पद्य चालीस—संख्या उन्नाइसको लुकेको इतिहास

दानियल र प्रकाशका पुस्तकहरू एक-अर्काका परिपूरक हुन्, अर्थात् तिनीहरू मिलेर पूर्ण बनिन्छन्।

बाइबलको भविष्यवाणीका राज्यहरू भविष्यवाणीका विद्यार्थीको ध्यानको केन्द्रीय विषय हुनुपर्छ, किनकि अन्तिम दिनहरूको बाह्य इतिहास मुख्यतया त्यहीँ प्रस्तुत गरिएको छ।

पवित्र इतिहासहरू—चाहे ती “महान् सुधारक आन्दोलनहरू” हुन्, वा “राज्यहरूको उदय र पतन”—परमेश्वरको वचनमा जीवन र मृत्युको विषय हुन्। पावलले २ थिस्सलोनिकी अध्याय २ मा अभिलेख गरेका छन् कि जसले सत्यलाई प्रेम गर्दैनन्, र त्यसपछि प्रबल भ्रम ग्रहण गर्छन्, तिनीहरूले त्यसो यस कारण गर्छन् कि तिनीहरूले त्यस खण्डमा पावलले चिनाएको सन्देशलाई अस्वीकार गर्न रोजे। उक्त खण्डले मूर्तिपूजक रोम र पापीय रोमबीचको सम्बन्धलाई चिनाउँछ, जुन पर्गामोस र थ्यातिराबीचको सम्बन्ध पनि हो, र फलाम र माटोबीचको सम्बन्ध पनि हो, साथै अजिङ्गर र पशुबीचको सम्बन्ध पनि हो। थ्यातिराद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको पापीय रोमको उदय र पर्गामोसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको मूर्तिपूजक रोमको पतन—यो त्यस्तो सत्य हो जसलाई प्रबल भ्रम ग्रहण गर्नेहरूले घृणा गर्छन्।

मिलरवादी इतिहासमा, मिलरवादीहरू र प्रोटेस्टेन्टहरूबीच भएको त्यो तर्क, जसले 1843 को अग्रदूत चार्टमा स्थान पायो, दानिएल 11 को पद चौधमा उल्लिखित “तेरा प्रजाका डाँकुहरू” ले कुन ऐतिहासिक शक्तिलाई जनाउँछ भन्ने विषयमा थियो। के ती डाँकुहरू, मिलरवादीहरूले दाबी गरेझैँ, मूर्तिपूजक रोमको उदय थिए, वा प्रोटेस्टेन्टहरूले दाबी गरेझैँ, सेल्यूसिडहरूको पतन थियो?

बाइबलीय इतिहास नै त्यो दर्शन हो जसलाई सोलोमनले अभावमा नाश हुन्छ भनेका छन्। मिलेराइटहरूले प्रकाशको अध्याय ९ का पद ५ र १० मा “पाँच महिना” को रूपमा प्रस्तुत गरिएका एक सय पचास वर्षलाई पहिचान गरे र घोषणा पनि गरे, तर तिनीहरूले प्रकाशको अध्याय ९ मा प्रस्तुत इतिहासभित्र गहिरो रूपमा उत्खनन गरेनन्। तिनीहरूले पद १० का पाँच महिनालाई सही रूपमा पहिचान गरे, तर स्पष्टतः तिनीहरूले यस्तो ठाने कि पद ५ र १० दुवैमा “पाँच महिना” भन्ने अभिव्यक्ति रहेको कारण, यसले केवल ती दुवै पदहरूमा प्रस्तुत पीडाको भविष्यवाणीमाथिको जोडलाई मात्र जनाउँछ। अब सजिलैसँग देखाउन सकिन्छ कि जब पद ५ ले “पाँच महिना” प्रस्तुत गर्दछ, त्यसले एक सय पचास वर्षलाई जनाउँछ, जुन ६३२ मा मुहम्मदको मृत्युबाट आरम्भ भयो, र ७८२ मा बाइजेन्टाइन, अथवा पूर्वी रोमी साम्राज्यकी महारानी आइरिनको अपमानसँग अन्त भयो।

पायोनियरहरू पद दसको आफ्नो अनुप्रयोगमा सही थिए, जहाँ उनीहरूले २७ जुलाई, १२९९ मा निकोमिडियाको युद्धलाई एक सय पचास वर्षको आरम्भका रूपमा बुझेका थिए, जुन २७ जुलाई, १४४९ मा कन्स्टान्टिनोपलमा शासन गर्ने अन्तिम कन्स्टान्टिनको अपमानमा समाप्त भयो। पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति, एक सय पचास वर्षको अवधि विश्वव्यापी इस्लामलाई चिन्छ, जसलाई अरबको इस्लामको पहिलो विपत्ति र टर्कीको इस्लामको दोस्रो विपत्ति—दुवैद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। जसले सम्राट र सम्राज्ञी दुवैलाई एकसाथ अपमानित गर्‍यो, त्यही इस्लामले विश्वव्यापी इस्लामलाई चिन्हित गर्दछ, जसले एउटी स्त्री—आइरिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको—र एक पुरुष—अन्तिम कन्स्टान्टिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको—मिलेर बनेको राज्यलाई विजय गर्‍यो।

इरीनको अपमानसँग समाप्त हुने एक सय पचास वर्षभित्र, अरबको इस्लामले बाइजेन्टाइनको क्षेत्र वा भूभागमाथि नियन्त्रण स्थापित गर्छ, इरीनलाई यस्तो अपमानित अवस्थामा छोड्दै कि उनी अन्य लगाइएका भारहरूसहित तीन वर्षसम्म कर तिर्न बाध्य भइन्। जब अन्तिम कन्स्टान्टिनको अपमान भयो, त्यसले चार वर्षको अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गर्‍यो, जो घेराबन्दी र पूर्वी रोमको राजधानीको पतनसँग समाप्त हुन्छ। दुवै अवस्थामा इस्लाम नै थियो—इरीनका लागि अरब इस्लाम र अन्तिम कन्स्टान्टिनका लागि टर्की इस्लाम। उत्तरकालमा, पहिलो र दोस्रो विपत्तिमा प्रस्तुत अरब र टर्की इस्लामका दुई साक्षीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको विश्वव्यापी इस्लामले पहिले भूभाग, अनि त्यसपछि राजधानी लिनेछ। पूर्वी रोमका कन्स्टान्टिनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको उत्तरकालीन राजनीतिक सत्ता प्रतीकात्मक रूपमा पूर्वी रोमकी इरीनद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको उत्तरकालीन धार्मिक सत्तासँग विवाहबद्ध छ। म “राजनीतिक” र “धार्मिक” सत्ता भन्ने पदावली यस तथ्यलाई सम्बोधन गर्न प्रयोग गर्छु कि पशुको मूर्तिको प्रतीक पहिले संयुक्त राज्य अमेरिकामा र त्यसपछि संसारमा देखा पर्छ। पशुको मूर्ति कन्स्टान्टिन र इरीनको प्रतीकात्मक विवाह हो, जो दुवै इस्लामद्वारा आफ्नो भूभाग र राजधानी गुमाएर अपमानित हुन्छन्।

दुई इतिहासलाई एकसाथ मिलाएर हेर्दा तिनीहरूको विवाह पहिचान गरिन्छ, र यसको पूर्वछाया सन् 313 मा कन्स्टान्टिया र लिसिनियसबीच भएको विवाहद्वारा देखाइएको थियो, जब मिलानको आदेश कार्यान्वयनमा आयो, र स्मिर्नाको प्रतीकात्मक मण्डलीको अन्त्य भई पर्गामसको प्रतीकात्मक मण्डलीको आरम्भ भयो। पावलले प्रबल भ्रम ग्रहण गर्नेहरूका रूपमा चिनाएकाहरूले पापका मानिस प्रकट हुनुअघि हुने धर्मत्यागलाई समेट्ने पावलको चेतावनीपूर्ण सन्देश देख्न अस्वीकार गर्छन्। त्यो धर्मत्याग पर्गामसको इतिहासमा घटित हुन्छ, र पापको मानिस सन् 538 मा प्रकट गरियो, जब थुआतीराको मण्डली आरम्भ भयो।

पूर्वी रोमको इतिहासले अगमवाणीसम्बन्धी सत्यका दुई साक्षी प्रदान गर्दछ, जुन सत्य पूर्वी रोमको पश्चिमी रोमसँगको प्रतीकात्मक सम्बन्धमा पनि प्रतिपादित भएको छ। त्यस सम्बन्धमा पश्चिमी रोम कलीसिया हो र पूर्वी रोम राज्य हो। दानियेल अध्याय २ मा फलाम र माटोको रूपमा प्रतिरूपित गरिएझैँ, रोम कलीसिया र राज्यको संयोजन हो।

अन्तिम दिनहरूमा विश्वव्यापी इस्लामले मण्डली र राज्यको संयोजनको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको एक शक्तिविरुद्ध उठेर, त्यसको भूभाग र राजधानी कब्जा गर्छ भन्ने कुरा विश्वसनीय रूपमा देख्न सकिने एक कारण प्रकाश ९ को पवित्र इतिहासका अन्य दुई साक्षीहरूद्वारा समर्थित छ। उस्मानले जुलाई २७, १२९९ मा निकोमिडियाको भूभाग जिते, र त्यसपछि उनले दुई वर्षपछि, १३०१ मा, नाइसियाको भूभाग पनि जिते। उनका पुत्रले १३३१ मा नाइसियाको राजधानी सहर जिते, र त्यही पुत्रले चार वर्षसम्म चलेको घेराबन्दीपछि, १३३७ मा, निकोमिडियाको राजधानी सहर पनि जिते। अग्रगामीहरूले जुलाई २७, १२९९ लाई उस्मानसँग सम्बन्धित रूपमा चिह्नित गरे, तर त्यसपछिको युद्ध—नाइसियाको युद्ध—लाई ओटोमन साम्राज्य स्थापना गर्ने ऐतिहासिक दोस्रो चरणको रूपमा कहिल्यै हेरेनन्। जुलाई २७, १२९९, आइतबारको व्यवस्था सम्म पुग्नका लागि आवश्यक धेरै चरणहरूमध्ये पहिलो चरण थियो। टर्की इस्लामका पहिलो दुई चरणहरूले एउटा भविष्यवाणीको प्रारम्भलाई चिने, जुन १४४९ मा समाप्त भयो, त्यसपछि फेरि १८४० मा, त्यसपछि फेरि ९/११ मा, र त्यसपछि फेरि डिसेम्बर ३१, २०२३ मा।

ती दुई चरणहरूमध्ये पहिलोले केवल एक सय पचास वर्षको सुरुआतलाई मात्र चिह्नित गरेन, तर त्यसले अठतीस वर्षको सुरुआतलाई पनि चिह्नित गर्‍यो। यो उस्मानले निकोमिदियाको भूभाग अधिकार गरेको घटनाबाट आरम्भ भयो, र तेह्र सय सैंतीस (1337) मा चार वर्षे घेराबन्दीको अन्त्यमा उस्मानका छोराले निकोमिदियाको राजधानी सहर अधिकार गर्दा अठतीस वर्षपछि यसको अन्त्य भयो। अठतीस भन्ने संख्याले “उठ खडा हुनु” लाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र उस्मानले भूभाग अधिकार गरेको प्रारम्भिक चरणले तुर्की इस्लामको उठ खडा हुनुलाई चिह्नित गर्‍यो। अठतीस वर्षको त्यस पहिलो चरणमा, “चार वर्षे” घेराबन्दीले निष्कर्षलाई चिह्नित गर्दछ। एक सय पचास वर्षको अन्तिम चरणमा, अपमान प्रहार गरिन्छ, र चार वर्षपछि, 1453 मा, पूर्वी रोमको राजधानी अधिकार गरिन्छ।

यो 1453 मा ओटोमन तुर्कहरूद्वारा भएको होस्, वा उस्मानका पुत्रले 1337 मा निकोमिडिया र 1331 मा नाइसिया दुवै अधीनमा लिएको होस्, यी तीनवटै घटनाहरूमा प्रत्येक राजधानी सहरले इतिहासको कुनै न कुनै चरणमा पूर्वी रोमको राजधानीको रूपमा सेवा गरेको थियो। यी तीनवटै पङ्क्तिहरूले पूर्वी रोमको विजयलाई पहिचान गरिरहेका छन्। ती तीनवटै पङ्क्तिहरूमध्ये प्रत्येकले इस्लामले पहिले पूर्वी रोमको भूभाग र त्यसपछि त्यसको राजधानीमाथि विजय प्राप्त गरेको कुरा जनाउँछ। यी तीनवटै राजधानीहरूको नाम त्यही भूभागको नामसँग एउटै छ। ती तीनवटै पङ्क्तिहरूमा स्पष्ट अल्फा र ओमेगा ऐतिहासिक पात्रहरू छन्। सम्राट र सम्राज्ञी दुवैलाई इस्लामद्वारा अपमानित गरिएको अवस्थासहित एक कलीसिया–राज्य सम्बन्धलाई पहिचान गर्दै, भविष्यसूचक अपमानले तिनका पङ्क्तिहरूलाई पश्चिमी रोमसँग पनि जोड्दछ, जसलाई 330 मा Constantine the Great ले रोम सहरभन्दा Constantinople लाई रोज्दा अपमानित गरिएको थियो। पश्चिमी रोमको अन्तिम अपमान 476 मा अन्तिम सम्राटसँग आयो, र त्यसपछि त्यहाँबाट यो तीव्र रूपमा पतन हुँदै गयो।

पूर्वी रोमको सम्बन्धमा पश्चिमी रोम मण्डली थियो; पूर्व राज्य थियो। 330 मा प्रारम्भमा अपमान, त्यसपछि 476 मा अपमान, अनि 782 मा र त्यसपछि फेरि 1449 मा। राज्यको विभाजनबाट आरम्भ भएको अपमानको एउटा रेखा—476 मा सम्राट गुमाउनु, र यसैले साम्राज्य गुमाउनु, भन्ने अपमानद्वारा पछ्याइएको—त्यसपछि इस्लामले पहिले 782 मा पूर्वका भूभागमा र त्यसपछि 1453 मा पूर्वको राजधानीमा अपमान ल्यायो।

बाइबलको भविष्यवाणीमा इस्लामले पूर्वी र पश्चिमी दुवै रोमको रेखालाई प्रकाशमा ल्याउँछ, र आज इस्लामले उत्पन्न गरिरहेको ज्योति इस्लामसम्बन्धी त्यो आधारभूत ज्योतिसँग सहमत छ, तर मिलेराइट अग्रदूतहरूका लागि रहेको त्यो आधारभूत ज्योतिभन्दा धेरै पर जान्छ। 2024 मा ‘तेरा जनताका डाँकुहरू, जसले दर्शनलाई स्थापित गर्छन्’ भन्ने प्रश्नसँग आरम्भ भएको परीक्षणको समय परीक्षण अवधिको अल्फा थियो, र अब परीक्षण अवधिको अन्त्यमा प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायमा रहेको इस्लामको विषयबाट आएको ज्योतिले पश्चिमी र पूर्वी रोमका त्यस्ता साक्षीहरू थप्छ, जसको मूल्याङ्कन यी वर्तमान अन्तिम दिनहरूसम्म कहिल्यै गरिएको थिएन।

दानियेल ११ का दसदेखि सोह्र पदसम्म अवस्थित इतिहासका रेखाहरूलाई, यी लेखहरूमा पहिले नै चर्चामा रहेका रेखाहरूसित जोडिने साक्ष्यहरू उपलब्ध गराउँदै, अध्याय नौदेखि एघारसम्म प्रतिनिधित्व गरिएका इस्लामका भविष्यवाणीसम्बन्धी रेखाहरूले एकसाथ ल्याउँछन्। तर इस्लामको उदयको भविष्यवाणीमय दृष्टान्तभित्र मिलराइटहरूको आन्दोलन तथा एक लाख चवालीस हजारको आन्दोलन दुवैको उदय पनि समाविष्ट छ। प्रकाश ९ का समयसम्बन्धी भविष्यवाणीहरूको दृढतापूर्वक भित्र र त्यसकै अंशका रूपमा राखिएका दुई चार-वर्षीय अवधिहरूले १८४० देखि १८४४ सम्मका चार वर्षको साक्षी प्रदान गर्छन्। १८४४ मा भविष्यवाणीगत समय अब रहँदैन, त्यसैले प्रतीकात्मक चार-वर्षीय अवधि समयद्वारा होइन, यसको भविष्यवाणीगत विशेषताहरूद्वारा परिभाषित हुन्छ। पहिलो चार-वर्षीय अवधिले, उनका पिताले त्यो भूभाग जितेको अठतीस वर्षपछि, सन् १३३७ मा इस्लामले पूर्वी रोमीहरूको पूर्व राजधानी निकोमेडिया जितेको कुरा पहिचान गराउँछ। दोस्रो चार वर्षले सन् १४४९ मा इस्लामद्वारा ल्याइएको पूर्वी रोमका राजनीतिक तथा धार्मिक शासकहरूको अपमानलाई पहिचान गराउँछ, र तेस्रो चार वर्षले परमेश्वरको शक्तिको एक महिमामय प्रकटीकरणलाई पहिचान गराउँछ, जब आफ्नो महिमाले पृथ्वीलाई उज्यालो पार्ने स्वर्गदूत ११ अगस्ट, १८४० मा अवतरित भयो।

पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतको मिलेराइट इतिहास एक लाख चवालीस हजार जनाको छाप लगाइने कार्यको समयमा तेस्रो स्वर्गदूतको इतिहाससँग मेल खान्छ। त्यो अन्तिम छाप लगाउने कार्य पाप मेटाइने कार्य हो; त्यो दिव्यता र मानवताको संयोजन हो, र यो इस्लामद्वारा ल्याइँदै गरेको युद्धको बीचमा सम्पन्न हुन्छ।

हरेक भविष्यवाणीको सिद्ध परिपूर्ति अन्तिम दिनहरूमा हुन्छ, त्यसैले यो खण्डले एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाइने कार्यलाई पहिचान गरिरहेको छ। प्रकाश ९ मा इस्लामसम्बन्धी भविष्यवाणीले त्यस ऐतिहासिक साँचो प्रदान गर्दछ, जसले इस्लामलाई रोकिन पुग्दा अगस्त ११, १८४० मा पराकाष्ठामा पुगेको इतिहासभित्र दर्शनलाई स्थापित गर्ने शक्तिको सबैभन्दा पूर्ण उदाहरणलाई एकसाथ ल्याउँछ। त्यस बिन्दुदेखि प्रकाश ९ को साक्ष्य अध्याय १० र पहिलो तथा दोस्रो स्वर्गदूतहरूको इतिहाससम्म विस्तारित भयो। त्यसपछि अध्याय ११ मा तेस्रो धिक्कार आइतबारको व्यवस्थाको समयमा अकस्मात् आइपुग्छ, जुन बेला तेस्रो स्वर्गदूतको ठूलो पुकार आरम्भ हुन्छ। अध्याय ९ इस्लामसम्बन्धी त्यो साँचो हो, जसले दानियल र प्रकाशमा प्रस्तुत राज्यहरूको उदय र पतनलाई व्यवस्थित गर्दछ। अध्याय १० र ११ ले एक लाख चवालीस हजार बुद्धिमान् कुँवारीहरूको अनुभवलाई पहिचान गर्छन्। अध्याय ९ ले बाह्य दर्शनलाई स्थापित गर्ने प्रतीकलाई पहिचान गर्छ, र अध्याय १० तथा ११ ले थुमालाई पछ्याउँदै परमपवित्र स्थानभित्र प्रवेश गर्नेसँग सम्बन्धित आन्तरिक दर्शनलाई पहिचान गर्छन्।

प्रकाशको पुस्तकको दशौँ अध्याय खुला सानो पुस्तकसहित अवतरित हुने शक्तिशाली स्वर्गदूतको रूपमा ख्रीष्टसँग आरम्भ हुन्छ। त्यो घटना प्रकाश ९ को भविष्यवाणीको निष्कर्षमा, जसले तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनलाई चिन्हित गर्दछ, अगस्त ११, १८४० मा पूरा भयो। प्रकाश १० ले यो इतिहासलाई अक्टोबर २२, १८४४ मा यूहन्नाको पेटमा त्यो सन्देश तीतो नहुँदासम्मको निरन्तरतामा पहिचान गर्दछ। १८४० देखि १८४४ सम्मका ती चार वर्ष पहिलो स्वर्गदूतको आगमनबाट आरम्भ भई तेस्रो स्वर्गदूतको आगमनमा समाप्त हुन्छन्। अगस्त ११, १८४० को पूर्तिपछि आएका ती चार वर्षहरू तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको आरम्भमा जुलाई २७, १४४९ देखि १४५३ सम्मका चार वर्षद्वारा प्रतिरूपित भएका थिए। ती दुवै चार-वर्षीय अवधिहरू १३३३ देखि १३३७ सम्म निकोमिडियाको घेराबन्दीका चार वर्षसँग मेल खान्छन्। प्रतीकात्मक रूपमा पूर्वी रोम इस्लामद्वारा तीन पटक विजित भयो। पहिलो १३३१ मा निकैयाको घेराबन्दीमा भयो, त्यसपछि १३३७ मा निकोमिडियाको चार-वर्षीय घेराबन्दीमा, र त्यसपछि १४५३ मा कन्स्टान्टिनोपलको घेराबन्दीमा।

डायोक्लेटियनले सन् २९३ मा रोमलाई कानुनी रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजित गरे, र कन्स्टान्टाइनले सन् ३३० मा रोमलाई भविष्यवाणीगत रूपमा पूर्व र पश्चिममा विभाजित गरे। सन् ३९५ मा, सम्राट थियोडोसियस प्रथमको मृत्युपछि, उनले पूर्व र पश्चिम आफ्ना दुई छोराहरूलाई वसीयतस्वरूप सुम्पेपछि साम्राज्य औपचारिक र स्थायी रूपमा विभाजित भयो। क्याथोलिक मण्डली सन् १०५४ मा “महाविभाजन” का बेला पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो। त्यसपछिको पतन जस्तै विभाजन पनि क्रमिक थियो। त्यो विभाजन आज यसै दिनसम्म कायम छ। त्यस मितिबाट पचास वर्षभित्र, रोमस्थित पश्चिमी मण्डलीले इस्लामविरुद्ध लगभग दुई सय वर्षसम्म क्रूसेडहरू आरम्भ गर्‍यो। पश्चिमी रोम सन् ४७६ मा आफ्नो अन्तिम सम्राट गुमाउँदा पतित भयो। पूर्वी रोम सन् १४५३ मा पतित भयो। पोपसम्बन्धी रोम सन् १७९८ मा पतित भयो। मूर्तिपूजक रोम सन् २९३, ३३० र ३९५ मा पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो। पोपसम्बन्धी रोम सन् १०५४ मा पूर्व र पश्चिममा विभाजित भयो। सिस्टर ह्वाइटले परमेश्वरको वचनको अध्ययनमा राज्यहरूको उदय र पतनलाई सन्दर्भको एक मुख्य बिन्दुको रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ।

प्रकाशको पुस्तकको नवौँ अध्यायबाट इतिहासको प्रकाशमा प्रस्तुत गरिएका राज्यहरूले दर्शन स्थापना गर्ने शक्ति रोम नै हो भन्ने तर्कलाई बल दिन्छन्। इस्लाम र एक लाख चवालीस हजारबीचको भविष्यसूचक सम्बन्ध यस कुराको प्रमाण हो कि आधी रातको पुकारको सन्देश—जसको प्रतिरूप ख्रीष्टले गधामा चढी यरूशलेम प्रवेश गर्दा देखाइएको थियो—एक समयसम्बन्धी भविष्यवाणीमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जुन पहिलो हायको समयमा आरम्भ भयो, भविष्यवाणीको दोस्रो भागमा दोस्रो हायमा निरन्तर अगाडि बढ्यो, र त्यही भविष्यवाणीको पूर्तिसँगै पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतहरूको मिलेराइट आन्दोलन आरम्भ भएको चार-वर्षीय इतिहासमा आफ्नो परिपूर्ति प्राप्त गर्‍यो। उक्त भविष्यवाणी इस्लामको उदयलाई जनाउने “अठतीस र दुई वर्ष” (1299 र 1301) वर्षको प्रतीकबाट आरम्भ भयो, र मिलेराइटहरूको उदयलाई जनाउने “अठतीस र दुई वर्ष” (1838 र 1840) वर्षको प्रतीकमा आएर समाप्त भयो।

१८४४ मा, १३३३ देखि १३३७ सम्मको घेराबन्दीले, र १४४९ देखि १४५३ को घेराबन्दीसम्मले पूर्वछायित गरेको मिलेराइटहरूको चार-वर्षीय अवधिको समाप्तिमा, भविष्यसूचक समय अब उप्रान्त लागू गरिनुहुँदैन थियो। एक लाख चवालीस हजारको पताका उठाइनु, इस्लाम उठाइने भविष्यवाणीसँग प्रत्यक्ष रूपमा सम्बन्धित छ।

एक लाख चौवालीस हजारले ख्रीष्टको चरित्रलाई पूर्ण रूपमा प्रतिबिम्बित गर्छन्, र ख्रीष्टलाई अन्य प्रतीकात्मक प्रतिनिधित्वहरूमध्ये “उत्तम दाखलता” भनेर चिनाइन्छ। उत्पत्ति 16:12 मा इश्माएललाई “जङ्गली” मानिसको रूपमा पहिचान गरिएको छ।

“जङ्गली” भनी अनुवाद गरिएको शब्द अरबको जङ्गली गधा हो। अन्त्यका दिनहरूमा ख्रीष्टका प्रतिनिधिहरू अरबको जङ्गली गधाको सन्देशमाथि सवार हुन्छन्—त्यही गधा जसमा चढेर ख्रीष्ट यरूशलेममा प्रवेश गर्नुभयो, त्यही गधा जसले अन्ततः बिलामले तेस्रो पटक प्रहार गरेपछि बोलेको थियो। सन् 1840 मा पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गर्ने सन्देश घोषणा गर्ने सन्देशवाहकहरूले त्यही भविष्यसूचक इतिहासभित्र, जहाँ आन्दोलनलाई सामर्थ्य दिने सन्देश अवस्थित थियो, सान्दर्भिक र महत्त्वपूर्ण एक सय पचास-वर्षीय भविष्यवाणी देखेनन्। उनीहरूले त्यही समय-भविष्यवाणीभित्र रहेका दुई चार-वर्षीय अवधिहरू पनि देखेनन्, जसले 1840 देखि 1844 सम्मको इतिहासको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्थे। यहूदाको कुलको सिंहले अब “पुराना मार्गहरू” बाट यस्तो ज्योति उद्घाटित गर्दै हुनुहुन्छ, जुन यसअघि कहिल्यै देखिएको थिएन, र त्यो ज्योति डिसेम्बर 31, 2023 देखि उद्घाटित हुँदै आएको ज्योतिसँग सहमतिमा छ। यसले नाशभिललाई प्रहार गर्ने शक्ति इस्लाम नै हो कि होइन भन्ने सबै शङ्काहरू हटाइदिन्छ। यस ज्योतिले रोमको प्रतीकलाई प्रकाशमान बनाउँछ, यसरी 2024 मा “तेरा जनताका लुटेराहरू” सम्बन्धी अल्फा-विवादको लागि एक ओमेगा कथन बन्छ, र मिलराइट इतिहासमा यही उही प्रतीकसम्बन्धी तर्क-वितर्कको ओमेगा-प्रतीक पनि बन्छ। यसले प्रकाश 9 का समय-भविष्यवाणीहरूमा रहेको इस्लाम, एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने समयको आन्तरिक इतिहासको अवधिमा बाह्य सन्देश हो भनी पहिचान गराउँछ। हामीले केही समयदेखि यस तथ्यलाई सिकाउँदै आएका छौँ, तर अब यसलाई प्रकाश 9 बाट आरम्भ भएर प्रकाश 11 मा समाप्त हुने एउटै रेखामाथि प्रदर्शन गर्न सकिन्छ। सन् 1840 देखि 1844 सम्म पूरा भएको इस्लामको समय-भविष्यवाणीसँग सम्बन्धित तेस्रो चार-वर्षीय अवधिले एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने समयलाई दृष्टान्त दिन्छ। प्रकाश 11 को ठूलो भूकम्पद्वारा एक लाख चवालीस हजारलाई एक ध्वजचिह्नको रूपमा उच्च पारिन्छ।

इजकिएल अध्याय सैंतीसमा परमेश्वरका जनलाई एक सेनाको रूपमा उठाइने कार्य दुई चरणको प्रक्रिया हो, जसको पूर्वरूप आदमको सृष्टिद्वारा देखाइएको थियो। पहिले आदम माटोबाट बनाइयो, त्यसपछि ख्रीष्टले उहाँभित्र जीवनको सास फुकिदिनुभयो। इजकिएलमा पहिलो भविष्यवाणीले मृत शरीरहरूलाई आकार दिन्छ, तर तिनीहरू अझै मृत नै हुन्छन्। त्यसपछि चार वायुले ती शरीरहरूमा सास फुक्छन्, र तिनीहरू एक शक्तिशाली सेनाको रूपमा उठ्छन्। अड्तीस र चालीस यी दुई चरणहरूलाई जनाउने संख्याहरू हुन्।

हामी यी कुराहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।