पद चालीसको लुकेको इतिहास - संख्या अठारौँ

इस्लामको भविष्यसूचक प्रतिरूपमा, पवित्रशास्त्रको आरम्भिक परिचयदेखि नै हामी इस्लामको नियन्त्रण र मुक्तिलाई देख्छौं, जसरी साराले अब्राहामलाई हाजर र इश्माएललाई नियन्त्रणमा राख्न मनाइन्।

त्यो घटनाभन्दा अघि नै, हागरलाई भविष्यवाणीसम्बन्धी वृत्तान्तमा प्रस्तुत गरिनुको कारण यही हो कि परमप्रभुले सारालाई सन्तान जन्माउनबाट “रोकेका” हुनुहुन्छ।

मुहम्मदलाई दिइएको प्रकाशको पुस्तक अध्याय ९ को “साँचो”, र त्यसपछि निनेवेहको युद्धद्वारा पूरा गरिएको त्यो साँचोले, भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासको कुनै पनि निश्चित बिन्दुमा इस्लाममाथि रहेको “अवरोध” हटाइनुलाई जनाउँछ।

मोहम्मदको राज्यको “उदय र पतन” लाई त्यति धेरै उदय र पतनका रूपमा होइन, बरु ‘मुक्ति’ र ‘नियन्त्रण’ का रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। जब इस्लामलाई भविष्यवाणीगत रूपमा मुक्त गरिन्छ, तब त्यस मुक्तिलाई निनेवेहको युद्धद्वारा चित्रित गरिएको छ।

१२९९ जुलाई २७ मा, उस्मानले निकोमेदियाको क्षेत्रमा एक सैन्य अभियान आरम्भ गरे, र चौँतीस वर्षपछि उनका पुत्रले राजधानी सहर निकोमेदियामाथि चार वर्ष लामो घेराबन्दी आरम्भ गरे। प्रारम्भमा पिता र अन्त्यमा पुत्र। युद्ध निकोमेदियाको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको क्षेत्रको विरुद्ध आरम्भ हुन्छ र निकोमेदियाको राजधानी सहर निकोमेदियाको विजयसँगै समाप्त हुन्छ। १२९९ देखि १३३७ सम्म अठतीस वर्षको अवधि हुन्छ, र भविष्यवाणीय दृष्टिले “अठतीस” संख्याले उठाइलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ।

२७ जुलाई १२९९ देखि २७ जुलाई १४४९ सम्मका एक सय पचास वर्षले प्रकाशको पुस्तक अध्याय नौको दोस्रो धिक्कारको ओटोमन साम्राज्यको स्थापना तर्फ डोर्‍याएको अवधिलाई जनाउँछ। निकोमेडियाको क्रमिक विजयका अठतीस वर्ष एक पिता (Osman) बाट आरम्भ भई उनका पुत्र (Orhan) मा अन्त्य भए। यो अवधिले एउटा जनजातीय प्रधानतन्त्रबाट साम्राज्यसम्मको क्रमिक उदयको पहिलो चरणलाई चित्रित गर्छ।

लिचको ‘३८ को भविष्यवाणी र ‘४० को उनको संशोधित दृष्टिमा उनको अन्तिम कथन पनि समावेश छ, जुन उनले संशोधित भविष्यवाणीभन्दा दस दिन अघि, अगस्त १ मा लेखेका थिए। भविष्यवाणीको पूर्तिले नै बाइबलीय भविष्यवाणीको सही पद्धतिबारे संसारलाई विश्वस्त तुल्यायो। प्राचीन इस्राएलको उदयलाई चिह्नित गर्ने अठत्तीस वर्षमा लाल समुद्र पार गरेदेखि कादेशमा भएको पहिलो विद्रोहसम्मका दुई वर्ष पनि समावेश थिए।

त्यो विद्रोहलाई दस परीक्षाहरूको अन्तिम परीक्षा भनेर चिनाइएको छ। दस परीक्षाहरूको दुई-वर्षीय परीक्षण-अवधि, जसलाई उजाडस्थानका अठतीस वर्षसँग जोडिएको थियो, ले 1838 र 1840 को प्रतिरूप प्रस्तुत गर्‍यो, र 1840 मा दस दिनको एक अवधि समावेश थियो।

ओस्मानसँग इस्लामको उदयको सुरुआती बिन्दु २७ जुलाई, १२९९ मा एक अठत्तीस-वर्षीय अवधिको प्रारम्भ हुन्छ, जो १३३७ मा चार-वर्षीय घेराबन्दीमा अन्त्य हुन्छ। २७ जुलाई, १२९९ ओटोमान साम्राज्यको उदयको सुरुआती बिन्दुका रूपमा इतिहासकारहरूले पहिचान गरेका दुई चरणहरूमध्ये पहिलो थियो, र दोस्रो चरण १३०१ थियो। १२९९ र १३०१ मा भएका निकोमिडिया र नाइसियाका युद्धहरूका यी दुई चरणहरूले १८३८ र १८४० लाई प्रतिरूपित गर्छन्। भविष्यवाणीको आरम्भले अन्त्यलाई चित्रित गर्दछ।

इजकिएल अध्याय सैंतीसमा इस्लाम पूर्वीय पवनको सन्देश हो, जो मरेका सुक्खा हड्डीहरूमाथि यस हेतुले फुकिन्छ कि तिनीहरू एक शक्तिशाली सेनाको रूपमा खडा हुन सकून्। जब इजकिएलको सन्देश आइपुग्छ, तब उठ्ने कार्य आरम्भ हुन्छ, जसरी 1838 र 1840 को Millerite इतिहासमा भयो। त्यो सन्देश 9/11 मा आइपुग्यो, र चाँडै आउने Sunday law को समयमा ती हड्डीहरू एक शक्तिशाली सेनाको रूपमा खडा हुन्छन्। पछिल्ला दिनहरूमा विजयी मण्डलीको रूपमा परमेश्वरको सेनालाई उठाइने कार्य 1838 र 1840 द्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ। 9/11 देखि Sunday law सम्मको अवधि 1840 देखि 1844 द्वारा प्रतिरूपित गरिएको थियो, तर यसले December 31, 2023 देखि Nashville का fireballs सम्मको अवधिलाई पनि प्रतिरूपित गर्दछ।

एक सय पचास वर्षको आरम्भिक अवधिमा भएको चार वर्षे घेराबन्दीले सन् १४४९ मा अन्तिम कन्स्टान्टाइनको अपमानबाट आरम्भ भई सन् १४५३ सम्म, जब कन्स्टान्टिनोपल घेराबन्दीमा परेर पतन भयो, पुगेका ती चार वर्षतर्फ डोर्‍यायो। दोस्रो धिक्कारको समय-भविष्यवाणी, जसले तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुलाई २७, १४४९ मा सुरु भयो र अगस्त ११, १८४० मा समाप्त भयो। उक्त मितिले चार वर्षे अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गर्दछ, जसलाई सिस्टर ह्वाइटले परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटता भनेर सम्बोधन गर्नुभयो।

११ अगस्ट, १८४० मा इस्लामलाई रोक लगाइयो, र त्यसपछि चार वर्षको एक अवधि थियो, जो पेन्तिकोसको दिन पवित्र आत्माको खन्याइसँग, तथा प्रकाश अठारको शक्तिशाली स्वर्गदूतको अवतरणसँग मेल खान्छ, जब 9/11 मा तेस्रो धिक्कारको इस्लामद्वारा न्यूयोर्कका “ठूला भवनहरू” प्रहार गरिए। 9/11 ले एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने समयको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ। छाप लगाउनु एक समयावधि हो, र छाप लगाउने त्यस अवधिको अन्त्यमा त्यस अवधिको आरम्भका विशेषताहरू विद्यमान हुन्छन्। जब 9/11 मा ख्रीष्ट अवतरित हुनुभयो, उहाँले ३१ डिसेम्बर, २०२३ मा दुई साक्षीहरूलाई पुनर्जीवित गर्न अवतरित हुने मिखाएलको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्नुभयो, जब छाप लगाउने अन्तिम अवधि आरम्भ भयो।

निनवेहको युद्ध भन्ने कुञ्जीले इस्लामका विभिन्न उन्मोचनहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसले पूर्वी रोमलाई सन् 1453 सम्म पतन गराइदियो। पद दसका “पाँच महिना” भित्र पर्ने ती एक सय पचास वर्षहरूको आरम्भ र अन्त्य दुवैमा चार-चार वर्षको अवधि समावेश छ। ती दुई चार-वर्षीय अवधिहरू तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको निष्कर्षसँग सम्बन्धित छन्, जसले सन् 1840 देखि 1844 सम्मको चार-वर्षीय अवधिलाई चिन्हित गर्‍यो, जब ख्रीष्टले “सम्पूर्ण पृथ्वीलाई आफ्नो महिमाले” उज्यालो पार्नुहुने थियो। सन् 1844 मा भविष्यसूचक समयको प्रयोग अन्त्य भयो, किनकि समय “अब उप्रान्त रहनेछैन।”

चार-चार वर्षका ती तीन रेखाहरू 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मको मोहोर लगाउने समयसँग मेल खान्छन्, र तिनीहरू 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मको त्यस फ्र्याक्टलसँग पनि मेल खान्छन्, जुन 31 December, 2023 देखि इस्लामलाई फेरि नाशभिलका अग्निगोलाहरू प्रहार गर्नका लागि मुक्त गरिने समयसम्म प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

डायोक्लेटियन स्मुर्नाको मण्डलीको ओमेगा प्रतीक हो, र नेरो अल्फा प्रतीक हो। महान् कन्स्टान्टिन पेर्गामोसको मण्डलीको अल्फा प्रतीक हो, र जस्टिनियन ओमेगा प्रतीक हो।

रोमको पूर्व र पश्चिममा भएको ‘कानुनी’ विभाजन (जुन टिकेन) डायोक्लेटियनद्वारा सम्पन्न भयो, र रोमको पूर्व र पश्चिममा भएको भविष्यसूचक विभाजन कन्स्टान्टिनद्वारा सम्पन्न भयो। उत्पीडनको दोस्रो प्रतीकात्मक मण्डली, स्मुर्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको, को इतिहासको अवधिमा रोम कानुनी रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो; र सम्झौताका तेस्रो प्रतीकात्मक मण्डली, पर्गामोसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको, को इतिहासमा रोम भविष्यसूचक रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो। २९३ अल्फा थियो र ३३० ओमेगा थियो, र मे ११, ३३० मा, महान् कन्स्टान्टिनले कन्स्टान्टिनोपललाई साम्राज्यको राजधानीको रूपमा समर्पण गरे।

स्मिर्नाको मण्डली ६४ मा निरोबाट आरम्भ भयो, जब रोमको ठूलो आगलागीलाई निरोले मसीहीहरूलाई सताउन प्रयोग गर्‍यो, जसलाई निरोले आगो लगाएको आरोप लगाएको थियो। निरोले सतावटको आरम्भलाई चिन्हित गर्दछ र पछिल्ला दिनहरूको अन्तिम सतावटको प्रतीकस्वरूप उभिन्छ। त्यो अन्तिम सतावट अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसम्म जारी रहन्छ, जब पापसीय शक्ति सहयोग गर्ने कोही नभई आफ्नो अन्तमा पुग्छ। यसरी, सतावटको पहिलो अवधि रोमको दहनबाट आरम्भ भयो र अन्तिम सतावट रोमको दहनमै अन्त्य हुन्छ।

स्मिर्ना सन् 64 मा रोमको दहनसँग आरम्भ भयो र दुई सय पचास वर्षपछि सन् 313 मा मिलानको आदेश तथा पूर्व र पश्चिमको राजनीतिक विवाहसँग समाप्त भयो। सतावटको दस-वर्षीय फ्र्याक्टल सन् 303 मा आरम्भ भयो र सन् 313 मा मिलानको आदेश तथा पूर्व र पश्चिमको राजनीतिक विवाहसँग समाप्त भयो। डाइओक्लेटियनद्वारा सन् 293 मा पूर्व र पश्चिमको कानुनी विभाजनसँग आरम्भ भएको बीस वर्ष सन् 313 मा पूर्व र पश्चिमको राजनीतिक विवाहसँग समाप्त भयो। सन् 313 मा पूर्व र पश्चिमबीच भएको विवाह-सन्धि सन् 324 को सम्बन्धविच्छेदसँग समाप्त भयो, जब कन्स्टान्टिनले पूर्वका लिसिनियसलाई पराजित गरेर रोमको एकमात्र शासक बने। सन् 324 को भविष्यसूचक सम्बन्धविच्छेद सन् 321 को पहिलो आइतबारको व्यवस्थाभन्दा तीन वर्षपछि आयो।

राफियाको युद्धका टोलेमीले “सत्र वर्ष” राज्य गरे, र राफियाको युद्ध र पानियमको युद्धको बीचमा पनि “सत्र वर्ष” नै थिए। ती सत्र वर्षहरू प्रतीकात्मक रूपमा 313 देखि 330 सम्मका सत्र वर्षहरूसँग मेल खान्छन्। स्मिर्नाका नेरोका दुई सय पचास वर्षहरूले पर्गामसको मण्डलीका पहिलो सत्र वर्षतर्फ डोर्‍याए, र तिनीहरू ईसा पूर्व 457 मा तेस्रो आदेशदेखि आरम्भ भएका दुई सय पचास वर्षहरूसँग सम्बन्धित छन्, जुन दानियल 8:14 का 2300 वर्षहरूको प्रारम्भिक बिन्दु हो, र जुन एड्भेन्टवादको आधार तथा केन्द्रीय स्तम्भ हो। दुई सय पचास वर्षका दुई साक्षीहरू बाइबलीय भविष्यवाणीको छैटौँ राज्यका ती दुई सय पचास वर्षहरूसँग मेल खान्छन्, जुन 1776 मा आरम्भ भयो र यसै वर्ष 2026 मा समाप्त हुन्छ।

एडभेन्टवादका अग्रदूतहरूले ३१३ देखि ३३० सम्मका सत्र वर्षहरू न त देखे, न त बुझे; किनकि १८४४ मा तिनीहरूले सातौँ-दिनको विश्रामदिन वा सूर्यको दिनसम्बन्धी विवादलाई समेत अझै बुझेका थिएनन्। तथापि, तिनीहरूले प्रकाश ९:१० को एक सय पचास वर्षलाई चिने, र त्यो त्यस्तो अवधिको प्रारम्भिक बिन्दु बन्यो, जसले ११ अगस्ट, १८४० मा अन्त्य भएका तीन सय एकानब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनसम्म डोर्‍यायो। त्यस समझले “परमेश्वरको शक्तिको” एक महान् “प्रकटीकरण” उत्पन्न गर्‍यो।

निनवेहको युद्धले अन्त-समयका घटनाहरूको क्रमभित्र रोम साम्राज्य, पूर्वी र पश्चिमी रोमका राज्यहरू, तथा पोपीय रोमका गवाहीहरूलाई परस्पर मिलाउन सकिने भविष्यसूचक सन्दर्भ-बिन्दु प्रदान गर्दछ। यसरी, निनवेहको युद्ध नै त्यो कुञ्जी हो जसले रोमसम्बन्धी विभिन्न भविष्यसूचक गवाहीहरूलाई पूर्ण रूपमा प्रकाशमा ल्याउँछ, र दानिएल ११ को पद चौध अनुसार, दर्शनलाई स्थापित गर्ने शक्ति रोम नै हो। ती रेखाहरूलाई एकसाथ ल्याउने कुञ्जी निनवेहको युद्ध हो।

हामी हाम्रो अर्को लेखमा प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायका शोकहरूसम्बन्धी अघिल्ला पाँच लेखहरूलाई एकसाथ समेट्न आरम्भ गर्नेछौँ।