योएलको पुस्तक र लाओडिसियाको सातौँ-दिने एडभेन्टिस्ट मण्डली - बत्तीसौं

योएलको पुस्तकसम्म आइपुग्न हामीले पतरसलाई हाम्रो साक्षी बनाएर एउटा मन्दगतिमा अघि बढेको यात्रा गरेका छौँ। परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनभित्र पतरस अत्यन्तै अद्भुत प्रतीकहरूमध्ये एक हुन्, तर के ती सबै त्यस्तै छैनन् र? पतरस कैसरिया फिलिप्पीमा छन्, अनि तिनी माथिल्लो कोठामा तेस्रो प्रहरमा पेन्टेकोस्तको दिनमा पनि छन्, र त्यसै दिन नवौँ प्रहरमा मन्दिरमा पनि छन्। येशू तेस्रो प्रहरमा क्रूसमा टाँगिनुभयो र नवौँ प्रहरमा उहाँको मृत्यु भयो। पतरसलाई नवौँ प्रहरमा कैसरियामा बोलाइयो, तर कोर्नेलियसको कथामा तिनलाई बोलाइएको त्यो कैसरिया, हेर्मोन पर्वतको फेदीमा रहेको कैसरिया फिलिप्पी होइन, त्यो त समुद्रकिनारको कैसरिया थियो, जसलाई कैसरिया मरितिमा भनिन्थ्यो।

कैसरिया मारितिमा भूमध्यसागरको तटीय सहर हो, आधुनिक तेल अवीभबाट करिब ३०–३५ माइल उत्तरमा अवस्थित (हेरोद महानद्वारा एक भव्य रोमी बन्दरगाह-सहरका रूपमा निर्माण गरिएको)। यो प्रेरितहरूको पुस्तकमा बारम्बार देखा पर्छ (१५ पटक उल्लेख गरिएको), र नयाँ नियममा अधिकांश मानिसहरूले केवल “कैसरिया” भनेर जनाउने स्थान यही हो। सुसमाचार प्रचारक फिलिप त्यहीँ आफ्ना भविष्यवाणी गर्ने चार छोरीहरूसहित बस्थे (प्रेरित 8:40; 21:8)। पावल त्यहीँ दुई वर्षसम्म कैदमा राखिए, राज्यपाल फेलिक्स र फेस्टुस, तथा राजा अग्रिप्पाको सामु उपस्थित गराइए (प्रेरित 23–26)। अझ बढी महत्त्वपूर्ण रूपमा, सम्भवतः, पत्रुसले यहीँ रोमी शतपति कर्नेलियुसलाई प्रचार गरे—ख्रीष्टियन विश्वासमा गैरयहूदीहरूको पहिलो प्रमुख रूपान्तरण (प्रेरित 10) सन् 34 मा, जब ख्रीष्टले धेरैसँग पुष्टि गर्नुभएको करारको त्यो हप्ता समाप्त भयो।

कैसरिया मारितिमा यहूदियाको रोमी प्रशासनिक राजधानी तथा अन्यजातिहरूको एक प्रमुख केन्द्र थियो। कैसरिया फिलिप्पी भने भिन्न नगर हो, जो हर्मोन पर्वतको फेदी नजिक अत्यन्त उत्तरतर्फ (गालीलको समुद्रको करिब २५–३० माइल उत्तर) अवस्थित थियो, जुन अहिले गोलान हाइट्स क्षेत्र (आधुनिक बनियास) मा पर्छ। यसको उल्लेख केवल सुसमाचारहरूमा मात्र पाइन्छ (मत्ती १६:१३ र मर्कूस ८:२७), जहाँ येशूले आफ्ना चेलाहरूलाई कैसरिया फिलिप्पीमा लैजानुभयो। यही त्यो प्रसिद्ध स्थान हो जहाँ पत्रुसले येशू “मसीह, जीवित परमेश्वरका पुत्र” हुनुहुन्छ भनी स्वीकार गरे, र जहाँ येशूले घोषणा गर्नुभयो, “यस चट्टानमाथि म मेरो मण्डली निर्माण गर्नेछु, र अधोलोकका ढोकाहरूले त्यसलाई जित्नेछैनन्” (मत्ती १६:१३–२०)। त्यो यूनानी देवताहरूका मन्दिरहरूले भरिएको एक मूर्तिपूजक क्षेत्र थियो, विशेषतः बाख्रा-देवता पानको पूजा हुने स्थान, जसको पान-गुफालाई “नरकका ढोकाहरू” भनिन्थ्यो; त्यसैले त्यही स्थानमा येशूको उक्त घोषणा विशेष रूपमा अत्यन्त प्रभावशाली थियो।

यी दुई सहरहरू भौगोलिक र ऐतिहासिक रूपमा पूर्णतया पृथक छन्—एक दक्षिण-पश्चिममा रहेको चहलपहलपूर्ण रोमी समुद्री बन्दरगाह, र अर्को यर्दन नदीको उद्गमक्षेत्र नजिक उत्तरतर्फ अवस्थित हेलेनवादी/मूर्तिपूजक स्थल। तटीय सहरले प्रेरितहरूको पुस्तकमा प्रमुख स्थान ओगटेको छ, जबकि उत्तरी सहर सुसमाचारहरूमा एक निर्णायक क्षणको केन्द्रमा रहेको छ। समुद्रको कैसरिया रोमको प्रतीक हो—अर्थात् पशु, र पृथ्वीको कैसरिया अजिङ्गरको प्रतीक हो। सिस्टर ह्वाइटले क्रूसदेखि पेन्तेकोस्तसम्मको अवधिलाई, अर्थात् “पेन्तेकोस्तीय ऋतु” लाई, पहिचान गर्नुहुन्छ, जुन क्रूसमा आरम्भ भई पेन्तेकोस्तमा समाप्त भयो।

प्राविधिक रूपमा, पेन्टेकोस्टको समय पहिलो फलको पर्वबाट आरम्भ हुने थियो, जुन ख्रीष्टको पुनरुत्थानसँग मेल खान्छ; तर क्रूसको मृत्यु बिना, उठ्नुभएका मुक्तिदाताले आफू उठ्नुभएको बेला साथमा लैजान सक्ने रगत हुने थिएन। उहाँको मृत्यु बिना, उहाँ जीवनको रोटी हुनुहुँदा पनि अखमिरी रोटीको पर्वको दिन विश्राम गर्नुभएको हुने थिएन, र जीवनको रोटीले पहिलो फलको पर्वमा उठ्नु अघि त्यसको पूर्वतयारीस्वरूप विश्राम गर्नु आवश्यक थियो; यसरी पचास-दिने अवधि आरम्भ भयो, जसले पेन्टेकोस्टको दिन र पर्वसम्म पुर्‍यायो।

जब ख्रीष्ट एक हप्ताको लागि वाचालाई दृढ गर्न आउनुभयो, त्यो हप्ता उहाँको बप्तिस्माबाट आरम्भ भयो, अनि त्यसपछि “हप्ताको बीचमा,” साढे तीन वर्षपछि, उहाँ क्रूसमा टाँगिनुभयो, अखमिरी रोटीको दिनमा चिहानमा विश्राम गर्नुभयो, आइतबार जौको कटनीका पहिला फलहरूको चाडको रूपमा पुनर्जीवित हुनुभयो, यसरी गहुँका पहिला फलहरूको चाडसम्म पुग्ने पचास-दिने पेन्तिकोस्तीय ऋतुलाई आरम्भ गर्दै। क्रूसदेखि हप्ताको अन्त्यसम्म, साढे तीन वर्षपछि, सात-वर्षीय अवधि कैसरिया मरितिमाका कोर्नेलियससँग समाप्तिमा पुग्यो, जो ईस्वी सन् ३४ मा हप्ताको अन्त्यमा ख्रीष्टीय मण्डलीमा परिवर्तित हुने पहिलो अन्यजाति बने।

ख्रीष्ट करारलाई पुष्टि गर्न आउनुभएको सप्ताह भविष्यवाणीअनुसार २,५२० दिनको हो, र क्रूस “सप्ताहको बीचमा” अवस्थित छ; त्यसैले बप्तिस्मापछि १,२६० दिनमा र कर्नेलियस परिवर्तन हुनुभन्दा १,२६० दिनअघि त्यो घटना भयो। क्रूसमा ख्रीष्ट तेस्रो घण्टामा क्रूसमा टाँगिनुभयो, र उहाँ नवौँ घण्टामा मर्नुभयो। त्यही पेन्टेकोस्तीय ऋतुको आरम्भ थियो, र अन्त्यमा (किनकि येशूले सधैँ आरम्भद्वारा अन्त्यलाई दृष्टान्त दिनुहुन्छ), पेन्टेकोस्तको दिन पतरसले योएलको पुस्तकबाट आफ्नो पहिलो उपदेश तेस्रो घण्टामा माथिल्लो कोठामा दिन्छन्, जहाँ ख्रीष्टले आफ्ना पुनरुत्थानको दिन चेलाहरूसित भेट गर्नुभएको थियो। त्यसपछि पतरसले योएलमाथि आफ्नो दोस्रो उपदेश मन्दिरमा नवौँ घण्टामा दिन्छन्। स्पष्ट छ, तेस्रो र नवौँ घण्टा पेन्टेकोस्तीय ऋतुको आरम्भ र अन्त्यका अल्फा र ओमेगा-प्रतीक हुन्।

पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति मिलाउँदै, जब हामी यी दुई घटनाहरूको तेस्रो र नवौँ घण्टालाई एकसाथ मिलाउँछौँ, तब हामी छ घण्टालाई यस्तो भविष्यसूचक अवधिको रूपमा भेट्टाउँछौँ, जसले दुवै अवस्थामा विभाजनको साक्षी दिन्छ। ख्रीष्ट जीवनबाट मृत्युमा, र मृत्युबाट फेरि जीवनमा जानुहुन्छ। उहाँ पृथ्वीबाट स्वर्गतिर जानुहुन्छ र फेरि पृथ्वीमै फर्कनुहुन्छ। पत्रुस मन्दिरको बाहिर हुन्छन् र त्यसपछि भित्र। निश्चय नै तेस्रोदेखि नवौँ घण्टासम्मका अन्य समानान्तर मिलानहरू पनि छन्, तर पहिले हामीले पत्रुस, कर्नेलियस र समुद्रकिनाराको कैसरियालाई विचार गर्न आवश्यक छ।

छ घण्टामा प्रतिनिधित्व गरिएका अगमवाणीसम्बन्धी विभाजनहरूझैँ, जब स्वर्गदूत कर्नेलियसकहाँ उनलाई पत्रुसलाई बोलाउन पठाउन निर्देशन दिन पठाइयो, त्यो नवौँ घण्टा थियो।

एउटा स्वर्गदूतको आगमन एउटा सन्देशको प्रतीक हो, र एउटा मार्गचिह्नको पनि; अनि स्वर्गदूतले जब यसो भन्छन्, “तिम्रा प्रार्थनाहरू र तिम्रा दानहरू परमेश्वरको सामु सम्झनाको लागि माथि पुगेका छन्,” तब उनले यो मार्गचिह्न हो भनी पुष्टि गर्छन्। हप्ताको समाप्तिको मार्गचिह्न भनेको चार दिन उपवास गरेपछि नवौँ घण्टामा कोर्नेलियसले पत्रुसलाई बोलाउन पठाउनु हो, र यसलाई “सम्झना” भनिएको छ, जुन एउटा मार्गचिह्न हो। “शतपति” भएको कारण, कोर्नेलियस एक सय मानिसहरूमाथि अधिकार राख्ने एक जना कप्तान थिए।

जब मत्ती सोह्रमा पत्रुस कैसरिया फिलिप्पीमा हुन्छन्, त्यहाँ कुनै पनि घडीको उल्लेख छैन। कैसरिया फिलिप्पी त्यस सहरको नाम हो, जुन समयमा येशूले चेलाहरूलाई त्यहाँ लैजानुभयो। दानियल ११:१३–१५ को इतिहासमा—ती पदहरू जो पानियमको युद्धमा पूरा भए, र जसले संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्थातर्फ लैजाने युद्धको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्छन्—कैसरिया फिलिप्पीको नाम पानियम थियो। पत्रुस पद १३ देखि १५ सम्ममा छन्, जब उनी कैसरिया फिलिप्पीमा छन्, अर्थात् पानियममा।

दानियेल ११ का तेह्रौँदेखि पन्ध्रौँ पदसम्म पानियमको युद्धको पूर्ति हो भनी पहिचान गर्नु, र ती पदहरू तथा पानियमको युद्धको इतिहासले संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्था तर्फ डोर्याउने एउटा युद्धलाई चिन्हित गर्छन् भनी बुझ्नु, “पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति” भन्ने पद्धतिलाई कार्य गर्ने गरी नै रचना गरिएको छ भन्ने कुराकै ठ्याक्कै उदाहरण हो। त्यस पद्धतिलाई लागू गर्नु भनेको कैसरिया फिलिप्पी र पानियमलाई परस्पर अनुरूप ठहरिनैपर्छ, किनकि यस सत्यलाई सम्बोधन गर्ने भविष्यवाणीको प्रमुख नियम यो हो कि “प्राचीन अगमवक्ताहरूमध्ये प्रत्येकले आफूहरू बाँचेका दिनहरूभन्दा हाम्रो दिनका निम्ति बढी बोले।” पावलले अझ थप्छन् कि अगमवक्ताहरूका आत्माहरू अगमवक्ताहरूकै अधीनमा हुन्छन्; यसकारण तिनीहरूले अन्तिम दिनहरूलाई मात्र होइन, तिनीहरू सबैले एउटै कुरामा सहमति पनि जनाउँछन्।

यस कारणले, यदि र जब परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनमा पानियमलाई पानियमका रूपमा र त्यसपछि कैसरिया फिलिप्पीका रूपमा पहिचान गरिन्छ, तब अन्तिम दिनहरूमा ती दुवैलाई लागू गरिनुपर्छ, र ती एक-अर्कासँग मेल खानुपर्छ, किनकि ती एउटै सहर हुन्।

यस तर्कसँग सम्बन्धित, यद्यपि केही भिन्न, कैसरिया फिलिप्पी र कैसरिया मरितिमा हुन्। पत्रुस ख्रीष्टसँग कैसरिया फिलिप्पी गए, तर पवित्र आत्माद्वारा उनी कैसरिया मरितिमामा पठाइए। तथापि, दुवै कैसरियामा मुख्य करारगत पात्र पत्रुस नै हुन्। यस क्रममा अद्भुत कुरा के छ भने, नवौँ घण्टामा कर्नेलियसलाई स्वर्गदूतले भेटे र पत्रुसलाई बोलाउन पठाउन निर्देशन दिए। कैसरियामा पत्रुस एक भविष्यसूचक प्रतीक हुन्, तर यी दुई कैसरियाहरू स्पष्ट रूपमा भिन्न छन्। एउटा समुद्रतटस्थित कैसरिया हो, र अर्को भूमिस्थ कैसरिया। समुद्रतटस्थित कैसरिया अन्यजातिहरूसँग सम्बन्धित छ, र कर्नेलियस सन् ३४ मा करारको हप्ताको ठीक अन्त्यमा भएको पहिलो अन्यजाति धर्मान्तरित थियो। समुद्रतटस्थित कैसरिया नवौँ घण्टा हो, र पेन्टेकोस्टमा मन्दिरमा रहेका पत्रुससँग तथा नवौँ घण्टामा भएको ख्रीष्टको मृत्युसँग समरेखित हुन्छ।

भूमिसम्बन्धी कैसरिया, अर्थात् कैसरिया फिलिप्पी, तेस्रो घण्टा हो। छनोट गर्नका लागि अरू कुनै विकल्प छैन। आरम्भमा कैसरिया फिलिप्पी—तेस्रो घण्टा—र अन्त्यमा कैसरिया मरितिमा—नवौँ घण्टा। फिलिप्पी छ घण्टाको अवधिको अल्फा हो र मरितिमा ओमेगा हो। नवौँ घण्टाको ओमेगा करारको सप्ताहको बीचमा ख्रीष्टको मृत्यु थियो, र पेन्तिकोसको समयमा मन्दिरमा पत्रुस पनि नवौँ घण्टामै थियो। पत्रुसलाई बोलाउन कर्नेलियसले पठाएको कुरा ख्रीष्टको मृत्युसँग मेल खान्छ, जसले आइतबारको व्यवस्थालाई प्रतिरूपित गर्दछ, र पेन्तिकोसको समयमा मन्दिरमा पत्रुसलाई पनि, जसले फेरि एक पटक आइतबारको व्यवस्थालाई प्रतिरूपित गर्दछ। अन्यजातिहरूमध्ये पहिलो रूपान्तरित व्यक्ति भएका नाताले, कर्नेलियसले आइतबारको व्यवस्थामा एघारौँ घण्टाका पहिलो मजदुरको प्रतिनिधित्व गर्दछ।

ख्रीष्ट क्रूसमा चढाइनुभएको तेस्रो घडी, र पत्रुस माथिल्लो कोठामा भएको तेस्रो घडीले अनिवार्य रूपमा, र केवल कैसरिया फिलिप्पीलाई मात्र प्रतिनिधित्व गर्न सक्छ। पेन्टेकोस्टको दिन पत्रुस जुन माथिल्लो कोठामा थिए, त्यही नै त्यही माथिल्लो कोठा थियो जहाँ ख्रीष्ट आफ्नो पुनरुत्थान, स्वर्गारोहण र अवतरणपछि प्रकट हुनुभयो। ख्रीष्ट माथिल्लो कोठामा आउनुभयो, र त्यसपछि पचास दिनपछि, पेन्टेकोस्टको दिन, पत्रुसले त्यही माथिल्लो कोठामा योएलको पुस्तकको सन्देश प्रस्तुत गरे।

कैसरिया फिलिप्पी तेस्रो घण्टा हो, जुन क्रूसारोपण र पेन्टेकोस्टको माथिल्लो कोठासँग मेल खान्छ। क्रूसारोपण छरपष्ट हुने प्रतीक हो, र माथिल्लो कोठा एकताको प्रतीक हो। यसले कैसरिया फिलिप्पीलाई आइतबारको व्यवस्थाभन्दा ठीक अघिको त्यस्तो बिन्दुको रूपमा पहिचान गराउँछ, जहाँ एक वर्ग छरपष्ट हुन्छ र अर्को भेला गरिन्छ। जब पानियमको युद्धको इतिहास पुनः दोहोरिन थाल्छ, मूर्ख र बुद्धिमान कन्याहरू सधैँका लागि अलग हुनेछन्, र तिनीहरू क्रूसको कारण अलग हुनेछन्, जसले आइतबारको व्यवस्थाको आगमनलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। कैसरिया फिलिप्पीमै ख्रीष्टले निकट आइरहेको आइतबारको व्यवस्थाको विषयमा शिक्षा दिन आरम्भ गर्नुभयो। जब उहाँले त्यसो गर्नुभयो, पत्रुसले त्यस सन्देशको विरोध गरे; यसरी, नौ पदभित्र पत्रुसले मुहरबन्द गरिएकाहरू र क्रूसको सन्देशद्वारा, अर्थात् आइतबारको व्यवस्थाद्वारा, छरपष्ट पारिएकाहरू—दुवैको प्रतिनिधित्व गर्दछ।

तेस्रो घण्टाको क्रूसीकरण र माथिल्लो कोठामा पतरसको सन्देशले संघर्षरत मण्डलीको भविष्यवाणीगत संक्रमणलाई, जसलाई गहुँ र जुडाइ दुवै भएको मण्डलीको रूपमा परिभाषित गरिएको छ, विजयी मण्डलीतर्फ मिलाउँछ। विजयी मण्डली पेन्टेकोस्टको पहिलो-फल गहुँको भेंट हो, जुन आइतबारको व्यवस्था हो। जब जुडाइ र गहुँ परिपक्वतामा पुग्छन्, तब स्वर्गदूतहरूले ती दुई वर्गलाई अलग गर्छन्। 9/11 मा छर्कन थालेको वर्षाले नै गहुँ र जुडाइलाई फल लाग्न पुग्ने अवस्थामा ल्याउँछ।

छ घण्टाको अवधि एक्सेटर शिविर-सभाको इतिहासदेखि अक्टोबर २२, १८४४ सम्मको कालावधि, ख्रीष्टको यरूशलेममा विजयोल्लासपूर्ण प्रवेश, तथा राजा दाऊदको करारको सन्दूकसहित यरूशलेममा प्रवेशको प्रतिनिधित्व गर्दछ। नवौँ घण्टा साँझको बलिदानको समय पनि हो, अर्थात् अपराह्न करिब ३ बजे।

“even” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दलाई कहिलेकाहीँ “साँझहरूका बीचमा” भनेर पनि प्रस्तुत गरिन्छ। साँझहरूका बीचमा भन्नाले तेस्रो घण्टादेखि नवौँ घण्टासम्मको छ-घण्टे अवधिलाई जनाउँछ। ख्रीष्टको करार-सप्ताहले क्रूसको छ-घण्टे अवधिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जुन पेन्टेकोस्टको छ-घण्टे अवधिको अल्फा बन्छ। करार-सप्ताहमा रहेका दुई साक्षीहरूले छ-घण्टेको एक अवधिलाई पहिचान गराउँछन्, जो केवल पवित्र सप्ताहको अगमवाणीसँग मात्र नभई पेन्टेकोस्टीय मौसमका प्रतीकहरूसँग पनि प्रत्यक्ष रूपमा सम्बद्ध छन्। त्यसपछि त्यही उही अगमवाणीय सप्ताहको समाप्तिमा, पत्रुस नवौँ घण्टामा कैसरियामा बोलाइन्छन्। पवित्र सप्ताहको एउटै अगमवाणीय संरचनाभित्र रहेका तीनवटा नवौँ घण्टाहरू—जसमध्ये दुईवटा छ-घण्टे अवधिका ओमेगा-अन्त्यहरू हुन्, र त्यो अवधि बिहानको र साँझको बलिहरूका बीचको अवधि पनि थियो—अगमवाणीय अपरिहार्यताका आधारमा यो माग गर्दछन् कि कर्नेलियसको नवौँ घण्टामा समाप्त भएको अवधिको अल्फाको रूपमा एउटा तेस्रो घण्टा अवश्य अस्तित्वमा हुनुपर्छ।

दुईवटा कैसरिया, दुवैमा पत्रुस केन्द्रिय व्यक्तित्वका रूपमा रहनुले कैसरिया फिलिप्पीलाई तेस्रो घण्टाको रूपमा चिन्हित गर्दछ। त्यो छ-घण्टे अवधि कैसरियाबाटै आरम्भ हुन्छ र कैसरियामै अन्त्य हुन्छ, किनकि अन्त्यलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्तस्वरूप देखाइएको छ।

फसहको थुमालाई साँझपख, अर्थात् नवौँ घडीमा—जुन बेला ख्रीष्टको मृत्यु भयो—मारिनु पर्ने थियो।

प्रार्थनाको समय नवौँ घण्टा पनि हो, किनकि त्यो साँझको बलिदानको समय थियो।

सायंकालीन बलिदान प्रार्थनाको समय भएको कुरासँग सहमतिमा, एज्रा सायंकालीन बलिदानको समयमा प्रार्थना गरिरहेका छन्; यसरी उनी नवौं घडीमा प्रार्थना गरिरहेका छन्, जब पत्रुस मन्दिरमा थिए, जब ख्रीष्टको मृत्यु भयो, र जब कर्नेलियसलाई पत्रुसलाई बोलाउन पठाउनू भनियो।

आफ्नो प्रार्थनामा, मन्दिर र यरूशलेमलाई पुनर्निर्माण गर्न बाबेलबाट निस्केर आएका मानिसहरू मूर्तिपूजक स्त्रीहरूसँग मिलेका छन् भन्ने कुरा बुझेपछि, एज्रा पश्चात्ताप गरिरहेका छन्।

एक लाख चवालीस हजारको करार परदेशी पत्नीहरू लिएकाहरूबाट पृथक्करणको रूपमा चित्रित गरिएको छ। यो बुद्धिमान् र मूर्ख कन्याहरूको पृथक्करण हो, र यो नवौँ घडीमा हुन्छ, जुन ख्रीष्टको मृत्यु, पेन्टेकोस्टमा मन्दिरभित्र पत्रुस, र समुद्रकिनारको कैसरियामा बोलाइएका पत्रुस हुन्। एज्राको पृथक्करण मलाकी अध्याय तीनमा करारका दूतद्वारा लेवीहरूका शुद्धीकरण पनि हो। मलाकीमा भएको यो शुद्धीकरणले ख्रीष्टद्वारा भएका मन्दिरका दुई शुद्धीकरणहरूलाई दृष्टान्तित गर्दछ।

एज्रा र करारमा प्रवेश गर्नेहरूलाई “उठ” भनिएको छ, र अठतीस वर्षको अवधिमा सबै विद्रोहीहरू मरेपछि यहोशूलाई पनि उठ्न भनियो। प्राचीन इस्राएललाई दसगुना परीक्षाको प्रक्रियामा असफल हुन दुई वर्ष लाग्यो, र अठतीस वर्षपछि ती विद्रोहीहरू सबै मरिसकेका थिए, तब परमेश्वरले तिनीहरूलाई उठ्न भन्नुहुन्छ।

यूहन्ना ५ मा, येशूले अठतीस वर्षदेखि अशक्त अवस्थामा रहेको मानिसलाई निको पार्नुभयो, र जब उहाँले उसलाई निको पार्नुभयो, उहाँले त्यस मानिसलाई “उठ” भन्नुभयो।

एक लाख चवालीस हजारको करारसम्बन्धी एज्राको दृष्टान्तमा मानिसहरूलाई “उठ्न” भनिएको थियो। सन् 1838 मा प्रमुख मिलेराइट प्रचारक जोसाइआ लिचले सन् 1840 तिर ओटोमन प्रभुत्वको अन्त्य हुने भविष्यवाणी गरे, र 1840 अगस्ट 11 मा त्यसको ठ्याक्कै पूर्तिद्वारा सामर्थ्यप्राप्त हुनुअघि मिलेराइट सन्देश उठ्यो। विजयी मण्डलीको उच्चोन्नतिमा करार स्थापित हुँदा परमेश्वरका जनतालाई उठ्न लगाउने एउटा भविष्यवाणी पनि समावेश छ। एज्राले विदेशी स्त्रीहरूबाट अलग भएको घटनामा हामी मलाकीले लेवीहरूलाई शुद्ध पारेको कुरा पनि पाउँछौं, साथै ख्रीष्टद्वारा मन्दिरको दुई पटक गरिएको शुद्धीकरण पनि; र प्रत्येक रेखाले गहुँ र सामाको छुट्याइलाई संकेत गर्दछ, जुन ख्रीष्टले एक लाख चवालीस हजारका हृदयबाट पापलाई सदाका लागि हटाउनुहुँदा सम्पन्न हुन्छ। ख्रीष्टको नवौं घण्टा, पत्रुसका दुई नवौं घण्टासहित, र शुद्धीकरणका लागि एज्राको प्रार्थना—यी सबै आइतबारको व्यवस्थासँग मेल खान्छन्, जब पछिल्लो वर्षा नापबिनै खन्याइनेछ। दानिय्येल अध्याय 9 मा, दानिय्येलले आफ्ना विन्तीहरूको उत्तर साँझको बलिदानको समयमा प्राप्त गर्छन्, जुन नवौं घण्टा हो।

हामीलाई यो जानकारी दिइएको छ कि शिनारका महान् नदीहरूका किनारमा दानिएललाई दिइएका दर्शनहरू अहिले पूरा हुने प्रक्रियामा छन्, र भविष्यवाणीहरू दिइएको बेला विद्यमान परिस्थितिहरूलाई हामीले विचार गर्नुपर्छ।

हिद्देकेल र उलाइ नदीहरूसँग सम्बन्धित दर्शनहरूको ज्योतिले दानिय्येल अध्याय एघारका अन्तिम छ अध्यायहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। नवौँ अध्यायमा, जो उलाइ नदीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, दानिय्येललाई अध्याय सात, आठ र नौमाथि ज्योति दिइन्छ। दशौँ अध्यायमा, जो हिद्देकेल नदीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, दानिय्येललाई अध्याय दस, एघार र बाह्रको ज्योति दिइन्छ। भविष्यवाणीसम्बन्धी जानकारी अध्यायहरूभित्र प्रतिनिधित्व गरिएका भविष्यवाणीसम्बन्धी घटनाहरूद्वारा मात्र होइन, दानिय्येलद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ, किनकि भविष्यवाणीहरू दिइएका बेला यहूदी राष्ट्रको अवस्थालाई हामीले विचार गर्नुपर्ने हुन्छ।

हामीले ती विचारहरूलाई अन्तिम दिनहरूमा ल्याई अन्य अगमवक्ताहरूका साक्ष्यहरूसँग समन्वय गर्नुपर्छ। यसको अर्थ यो हो कि जसरी पत्रुस कैसरिया फिलिप्पीमा पनि छन् र कैसरिया मरितीमामा पनि छन्, त्यसरी नै दानियललाई अध्याय ९ मा नवौँ घण्टामा गब्रिएलद्वारा भेट दिइन्छ, र अध्याय १० मा बाइसौँ दिनमा पनि उनलाई भेट दिइन्छ। अन्तिम दिनहरूका लागि उलै र हिद्देकेलको ज्योति बाइसौँ दिनको नवौँ घण्टामा दानियलका निम्ति मोहोरमुक्त गरिन्छ। त्यस ज्योतिले आइतबारको व्यवस्थाको समयमा परिमाणरहित रूपमा पछिल्लो वर्षाको उण्ड्याइलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

दानीएलको साक्ष्य नवौँ घण्टामा पूर्ण रूपमा उद्घाटित हुन्छ, किनकि यसले अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका प्रजामाथि “आइपर्ने” कुराहरूको बाह्य तथा आन्तरिक दुवै इतिहासलाई चिन्हित गर्दछ। जब त्यो ज्योति घोषणा गरिन्छ, तब कोर्नेलियसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका अन्यजातिहरूले एक लाख चवालीस हजारलाई बोलाउनेछन्, परमेश्वरको व्यवस्था आइतबारको कार्यान्वयनद्वारा हत्या गरिनेछ, र पत्रुसले त्यस मन्दिरलाई—जसबाट ख्रीष्ट प्रस्थान गर्नुभएको थियो र जसलाई उहाँले यहूदीहरूको रित्तो घर भनेर चिन्हित गर्नुभएको थियो—एउटा सन्देश दिनेछन्। पत्रुस अन्यजातिहरूलाई, साथै महासभालाई पनि सम्बोधन गर्छन्, जबकि एज्राले पृथकीकरणको लागि बिन्ती गर्छन् र दानीएलले ज्योतिका लागि उपवास र प्रार्थना गर्छन्। पेन्तिकोसको नवौँ घण्टा, ख्रीष्टको मृत्युको बेला, कोर्नेलियसद्वारा पत्रुसलाई बोलाइएको समय, साँझको बलि—यी सबै कर्मेल पर्वतमा एलियासँग समरेखित हुन्छन्।

यो स्पष्ट छ कि छ घण्टाको अवधि त्यस्तो अवधि हो जसको अन्त्य आइतवारको व्यवस्थामा हुन्छ, तर यसको आरम्भ त्यस्तो घटनाबाट हुन्छ जुन अन्त्यसँग प्रत्यक्ष रूपमा सम्बन्धित छ; जस्तै बिहान र साँझका बलिदानहरू थिए। पत्रुसको सन्दर्भमा, छ घण्टाको अवधि कैसरिया फिलिप्पीदेखि समुद्रकिनारको कैसरियासम्म हो। पेन्टेकोस्टमा यो माथिल्लो कोठादेखि मन्दिरसम्म थियो। बाटोको आरम्भमा स्थापित गरिएको उज्यालो प्रकाश भएको अवधि मध्यरातको पुकार हो, र त्यो अवधि आइतवारको व्यवस्थासम्म पुग्छ। दुई साँझको बीचका छ घण्टाहरूले ख्रीष्टको यरूशलेममा विजयी प्रवेशलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले आफ्नो पालोमा 12 देखि 17 अगस्त, 1844 सम्मको एक्सेटर क्याम्प-सभादेखि त्यस अवधि प्रतिनिधित्व गर्‍यो, जसले 22 अक्तूबर, 1844 मा आफ्नो निष्कर्षमा पुगेको सन्देशको घोषणा आरम्भ गराएको थियो। एक्सेटर कैसरिया फिलिप्पी हो र समुद्रकिनारको कैसरिया 22 अक्तूबर, 1844 हो। आरम्भ कैसरियाद्वारा चिन्हित छ, जसरी अन्त्य पनि।

विजयी प्रवेशको सुरुआतमा एउटा विवाद र अन्त्यमा अर्को विवादले चिन्हित गरिएको छ। एक्सेटरको विवाद वाटरटाउनको पालमा परिसरभित्र भइरहेको झूटा आराधनाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। ती दुई पालहरूले दुई सन्देशहरूको प्रतिनिधित्व गर्थे, र जब ख्रीष्ट यरूशलेममा प्रवेश गर्नुभयो, तब भर्खरै फुकाइएको गधामाथि चढी जैतून डाँडाबाट तल झर्दै यरूशलेमतर्फ आउँदा घोषणा भइरहेको सन्देशबारे कचकचे यहूदीहरूले गुनासो गरे। पहिलो र अन्तिम विवादले त्यस अवधिको अल्फा र ओमेगा पहिचान गराउँछन्। एक्सेटरमा वाटरटाउन वर्गले तेल नभएका कुमारीहरूको एउटा वर्गलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, र तिनीहरूका लागि मुक्तिको ढोका बन्द गरिएको थियो। त्यस अवधिको अन्त्यमा पवित्र स्थानभित्रको ढोका बन्द गरियो, यसरी त्यस अवधिलाई अल्फा र ओमेगा प्रदान गरियो। त्यो अल्फा र ओमेगा विजयी प्रवेशका ती दुई विवादहरूसँग, र पत्रुससँग कैसरियादेखि कैसरियासम्म, मिल्दोजुल्दो छ।

कैसरेया फिलिप्पीमा, शिमोन बारजोनाको नाम परिवर्तन गरी पत्रुस राखिन्छ; त्यही खण्डमा उनलाई प्रेरणाको मुखपत्रका रूपमा प्रशंसा गरिन्छ, अनि त्यसपछि क्रूसको सन्देशको विरोध गरेको कारण शैतान भनी दोषारोपण गरिन्छ। पत्रुस ती दुई वर्गहरूको प्रतीक हुन्, जो बप्तिस्मा र क्रूसको सन्देशद्वारा अलग गरिन्छन्, र यही 9/11 तथा आइतबारको व्यवस्थाको सन्देश हो।

नवौँ घडीमा, अर्थात् साँझको बलिदानको समयमा, एलियाको प्रार्थनाको उत्तरमा आगो तल झर्‍यो र परमेश्वरका जनताले प्रभु नै परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने जानून् भन्ने उद्देश्यले बलिदानलाई भस्म गरिदियो। कर्मेल पर्वतमा दुई वर्गहरू प्रतीकात्मक रूपमा देखाइएका छन्—एक वर्ग, जसले त्यसपछि प्रभु नै परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने जान्दछ; र अर्को, जो बालका अगमवक्ताहरूले प्रतिनिधित्व गरेका छन्, र जो त्यसपछि वध गरिन्छ।

साँझको बलि, ख्रीष्टको मृत्यु, पतरसले लङ्गडो मानिसलाई निको पारेको, पतरसले सन्देश अन्यजातिहरूकहाँ पुर्‍याएको, दानिएलले भविष्यसूचक ज्योति प्राप्त गरेको, एलियाहको प्रार्थनाको आगोद्वारा उत्तर दिइएको—यसैबीच एज़्रा भाङ्ग्रा र खरानीमा रहेर लाओडिसियाको फिलाडेल्फियातर्फको रूपान्तरणका लागि, अर्थात् संघर्षरत कलीसियाको विजयी कलीसियामा रूपान्तरणका लागि, प्रार्थना गर्दैछ। नवौँ घण्टा बलिको घण्टा हो, उत्तरित प्रार्थनाको घण्टा हो, स्वर्गले पृथ्वीलाई स्पर्श गर्ने घण्टा हो, न्याय र कृपाबीचको सेतु हो, र यसैकारण ख्रीष्ट नवौँ घण्टामा मर्नुहुन्छ, किनकि बलिको नवौँ घण्टाले सुसमाचारलाई अन्यजातिहरूका लागि खोलिदियो, ती जसले अन्धकारमा बसेका थिए, तर जसले आइतबारको व्यवस्थाको समयमा दानिएलको पुस्तक पूर्ण रूपमा खोलिँदा महान् ज्योति देख्नेछन्।

न्यायकर्ताहरू ६:२१ मा गिदोनले चढाएको भेटीमा परमप्रभुका दूतले आफ्नो लठ्ठीले गिदोनको मासु र अखमिरी रोटीको भेटीलाई छोए, र चट्टानबाट आगो निस्केर त्यसलाई पूर्णतः भस्म गरिदियो। त्यस आगोले गिदोनमाथि परमेश्वरको बोलावट तथा त्यस चिन्हप्रति उहाँको स्वीकृतिलाई पुष्टि गर्‍यो।

अध्यायको पहिलो पदमा स्वर्गदूत गिदोनकहाँ देखा परे र गिदोनलाई “पराक्रमी वीर” भनी सम्बोधन गरे, अनि गिदोनले त्यस दाबीलाई प्रमाणित गर्न एउटा चिन्ह मागे। त्यसपछि गिदोनले स्वर्गदूतलाई केही समय पर्खन आग्रह गर्छ, र भविष्यवाणीमा पर्खने स्वर्गदूत दोस्रो स्वर्गदूत हो। पर्खाइको समय समाप्त भएपछि गिदोनले एउटा भेटी प्रस्तुत गर्छ, र आगोले त्यस भेटीलाई भस्म पारिदिन्छ। गिदोन नवौँ घण्टामा छ, किनकि एलियाह साँझको भेटी थियो, र नवौँ घण्टा आइतवारको व्यवस्था हो, जब पेन्टेकोस्टका अग्निका जिब्राहरू एकैसाथ मिल्छन्। गिदोनले त्यस्तो वर्गको प्रतिनिधित्व गर्छ जसले प्रभुलाई आमनेसामने देख्छ, जुन कुरा अध्याय दशमा दानिएलसँग भएको थियो। जब गिदोनले आगोले भेटीलाई भस्म पारेको देख्यो, तब उसले आफूले प्रभुसँग, जसलाई उसले आमनेसामने देखेको थियो, अन्तर्क्रिया गरिरहेको रहेछ भन्ने बुझे।

जब आगको चमत्कारले चिन्हको पुष्टि गर्छ, तब गिदोन यस वास्तविकताप्रति जागृत हुन्छ; र त्यो चिन्ह गिदोन स्वयं थियो—परमेश्वरका पराक्रमी पुरुष—र तीन सय याजकहरूको सेना, जसका सबैका हातमा हबक्कूकका 300 पाटीहरू थिए। त्यो चिन्ह, अथवा ध्वज, गिदोन स्वयं नै हो, र तीन सयको सेना पनि—त्यही इजकिएलको पराक्रमी सेना हो—जो अध्याय सैंतीसमा खडा हुन्छ।

लेवीयव्यवस्था ९:२३, २४ मा, जब हारूनले प्रधानपूजाहारीको रूपमा आफ्ना पहिलो बलिदानहरू चढाइसकेपछि पवित्र निवासको प्रतिष्ठा गरियो, तब परमप्रभुको सामुबाट आगो निस्केर वेदीमाथिको होमबलि र बोसो भस्म पार्छ। मानिसहरू जयध्वनि गर्छन् र विस्मयले भूमि-प्रणाम गर्छन्। यो, पंक्तिमाथि पंक्ति, एलियाहको आगोसँग मेल खानु नै पर्छ।

आइतबारको व्यवस्थाको समयमा हुने गहुँ र जंगली घाँसको पृथकीकरणका लागि एज्राको नवौँ घण्टाको प्रार्थना त्यही बेला पूरा हुन्छ, जब संघर्षरत कलीसिया विजयी कलीसियामा रूपान्तरित हुन्छ। यो गिदोनको आगोसँग पनि मिल्नुपर्छ। सात दिनको अभिषेकपश्चात् आठौँ दिनमा चढाइएको हारूनको पहिलो भेटीमाथि ओर्लिएको भस्म पार्ने आगो सोही दिन फेरि फर्कियो र हारूनका दुई दुष्ट पुत्रहरूलाई नाश गर्‍यो। जब पवित्र आत्मा नवौँ घण्टामा, आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, अपरिमित रूपमा खन्याइन्छ, तब दुई प्रकारका याजकहरूको पृथकीकरण हुनेछ, र विजयी कलीसियाले एफिससको सेतो घोडाद्वारा प्रतिरूपित कार्य आरम्भ गर्नेछ, जो जित्दै र जित्नका लागि निस्कन्छ। विजयी कलीसियाको अभिषेकले सुलेमानको मन्दिरमा दोस्रो साक्षी पाउँछ।

२ इतिहास ७:१–३ मा वर्णित सोलोमनद्वारा मन्दिरको समर्पणमा, सोलोमनको प्रार्थनापछि स्वर्गबाट आगो ओर्लियो र होमबलि तथा बलिदानहरू भस्म गरिदियो। परमप्रभुको महिमा मन्दिरमा भरियो, र त्यसले मानिसहरूलाई आराधना गर्न तथा परमेश्वरको भलाइ र उहाँको अनन्त कृपाको घोषणा गर्न प्रेरित गर्यो। आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, जकरिया र यशैयाको अनुसार विजयी मण्डली मुकुट र झण्डाका रूपमा सबै पर्वतहरूमाथि उचालिनेछ। सोलोमनको मन्दिर-समर्पणको बेला जब आगो ओर्लियो, मन्दिर परमप्रभुको महिमाले भरियो; यसले संकेत गर्दछ कि सातौँ तुरहीको ध्वनिले परमेश्वरका मानिसहरूमाथि आफ्नो कार्य पूरा गरिसकेको छ र एघारौँ घण्टाका कामदारहरूमाथि पनि ठीक त्यही कार्य पूरा गर्नै लागेको छ। सातौँ तुरहीले प्रायश्चित्तलाई जनाउँछ—दिव्यता र मानवताको त्यो संयोजन, जो येशूले आफ्नो महिमाको राज्यलाई उच्च पार्नुहुँदा घटित हुन्छ। मोशाको पवित्रवास र सोलोमनको मन्दिरमा ओर्लिएको त्यो आगो, हारूनका छोराका लागि जस्तै दाऊदका लागि पनि न्यायको आगो थियो।

१ इतिहास २१:२६ मा वर्णित अनुसार, दाऊदको जनगणनाका कारण ल्याइएको महामारीको समयमा अरौना/ओर्नानको धान कुट्ने भुइँमा दाऊदले चढाएको बलिदानलाई स्वर्गबाट वेदीमाथि आगो ओर्लेर उत्तर दिइयो, जसले त्यसको ग्रहणयोग्यता प्रकट गर्‍यो र महामारी रोकेको थियो। लाओडिसियाको महामारी त्यस बेला अन्त हुन्छ, जब मानव बल र बुद्धिमाथिको आफ्नो निर्भरताको महामारी रोक्न दाऊदको बलिदानमाथि आगो ओर्लन्छ। मानवबाट दैवी-मानवमा हुने संक्रमण प्रायश्चित्त सम्पन्न हुँदा चिन्हित हुन्छ, र मण्डलीलाई ध्वजाको रूपमा उचालिन्छ। त्यस बिन्दुमा, सोलोमनको मन्दिरसँग सामञ्जस्यमा, प्रभुको महिमा मन्दिरमा भरियो, जसरी दैवत्व मानवतासँग संयुक्त हुन्छ।

हामी अर्को लेखमा तेस्रो र नवौँ घण्टाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिने मध्यरात्रिको पुकारको अवधिबारे आफ्नो विचारलाई निरन्तरता दिनेछौँ।