि अब्रामले सारैको कुरा सुने। उत्पत्ति 16:1, 2.

मुहम्मदलाई दिइएको प्रकाशको पुस्तक अध्याय ९ को “साँचो”, र त्यसपछि निनेवेहको युद्धद्वारा पूरा गरिएको त्यो साँचोले, भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको कुनै पनि निश्चित बिन्दुमा इस्लाममाथि रहेको “अवरोध” हटाइनुलाई जनाउँछ।

“स्वर्गदूतहरूले चार वायुलाई थामिरहेका छन्, जसलाई एउटा क्रुद्ध घोडाको रूपमा चित्रित गरिएको छ, जो आफैँलाई फुत्काएर सारा पृथ्वीको सतहमाथि दौडिन खोज्दैछ, र आफ्नो मार्गमा विनाश र मृत्यु बोकेर ल्याइरहेको छ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.

मोहम्मदको राज्यको “उदय र पतन” लाई त्यति धेरै उदय र पतनका रूपमा होइन, बरु ‘मुक्ति’ र ‘नियन्त्रण’ का रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। जब इस्लामलाई भविष्यवाणीगत रूपमा मुक्त गरिन्छ, तब त्यस मुक्तिलाई निनेवेहको युद्धद्वारा चित्रित गरिएको छ।

केवल धिक्कारहरू

सात तुरहीहरूमध्ये इस्लामका हायका तुरहीहरू मात्र भविष्यवाणीय इतिहासमा तिनको पहिलो प्रवेशदेखि परीक्षाकालको अन्त्यसम्म इतिहासभरि एक निरन्तर शक्तिका रूपमा कायम रहन्छन्। पश्चिमी रोममाथि बजाइएका प्रथम चार तुरहीहरूको प्रतिनिधित्व ओडोएसर, जेन्सेरिक, हूण अटिला र अलारिकले गरेका थिए, र यसरी तिनले अन्तिम दिनहरूमा ईश्वरीय प्रबन्धअनुसार न्याय कार्यान्वयन गर्ने चार शक्तिहरूको पूर्वप्रतिरूप प्रस्तुत गरेका थिए, तर तिनको आधुनिक समकक्ष शक्ति ती चार प्राचीन शक्तिहरूको प्रत्यक्ष वंशज होइन। हायका तुरहीहरूको हकमा भने त्यस्तो होइन। इतिहासमा इस्लामको प्रवेश भएपछि, परीक्षाकालको अन्त्यमा त्यसलाई पूर्ण रूपमा खुला नछोडिएसम्म त्यसलाई खुला छोडिने र नियन्त्रणमा राखिने क्रम अविच्छिन्न रूपमा जारी रहन्छ। हायका तुरहीहरूको सन्दर्भमा, ‘खुला छोड्ने’ “साँचो” निनवेको युद्धद्वारा चिह्नित हुन्छ।

निकोमिडिया र जुलाई २७, १२९९

अग्रणीहरूले २७ जुलाई १२९९ लाई एक सय पचास वर्षको अवधिको प्रारम्भबिन्दुका रूपमा सही पहिचान गरे; उक्त अवधि २७ जुलाई १४४९ मा समाप्त भयो र त्यसै मितिबाट तीन सय एकानब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको अवधि आरम्भ भयो, जुन ११ अगस्ट १८४० मा समाप्त भयो।

अघिल्लो लेखमा हामीले सुल्तान ओरहान गाजी (उस्मानी बेयलिकका संस्थापक उस्मान प्रथमका छोरा) ले महत्त्वपूर्ण बाइजेन्टाइन सहर निकोमेडियालाई घेरा हाल्दा त्यसमाथि सन् १३३३ देखि १३३७ सम्म कायम रहेको घेराबन्दीको पहिचान गरेका थियौँ। यो घेराबन्दी उनका पिता उस्मानले सुरु गरेको निकोमेडियाविरुद्धको युद्धको समापन हो। प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्याय, दसौँ पदमा उल्लिखित एक सय पचास वर्षको अवधि सन् १२९९ को जुलाई २७ मा सुरु भयो, र यो मिति एउटा भविष्यवाणीको आरम्भ भएकाले त्यस आरम्भिक मितिसँग सम्बन्धित इतिहासलाई ध्यानमा राख्नुपर्छ। उस्मान प्रथम (उस्मानी राजवंशका संस्थापक) सुल्तान ओरहान गाजीका पिता थिए, जसले सन् १२९९ को जुलाई २७ मा निकोमेडिया क्षेत्रमा, रोमी तथा प्रारम्भिक बाइजेन्टाइन इतिहासमा अत्यन्त महत्त्वपूर्ण राजधानी सहर रहेको निकोमेडियानजिकै भएको बाफियसको युद्धमा बाइजेन्टाइन साम्राज्यविरुद्ध प्रारम्भिक चरणको महत्त्वपूर्ण विजय हासिल गरेका थिए।

पिता र पुत्र

२७ जुलाई, १२९९ मा उस्मानको सेनाले एक स्थानीय राज्यपालको नेतृत्वमा रहेको बाइजान्टिन सेनालाई पराजित गर्‍यो। बिथिनिया (उत्तरपश्चिमी अनातोलिया) मा आफ्नो शक्ति सुदृढ पार्न थालेपछि उस्मानले हासिल गरेका प्रारम्भिक प्रमुख स्वतन्त्र सैन्य सफलताहरूमध्ये यो युद्धलाई एक मानिन्छ। यसले एउटा सानो तुर्की बेयलिक (कबिलाई रजौटा) बाट अन्ततः बाइजान्टिन भूभागहरूलाई चुनौती दिने र तिनमाथि विजय प्राप्त गर्ने उदीयमान शक्तिमा रूपान्तरणको एउटा महत्त्वपूर्ण चरणलाई चिह्नित गर्‍यो। त्यो मितिले इस्लामको विस्तारको एउटा अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गर्छ, जसले अन्ततः सन् १४५३ मा कन्स्टान्टिनोपलको पतनसँगै ओटोमन साम्राज्यको स्थापना गरायो। उस्मानले गाजी योद्धाहरू (इस्लामी प्रेरणाले सञ्चालित सीमावर्ती आक्रमणकारीहरू) परिचालन गरे, र त्यहीँबाट सीमावर्ती गाजी योद्धाहरूलाई थप संरचित सेनाका रूपमा सङ्गठित गर्ने प्रक्रिया सुरु भयो; यो सेना उस्मानको पालादेखि उनका छोरा ओरहानको पालासम्म क्रमशः विकसित हुँदै गयो। उस्मानको विरासतका अन्य महत्त्वपूर्ण पक्षहरूमध्ये एउटा यो हो कि यसले इस्लामलाई सम्पत्ति आफ्नो अधीनमा कायम राख्न सक्षम बनायो; यसको विपरीत, गाजी योद्धाहरूको युद्धपद्धतिमा उनीहरूका असङ्गठित प्रहार गरेर भाग्ने रणनीतिहरूले उनीहरूलाई विजयबाट प्राप्त लुटको माल मात्र दिलाउँथे, तर कहिल्यै कुनै भूभाग दिलाउँदैनथे।

१२९९ जुलाई २७ मा, उस्मानले निकोमेदियाको क्षेत्रमा एक सैन्य अभियान आरम्भ गरे, र चौँतीस वर्षपछि उनका पुत्रले राजधानी सहर निकोमेदियामाथि चार वर्ष लामो घेराबन्दी आरम्भ गरे। प्रारम्भमा पिता र अन्त्यमा पुत्र। युद्ध निकोमेदियाको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको क्षेत्रको विरुद्ध आरम्भ हुन्छ र निकोमेदियाको राजधानी सहर निकोमेदियाको विजयसँगै समाप्त हुन्छ। १२९९ देखि १३३७ सम्म अठतीस वर्षको अवधि हुन्छ, र भविष्यवाणीय दृष्टिले “अठतीस” संख्याले उठाइलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ।

“अब उठ, मैले भनेँ, र जेरद खोल्सो तरेर पार गर।” अनि हामी जेरद खोल्सो तरेर पार गयौँ। कादेशबर्नेयाबाट निस्केर जेरद खोल्सो पार गर्न आइपुग्दासम्मको समय अठतीस वर्षको थियो; जबसम्म युद्धका सबै पुस्ताका मानिसहरू परमप्रभुले तिनीहरूलाई शपथ गर्नुभएअनुसार शिविरका बीचबाट नाश भइसकेका थिएनन्। व्यवस्थाविवरण २:१३, १४।

२७ जुलाई १२९९ देखि २७ जुलाई १४४९ सम्मका एक सय पचास वर्षले प्रकाशको पुस्तक अध्याय नौको दोस्रो धिक्कारको ओटोमन साम्राज्यको स्थापना तर्फ डोर्‍याएको अवधिलाई जनाउँछ। निकोमेडियाको क्रमिक विजयका अठतीस वर्ष एक पिता (Osman) बाट आरम्भ भई उनका पुत्र (Orhan) मा अन्त्य भए। यो अवधिले एउटा जनजातीय प्रधानतन्त्रबाट साम्राज्यसम्मको क्रमिक उदयको पहिलो चरणलाई चित्रित गर्छ।

सन् १२९९ को जुलाई २७ देखि सन् १४४९ को जुलाई २७ सम्मको एक सय पचास वर्षको अवधिमा चार वर्ष लामो एउटा घेराबन्दी पनि समावेश छ, जसले अठतीस वर्षको अन्त्यलाई चिह्नित गर्छ। निकोमिडियामाथि विजय प्राप्त गर्ने कार्यको थालनी पिता उस्मानले गरेका थिए, र यसको समापन सन् १३३३ देखि सन् १३३७ सम्मको चार वर्ष लामो घेराबन्दीद्वारा भएको थियो—यो घेराबन्दी उस्मानका छोराले गरेका थिए।

२७ जुलाई १४४९ मा एक सय पचास वर्ष पूरा हुँदा बाइजान्टिन सम्राट् कन्स्टेन्टाइन एकादश अर्थात् पूर्वी रोमका अन्तिम कन्स्टेन्टाइनले सिंहासनमा आरूढ हुन तुर्कहरूबाट अनुमति मागे। त्यस मितिदेखि कन्स्टान्टिनोपलमाथि विजय प्राप्त गरिँदासम्मको अवधि चार वर्ष थियो। ती चार वर्ष कन्स्टान्टिनोपलको घेराबन्दीसँगै समाप्त भए, र अन्तिम कन्स्टेन्टाइनको त्यही घेराबन्दीमा मृत्यु भयो। इस्लामको उदयलाई एक सय पचास वर्षको भविष्यवाणीका सुरुका अठतीस वर्षले दर्शाउँछन्, जसको परिणति चार वर्ष लामो घेराबन्दीमा भयो। एक सय पचास वर्ष पूरा हुँदा इस्लामको उत्थान यस्तो चरणमा पुगिसकेको थियो कि त्यसबेला तुर्कहरूसँग रहेको शक्तिले पूर्वी रोमलाई अपमानित तुल्याएको थियो। २७ जुलाई १४४९ मा भएको त्यस अपमानको चार वर्षपछि, सन् १४५३ मा, घेराबन्दीद्वारा कन्स्टान्टिनोपल कब्जा गरियो। सुरुका अठतीस वर्षको अन्त्य घेराबन्दीद्वारा चिह्नित हुन्छ, र ओटोमन साम्राज्यको स्थापना पनि घेराबन्दीद्वारा चिह्नित हुन्छ।

३८ र ४०

व्यवस्थाविवरणमा मोशाले प्रस्तुत गरेअनुसार, प्रतीकका रूपमा अठतीस सङ्ख्याले दण्डस्वरूप उजाडस्थानमा चालीस वर्षसम्म भौँतारिनुपरेको अवधिका अन्तिम अठतीस वर्षलाई जनाउँछ। त्यसैले प्रतीकका रूपमा अठतीस सङ्ख्याको चालीस सङ्ख्यासँग सम्बन्ध छ। उस्मानले सन् १२९९ को जुलाई २७ मा निकोमेडियाको भूभाग कब्जा गरे, र अठतीस वर्षपछि उनका छोराले त्यस भूभागको राजधानी सहर कब्जा गरे। भूभाग र राजधानी सहर दुवैको नाम निकोमेडिया थियो। इतिहासकारहरूले यस युद्धलाई ओटोमन साम्राज्यको उदयको एकदमै प्रारम्भलाई चिह्नित गर्ने ‘दुई’ चरणमध्ये पहिलो चरणका रूपमा पहिचान गर्छन्। इतिहासले पहिचान गरेको दोस्रो चरण सन् १३०१ को नाइसियाको युद्ध हो। त्यहाँ पिता उस्मानले नाइसिया भनिने भूभाग कब्जा गरे, र त्यसको तीस वर्षपछि, सन् १३३१ मा, उनका छोराले नाइसिया नामक राजधानी सहर कब्जा गरे, जुन पहिले रोमी राजधानी सहर थियो।

दुई चरणमध्ये पहिलो चरणका रूपमा १२९९ र निकोमिडियाको युद्धलाई लिँदा, दोस्रो चरण दुई वर्षपछि १३०१ मा आयो। १२९९ अठतीसको प्रतीक हो, र दुई वर्षपछि (चालीस) पिताले नाइसियाको भूभाग कब्जा गर्छन्। प्रतिज्ञा गरिएको भूमि अधिकार गर्न प्राचीन इस्राएल उठेको घटनासँग गाँसिएका अठतीस र चालीसका सम्बन्धहरू २७ जुलाई, १२९९ र १३०१ मा प्रतिबिम्बित छन्। इस्लामको उत्थानका ती पहिला दुई चरण सैन्य अभियानहरूद्वारा चिह्नित छन्, जसको आरम्भ पिताले भूभाग कब्जा गरेसँगै हुन्छ र अन्त्य पुत्रले त्यस भूभागको राजधानी कब्जा गरेसँगै हुन्छ। ती दुई राजधानीको पतन हुँदा, त्यो पतन घेराबन्दीको क्रममा भएको थियो। दुवै राजधानी कुनै न कुनै समयमा पूर्वी रोमका राजधानी रहिसकेका थिए।

२७ जुलाई, १२९९ र १३०१ को समापन ११ अगस्ट, १८४० मा हुन्छ, जसले सन् १८३८ को इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, जुन बेला लिचले अन्ततः ११ अगस्ट, १८४० मा पूरा हुने तीन सय एकानब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको भविष्यवाणीबारे आफ्नो दृष्टिकोण र पूर्वानुमान पहिलो पटक प्रकाशित गरेका थिए। मिलरवादीहरूका लागि उठ्ने दुई चरण सन् १८३८ र १८४० थिए।

“सन् १८४० मा भविष्यवाणीको अर्को उल्लेखनीय परिपूर्तिले व्यापक चासो उत्पन्न गरायो। त्यसभन्दा दुई वर्षअघि, दोस्रो आगमनको प्रचार गर्ने प्रमुख सेवकहरूमध्ये एक जोसिया लिचले प्रकाश ९ को एक व्याख्या प्रकाशित गरेका थिए, जसमा उनले ओटोमन साम्राज्यको पतनको भविष्यवाणी गरेका थिए। उनका गणनाअनुसार, यो शक्ति ‘ई.सं. १८४० मा, अगस्ट महिनाको कुनै समयमा’ परास्त हुनेथियो; र यसको परिपूर्तिभन्दा केवल केही दिनअघि उनले यसो लेखे: ‘यदि पहिलो अवधि, १५० वर्ष, टर्कहरूको अनुमतिद्वारा डिएकोजेस सिंहासनमा आरोहण गर्नुअघि ठीकसँग पूरा भएको मान्ने हो, र ३९१ वर्ष १५ दिन पहिलो अवधिको समाप्तिमा आरम्भ भएको हो भने, यो ११ अगस्ट, १८४० मा समाप्त हुनेछ, जब कन्स्टान्टिनोपलस्थित ओटोमन शक्ति भङ्ग हुने अपेक्षा गर्न सकिन्छ। र यो नै तथ्य ठहरिनेछ भन्ने मेरो विश्वास छ।’—जोसिया लिच, Signs of the Times, and Expositor of Prophecy, August 1, 1840.

“ठीक निर्दिष्ट गरिएको त्यही समयमा, टर्कीले आफ्ना राजदूतहरूद्वारा युरोपका मित्रराष्ट्र शक्तिहरूको संरक्षण स्वीकार गरिन्, र यसरी आफूलाई ख्रीष्टियन राष्ट्रहरूको नियन्त्रणअधीनमा राखिन्। यस घटनाले भविष्यवाणीलाई ठ्याक्कै पूरा गर्यो। जब यो कुरा ज्ञात भयो, तब भीडका भीड मिलर र उनका सहकर्मीहरूले अपनाएका भविष्यवाणीको व्याख्याका सिद्धान्तहरूको शुद्धताप्रति विश्वस्त भए, र आगमन आन्दोलनलाई अचम्मलाग्दो प्रेरणा प्राप्त भयो। विद्वत्ता र प्रतिष्ठा भएका मानिसहरू प्रचार तथा उनका विचारहरूको प्रकाशन—दुवैमा—मिलरसँग एक भए, र 1840 देखि 1844 सम्म यो कार्य तीव्र गतिमा फैलियो।” The Great Controversy, 334, 335.

लिचको ‘३८ को भविष्यवाणी र ‘४० को उनको संशोधित दृष्टिमा उनको अन्तिम कथन पनि समावेश छ, जुन उनले संशोधित भविष्यवाणीभन्दा दस दिन अघि, अगस्त १ मा लेखेका थिए। भविष्यवाणीको पूर्तिले नै बाइबलीय भविष्यवाणीको सही पद्धतिबारे संसारलाई विश्वस्त तुल्यायो। प्राचीन इस्राएलको उदयलाई चिह्नित गर्ने अठत्तीस वर्षमा लाल समुद्र पार गरेदेखि कादेशमा भएको पहिलो विद्रोहसम्मका दुई वर्ष पनि समावेश थिए।

किनकि ती सबै मानिसहरू, जसले मेरो महिमा र मेरा ती चमत्कारहरू देखेका छन्, जो मैले मिश्रदेशमा र उजाड-स्थानमा गरेँ, र अहिले यी दस पटकसम्म मलाई परखे, र मेरो वचन सुनेनन्—निश्चय नै तिनीहरूले त्यो देश देख्नेछैनन्, जसको विषयमा मैले तिनीहरूका पिताहरूलाई शपथ खाएको थिएँ; न त मलाई क्रोधित तुल्याउनेहरू मध्ये कसैले पनि त्यो देख्नेछ। गन्ती 14:22, 23.

त्यो विद्रोहलाई दस परीक्षाहरूको अन्तिम परीक्षा भनेर चिनाइएको छ। दस परीक्षाहरूको दुई-वर्षीय परीक्षण-अवधि, जसलाई उजाडस्थानका अठतीस वर्षसँग जोडिएको थियो, ले 1838 र 1840 को प्रतिरूप प्रस्तुत गर्‍यो, र 1840 मा दस दिनको एक अवधि समावेश थियो।

ओस्मानसँग इस्लामको उदयको सुरुआती बिन्दु २७ जुलाई, १२९९ मा एक अठत्तीस-वर्षीय अवधिको प्रारम्भ हुन्छ, जो १३३७ मा चार-वर्षीय घेराबन्दीमा अन्त्य हुन्छ। २७ जुलाई, १२९९ ओटोमान साम्राज्यको उदयको सुरुआती बिन्दुका रूपमा इतिहासकारहरूले पहिचान गरेका दुई चरणहरूमध्ये पहिलो थियो, र दोस्रो चरण १३०१ थियो। १२९९ र १३०१ मा भएका निकोमिडिया र नाइसियाका युद्धहरूका यी दुई चरणहरूले १८३८ र १८४० लाई प्रतिरूपित गर्छन्। भविष्यवाणीको आरम्भले अन्त्यलाई चित्रित गर्दछ।

निकोमेडिया र नाइसिया दुवै आ-आफ्नो इतिहासमा अस्थायी रूपमा पूर्वी रोमको राजधानीका रूपमा रहेका थिए। निश्चय नै, अन्ततः कन्स्टान्टिनोपल सन् ३३० मा पूर्वी राजधानी बन्यो र सन् १४५३ सम्म त्यही हैसियतमा रह्यो। निकोमेडिया र नाइसिया कन्स्टान्टिनोपलको पतनका पूर्वप्रतिरूप हुन्; ती सबैको पतन इस्लामी घेराबन्दीहरूका कारण भयो, जसले त्यस्तो अभियानको समापन जनाउँथे जसमा इस्लामले पहिले भूभागमाथि नियन्त्रण कायम गरेको थियो र त्यसपछि राजधानी कब्जा गरेको थियो।

१३३३ देखि १३३७ सम्मको चार वर्ष लामो पहिलो घेराबन्दीले १४४९ देखि १४५३ सम्मको चार वर्षको अवधिलाई जनाउँछ, जसको अन्त्यमा भविष्यवाणी समाप्त भयो। तीन सय एकानब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनपछि, इस्लाममाथि अङ्कुश लगाइन्छ र सोही बेला मिलरवादीहरू २७ जुलाई, १२९९ र २७ जुलाई, १४४९ को अल्फा इतिहासमा दर्शाइएअनुसार ‘अठतीस र चालीस’ भन्ने विशेषताहरूमा निरूपित भविष्यवाणीय शक्तिअन्तर्गत ‘उदित हुन्छन्’। इस्लामको उदय र परमेश्वरका अन्त्यकालीन सन्देशवाहकहरूको उदयलाई एउटा सङ्ख्यात्मक प्रतीकमा निरूपित गरिएको छ, जुन ३८ र ४० बीचको सङ्ख्यात्मक सम्बन्धद्वारा निर्मित छ।

इजकिएल अध्याय सैंतीसमा इस्लाम पूर्वीय पवनको सन्देश हो, जो मरेका सुक्खा हड्डीहरूमाथि यस हेतुले फुकिन्छ कि तिनीहरू एक शक्तिशाली सेनाको रूपमा खडा हुन सकून्। जब इजकिएलको सन्देश आइपुग्छ, तब उठ्ने कार्य आरम्भ हुन्छ, जसरी 1838 र 1840 को Millerite इतिहासमा भयो। त्यो सन्देश 9/11 मा आइपुग्यो, र चाँडै आउने Sunday law को समयमा ती हड्डीहरू एक शक्तिशाली सेनाको रूपमा खडा हुन्छन्। पछिल्ला दिनहरूमा विजयी मण्डलीको रूपमा परमेश्वरको सेनालाई उठाइने कार्य 1838 र 1840 द्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ। 9/11 देखि Sunday law सम्मको अवधि 1840 देखि 1844 द्वारा प्रतिरूपित गरिएको थियो, तर यसले December 31, 2023 देखि Nashville का fireballs सम्मको अवधिलाई पनि प्रतिरूपित गर्दछ।

पूर्वी रोम

कन्स्टेन्टाइन प्रथम (महान्) ले साम्राज्यको विभाजन गरेदेखि अन्तिम कन्स्टेन्टाइनसम्मको अवधिले पूर्वी रोमको भविष्यवाणीय इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छ। त्यसैले यो भविष्यवाणीय अवधि तिनीहरूको नामले दर्शाएअनुसार एक भविष्यवाणीय वा प्रतीकात्मक पिता र पुत्रद्वारा चिह्नित छ, यद्यपि कन्स्टेन्टाइन महान् र कन्स्टेन्टाइन एकादशबीच प्रत्यक्ष रक्तवंशीय सम्बन्ध थिएन। प्रथम र अन्तिम कन्स्टेन्टाइनलाई भविष्यवाणीय दृष्टिले अल्फा र ओमेगाका प्रतीकका रूपमा पनि प्रस्तुत गरिएको छ, र पिता (अल्फा) ले कन्स्टान्टिनोपललाई राजधानीका रूपमा रोजे, अनि पुत्र (ओमेगा) को मृत्यु त्यस घेराबन्दीमा भयो, जब कन्स्टान्टिनोपल राजधानी रहन छाड्यो। पूर्वी रोमको भविष्यवाणीय अवधि प्रथम र अन्तिम कन्स्टेन्टाइनद्वारा चिह्नित छ। जुलाई २७, १२९९ मा सुरु भएको १५० वर्षको अवधिभित्र ३८ वर्षको अवधि समावेश छ र यसको अन्त्य ४ वर्ष लामो घेराबन्दीसँगै हुन्छ। त्यो घेराबन्दी १४४९ देखि १४५३ सम्मको अवधिको पूर्वप्रतीक थियो। निकोमिडियाको सैन्य अभियान एउटा भूभाग जितेर सुरु भयो र त्यस भूभागको राजधानी जितेर समाप्त भयो। प्रथम र अन्तिम कन्स्टेन्टाइनको सन्दर्भमा जस्तै, निकोमिडियामाथि विजय प्राप्त गर्ने कार्यको सुरुआत पिता (प्रथम) बाट भयो र त्यसको अन्त्य पुत्र (अन्तिम) बाट भयो।

चार वर्ष

एक सय पचास वर्षको आरम्भिक अवधिमा भएको चार वर्षे घेराबन्दीले सन् १४४९ मा अन्तिम कन्स्टान्टाइनको अपमानबाट आरम्भ भई सन् १४५३ सम्म, जब कन्स्टान्टिनोपल घेराबन्दीमा परेर पतन भयो, पुगेका ती चार वर्षतर्फ डोर्‍यायो। दोस्रो धिक्कारको समय-भविष्यवाणी, जसले तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुलाई २७, १४४९ मा सुरु भयो र अगस्त ११, १८४० मा समाप्त भयो। उक्त मितिले चार वर्षे अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गर्दछ, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटता भनेर सम्बोधन गर्नुभयो।

“तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको उद्घोषणामा एकताबद्ध हुने स्वर्गदूतले आफ्ना महिमाद्वारा सारा पृथ्वीलाई प्रकाशमान पार्नु छ। यहाँ विश्वव्यापी विस्तार र असामान्य शक्तियुक्त कार्यको भविष्यवाणी गरिएको छ। सन् १८४०–४४ को आगमन-आन्दोलन परमेश्वरको शक्तिको एक गौरवशाली प्रकटीकरण थियो; पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश संसारका प्रत्येक मिसनरी केन्द्रसम्म पुर्‍याइयो, र केही देशहरूमा सोह्रौँ शताब्दीको सुधारकालदेखि यता कुनै पनि देशमा देखिएकोभन्दा महान् धार्मिक चासो प्रकट भएको थियो; तर यी सबै तेस्रो स्वर्गदूतको अन्तिम चेतावनीअन्तर्गत हुने शक्तिशाली आन्दोलनद्वारा अतिक्रमित हुनेछन्।” द ग्रेट कन्ट्रोभर्सी, ६११।

११ अगस्ट, १८४० मा इस्लामलाई रोक लगाइयो, र त्यसपछि चार वर्षको एक अवधि थियो, जो पेन्तिकोसको दिन पवित्र आत्माको खन्याइसँग, तथा प्रकाश अठारको शक्तिशाली स्वर्गदूतको अवतरणसँग मेल खान्छ, जब 9/11 मा तेस्रो धिक्कारको इस्लामद्वारा न्यूयोर्कका “ठूला भवनहरू” प्रहार गरिए। 9/11 ले एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने समयको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ। छाप लगाउनु एक समयावधि हो, र छाप लगाउने त्यस अवधिको अन्त्यमा त्यस अवधिको आरम्भका विशेषताहरू विद्यमान हुन्छन्। जब 9/11 मा ख्रीष्ट अवतरित हुनुभयो, उहाँले ३१ डिसेम्बर, २०२३ मा दुई साक्षीहरूलाई पुनर्जीवित गर्न अवतरित हुने मिखाएलको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्नुभयो, जब छाप लगाउने अन्तिम अवधि आरम्भ भयो।

निनवेहको युद्ध भन्ने कुञ्जीले इस्लामका विभिन्न उन्मोचनहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसले पूर्वी रोमलाई सन् 1453 सम्म पतन गराइदियो। पद दसका “पाँच महिना” भित्र पर्ने ती एक सय पचास वर्षहरूको आरम्भ र अन्त्य दुवैमा चार-चार वर्षको अवधि समावेश छ। ती दुई चार-वर्षीय अवधिहरू तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको निष्कर्षसँग सम्बन्धित छन्, जसले सन् 1840 देखि 1844 सम्मको चार-वर्षीय अवधिलाई चिन्हित गर्‍यो, जब ख्रीष्टले “सम्पूर्ण पृथ्वीलाई आफ्नो महिमाले” उज्यालो पार्नुहुने थियो। सन् 1844 मा भविष्यसूचक समयको प्रयोग अन्त्य भयो, किनकि समय “अब उप्रान्त रहनेछैन।”

र स्वर्ग, त्यसमा भएका सबै थोकहरू, पृथ्वी, त्यसमा भएका सबै थोकहरू, समुद्र, र त्यसमा भएका सबै थोकहरू सृष्टि गर्नुहुने, सदा-सर्वदा जीवित रहनुहुने उहाँकै नाममा शपथ खायो कि अब उप्रान्त समय रहनेछैन। प्रकाश 10:6।

१३३३ देखि १३३७ सम्म, १४४९ देखि १४५३ सम्म, १८४० देखि १८४४ सम्म

चार-चार वर्षका ती तीन रेखाहरू 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मको मोहोर लगाउने समयसँग मेल खान्छन्, र तिनीहरू 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मको त्यस फ्र्याक्टलसँग पनि मेल खान्छन्, जुन 31 December, 2023 देखि इस्लामलाई फेरि नाशभिलका अग्निगोलाहरू प्रहार गर्नका लागि मुक्त गरिने समयसम्म प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

डिसेम्बर ३१, २०२३ देखि न्यासभिलका अग्निगोलाहरूसम्मको भविष्यवाणीय फ्र्याक्टललाई तीनवटा चार-वर्षीय भविष्यवाणीय कालखण्डद्वारा पूर्वरूपमा चित्रित गरिएको छ, र ती सबै ९/११ देखि आइतबारे कानुनसम्मको छाप लगाउने समयसँग मेल खान्छन्। यसरी, चार साक्षीले डिसेम्बर ३१, २०२३ देखि न्यासभिल आक्रमणसम्मको इतिहासको पहिचान गर्छन्, र यी प्रत्येक साक्षीका लागि निनवेको युद्ध नै “कुञ्जी” थियो। १३३३, १४४९, १८४० र ९/११ सबै निर्णायक मोडहरू—“कुञ्जीहरू”—थिए।

“अतीतको इतिहासबाट सिक्नुपर्ने शिक्षाहरू छन्; र यी कुरातर्फ ध्यान आकृष्ट गराइएको छ, ताकि सबैले बुझून् कि परमेश्वरले अहिले पनि त्यही सिद्धान्तअनुसार कार्य गर्नुहुन्छ, जसअनुसार उहाँले सधैं गर्नुभएको छ। उहाँको कार्यमा र राष्ट्रहरूमाझ उहाँको हात अहिले पनि त्यत्तिकै प्रकट देखिन्छ, जत्तिकै सुसमाचार पहिलो पटक अदनमा आदमलाई घोषणा गरिएदेखि सदैव देखिँदै आएको छ।

“जातिहरू र मण्डलीको इतिहासमा यस्ता अवधिहरू हुन्छन्, जो मोडबिन्दुका समयहरू हुन्। परमेश्वरको प्रबन्धमा, जब यी विभिन्न सङ्कटहरू आइपुग्छन्, त्यस समयका लागि ज्योति प्रदान गरिन्छ। यदि त्यसलाई ग्रहण गरियो भने, आत्मिक उन्नति हुन्छ; यदि त्यसलाई अस्वीकार गरियो भने, आत्मिक पतन र विश्वासको जहाजडुबान पछ्याउँछ। प्रभुले आफ्नो वचनमा सुसमाचारको अग्रसर कार्यलाई प्रकट गर्नुभएको छ, जसरी त्यो विगतमा सञ्चालन गरिएको थियो, र भविष्यमा पनि, अन्तिम सङ्घर्षसम्म, जब शैतानी शक्तिहरूले आफ्नो अन्तिम अद्भुत चाल चल्नेछन्।” Bible Echo, August 26, 1895.

निकामिदिया

सन् २८४ मा सम्राट् बनेका डायोक्लेटियनले सन् २९३ मा साम्राज्यलाई कानुनी रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजन गरी टेट्रार्की शासनप्रणाली स्थापना गर्दा निकोमेडियालाई रोमी साम्राज्यको पूर्वी राजधानीका रूपमा रोजे। निकोमेडियाले कैयौँ दशकसम्म पूर्वको मुख्य प्रशासनिक तथा सैन्य राजधानीका रूपमा काम गर्‍यो। महान् कन्स्टान्टिनले नजिकैको बाइजान्टियममा (जसको नाम उनले सन् ३३० मा कन्स्टान्टिनोपल राखे) नयाँ राजधानी निर्माण गर्ने निर्णय गर्नुअघि निकोमेडियालाई आधारस्थलका रूपमा प्रयोग गरे। कन्स्टान्टिनोपल मुख्य राजधानी बनेपछि पनि मार्मरा सागरको पूर्वी तटमा रणनीतिक रूपमा अवस्थित निकोमेडिया एउटा प्रमुख क्षेत्रीय केन्द्रका रूपमा रहिरह्यो। यसरी, रोम वा कन्स्टान्टिनोपलजस्तो स्थायी राजधानी नभए तापनि रोमी इतिहासको एउटा महत्त्वपूर्ण सङ्क्रमणकालमा निकोमेडियालाई आधिकारिक रूपमा पूर्वी राजधानी तोकिएको थियो। एक सय पचास वर्षको अवधिको सुरुमा पूर्वी रोमको एउटा राजधानी कब्जा गरिन्छ, र त्यस अवधिको अन्त्यमा पूर्वी रोमको एउटा राजधानी कब्जा गरिन्छ। दुवै विजयका क्रममा घेराबन्दी गरिएको थियो।

डायोक्लेटियन

सम्राट् डायोक्लेटियनले सन् २९३ मा टेट्रार्की प्रणाली लागू गर्दा निकोमेडियालाई आधिकारिक रूपमा रोमन साम्राज्यको पूर्वी राजधानी बनाए। टेट्रार्की प्रणालीअन्तर्गत साम्राज्य पश्चिमी र पूर्वी गरी दुई भागमा विभाजित थियो; पूर्व र पश्चिम दुवैमा एक वरिष्ठ सम्राट् (अगस्टस) र एक कनिष्ठ सम्राट् (सीजर) हुने भएकाले सम्राट्हरूको कुल सङ्ख्या चार हुन्थ्यो, जसलाई ‘टेट्रार्की’ शब्दले जनाउँछ।

अल्फा र ओमेगा

डायोक्लेटियन स्मुर्नाको मण्डलीको ओमेगा प्रतीक हो, र नेरो अल्फा प्रतीक हो। महान् कन्स्टान्टिन पेर्गामोसको मण्डलीको अल्फा प्रतीक हो, र जस्टिनियन ओमेगा प्रतीक हो।

रोमको पूर्व र पश्चिममा भएको ‘कानुनी’ विभाजन (जुन टिकेन) डायोक्लेटियनद्वारा सम्पन्न भयो, र रोमको पूर्व र पश्चिममा भएको भविष्यसूचक विभाजन कन्स्टान्टिनद्वारा सम्पन्न भयो। उत्पीडनको दोस्रो प्रतीकात्मक मण्डली, स्मुर्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको, को इतिहासको अवधिमा रोम कानुनी रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो; र सम्झौताका तेस्रो प्रतीकात्मक मण्डली, पर्गामोसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको, को इतिहासमा रोम भविष्यसूचक रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो। २९३ अल्फा थियो र ३३० ओमेगा थियो, र मे ११, ३३० मा, महान् कन्स्टान्टिनले कन्स्टान्टिनोपललाई साम्राज्यको राजधानीको रूपमा समर्पण गरे।

डायोक्लेटियनले सन् २९३ मा गरेको कानुनी विभाजन त्यसपछि सन् ३१३ मा मिलानको राजाज्ञा जारी नहुन्जेलसम्म चलेको गृहयुद्धका कारण भङ्ग भयो। इसाई धर्मलाई कानुनी मान्यता दिँदै टेट्रार्कीको व्यवहारतः अन्त्य गर्ने मिलानको राजाज्ञा जारी हुँदा, आपसी समन्वयमा शासन गर्ने चार शासकहरूको व्यवस्था ध्वस्त भई दुई प्रमुख शक्तिहरू (पश्चिममा कन्स्टान्टिन र पूर्वमा लिसिनियस) बीचको सङ्घर्षमा परिणत भयो। पतनको सुरुआत गराउने उक्त कानुनी विभाजनले एक विभाजनदेखि अर्को विभाजनसम्मको बीस वर्षको अवधिलाई दर्शाउँछ, र दुवै विभाजनले उक्त व्यवस्थाको पतन निम्त्याए।

स्मिर्नाको मण्डली ६४ मा निरोबाट आरम्भ भयो, जब रोमको ठूलो आगलागीलाई निरोले मसीहीहरूलाई सताउन प्रयोग गर्‍यो, जसलाई निरोले आगो लगाएको आरोप लगाएको थियो। निरोले सतावटको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ र पछिल्ला दिनहरूको अन्तिम सतावटको प्रतीकस्वरूप उभिन्छ। त्यो अन्तिम सतावट अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसम्म जारी रहन्छ, जब पापसीय शक्ति सहयोग गर्ने कोही नभई आफ्नो अन्तमा पुग्छ। यसरी, सतावटको पहिलो अवधि रोमको दहनबाट आरम्भ भयो र अन्तिम सतावट रोमको दहनमै अन्त्य हुन्छ।

अनि तिमीले त्यस जनावरमाथि देखेका ती दस सिङहरूले त्यस वेश्यालाई घृणा गर्नेछन्, र उसलाई उजाड र नाङ्गी तुल्याउनेछन्, र उसको मासु खानेछन्, अनि उसलाई आगोले जलाउनेछन्। प्रकाश 17:16।

स्मुर्नाको मण्डलीको आरम्भ सन् ६४ मा नेरोसँगै भयो, जब नेरोले रोमको भीषण आगलागीलाई ख्रीष्टियनहरूमाथि सतावट गर्ने माध्यम बनाए र आगो लगाएको आरोप तिनीहरूमाथि लगाए। दुई सय पचास वर्षपछि, सन् ३१३ मा मिलानको राजाज्ञासँगै यसको अन्त भयो। यो “राजाज्ञा” डायोक्लेटियनले गरेको कानुनी विभाजनबाट सुरु भएको बीसवर्षे अवधिको समाप्ति हो, र यो नेरोसँगै सुरु भएको स्मुर्नाको दुई सय पचास वर्षको पनि अन्त थियो। स्मुर्नाको मण्डली र नेरोद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको दुई सय पचास वर्षको सतावटको अवधिमा डायोक्लेटियनले गराएको सबैभन्दा भीषण सतावटका दस वर्ष पनि समावेश थिए। सतावटका ती दस वर्ष डायोक्लेटियनको बीसवर्षे अवधिको पछिल्लो आधा भाग थिए, जुन अवधि सन् २९३ मा उनले साम्राज्यको कानुनी विभाजन गरेसँगै सुरु भएको थियो। सन् २९३ मा डायोक्लेटियनले साम्राज्यलाई पूर्व र पश्चिममा कानुनी रूपमा विभाजन गरेसँगै दस-दस वर्षका दुई अवधिबाट बनेको बीसवर्षे अवधि सुरु भयो।

डायोक्लेटियनले साम्राज्यलाई कानुनी रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजन गरे र यसरी कन्स्टन्टाइनद्वारा सम्पन्न गरिएको भविष्यवाणीगत विभाजनको पूर्वरूप प्रस्तुत गरे। डायोक्लेटियनको विभाजन पूर्व र पश्चिममा थियो, तर त्यसअन्तर्गत पूर्वमा दुई जना र पश्चिममा दुई जना शासक थिए। प्रत्येक क्षेत्रमा एक प्रमुख र एक कनिष्ठ शासक थिए। सन् ३०३ को फेब्रुअरी २४ मा डायोक्लेटियनले ख्रीष्टियनहरूविरुद्धका कैयौँ ‘राजाज्ञा’मध्ये पहिलो राजाज्ञा जारी गरे, जसबाट महान् सतावट (जसलाई डायोक्लेटियनकालीन सतावट पनि भनिन्छ) सुरु भयो; यो रोमी साम्राज्यमा ख्रीष्टियनहरूमाथि भएको सबैभन्दा कठोर र व्यापक सतावट थियो।

अनि स्मुर्नामा भएको मण्डलीका दूतलाई लेख; जो प्रथम र अन्तिम हुनुहुन्छ, जो मर्नुभएको थियो र जीवित हुनुहुन्छ, उहाँ यी कुराहरू भन्नुहुन्छ; तिम्रा कामहरू, सङ्कष्ट र दरिद्रता मलाई थाहा छ, (तर तिमी धनी छौ) अनि जो आफूलाई यहूदी भन्छन् तर होइनन्, बरु शैतानको सभाघर हुन्, तिनीहरूको ईश्वरनिन्दा पनि मलाई थाहा छ। तिमीले भोग्नुपर्ने ती कुनै पनि कुरादेखि नडराऊ: हेर, दियाबलसले तिमीहरूमध्ये केहीलाई कारागारमा हाल्नेछ, ताकि तिमीहरूको परीक्षा होस्; अनि तिमीहरूले दस दिनसम्म सङ्कष्ट भोग्नेछौ: मृत्युसम्मै विश्वासयोग्य होऊ, र म तिमीलाई जीवनको मुकुट दिनेछु। जसको कान छ, त्यसले आत्माले मण्डलीहरूलाई भन्नुहुने कुरा सुनोस्; जसले विजय प्राप्त गर्छ, त्यसलाई दोस्रो मृत्युले कुनै हानि पुर्‍याउनेछैन। प्रकाश २:८–११।

महासतावट डायोक्लेटियनका उत्तराधिकारीहरू (विशेष गरी ग्यालेरियस) को शासनकालमा पनि सन् ३१३ सम्म जारी रह्यो र मिलानको राजाज्ञासँगै यसको अन्त्य भयो। नीरो सतावटको अल्फा प्रतीक हो, जसले स्मुर्नाको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यसूचक कालखण्डको ओमेगा सतावटका रूपमा डायोक्लेटियनलाई पूर्वरूपमा दर्शाएको थियो। पश्चिमका कन्स्टान्टिन र पूर्वका लिसिनियसबीचको राजनीतिक विवाह र सन्धिसँगै सतावटको अन्त्य भयो। सन् ३१३ को फेब्रुअरीमा कन्स्टान्टिन र लिसिनियसले मिलानमा भेट गरी मिलानको राजाज्ञा जारी गरे, जसले साम्राज्यभरिका ख्रीष्टियनहरू (र अन्यहरू) का लागि धार्मिक सहिष्णुताको प्रत्याभूति दियो। आफ्नो राजनीतिक गठबन्धनलाई सुदृढ बनाउन लिसिनियसले यस भेटको समयमा वा त्यसैको आसपासमा कन्स्टान्टिया (कन्स्टान्टिनकी सौतेनी बहिनी) सँग विवाह गरे। यो विवाह रोमी राजनीतिक गठबन्धनको एउटा विशिष्ट उदाहरण थियो—यसले दुई सम्राट्बीचको सहमतिलाई पक्का गर्‍यो र वर्षौँको गृहयुद्धपछि साम्राज्यलाई अस्थायी रूपमा स्थिर बनाउन मद्दत गर्‍यो। यो गठबन्धन लामो समय टिकेन। पछि कन्स्टान्टिन र लिसिनियसले एकअर्काविरुद्ध युद्ध गरे, र सन् ३२४ मा लिसिनियसलाई पराजित गरेर कन्स्टान्टिन एकमात्र शासक बने।

नीरोदेखि कन्स्टेन्टाइनसम्म स्मुर्नाको दुई सय पचास वर्ष लामो भविष्यवाणीगत अवधि पूरा भयो, र सन् ३१३ मा पर्गामोसको मण्डली अर्थात् सम्झौतावादी मण्डलीको सुरुवात भयो, जसको अवधि सन् ५३८ मा थिआटीराको मण्डलीमा पुगेर समाप्त भयो। स्मुर्नाका दुई सय पचास वर्षले सतावटको अवधिलाई प्रतिनिधित्व गर्थे, र समग्र अवधिको अन्त्यमा डायोक्लेटियनको सतावटले प्रकाशको पुस्तकमा उल्लिखित “दस दिन” (दस वर्ष) लाई पूरा गर्‍यो, जसमा सतावटको सबैभन्दा भीषण अवधि समग्र अवधिको एउटा फ्र्याक्टलका रूपमा रहेको छ। ती दस वर्ष दुई सय पचास वर्षको एउटा फ्र्याक्टल हुन्। ती दस वर्षले नीरोको सतावटको ओमेगालाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र तिनको अन्त्यमा साम्राज्यको पूर्व र पश्चिममा ओमेगा विभाजन भयो।

विवाह र सम्बन्धविच्छेद

स्मिर्ना सन् 64 मा रोमको दहनसँग आरम्भ भयो र दुई सय पचास वर्षपछि सन् 313 मा मिलानको आदेश तथा पूर्व र पश्चिमको राजनीतिक विवाहसँग समाप्त भयो। सतावटको दस-वर्षीय फ्र्याक्टल सन् 303 मा आरम्भ भयो र सन् 313 मा मिलानको आदेश तथा पूर्व र पश्चिमको राजनीतिक विवाहसँग समाप्त भयो। डाइओक्लेटियनद्वारा सन् 293 मा पूर्व र पश्चिमको कानुनी विभाजनसँग आरम्भ भएको बीस वर्ष सन् 313 मा पूर्व र पश्चिमको राजनीतिक विवाहसँग समाप्त भयो। सन् 313 मा पूर्व र पश्चिमबीच भएको विवाह-सन्धि सन् 324 को सम्बन्धविच्छेदसँग समाप्त भयो, जब कन्स्टान्टिनले पूर्वका लिसिनियसलाई पराजित गरेर रोमको एकमात्र शासक बने। सन् 324 को भविष्यसूचक सम्बन्धविच्छेद सन् 321 को पहिलो आइतबारको व्यवस्थाभन्दा तीन वर्षपछि आयो।

सन् ३१३ देखि सन् ३३० सम्मका सत्र वर्षले एउटा राजनीतिक विवाह, स्मुर्ना र नीरोद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सतावटको अन्त्य, र पर्गामोसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सम्झौतापरस्त मण्डलीको सुरुवातलाई चिह्नित गर्छन्। सन् ३१३ मा विवाहसँगै पर्गामोसको सुरुवात भएपछि, सन् ३२१ मा पहिलो आइतबारे कानुनसँगै सतावट सुरु भयो। त्यसपछि सन् ३२४ मा भविष्यवाणीय सम्बन्धविच्छेद भयो, जसले पूर्व र पश्चिमलाई कन्स्टेन्टाइनअन्तर्गत एउटै साम्राज्यमा ल्यायो। छ वर्षपछि, सन् ३३० मा, पूर्व र पश्चिममा विभाजन भविष्यवाणीय रूपमा दोहोरियो। सन् ५३८ मा भविष्यवाणीय इतिहासमा थिआटीरा मण्डलीको आगमन नहुँदासम्म जारी रहने पर्गामोस मण्डलीको अल्फा कालखण्डलाई ती सत्र वर्षले प्रतिनिधित्व गर्छन्। त्यो अल्फा कालखण्डले सन् ३३० देखि सन् ५३८ सम्मको अवधिको अन्त्यमा रहेको एउटा ओमेगा इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्ने थियो। पर्गामोसको ओमेगा इतिहासले सन् ४९६, ५०८ र ५३३ को कालखण्डलाई प्रतिनिधित्व गर्छ।

सत्र वर्षहरू

राफियाको युद्धका टोलेमीले “सत्र वर्ष” राज्य गरे, र राफियाको युद्ध र पानियमको युद्धको बीचमा पनि “सत्र वर्ष” नै थिए। ती सत्र वर्षहरू प्रतीकात्मक रूपमा 313 देखि 330 सम्मका सत्र वर्षहरूसँग मेल खान्छन्। स्मिर्नाका नेरोका दुई सय पचास वर्षहरूले पर्गामसको मण्डलीका पहिलो सत्र वर्षतर्फ डोर्‍याए, र तिनीहरू ईसा पूर्व 457 मा तेस्रो आदेशदेखि आरम्भ भएका दुई सय पचास वर्षहरूसँग सम्बन्धित छन्, जुन दानियल 8:14 का 2300 वर्षहरूको प्रारम्भिक बिन्दु हो, र जुन एड्भेन्टवादको आधार तथा केन्द्रीय स्तम्भ हो। दुई सय पचास वर्षका दुई साक्षीहरू बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्यका ती दुई सय पचास वर्षहरूसँग मेल खान्छन्, जुन 1776 मा आरम्भ भयो र यसै वर्ष 2026 मा समाप्त हुन्छ।

एडभेन्टवादका अग्रदूतहरूले ३१३ देखि ३३० सम्मका सत्र वर्षहरू न त देखे, न त बुझे; किनकि १८४४ मा तिनीहरूले सातौँ-दिनको विश्रामदिन वा सूर्यको दिनसम्बन्धी विवादलाई समेत अझै बुझेका थिएनन्। तथापि, तिनीहरूले प्रकाश ९:१० को एक सय पचास वर्षलाई चिने, र त्यो त्यस्तो अवधिको प्रारम्भिक बिन्दु बन्यो, जसले ११ अगस्ट, १८४० मा अन्त्य भएका तीन सय एकानब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनसम्म डोर्‍यायो। त्यस समझले “परमेश्वरको शक्तिको” एक महान् “प्रकटीकरण” उत्पन्न गर्‍यो।

अग्रणीहरूले प्रकाश अध्याय नौमा एक सय पचास वर्षको दोस्रो अवधिलाई पहिचान गरेका थिएनन्। उनीहरूको आधारभूत बुझाइ नै त्यो आधारभूमि हो, जसमाथि प्रकाश अध्याय नौको “नयाँ ज्योति” निर्माण गरिएको छ। त्यो ज्योति निनवेको युद्धको “कुञ्जी”द्वारा प्रकट हुन्छ। त्यो “कुञ्जी”ले भविष्यवाणीको विद्यार्थीलाई दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरूमा प्रस्तुत बाइबलीय भविष्यवाणीका सबै राज्यहरू पहिचान गर्न सक्षम बनाउँछ: बेबिलोन, मादी-फारस, ग्रीस, सेल्युसिड र टोलेमी साम्राज्यहरू, मुहम्मदको राज्य; अनि अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा, यसले रोमको मात्र नभई पूर्वी र पश्चिमी रोमका राज्यहरूका साथै संयुक्त राज्य अमेरिका (झूटो अगमवक्ता), पोपतन्त्र (पशु) र संयुक्त राष्ट्रसंघ (अजिङ्गर)को समेत उत्थान र पतन पहिचान गरेर रोमी साम्राज्यलाई अझ प्रमुख रूपमा उजागर गर्छ। यी राज्यहरूका सबै उत्थान र पतनले अजिङ्गर, पशु र झूटो अगमवक्ताका गतिविधिहरूको साक्षी दिन्छन्, जसले अन्ततः संसारलाई आरमागेडोनमा पुर्‍याउँछन्। त्यो गतिविधि दानिएल अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरूमा प्रस्तुत गरिएको छ, र त्यस गतिविधिको आरम्भ चालीसौँ पदको लुकेको इतिहासमा प्रस्तुत गरिएको छ।

निनवेहको युद्धले अन्त-समयका घटनाहरूको क्रमभित्र रोम साम्राज्य, पूर्वी र पश्चिमी रोमका राज्यहरू, तथा पोपीय रोमका गवाहीहरूलाई परस्पर मिलाउन सकिने भविष्यसूचक सन्दर्भ-बिन्दु प्रदान गर्दछ। यसरी, निनवेहको युद्ध नै त्यो कुञ्जी हो जसले रोमसम्बन्धी विभिन्न भविष्यसूचक गवाहीहरूलाई पूर्ण रूपमा प्रकाशमा ल्याउँछ, र दानिएल ११ को पद चौध अनुसार, दर्शनलाई स्थापित गर्ने शक्ति रोम नै हो। ती रेखाहरूलाई एकसाथ ल्याउने कुञ्जी निनवेहको युद्ध हो।

हामी हाम्रो अर्को लेखमा प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायका शोकहरूसम्बन्धी अघिल्ला पाँच लेखहरूलाई एकसाथ समेट्न आरम्भ गर्नेछौँ।