अघिल्लो लेख यस अनुच्छेदमा समाप्त भएको थियो, जसमा यसरी लेखिएको थियो, “सन् ३१३ को सन्धि-विवाहले संयुक्त राज्य अमेरिकासँगको पोपसत्ताको अन्तिम सन्धि-विवाहलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ—प्रकाशको पुस्तक सत्रका दस राजाहरूमध्ये प्रमुख राजा; दुई सिङ्ग भएको एउटा शक्ति, जसको प्रतिरूप फ्रान्सको दुई सिङ्ग भएको शक्तिद्वारा प्रस्तुत गरिएको छ। सन् ४९६ मा क्लोभिसबाट आरम्भ भएको र अन्ततः सन् ५३३ मा जस्टिनियनको आदेश तथा सन् ५३८ मा पोपसत्ताको सिंहासनारोहणसम्म पुऱ्याएको इतिहासले सन् १९८९ देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।”

रोनाल्ड रेगनका पूर्वप्रतिरूप सन् ४९६ का क्लोभिस थिए, र डोनाल्ड ट्रम्पका पूर्वप्रतिरूप सन् ५३३ का जस्टिनियन हुन्। जस्टिनियनको आदेश सन् ५३८ मा पोपसत्ता सिंहासनमा आरूढ हुनुभन्दा पाँच वर्षअघि जारी भएको थियो, र मिलानको राजाज्ञा सन् ३२१ को पहिलो आइतबारे कानुनभन्दा आठ वर्षअघि जारी भएको थियो। आदेश र राजाज्ञा दुवै आइतबारे कानुनभन्दा अघि आउने मार्गचिह्नका रूपमा एक-अर्कासँग मेल खान्छन्।

रेगन

२० सेप्टेम्बर १८७० मा इटालीका सैनिकहरूले रोम कब्जा गरे। पोप-शासित राज्यहरू भूभागसहितको राज्यका रूपमा अस्तित्वमा रहेनन्, र पोप पायस नवौँ “भ्याटिकनका कैदी” बने। सार्वभौम राज्यका रूपमा मान्यता प्राप्त पोपअधीनस्थ कुनै भूभाग बाँकी नरहेकाले संयुक्त राज्य अमेरिकाले (अन्य धेरै देशहरूले जस्तै) लौकिक शासकका रूपमा पोपसँग औपचारिक कूटनीतिक सम्बन्ध कायम राख्न छोड्यो। अक्टोबर १९५१ मा राष्ट्रपति ह्यारी एस. ट्रुम्यानले जनरल मार्क डब्ल्यू. क्लार्कलाई भ्याटिकनका लागि अमेरिकी राजदूतका रूपमा मनोनीत गरे। धेरै प्रोटेस्टेन्ट चर्च तथा सङ्गठनहरूले उक्त नियुक्तिले चर्च र राज्यलाई अलग राख्ने सिद्धान्तको उल्लङ्घन गर्ने तर्क गर्दै तुरुन्तै तीव्र विरोध जनाए। जनवरी १९५२ मा जनरल क्लार्कले आफ्नो नाम फिर्ता लिए।

सन् १९८४ को जनवरी १० मा राष्ट्रपति रोनाल्ड रेगन र पोप जोन पल द्वितीयले संयुक्त राज्य अमेरिका र पवित्र धर्मपीठबीच पूर्ण कूटनीतिक सम्बन्ध स्थापना गर्न औपचारिक सहमति जनाए। सन् १९८४ को अप्रिल ९ मा विलियम ए. विल्सनले (जो त्यसअघि नै रेगनका व्यक्तिगत प्रतिनिधिका रूपमा कार्यरत थिए) आफ्नो ओहोदाको प्रमाणपत्र प्रस्तुत गरे र पवित्र धर्मपीठका लागि संयुक्त राज्य अमेरिकाका प्रथम राजदूत बने।

1951 देखि 1984 सम्मका तेत्तीस वर्षभित्र क्याथोलिकवादको विरुद्ध प्रोटेस्टेन्टवादको प्रतिरोध लोप भयो। सन् 496 मा क्लोभिससँग पापसत्ताको पक्षमा उभिएका “हातहरू” ले 1984 देखि 1989 सम्म रेगनलाई प्रतिरूपित गर्छन्। क्लोभिसले पापसत्ता फेरि शक्तिमा उदाउनबाट रोकिराखेको धर्म (पगानवाद) को हटाइएकालाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो, र 1984 सम्म आइपुग्दा पापसत्ताको उदयको विरुद्ध प्रोटेस्टेन्टवादको प्रतिरोध हटाइसकिएको थियो। “दैनिक” (पगानवाद) हटाइएको थियो, र पावलले पापसत्ताको विरुद्ध पगानवादको प्रतिरोध हटाइएकालाई “पतन” भनेर वर्णन गर्छन्।

महान् कन्स्टान्टिन र सन् ३१३ देखि ५३८ सम्मको इतिहासद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सम्झौतापरस्त प्रतीकात्मक मण्डलीले त्यस्तो अवधिलाई जनाउँथ्यो, जब एउटा मण्डलीले सम्झौता गरी धर्मत्याग गरेको थियो। पहिले पोपतन्त्रको शक्तिको विस्तारलाई रोक्दै आएको, ‘५०८’ द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको धर्मले संयुक्त राज्य अमेरिकाका प्रोटेस्टेन्टहरूको धर्मत्यागको प्रतीकात्मक पूर्वरूप प्रस्तुत गर्थ्यो। रेगनको प्रतिनिधित्व क्लोभिसले गरेका थिए। सन् ४९६ मा क्लोभिसले आफ्नो “शक्ति” पोपतन्त्रलाई दिए, र यसरी रेगनको शासनकालमा स्थापित भएको “अपवित्र गठबन्धन”को प्रतीकात्मक पूर्वरूप प्रस्तुत गरे। क्लोभिसले सन् ५०८ मा “दैनिक” हटाइनुको पनि प्रतिनिधित्व गर्थे। सन् ५०८ ले सन् १९८४ को प्रतीकात्मक पूर्वरूप प्रस्तुत गर्थ्यो।

“मूर्तिपूजक धर्म र ख्रीष्टियताबीचको यस सम्झौताले अगमवाणीमा परमेश्वरको विरोध गर्ने र आफूलाई परमेश्वरभन्दा माथि उचाल्ने भनेर पूर्वकथित ‘पापको मानिस’ को विकास गरायो। झूटो धर्मको त्यो विशाल व्यवस्था शैतानको शक्तिको उत्कृष्ट कृति हो—आफ्नो इच्छाअनुसार पृथ्वीमाथि राज्य गर्न आफूलाई सिंहासनमा बसाल्ने उसका प्रयत्नहरूको एउटा स्मारक।” The Great Controversy, 50.

रेगनले १९८३ को एउटा भाषणमा सोभियत संघलाई प्रसिद्ध रूपमा “दुष्ट साम्राज्य” भनेका थिए र नास्तिक कम्युनिज्मलाई गहिरो नैतिक तथा आत्मिक खतरा ठान्थे। उनले र जोन पावल द्वितीयले सोभियत कम्युनिज्मविरुद्ध घनिष्ठ व्यक्तिगत तथा राजनीतिक साझेदारी निर्माण गरे। दुवै व्यक्तिले यस संघर्षलाई नैतिक, यहाँसम्म कि ईश्वरीय प्रबन्धसँग सम्बन्धित दृष्टिले पनि हेर्थे; रेगनले निजी रूपमा कम्युनिज्मलाई पतन गराउन “ईश्वरीय योजना” रहेको कुरा उल्लेख गरेका थिए। रेगनको फातिमाका दर्शनहरूप्रति रुचि थियो (“रूसले आफ्ना त्रुटिहरू फैलाउनेछ” भन्ने चेतावनी), र यी दुई नेताले परमेश्वरले उनीहरूका जीवनलाई बचाइदिनुभएको (दुवै १९८१ मा हत्या-प्रयासबाट बचेका थिए) भन्ने साझा अनुभूतिको विषयमा, कम्युनिज्मलाई परास्त गर्ने उद्देश्यसँग सम्बन्धित रूपमा, छलफल गरेका थिए।

ख्रीष्टका चेलाहरू

रेगन डिसाइपल्स अफ क्राइस्ट सम्प्रदायमा हुर्केका थिए, जसका संस्थापक अगुवाहरूले क्याथोलिक धर्मका पोप नै ख्रीष्टविरोधी हुन् भनी प्रत्यक्ष रूपमा सिकाएका थिए। डिसाइपल्स अफ क्राइस्ट मण्डलीका प्रारम्भिक अगुवाहरूमध्ये सबैभन्दा प्रमुख अलेक्जान्डर क्याम्पबेलले पोपतन्त्रलाई बारम्बार ख्रीष्टविरोधीका रूपमा चिनाएका थिए। आफ्ना वादविवाद र लेखहरूमा उनले दानिएल ७ को सानो सिङ, प्रकाश १३ को पशु र २ थेसलोनिकी २ को पापको मानिस सबैले रोमका पोपहरूलाई सङ्केत गर्छन् भन्ने तर्क गरेका थिए। उनले सार्वजनिक वादविवादहरूमा (सन् १८३७ मा क्याथोलिक बिशप जोन बी. पर्सेलसँग भएको वादविवादमा समेत) यी पहिचानहरू प्रयोग गरेका थिए। बार्टन डब्ल्यू. स्टोनले पोपको शासनलाई वास्तविक ख्रीष्टविरोधी र “पापको मानिस” भनेका थिए। वाल्टर स्कट (यस आन्दोलनका अर्का प्रारम्भिक सुसमाचार प्रचारक)ले पापको मानिस अर्थात् रोमका पोप ख्रीष्टियान मण्डलीमा उदय हुनेछन् र आफूलाई परमेश्वरभन्दा माथि उचाल्नेछन् भनी लेखेका थिए।

रेगनकी आमा नेल डिसाइपल्स अफ क्राइस्ट सम्प्रदायकी धर्मनिष्ठ सदस्य थिइन् र बाल्यकालमा रेगनलाई धार्मिक रूपमा प्रभावित गर्ने प्रमुख व्यक्ति थिइन्। रेगनले ११ वर्षको उमेरमा इलिनोइसको डिक्सनस्थित डिसाइपल्स अफ क्राइस्ट चर्चमा बप्तिस्मा लिएका थिए र किशोरावस्थामा त्यहाँ सक्रिय थिए (आइतबारे पाठशालामा पढाउने कामसमेत गर्थे)। उनले डिसाइपल्स अफ क्राइस्टसँग सम्बद्ध युरेका कलेजमा अध्ययन गरेका थिए।

“जो वचनको आफ्नो बुझाइमा भ्रमित हुन्छन्, जसले ख्रीष्टविरोधीको अर्थ देख्न असफल हुन्छन्, तिनीहरूले निश्चय नै आफूलाई ख्रीष्टविरोधीको पक्षमा उभ्याउनेछन्। अब हामीलाई संसारसँग एकरूप हुने समय छैन।” Kress Collection, 105.

रेगनको पूर्वचित्रण क्लोभिसद्वारा र कन्स्टान्टिन महान्‌को सम्झौताद्वारा पनि भएको थियो। सन् १९८९ को अन्तको समयदेखि यताका अन्तिम आठ राष्ट्रपतिहरूमध्ये रेगन पहिलो पनि थिए। अन्तिम आठ राष्ट्रपतिहरूमध्ये पहिलोका रूपमा, उनले डोनाल्ड ट्रम्पको पूर्वचित्रण गर्छन्, जो रेगनजस्तै पोपतन्त्रका वास्तविक उद्देश्यहरू र पोपतन्त्रको वास्तविक पहिचानबारे गहिरो भ्रममा छन्।

के तिनीहरू परस्पर सहमत नभएसम्म दुई जना सँगै हिँड्न सक्छन्? आमोस ३:३।

दानिएलको पुस्तकको एघारौँ अध्यायमा रहेको छैटौँ तथा अन्तिम सन्धि-विवाह सन् १९८९ मा अन्तको समयमा सुरु हुने र डोनाल्ड ट्रम्पको इतिहासमा समाप्त हुने ऐतिहासिक कालखण्डमा घटित हुन्छ।

“संयुक्त राज्य अमेरिकामा अहिले चर्चका संस्थाहरू र चलनहरूको लागि राज्यको समर्थन सुरक्षित गर्न प्रगतिमा रहेका आन्दोलनहरूमा, प्रोटेस्टेन्टहरू पापिस्टहरूको पदचिह्नमा हिँडिरहेका छन्। अझ बढी, तिनीहरूले पोपसत्तालाई प्रोटेस्टेन्ट अमेरिकामा पुरानो संसारमा उसले गुमाएको सर्वोच्चता पुनः प्राप्त गर्नका लागि ढोका खोलिरहेका छन्।” The Great Controversy, 573.

३१३ को वैवाहिक सन्धि र मिलानको राजादेश ५३३ को इतिहाससँग मेल खान्छन्, र ५३३ को जस्टिनियनको आदेश फेरि आफूलाई ख्रीष्टियान भनी दाबी गर्ने यस्तो प्रशासनद्वारा लागू गरिनेछ, जसले पोपतन्त्रीय सत्तालाई ख्रीष्टियान संस्थाका रूपमा चिनाउनु सबैभन्दा अनुकूल अवस्थामा पनि परस्परविरोधी अभिव्यक्ति हो र सबैभन्दा प्रतिकूल अवस्थामा घातक भ्रम हो भन्ने कुरा अब बुझ्न छाडेको छ।

कलीसिया र राज्य

ई.पू. ४५७ मा, अर्तक्षत्रको तेस्रो आदेशले राजनीतिक तथा धार्मिक दुवै अधिकारका लागि राष्ट्रिय सार्वभौमिकता पुनर्स्थापित गर्‍यो।

अनि तिमी, एज्रा, तिम्रा परमेश्वरको त्यो ज्ञानअनुसार, जो तिम्रो हातमा छ, नदीपारिका सबै मानिसहरूलाई न्याय गर्न सक्ने न्यायाधीशहरू र शासकहरू नियुक्त गर, अर्थात् तिम्रा परमेश्वरका व्यवस्थाहरू जान्ने सबैलाई; र तिनीहरूलाई सिकाऊ, जसले ती जान्दैनन्। अनि जसले तिम्रा परमेश्वरको व्यवस्था र राजाको व्यवस्था पालन गर्दैन, त्यसउपर तुरुन्तै न्याय कार्यान्वयन गरियोस्, चाहे त्यो मृत्युदण्ड होस्, वा देशनिकाला, वा सम्पत्ति जफत, वा कारावास। एज्रा 7:25, 26.

तेस्रो आदेशले परमेश्वरको व्यवस्था र राजाको व्यवस्था दुवैअनुसार न्याय गर्न र दण्ड दिन अधिकार प्रदान गर्‍यो। त्यस आदेशले दुई हजार तीन सय वर्षको भविष्यवाणीको प्रारम्भलाई चिह्नित गर्‍यो, जुन सन् १८४४ अक्टोबर २२ मा ख्रीष्ट अचानक आफ्नो मन्दिरमा आउनुहुँदा समाप्त भयो। त्यसले दुई सय पचास वर्षको भविष्यवाणीको प्रारम्भलाई पनि चिह्नित गर्‍यो, जुन ईसापूर्व २१७ मा भएको राफियाको युद्ध र ईसापूर्व २०० मा भएको पानियमको युद्धबीचको ऐतिहासिक अवधिमा, ईसापूर्व २०७ मा समाप्त भयो। ईसापूर्व ४५७ मा नागरिक तथा धार्मिक दुवै सार्वभौमसत्ताको पुनर्स्थापनाले दुई पक्ष भएको एउटा अल्फालाई चिनाउँछ, जसको पूर्ति दुई ओमेगामा हुन्छ। दुवै ओमेगा पूर्तिहरूले बन्द ढोकाको प्रतिनिधित्व गर्छन्: एउटा प्रोटेस्टेन्ट सिङका लागि र अर्को गणतन्त्रवादी सिङका लागि।

तेइस सय वर्षको पहिलो भविष्यवाणीले परमेश्वरका व्यवस्थाहरूको प्रतिनिधित्व गर्‍यो, र दुई सय पचास वर्षको भविष्यवाणीले राजाका व्यवस्थाहरूको प्रतिनिधित्व गर्‍यो। यी दुई भविष्यवाणीहरूले प्रकाशको पुस्तक अध्याय तेह्रको पृथ्वीबाट निस्केको पशुमा प्रोटेस्टान्टवादको सीङ र गणतन्त्रवादको सीङलाई पहिचान गराउँछन्। पृथ्वीबाट निस्केको पशुको गणतान्त्रिक सीङलाई दानिएल अध्याय एघारका पद एघारदेखि सोह्रसम्मको मध्यभागमा राखिएको छ। राफिया र पानियमको बीचको सत्र वर्षको अवधिलाई ईसा पूर्व ४५७ को तेस्रो आदेशको द्वैध भविष्यवाणीबाट आएको एउटा सीङले प्रतिच्छेद गर्दछ। यो द्विविध भविष्यवाणीले अन्तिम करारका जनताको न्यायलाई मात्र होइन, तर त्यस राष्ट्रको न्यायलाई पनि चिन्हित गर्दछ, जहाँ ती करारका जनताले आफ्ना जरा भेट्टाउँछन्।

अनि उहाँले अब्रामलाई भन्नुभयो, “निश्चय नै जान कि तिम्रो सन्तानहरू आफ्नै नभएको देशमा परदेशी हुनेछन्, र तिनीहरूले त्यहाँका मानिसहरूको सेवा गर्नेछन्; अनि तिनीहरूले तिनीहरूलाई चार सय वर्षसम्म दुःख दिनेछन्; र जस जातिको तिनीहरूले सेवा गर्नेछन्, त्यस जातिलाई पनि म न्याय गर्नेछु; अनि त्यसपछि तिनीहरू ठूलो सम्पत्तिसहित बाहिर निस्कनेछन्।” उत्पत्ति 15:13, 14.

इजकिएलको पुस्तकमा ईसापूर्व ५७३ को अक्टोबर २२ लाई सन् १८४४ को अक्टोबर २२ को प्रतीकात्मक पूर्वरूपका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। एउटा मितिले अनुसन्धानात्मक न्यायको आरम्भलाई जनाउँछ भने अर्को मितिले न्यायप्रक्रियाको आरम्भ र समापन दुवैमा जुबलीको तुरही बजाइने कुरालाई जनाउँछ। यी दुवै मितिहरू एकअर्कासँग मेल खान्छन् र दुवैले एउटा बन्द ढोकालाई जनाउँछन्। ख्रीष्ट महापवित्रस्थानमा प्रवेश गर्नुहुँदा पवित्रस्थानको ढोका बन्द भएको कुरालाई सन् १८४४ ले दर्शाउँछ। ईसापूर्व ५७३ ले मानवजातिको अनुग्रहकालको अन्त्यलाई जनाउँछ, जब उद्धार गरिएका पापका दासहरूलाई स्वतन्त्रता र बसोबासका लागि नयाँ पृथ्वी दिइन्छ।

यदि ती वर्षहरूभित्र उसको छुटकारा भएन भने, जुबिलीको वर्षमा ऊ बाहिर निस्कनेछ, ऊ र उसका सन्तानहरू पनि उसँगै। किनकि इस्राएलका सन्तानहरू मेरा सेवकहरू हुन्; तिनीहरू मेरा नै सेवकहरू हुन्, जसलाई मैले मिश्रदेशबाट बाहिर ल्याएँ: म परमप्रभु तिमीहरूका परमेश्वर हुँ। लैव्यव्यवस्था २५:५४, ५५।

अक्टोबर २२ का दुवै मितिले चाँडै आउन लागेको आइतबारे कानुनको बन्द ढोकालाई जनाउँछन्। एडभेन्टवादलाई दिइएको परीक्षणकाल सन् १८४४ मा सुरु भयो र चाँडै आउन लागेको आइतबारे कानुनको समयमा समाप्त हुन्छ, र संयुक्त राज्य अमेरिकालाई दिइएको परीक्षणकाल पनि चाँडै आउन लागेको आइतबारे कानुनको समयमा नै समाप्त हुन्छ। यी दुवै समापन अक्टोबर २२ का २,३०० वर्ष र दुई सय पचास वर्षरूपी दुई साक्षीसँग मेल खान्छन्।

राफिया र पानियमबीचको ऐतिहासिक कालखण्डमा समाप्त हुने दुई सय पचास वर्षको अवधिले ती दुई युद्धबीचको समयावधिलाई दुई प्रतीकात्मक सङ्ख्यामा विभाजन गर्छ, जसले संयुक्त रूपमा आफ्नै विशिष्ट अर्थ वहन गर्छन्। अर्थात्, त्यो समय सीमावर्ती भूभाग भन्ने अर्थ भएको राफियाको दस वर्षपछि र समथर मैदानमा लडिएर घेराबन्दीमा अन्त्य भएको पानियम युद्धको सात वर्षअघि पर्छ। प्रतीकका रूपमा दस र सातले विभिन्न साक्षीहरूका आधारमा अजिङ्गरको शक्तिको पहिचान गराउँछन्। ईसापूर्व २०७ ले पृथ्वीबाट निस्कने पशुको प्रतीक ट्रम्पलाई दानिएलको एघारौँ अध्यायका एघारौँ र पन्ध्रौँ पदका बीचमा, दस र सात सङ्ख्याको संयोजनले दर्शाएअनुसार, भविष्यवाणीय रूपमा अजिङ्गरझैँ बोल्ने तयारी गरिरहेको अवस्थामा राख्छ।

सत्र पनि प्रतीकात्मक छ, र यसले राफियादेखि पानियमसम्मको इतिहासलाई पानियमभन्दा पछाडिसम्म र राफियाभन्दा अघिसम्म पनि विस्तार गर्छ। टोलेमी चतुर्थ फिलोपाटरले ईसापूर्व २२१ देखि ईसापूर्व २०४ सम्म टोलेमीवंशीय मिश्रका राजाका रूपमा शासन गरे, र उनले ईसापूर्व २१७ मा राफियामा एन्टिओकस म्याग्नसलाई पराजित गरे। टोलेमीले राफियाभन्दा अघि नै शासन गर्न सुरु गरेका थिए, र उनले ‘सत्र’ वर्षसम्म शासन गरे। सत्रको सङ्ख्याले यस्तो ऐतिहासिक कालखण्डलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, जुन राफियाभन्दा अघि सुरु हुन्छ र पानियमको युद्ध तथा सीदोनको घेराबन्दीभन्दा पर, सन् ३३० ले प्रतिनिधित्व गर्ने मानवजातिको परीक्षाकालको अन्त्यसम्म फैलिन्छ। स्मुर्ना मण्डलीको अवधिसम्बन्धी दुई सय पचास वर्षको भविष्यवाणी सन् ६४ मा सुरु भयो र सन् ३१३ को मिलानको राजाज्ञा तथा विवाह-सन्धिसँगै समाप्त भयो।

महान् कन्स्टान्टिनले पर्गामोसको मण्डलीको इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्छन्, र त्यो इतिहास सन् ३१३ मा सुरु भई सन् ५३८ मा समाप्त भयो। सन् ३१३ मा दुई सय पचास वर्षको भविष्यवाणी समाप्त भएपछिका प्रारम्भिक ‘सत्र’ वर्षमा तीनवटा मार्गचिह्न छन्। सन् ३१३ मा मिलानको राजाज्ञा जारी भयो; सन् ३२१ मा पहिलो आइतबारसम्बन्धी कानुन जारी भयो, र सन् ३३० ले साम्राज्यको विभाजनलाई चिह्नित गर्छ। सन् ३३० ले अन्तिम आइतबारसम्बन्धी कानुनको प्रतिनिधित्व गर्छ, जसले मानवजातिको परीक्षणकालको समाप्तिलाई चिह्नित गर्छ। तसर्थ, सत्र सङ्ख्या राफियाभन्दा अघि सुरु हुन्छ र पानियम तथा सीदोनको सैन्य अभियानभन्दा निकै पछि समाप्त हुन्छ। दानिएलको एघारौँ अध्यायको सोह्रौँ पदले संयुक्त राज्य अमेरिकाको आइतबारसम्बन्धी कानुनको प्रतिनिधित्व गर्छ।

स्मुर्नाको भविष्यवाणीले घेराबन्दीको चिह्नलाई चिनाउँछ, जुन इजकिएलको चेतावनी सन्देशको मूल मर्म हो। यरूशलेमको विनाशका दुई दृष्टान्तमा चित्रित गरिएअनुसार, आइतबारको कानूनभन्दा अघि आउने मार्गचिह्न घेराबन्दी हो, तर त्यो मिलानको राजादेश पनि हो, जसले पशुको प्रतिमाको निर्माण आरम्भ गर्छ।

घेराबन्दीको बेला सन्धि-विवाहको शोभायात्रा हुनेछ। यो रेगनसँगै सुरु भएको विवाहको शोभायात्राको एउटा फ्र्याक्टल हो, जसको पूर्वरूप सन् ४९६ मा क्लोभिसमा देखिएको थियो; तर विवाहतर्फको अन्तिम शोभायात्रा घेराबन्दीको बेला सुरु हुन्छ, जुन सन् ५३३ को जस्टिनियनको आदेश र सन् ३१३ को मिलानको राजाज्ञासँग मेल खान्छ। यी दुवै मार्गचिह्न आइतबारे कानुनभन्दा पहिले पर्छन्। सन् ३१३ सन् ३२१ को पहिलो आइतबारे कानुनभन्दा अघि थियो, र सन् ५३३ को आदेश सन् ५३८ मा अर्लियन्सको तेस्रो परिषद्मा जारी भएको आइतबारे कानुनभन्दा अघि थियो। कुनै प्रकारको कानुनले जस्टिनियनको आदेश र मिलानको राजाज्ञा दुवैका भविष्यवाणीय विशेषताहरू पूरा गर्नेछ भने कुनै प्रकारको प्रतीकात्मक सन्धि-विवाहको व्यवस्था गरिनेछ।

जब त्यो उर्दी जारी गरिन्छ, तब तयारी गर्ने समय घर्किसकेको हुन्छ, किनकि प्रोटेस्टेन्ट सिङका लागि परीक्षणकालको ढोका त्यति नै निश्चित रूपमा बन्द हुन्छ, जति निश्चित रूपमा मिश्रमा पहिलो निस्तार-चाडको बेला त्यो बन्द भएको थियो। त्यसपछि, अर्को मार्गचिह्न अर्थात् आइतबारको कानुनले पशुको प्रतिरूप पूर्ण रूपमा बनिसकेको कुरा मात्र होइन, पशुको छाप लागू गराइने कुरालाई पनि सङ्केत गर्छ। आइतबारको कानुनले गणतान्त्रिक सिङ अर्थात् प्रकाशको तेह्रौँ अध्यायमा वर्णित पृथ्वीबाट निस्कने पशुका लागि परीक्षणकालको अन्त्यलाई त्यति नै निश्चित रूपमा चिह्नित गर्छ, जति निश्चित रूपमा निस्तार-चाडपछि फारो र उसको सेना लाल समुद्रमा मरेका थिए।

ईसापूर्व २०७ मा समाप्त हुने दुई सय पचास वर्षको अवधिले डोनाल्ड ट्रम्पको पहिचान गराउँछ, जसको प्रतिनिधित्व पानियमको मैदानमा सुरु भई सीदोनको घेराबन्दीसँगै समाप्त हुने आगामी सैन्य अभियानको तयारी गरिरहेका एन्टिओकस म्याग्नसले गर्छन्। पानियमको युद्धपछि टोलेमीवंशीय सेनापति एटोलियाका स्कोपस जीवित बचेका करिब १०,००० सैनिकसहित सीदोन सहरतर्फ भागे। एन्टिओकसले उनको पिछा गरे र सीदोनको ‘घेराबन्दी’ गरे। अलेक्जान्द्रियामा रहेको टोलेमीवंशीय सरकारले सहायताका लागि एक सैन्यदल पठायो, तर त्यो असफल भयो। भोकमरीको सामना गर्नुपरेपछि स्कोपसले सहर सुम्पेर आत्मसमर्पण गरे। एन्टिओकसले स्कोपसलाई त्यहाँबाट जान दिए; स्कोपस पछि मिश्र फर्किए, जहाँ अन्ततः देशद्रोह र हिनामिनाको अभियोगमा उनलाई मृत्युदण्ड दिइयो। पानियमको युद्धपछि सीदोनको घेराबन्दीले कोएले-सिरियामाथि एन्टिओकसको विजयलाई पूर्णता दियो।

सिस्टर ह्वाइटले उरियाह स्मिथको पुस्तक, Daniel and the Revelation लाई “परमेश्वरको सहायक हात” भनेर चिनाउनुहुन्छ। स्मिथले दानिय्येल ११ का पद १४ र १५ सम्बन्धी आफ्नो व्याख्यामा एन्टिओकसको दुई-चरणीय अभियानलाई पहिचान गर्छन्।

मिस्रका युवा राजाको शिक्षा-दीक्षा रोमी सेनेटले एम. एमिलियस लेपिडसलाई सुम्प्यो, जसले त्यस दरबारका वृद्ध तथा अनुभवी मन्त्री एरिस्टोमेनेसलाई उनको संरक्षक नियुक्त गरे। उनको पहिलो कार्य दुई महासन्धिबद्ध राजाहरू—फिलिप र एन्टिओकस—को धम्कीपूर्ण आक्रमणको प्रतिकारका लागि प्रबन्ध गर्नु थियो।

यस उद्देश्यका लागि उनले एटोलियाका एक प्रसिद्ध सेनापति स्कोपासलाई, जो त्यसबेला मिश्रवासीहरूको सेवामा थिए, आफ्नै देशमा सेनाका लागि थप बल जुटाउन पठाए। सेना सुसज्जित गरेपछि, उनी प्यालेस्टाइन र कोएल-सिरियातर्फ अघि बढे (किनकि त्यसबेला एन्टिओकस लघु एशियामा अटालससँग युद्धमा संलग्न थिए), र सम्पूर्ण यहूदियालाई मिश्रको अधिकार अधीनमा ल्याए।

“यसरी हाम्रो सामु रहेको उक्त पदको परिपूर्ति हुन सक्ने अवस्था उत्पन्न गराइयो। किनकि रोमेलीहरूको आदेशमा अत्तालुसविरुद्धको आफ्नो युद्ध रोकेपछि अन्तिओकसले मिश्रवासीहरूको हातबाट पलिस्तीन र कोएल-सिरियालाई पुनः प्राप्त गर्न शीघ्र कदम चाल्यो। उसको प्रतिरोध गर्न स्कोपास पठाइयो। यर्दनका मूलस्रोतहरूको नजिकै ती दुई सेना आमनेसामने भए। [Panium] स्कोपास पराजित भयो, सिदोनसम्म खेदियो, र त्यहाँ कडाइका साथ घेराबन्दीमा पारियो। मिश्रका तीन जना अत्यन्तै सक्षम सेनापतिहरू, आफ्ना उत्कृष्ट फौजसहित, त्यो घेराबन्दी उठाउन पठाइए, तर सफल हुन सकेनन्। अन्ततः कृश र अमूर्त भोकको प्रेतस्वरूपमा स्कोपासले यस्तो शत्रुको सामना गर्‍यो, जससँग जुध्न ऊ असमर्थ थियो, र केवल प्राणदानको अपमानजनक सर्तमा आत्मसमर्पण गर्न बाध्य भयो; त्यसपछि उसलाई र उसका दस हजार मानिसहरूलाई लुटिएका र नाङ्गै अवस्थामा प्रस्थान गर्न दिइयो। यहाँ उत्तरका राजाद्वारा सबैभन्दा सुदृढ दुर्गयुक्त नगरहरू जितिनु प्रकट भयो; किनकि सिदोन, आफ्नो अवस्थिति र आफ्नो प्रतिरक्षाका दुवै दृष्टिले, ती समयका सबैभन्दा बलिया नगरहरूमध्ये एक थियो। यहाँ दक्षिणका हातहतियारहरू प्रतिरोध गर्न असफल भएको देखियो, र दक्षिणका राजाले छानेका मानिसहरू पनि असफल भए; अर्थात् स्कोपास र उसका एटोलियन फौजहरू।” Daniel and the Revelation, 257, 258.

ईसापूर्व २०७ मा समाप्त हुने दुई सय पचास वर्षको अवधिले डोनाल्ड ट्रम्पको पहिचान गराउँछ। पूर्व र पश्चिमबीच सन्धिस्वरूप भएको विवाह र मिलानको राजाज्ञासँगै सन् ३१३ मा समाप्त हुने दुई सय पचास वर्षको भविष्यवाणीले संयुक्त राज्य अमेरिकामा पशुको प्रतिमा निर्माण हुने कुराको पहिचान गराउँछ। सन् ३१३ मा सुरु भएको पर्गामोसको मण्डलीले पोपसत्ताले सिंहासन ग्रहण गर्नुअघि मूर्तिपूजक धर्मसँग सम्झौता गरेर ख्रीष्टियान धर्म पतित भएको इतिहासको प्रतिनिधित्व गर्छ। पर्गामोस र सन् ३१३ संयुक्त राज्य अमेरिकामा पशुको प्रतिमा निर्माणद्वारा दर्शाइने सम्झौताका पूर्वरूप हुन्। यसले ख्रीष्टियान धर्म र पोपशासित रोमबीचको सम्झौतालाई दर्शाउँछ, किनकि क्याथोलिक धर्म ख्रीष्टियान संस्थाको भेष धारण गरेको मूर्तिपूजक धर्मभन्दा न बढी हो, न कम। सन् १७७६ मा सुरु भएको र यस वर्ष समाप्त हुने दुई सय पचास वर्षको भविष्यवाणीले पनि संयुक्त राज्य अमेरिकालाई नै सम्बोधन गर्छ। यसरी, दुई सय पचास वर्षका यी तीनै भविष्यवाणीले प्रकाशको पुस्तकको तेह्रौँ अध्यायमा वर्णित पृथ्वीबाट निस्केको पशुको भविष्यवाणीसँग सम्बन्धित कुनै न कुनै पक्षलाई सम्बोधन गर्छन्, र तीनैवटा सत्र सङ्ख्याद्वारा दर्शाइएका भविष्यवाणीका कालरेखाहरूभित्र समाप्त हुन्छन्।

आइतबारसम्बन्धी व्यवस्था त्यही बेला हो जब संयुक्त राज्य अमेरिका अजिङ्गरझैँ बोल्दछ, र कुनै राष्ट्रको बोलाइ भनेको त्यसका विधायिक तथा न्यायिक अधिकारीहरूको कार्यवाही हो।

“राष्ट्रको ‘बोलाइ’ भनेको त्यसका विधायिक तथा न्यायिक अधिकारीहरूको कार्य हो।” The Great Controversy, 442.

ट्रम्प न त न्यायिक प्राधिकारी हुन्, न विधायी प्राधिकारी, त्यसैले चाँडै आउन लागेको आइतबारे कानुन कांग्रेसद्वारा पारित गरिनेछ। तथापि, पोपीय शक्तिलाई समर्थन प्रदान गर्ने कुनै पनि कार्यले आइतबारे कानुनको पूर्वरूप प्रस्तुत गर्छ। सन् ५३३ को आदेश र सन् ३१३ को राजाज्ञाले पशुको प्रतिमा निर्माण हुने अवधिको आरम्भलाई चिह्नित गर्छन्। यसको परिणति चाँडै आउन लागेको आइतबारे कानुन हो, र येशूले सधैँ आरम्भद्वारा अन्त्यलाई चित्रित गर्नुहुन्छ, त्यसैले बाइबलको भविष्यवाणीमा उल्लिखित ख्रीष्टविरोधीलाई कुनै पनि “छुट” प्रदान गर्ने कार्यकारी आदेशमार्फत ट्रम्पले चाल्ने कदमले त्यस आन्दोलनको अल्फाको प्रतिनिधित्व गर्नेछ, जुन ओमेगामा मात्र समाप्त हुन्छ, जब संयुक्त राज्य अमेरिकाले “आफ्नो शासनका सिद्धान्तहरूलाई यस हदसम्म त्याग्नेछ कि आइतबारे कानुन पारित गर्नेछ”।

“आइतबारको पालन लागू गराउने यस आन्दोलनमा संलग्न भएकामध्ये पनि धेरै जना यस कार्यबाट पछ्याउने परिणामप्रति अन्धो छन्। तिनीहरूले यो देख्दैनन् कि तिनीहरू प्रत्यक्ष रूपमा धार्मिक स्वतन्त्रतामाथि प्रहार गरिरहेका छन्। धेरै जना यस्ता छन् जसले कहिल्यै पनि बाइबलको सब्बाथका दाबीहरू र आइतबारको संस्थाले अडेको झूटा आधारलाई बुझेका छैनन्। धार्मिक विधानको पक्षमा गरिने कुनै पनि आन्दोलन वास्तवमा पोपसत्ताप्रति गरिएको एक रियायत हो, जसले धेरै युगहरूदेखि अन्तःकरणको स्वतन्त्रताविरुद्ध निरन्तर युद्ध गर्दै आएको छ। आइतबार पालन, तथाकथित ख्रीष्टीय संस्थाको रूपमा, ‘अधर्मको रहस्य’प्रति आफ्नो अस्तित्व ऋणी छ; र यसको कार्यान्वयन रोमनवादको अत्यन्तै आधारशिला नै भएका सिद्धान्तहरूको वस्तुतः मान्यता हुनेछ। जब हाम्रो राष्ट्रले आइतबारसम्बन्धी व्यवस्था बनाउन आफ्नो शासनका सिद्धान्तहरूलाई यसरी अस्वीकार गर्नेछ, तब प्रोटेस्टेन्टवादले यस कार्यमा पोपसत्तासँग हातेमालो गर्नेछ; यो अरू केही नभई त्यस अत्याचारलाई जीवन दिनु हुनेछ, जसले फेरि सक्रिय निरंकुशतामा उफ्रेर प्रवेश गर्ने अवसरलाई लामो समयदेखि उत्कटतापूर्वक ताकिरहेको छ।” टेस्टिमोनिज, खण्ड ५, ७११।

धार्मिक कानून निर्माणको पक्षमा हुने कुनै पनि “आन्दोलन वास्तवमा पोपसत्ताप्रति गरिएको एक प्रकारको रियायतको कार्य हो,” र यस्ता आन्दोलनहरू चाँडै आउन लागिरहेको आइतबारको कानूनभन्दा पहिले नै देखा पर्छन्।

“यस दिनको उपासनालाई लागू गराउने आदेश सारा संसारभरि जारी हुनुपर्छ। सीमित मात्रामा, त्यो पहिले नै जारी भइसकेको छ। धेरै स्थानहरूमा नागरिक सत्ता अजिङ्गरको स्वरमा बोलिरहेको छ, ठीक त्यसरी नै जसरी अन्यजाति राजाले हिब्रू बन्धुवाहरूलाई सम्बोधन गर्दा बोलेका थिए।” Signs of the Times, May 6, 1897.

हामी यी विषयहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।