योएलको पुस्तक र लाओडिसियाको सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट कलीसिया - संख्या चार

यशैया अठ्ठाइसमा “यरूशलेम”-माथि “शासन गर्ने घमण्डी मानिसहरू”लाई “एप्रैमका मतवालाहरू” तथा “अहङ्कारको मुकुट”को रूपमा चित्रण गरिएको छ। “मुकुट”ले नेतृत्वलाई जनाउँछ र “अहङ्कार”ले शैतानी चरित्रलाई जनाउँछ।

मातेकाहरूको तुलना त्यस अवशेष (“शेष”) सँग गरिएको छ, जो परमेश्वरको महिमाको “मुकुट” बन्छन्; किनकि पछिल्लो वर्षाको समयमा, उहाँले क्रूसमा “अनुग्रहको राज्य” स्थापना गर्नुभएझैँ त्यसको प्रतिरूपस्वरूप आफ्नो “महिमाको राज्य” स्थापित गर्नुहुन्छ। क्रूसमा भएको अनुग्रहको राज्यले आइतबारको व्यवस्थाको समयमा हुने महिमाको राज्यको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्दछ। पछिल्लो वर्षा 9/11 मा आरम्भ भयो, जब एक लाख चवालीस हजारको छाप लगाउने कार्य र जीवितहरूको न्याय आरम्भ भयो।

प्रकाशको पुस्तकका चार हावाहरूलाई यशैयाले पनि पूर्वीय हावाको दिनमा रोकिराखिएको एक प्रचण्ड आँधीको रूपमा चित्रित गरेका छन्, जसरी प्रकाशको पुस्तकका कलहका चार हावाहरू चार स्वर्गदूतहरूद्वारा रोकिएर राखिएका छन्। सिस्टर ह्वाइटद्वारा ती चार हावाहरूलाई “फुत्किन खोजिरहेको क्रोधित घोडा” का रूपमा पहिचान गरिएको छ, जसले “मृत्यु र विनाश” ल्याउँछ। ती चार हावाहरू क्रमशः मुक्त गरिन्छन्—९/११ बाट आरम्भ हुँदै, आइतबारको व्यवस्थाको समयमा अत्यन्तै तीव्र बनाइँदै, र अन्ततः मानवीय परीक्षाकाल समाप्त हुँदा पूर्ण रूपमा छोडिन्छन्।

सातौँ तुरही, जो तेस्रो हाय पनि हो, जसले परमेश्वरको रहस्यको समाप्तिको घोषणा गर्दछ, 9/11 मा भविष्यवाणीगत रूपमा बजाइयो, जब इस्लामलाई मुक्त गरियो र त्यसपछि 9/11 पछाडि जर्ज डब्लु. बुशद्वारा भविष्यवाणीगत रूपमा संयमित गरियो। इस्लामकी माता, हागर, इश्माएलकी आमा, संयम र मुक्तिको प्रतीक हुन्। साराले उनलाई अब्राहामसँग सन्तान उत्पन्न गर्नका लागि मुक्त गरिन्; त्यसपछि डाहका कारण साराले उनलाई संयमित गरिन्, जसले हागरलाई भाग्न बाध्य तुल्यायो, जबसम्म स्वर्गदूतले हागरलाई भाग्नबाट रोकेनन् र उनलाई फर्कन आज्ञा दिएनन्। इसहाकको जन्मपछि, हागर र साराबीचको कलह निरन्तर रहिरह्यो, अन्ततः अब्राहामले दासीलाई निकाले, यसरी उनमाथि अर्को संयम आरोपित गर्दै।

इस्लामका चार दूतहरू प्रकाशको पुस्तक अध्याय ९ पद १५ मा उल्लिखित तीन सय एकान्नब्बे वर्ष र पन्ध्र दिनको भविष्यवाणीको आरम्भमा मुक्त गरिएका थिए, र त्यसपछि तिनीहरू अगस्ट ११, १८४० मा रोकिएका थिए।

तेस्रो हायको इस्लामलाई ९/११ मा आक्रमण गर्नका लागि मुक्त गरिएपछि, जर्ज डब्ल्यु. बुशले आतंकवादविरुद्ध आफ्नो विश्वव्यापी युद्ध आरम्भ गरे र इस्लाममाथि एउटा रोक लगाइदिए। इस्लामको प्रतीक इश्माएलको पहिलो उल्लेखले इश्माएलका सन्तानहरू हरेक मानिसका विरुद्ध हुनेछन् र हरेक मानिस तिनीहरूका विरुद्ध हुनेछ भन्ने पहिचान गराउँछ।

इस्लाम संसारको अन्त्यमा हुने त्यो शक्ति हो, जसको विरुद्धमा “हरेक मानिसको हात” उठ्नेछ, र इस्लाम पनि हरेक मानिसको विरुद्धमा हुनेछ, ठीक त्यसरी नै जसरी यो आज पूर्ण रूपमा पूरा भइरहेको छ। भविष्यवाणीको प्रतीकको रूपमा इस्लामको विशेष कार्य विश्वयुद्ध ल्याउनु हो। यो विषय एलियाह र यूहन्ना बप्तिस्मादाताको कथाद्वारा पुष्टि गरिएको छ, र प्रकाशको पुस्तकमा यसलाई “जातिहरूको क्रोध” को रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

जब पछिल्लो वर्षा परिरहेको “दिनहरू” मा, दानियलको पुस्तकमा चित्रित गरिएअनुसार, ख्रीष्टले आफ्नो महिमाको राज्य स्थापना गर्नुहुन्छ।

जब ख्रीष्टले आफ्नो महिमाको राज्य स्थापना गर्नुहुने “दिनहरू” मा, ख्रीष्टका भएकाहरू, जो उहाँको महिमाको “मुकुट” हुन्, तिनीहरू ती मतवालाहरूसित तुलना गरिन्छन्, जसले घमण्डको “मुकुट” धारण गरेका छन्। हबकूकको त्यो “दर्शन”, जसलाई “पट्टिकाहरू” मा लेखी स्पष्ट पारिनु पर्ने थियो, एड्भेन्टवादका आधारभूत सत्यहरूको ऐतिहासिक साक्षीलाई सजीव रूपमा चित्रण गर्दछ। हबकूकको साक्ष्यमा, योएलका “घमण्ड” वा “महिमा” का दुई वर्गहरूलाई यसरी प्रस्तुत गरिएको छ: एउटा वर्ग, जो—विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिएका छन्; र अर्को, जो—घमण्डमा उचालिएका छन्। दोस्रो अध्यायको चौथो पदले यी दुई वर्गहरूलाई सम्बोधन गर्दछ, र तिनीहरू फरिसी र महसूल उठाउनेको प्रख्यात दृष्टान्तसँग समानान्तर छन्। महसूल उठाउने धर्मी ठहरिई घर गयो, र फरिसीको “प्राण” “सीधा” छैन, किनकि त्यो “उचालिएको” छ।

अर्को पदमा हबक्कूकले जसका हृदय घमण्डमा उचालिएका छन् त्यस वर्गलाई मतवाला भनी चिनाउँछन्, यसरी यशैया र हबक्कूकका मतवालाहरूलाई “घमण्ड” सँग जोड्दछन्।

यो स्मरणीय छ कि हबकूकका यी पदहरू केवल मिलरवादी इतिहासमा मात्र पूरा भएका थिएनन्, तर तिनको पूर्तिको विषय एलन ह्वाइट र एडभेन्टवादका प्रारम्भिक अगुवाहरू दुवैका लागि साझा विमर्शको विषय थियो। मिलरवादी इतिहासको पद चारमा प्रतिनिधित्व गरिएको विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिएका तिनीहरू नै थिए, जसले पहिलो निराशाको संकट सहेर टिके; यही संकटले ढिलाइको समय र बाबेलको पतन घोषणा गर्ने दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको आगमन दुवैलाई चिह्नित गर्‍यो। मिलरवादीहरूले त्यस परीक्षा-सम्बन्धी इतिहासभित्रै बुझेका थिए कि पूर्व करारका मानिसहरू, जो ऐतिहासिक रूपमा प्रोटेस्टेन्टहरू थिए, बाबेलका छोरीहरू बनेका थिए। ती प्रोटेस्टेन्टहरू सार्दिसको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका प्रोटेस्टेन्टहरू थिए, जसले करारका मानिसहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्; किनकि तिनीहरूसँग एउटा “नाम” थियो, जो दुवै चरित्र र करार-सम्बन्धको प्रतीक हो, तर तिनीहरू मृत थिए।

१८४४ को परीक्षाको प्रक्रियामा, जुन अप्रिल १९ मा आरम्भ भयो र त्यसपछि अक्टोबर २२ मा समाप्त भयो—त्यो परीक्षाको प्रक्रियामा असफल हुनेहरू अभिमानमा उचालिए; र यदि हामीले पाँचौँ पदपछिका पदहरू मात्र पढ्यौँ भने, त्यहाँ मानवीय अभिमानको विशेषता पोपसत्तात्मक अहङ्कार र आत्म-उच्चीकरणको दृष्टान्तद्वारा उदाहरणसहित प्रस्तुत गरिएको छ। यो बीसौँ पदमा पुगेर यस घोषणासँग समाप्त हुन्छ कि परमप्रभु आफ्ना पवित्र मन्दिरमा हुनुहुन्छ; सारा पृथ्वी उहाँका सामु मौन रहोस्।

हबक्कूक अध्याय २ को दोस्रो पदले १९ अप्रिल, १८४४ को पहिलो निराशालाई चिन्हित गर्दछ, र यो अध्याय बीसौँ पदमा समाप्त हुन्छ, जसले २२ अक्टोबर, १८४४ लाई स्पष्ट रूपमा संकेत गर्दछ, जब प्रभु अकस्मात् आफ्नो मन्दिरमा आउनुभयो।

तेस्रो र चौथो पदले दोस्रो पददेखि बीसौँ पदसम्मको परीक्षण प्रक्रियामा उत्पन्न हुने दुई वर्गहरूलाई पहिचान गर्दछ, अर्थात् १९ अप्रिल, १८४४ देखि २२ अक्टोबर, १८४४ सम्मको परीक्षण प्रक्रिया। चौथो पददेखि उन्नाइसौँ पदसम्म चौधौँ पदलाई बाहेक पोपीय शक्तिलाई सम्बोधन गरिएको छ; चौधौँ पदले भने 9/11 मा प्रकाशको पुस्तक अध्याय अठारको स्वर्गदूतको अवतरणपछि आउने इतिहासलाई सम्बोधन गर्दछ।

मिलरवादी इतिहासमा दोस्रो स्वर्गदूतको जाँच प्रक्रियामा उपासकहरूका दुई वर्ग विकसित भए, र त्यसपछि २२ अक्टोबर, १८४४ को संकटमा प्रकट भए। उक्त अंशमा दुष्टहरूको चरित्र पोपसत्ताकै चरित्र हो, र त्यस जाँचको अवधिमा विश्वासी मिलरवादीहरू दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशसँग सहमत हुँदै यस घोषणा गर्न पुगे कि मिलरवादी सन्देशलाई अस्वीकार गरेकाले प्रोटेस्टेन्ट मण्डली रोमका छोरीहरू बनेकी थियो। १९ अप्रिलमा आरम्भ भई २२ अक्टोबरमा समाप्त भएको त्यस विवादभित्रै, कि त बेलशज्जरझैँ बाबेलको दाखमद्य पिउने घमण्डीको रूपमा, वा बेलशज्जरअगाडि दानिएलझैँ आफ्नै विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिएको व्यक्तिको रूपमा, चरित्र प्रकट हुन्छ। त्यही विवादभित्र त्यो नाट्यकथा उद्घाटित हुन्छ, जसले संसारलाई तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशसँग सम्बन्धित अनन्त वास्तविकताहरूतर्फ जागृत गराउँछ। मतवाला र धर्मी ठहरिएकोबीचको पृष्ठभूमि यस तर्कको सन्दर्भभित्र राखिएको छ कि संसार यी विषयहरूप्रति कसरी प्रबुद्ध हुन्छ: “किनकि समुद्रलाई पानीहरूले ढाकेझैँ पृथ्वी परमप्रभुको महिमाको ज्ञानले भरिनेछ।” त्यो प्रबोधन 9/11 मा आरम्भ भयो।

हबक्कूक अध्याय दुईमा प्रतिनिर्दिष्ट इतिहासको समापनमा, प्रभु २२ अक्टोबर, १८४४ मा अकस्मात् आफ्नो मन्दिरमा आउनुभयो। उहाँले यसो दानियेल आठको पद चौधमा पाल्मोनीको रूपमा प्रस्तुत गर्नुभएको भविष्यवाणीको परिपूर्तिमा गर्नुभयो।

बाइबलीय पात्रोको सातौँ महिनाको दशौँ दिनमा, जुन 1844 मा दशौँ महिनाको बाइसौँ दिनमा परेको थियो, हबक्कूक 2:20 पूरा भयो, र “220” भन्ने प्रतीकात्मक सङ्ख्या ‘अध्याय र पद’-मा देख्न सकिन्छ, जसले स्वर्गीय पवित्रस्थानमा ख्रीष्टको कार्यमा भएको व्यवस्थागत परिवर्तनलाई चिह्नित गर्दछ। एक लाख चवालीस हजारको एउटा भविष्यवाणीगत विशेषता यो हो कि तिनीहरू जहाँ जहाँ थुमा जानुहुन्छ, उहाँलाई त्यहीँ त्यहीँ पछ्याउनेहरू हुन्। ख्रीष्टलाई पछ्याउनु भनेको उहाँलाई उहाँको वचनमा पछ्याउनु हो।

उहाँको वचनमा “220” भन्ने सङ्ख्याले प्रतीकात्मक रूपमा दिव्यता र मानवताको संयोजनलाई जनाउँछ, र ठीक त्यही मितिमा ख्रीष्टले आरम्भ गर्नुभएको काम उहाँको दिव्यतालाई मानवतासँग संयोजन गर्ने काम नै थियो। सन् 1844 मा दशौँ महिनाको बाइसौँ दिनमा, अथवा प्रतीकात्मक रूपमा बाइस गुणा दस बराबर “220” (22 X 10 = 220), वा यसरी भन्न सकिन्छ, ठीक त्यही मितिमा जुन प्रतीकात्मक रूपमा “220” सँग समतुल्य हुन्छ, हबकूक “2:20” पूरा भयो, जब ख्रीष्टले पवित्र स्थानबाट परमपवित्र स्थानमा सरेर अनुसन्धानात्मक न्याय आरम्भ गर्नुभयो।

पल्मोनी, अद्भुत सङ्ख्या, ‘प्रश्न र उत्तर’ भित्र अवस्थित छ, जुन एडभेन्टवादको केन्द्रीय स्तम्भ हो, र अधिकांश एडभेन्टवादीहरू त्यस सत्यप्रति पूर्णतः अनभिज्ञ छन्।

दानिएल अध्याय आठका पद तेह्र र चौधले पद तेह्रमा रहेको एउटा प्रश्नलाई जनाउँछन्, जसको पछि पद चौधमा उत्तर दिइएको छ। हिब्रू शब्द पल्मोनीलाई पद तेह्रमा “त्यो एक निश्चित पवित्र जन” भनी अनुवाद गरिएको छ, र ख्रीष्टको त्यस विशेष नामको अर्थ अद्भुत गणनाकर्ता वा रहस्यहरूको गणनाकर्ता हो।

जब एलेन ह्वाइटले चौधौँ पदलाई एडभेन्टवादको केन्द्रीय स्तम्भ र आधारको रूपमा चिन्हित गर्छिन्, तब ती दुई पदहरूको प्रश्न र उत्तरमाथि उहाँले दैवी जोड दिनुहुन्छ, जसले यो माग गर्दछ कि अद्भुत गणनाकर्ता ख्रीष्ट नै सन्दर्भको प्रमुख बिन्दु हुनुपर्छ। सिस्टर ह्वाइटले कुनै पनि खण्डको केन्द्रीय सत्यको रूपमा ख्रीष्टलाई हेर्नुको महत्त्वलाई बारम्बार जोड दिनुभयो, र तेह्रौँ तथा चौधौँ पदहरूमा ख्रीष्टको प्रत्यक्ष प्रकटता छ—“त्यो एक निश्चित पवित्र जन,”—जो पाल्मोनी हुनुहुन्छ।

जब एड्भेन्टवादले 1863 मा लेवीयव्यवस्था 26 का “सात समयहरू” लाई अस्वीकार गर्‍यो, तब तिनीहरूले पाल्मोनीतर्फ आफ्ना आँखा बन्द गरे, किनकि प्रश्न र उत्तरको भविष्यसूचक संरचना मोशाका “सात समयहरू” र दानियलका “तेइस सय दिनहरू” बीचको सम्बन्धमा आधारित छ। मोशाका “सात समयहरू” अर्थात् दुई हजार पाँच सय बीस वर्ष र दानियलका “तेइस सय साँझहरू र बिहानहरू” अर्थात् तेइस सय वर्षबीचको भविष्यसूचक सम्बन्ध समयद्वारा स्थापित हुन्छ, जुन सङ्ख्याहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिन्छ, र अद्भुत सङ्ख्याकर्ता प्रश्न र उत्तरको ठीक केन्द्रमा हुनुहुन्छ, जो एड्भेन्टवादको केन्द्रीय स्तम्भ हुन्। जसले जोसेफसका लेखनहरू पढेका हुन सक्छन्, तिनीहरूले सम्भवतः परमेश्वरद्वारा सृष्टि गरिएका दुई विशेष वस्तुहरूलाई चिन्हित गर्ने उनका तार्किक तर्कहरू सम्झन सक्छन्। एउटा हिब्रू भाषा थियो र अर्को मापनयोग्य समय थियो, जसले फलस्वरूप गणितको आवश्यकता गर्दछ।

तेह्रौँ पदले “कति समयसम्म?” भनी सोध्दछ। यस पदले “कहिले?” भनी सोध्दैन; यसले “कति समयसम्म?” भनी सोध्दछ। प्रश्न अवधि (कति समयसम्म?) सम्बन्धी हो कि समयको कुनै बिन्दु (कहिले?) सम्बन्धी हो, यसलाई ठीकसँग बुझ्नु सही समझका लागि अत्यावश्यक छ। चौधौँ पदमा दिइएको प्रश्नको उत्तरले या त समयको कुनै बिन्दुलाई चिन्हित गरिरहेको हुन्छ, वा कुनै अवधिलाई, र सम्भवतः दुवैलाई; तर उत्तर जे भए पनि, त्यो तेह्रौँ पदको प्रश्नको सन्दर्भभित्रै राखिनुपर्छ। वचनलाई ठीकसँग विभाजन गर्न, अथवा यसो भनौँ, चौधौँ पदको उत्तरलाई ठीकसँग बुझ्नका लागि, प्रश्नको सन्दर्भको सही समझ आवश्यक छ। के त्यो “कहिले” हो, वा “त्यसपछि”?

एफ्राइमका मतवालाहरू अस्पष्ट रूपमा सिकाउँछन् कि पद चौधले समयको एक बिन्दु पहिचान गरिरहेको छ, जसलाई तिनीहरूले २२ अक्टोबर, १८४४ भनी चिनाउँछन्; र यसो गर्दा तिनीहरूले हामीले भर्खरै The Great Controversy बाट उद्धृत गरेको अंशलाई सायद सन्दर्भ गर्न सक्छन्, तर परमेश्वरको वचन कहिल्यै परिवर्तन हुँदैन र यो कहिल्यै असफल पनि हुँदैन। “कति समयसम्म” भन्ने प्रश्नले समयको अवधि जनाउँछ, कुनै समयबिन्दु होइन। २२ अक्टोबर, १८४४ ले अनुसन्धानात्मक न्यायको अवधिको आरम्भ गर्‍यो, र त्यस कार्यसँग सम्बन्धित सत्यहरू अनन्त सुसमाचारका प्रतिनिधि हुन् र यो केवल त्यसको आरम्भ मितिभन्दा धेरै नै महत्त्वपूर्ण छन्।

हिब्रू व्याकरण स्पष्ट छ, र त्यही समान अर्थलाई King James Version मा अनुवाद गरिएको थियो। व्याकरणले प्रश्नलाई अवधिको सन्दर्भमा स्पष्ट रूपमा स्थापित गरिरहेको मात्र होइन, “कति समय” भन्ने प्रश्न बाइबलीय भविष्यवाणीको एक प्रतीक पनि हो। धेरै साक्षीहरूको आधारमा यो देखाउन सकिन्छ कि “कति समय” भन्ने प्रश्नले, एक प्रतीकको रूपमा, 9/11 देखि Sunday law सम्मको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। Palmoni र Joel तर्फ फर्कनुभन्दा पहिले, हामी पहिले “कति समय” भन्ने प्रतीकलाई विचार गर्नेछौँ।

यशैया अध्याय छ, पद तीनमा स्वर्गदूतहरूले पृथ्वी परमेश्वरको महिमाले भरिपूर्ण छ भनी घोषणा गर्छन्।

सिस्टर ह्वाइटले प्रकाश १८ को स्वर्गदूतको अवतरणलाई पद तीनका स्वर्गदूतहरूसित जोड्नुहुन्छ।

यशैया 9/11 मा छन्, र उनले देख्न वा सुन्न नचाहने लाओडिकीया जनतासामु 9/11 को सन्देश कति समयसम्म प्रस्तुत गर्नुपर्छ भनी “कति बेला सम्म” भनेर सोध्छन्। उनलाई भनिन्छ कि शहरहरू ध्वस्त नहुँदासम्म उनले दृढतापूर्वक लागिरहनुपर्छ; र शहरहरूको विनाश आइतवारको व्यवस्थाबाट आरम्भ हुन्छ, जब राष्ट्रिय धर्मत्यागपछि राष्ट्रिय विनाश आउँछ।

9/11 मा, जब पृथ्वी परमेश्वरको महिमाले प्रकाशमान भयो, तब यशैया पछिल्लो वर्षाको सन्देश प्रस्तुत गर्न अभिषिक्त हुन्छन्, र उनी सोध्छन्, “कति समयसम्म” उनले 9/11 को सन्देश ती मानिसहरूलाई प्रस्तुत गर्नुपर्छ जसका हृदय मोटा भएका छन्? उत्तर “त्यतिन्जेलसम्म” हो—आइतबारको व्यवस्था नआउन्जेलसम्म—जब “देशको बीचमा ठूलो परित्याग” हुनेछ। “ठूलो परित्याग” लाओडिसीयन एड्भेन्टिज्मद्वारा सम्पन्न हुन्छ, जसलाई अध्याय बाइसमा यशैयाले शेब्नाको रूपमा प्रतिनिधित्व गरेका छन्।

लाओडिसियाली एड्भेन्टवादले आइतबारको व्यवस्थाको समयमा सत्यलाई त्याग्छ, र त्यहाँ दानियेल अध्याय एघार पद एकचालीसमा चित्रण गरिएझैँ “परास्त” हुन्छ।

जब यशैया “कहिलेसम्म” भनी सोध्छन्, उनलाई डानियल अध्याय एघार पद एकचालीसका “धेरै” जनाहरू “परास्त” गरिने आइतबारको व्यवस्थासम्मै एडभेन्टवादलाई यो सन्देश प्रस्तुत गर्न भनिन्छ—त्यो बेला जब तिनीहरूले सब्बाथ र परमेश्वरलाई त्याग्नेछन्। त्यसपछि तिनीहरूलाई प्रकाशको पुस्तकमा चित्रित गरिएझैँ प्रभुको मुखबाट उकेलिनेछ; त्यही पुस्तकमा बाइबलका सबै पुस्तकहरू एकै ठाउँमा भेटिन्छन् र समाप्त हुन्छन्, र त्यहीँ यशैया बाइसको शेब्ना “हिंस्रकरूपमा” “ठूलो देशतिर बलझैँ” फ्याँकिनेछ, जब तिनीहरू “टाढा” “हटाइने” छन्।

त्यो समयावधिमा अवशेष, जसलाई “दशांश” (जो एक तिथि हो) को रूपमा चित्रित गरिएको छ, “फर्कन्छ”; जसलाई उक्त खण्डमा त्यस्ता रूखहरूसँग तुलना गरिएको छ, जसमा पातहरू झरेपछि पनि “सार” बाँकी रहन्छ। भविष्यवाणीको प्रतीकवादमा “पातहरू” ले पेशा वा स्वीकारोक्ति जनाउँछन्। जब एड्भेन्टवाद आइतबारको व्यवस्थासम्म आइपुग्छ र परमेश्वरको सब्तको सट्टा हप्ताको पहिलो दिनलाई स्वीकार गर्दछ, तब तिनीहरूले आफ्नो “पेशा” का पातहरू झार्नेछन् र अबउप्रान्त परमेश्वरको सातौँ-दिनको सब्तलाई कायम राख्ने दाबी गर्नेछैनन्।

आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, परमेश्वरका करारका जनहरू भएको लाओडिकीया एड्भेन्टवादको दाबी लुप्त हुन्छ, किनकि उनीहरूले मृत्युको करारको चिन्ह स्वीकार गर्छन् र जीवनको करारको छाप अस्वीकार गर्छन्। त्यसपछि उनीहरूले आफ्नो दाबीका पातहरू फ्याँकिदिन्छन्, र तब दृष्टिगत गराइने कुरा यशैयाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको एक बाँकी समूह हो, जसले 9/11 मा पुराना बाटाहरूतर्फ “फर्कियो”, अनि जब उनीहरू (यशैया) ले आफ्नो भ्रष्ट अनुभवलाई बुझे, तब धूलोमा नम्र पारिए, र त्यसपछि वेदीमाथिबाट लिइएको एक अंगारद्वारा शुद्ध पारिए। सिस्टर ह्वाइटले हामीलाई बताउनुहुन्छ कि वेदीको अंगारले शुद्धीकरणलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, तर शुद्धीकरण भनेको केवल त्यही हो, जुन अंगारले यशैयाका ओठ छोएर सम्पन्न गर्छ।

अन्तिम दिनहरूमा पृथ्वीमा फालिएका वेदीका “अङ्गारहरू” प्रकाशको पुस्तक अध्याय आठका पहिलो पाँच पदहरूमा सातौँ र अन्तिम मोहर खोलिँदा पृथ्वीमा फालिएका ती अङ्गारहरू नै हुन्। यशैया, र त्यसकारण एक लाख चवालीस हजार, अङ्गारले तिनीहरूको ओठ छोएर शुद्ध पारिन्छन्, तर “अङ्गार” एउटा सन्देश हो। जब तिनीहरूले स्वर्गदूतको हातबाट पुस्तक लिन्छन् र खान्छन्, तब त्यसले तिनीहरूको ओठ छुन्छ।

जो “फर्केर” बाँकी रहनेवाला अवशेष (शेषांश) बन्छन्, तिनीहरूलाई ओक र टील रूखहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र जसरी ख्रीष्टले “रूखलाई नैतिक गुणहरूले युक्त तुल्याउनुभयो, र त्यसलाई दैवी सत्यको व्याख्याता बनाउनुभयो,” त्यसरी नै यशैयाका रूखहरूभित्र पनि “पदार्थ” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको “नैतिक गुण” निहित छ। जो केवल बाह्य स्वीकारोक्तिका पातहरू मात्र थिए, तिनीहरू फ्याँकिए पनि, त्यो पदार्थ रूखहरूसँग रहिरहन्छ। “पवित्र बीउ” नै त्यो “पदार्थ” हो, र ख्रीष्ट भविष्यवाणीको “पवित्र बीउ” हुनुहुन्छ। अध्याय छमा अवशेषद्वारा, र स्वयं यशैयाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका ती रूखहरूले मानिसहरूलाई, अर्थात् मानवतालाई, प्रतिनिधित्व गर्छन्, र पवित्र बीउले दैवीत्वलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। यसरी, यशैया ६ ले 9/11 देखि सन्डे लसम्म एडभेन्टिज्मको शुद्धीकरणलाई चिन्हित गर्दछ, र यशैयाले त्यस भविष्यसूचक इतिहासमा योगदान गर्ने विवरणहरू सबै “कति समयसम्म” भन्ने उनको प्रश्नद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। यशैयाको निम्ति “कति समयसम्म” भन्ने प्रश्नको उत्तर 9/11 देखि सन्डे लसम्म थियो।

११ अगस्ट, १८४० ले ९/११ को प्रतिरूप प्रस्तुत गर्‍यो, र ११ अगस्ट, १८४० देखि २२ अक्टोबर, १८४४ सम्मको भविष्यसूचक इतिहासमा एलियाह र येजेबेलका अगमवक्ताहरूबीच कर्मेल पर्वतको युद्ध घटित भयो। अन्ततः बालका अगमवक्ताहरू झूटा अगमवक्ता भएको प्रमाणित भए र एलियाहद्वारा मारिए; तर त्यो सामना प्रारम्भ हुने बित्तिकै एलियाहले यो प्रश्न सोधे, “कति समयसम्म” तिमीहरू दुई मतहरूको बीचमा लडखडाइरहनेछौ?

एलियाह अगस्ट ११, १८४० मा उभिएको छ; त्यस पुस्तालाई सोध्दै कि मिलेराइट सन्देश सत्य हो कि असत्य? यो लाओदिकियालाई दिइएको अर्को सन्देश हो, जस्तै यशैया ६ थियो।

1840 देखि 1844 सम्मको परीक्षाको इतिहासमा, एलियाहको सन्देश अस्वीकार गर्ने प्रोटेस्टेन्टहरू रोमका छोरीहरू भए र प्रोटेस्टेन्टवादको ओढ्नी मिलेराइट एडभेन्टवादलाई सुम्पिदिए। यशैया र एलियाहसँग हामीसँग दुई साक्षीहरू छन्, जसले “कति समय” भन्ने प्रश्न 9/11 मा आरम्भ भई आइतबारको व्यवस्थामा समाप्त हुने इतिहासको प्रतीक हो भन्ने तथ्यको साक्षी दिन्छन्। मिलेराइट इतिहासमा अगस्त 11, 1840, 9/11 सँग मिल्छ, र October 22, 1844, आइतबारको व्यवस्थासँग मिल्छ। जब स्वर्गबाट आगो ओर्लियो र एलियाहको बलिदानलाई भस्म पार्‍यो, तब बाह्रवटै ढुङ्गाहरू बलिदानसँगै प्रकाशित भए, यसरी एक लाख चवालीस हजारलाई प्रकाशित ढुङ्गाहरूका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको एउटा झण्डा चिन्हित गरियो। त्यसपछि झूटा अगमवक्ताहरू एलियाहद्वारा मारिए, जसरी संयुक्त राज्य, अर्थात् झूटो अगमवक्ता, आइतबारको व्यवस्थामा छैटौँ राज्यको रूपमा मारिन्छ।

यशैया ६ ले 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्म परमेश्वरका जनहरूका बीचमा हुने जाँच, शुद्धीकरण र परिष्करणको प्रक्रियालाई जोड दिइरहेको छ। एलियाहले परमेश्वरका जनहरूको लाओडिकियाली मनोवृत्तिलाई सम्बोधन गरिरहेका छन्, तर साथै साँचो र झूटा अगमवक्ताबीचको, र त्यसैअनुसार सन्देश पनि साँचो वा झूटा हुनेबीचको प्रमाण प्रस्तुत गरिरहेका छन्। यसरी, अगस्ट 11, 1840 देखि आरम्भ भई अक्टोबर 22, 1844 मा समाप्त हुने गरी सार्दिसको अवधिका प्रोटेस्टेन्टहरूमाथि एक भविष्यसूचक परीक्षा ल्याइयो, र जसरी कर्मेल पर्वतमा भएको आगोले दुई वर्गहरूबीच विभाजन उत्पन्न गरेको थियो, त्यसरी नै 1844 मा पनि दुई वर्गहरू प्रकट भए। जाँचको प्रक्रियामा एउटा वर्ग चाँडै “पूर्व” करारका जनहरू बन्नेहरू थिए, र अर्को वर्ग मिलराइट एड्भेन्टवाद थियो, जससँग परमेश्वरले अक्टोबर 22, 1844 मा करारमा प्रवेश गर्नुहुने थियो। जाँच र विभाजनको अवधि दाखबारीको कथा हो, किनकि मिलराइट एड्भेन्टवाद साँचो अगमवक्ता भएको कुरा ठीक त्यही बिन्दुमा प्रकट गरियो, जहाँ सार्दियाली प्रोटेस्टेन्टवादले धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादको रूपमा आफ्नो भूमिका पूरा गर्न थाल्यो। जसरी बालका अगमवक्ताहरू झूटा ठहरिए, त्यसरी नै पूर्व करारका जनहरू पनि उदाङ्ग पारिए र त्यसपछि मिलराइटहरूले तिनीहरूलाई रोमकी एक छोरीको रूपमा पहिचान गरे। कर्मेल पर्वतको कथा, साथै मिलराइटहरूको समयमा त्यस इतिहासको परिपूर्ति, यशैया ६ लाई दोस्रो साक्षी प्रदान गर्दछ कि “कति समयसम्म” भन्ने प्रश्न 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मको समयावधिको प्रतीक हो।

प्रतीकात्मक प्रश्न “कति समयसम्म” भविष्यवाणीमय वचनमा पहिलो पटक उठाइएको प्रसङ्ग मोशाको समयमा मिश्रवासीहरूमाथि आएको आठौँ विपत्तिमा पाइन्छ। आठौँ विपत्ति “सलहहरू” हुन् (इस्लामको एक प्रतीक), जो “पूर्वी बतास” (इस्लामकै एक प्रतीक) द्वारा ल्याइएका थिए।

पहिले “हिब्रूहरूका परमप्रभु परमेश्वर” यसरी सोध्नुहुन्छ, “तँ कहिलेसम्म मेरो सामु आफूलाई नम्र तुल्याउन इन्कार गर्नेछस्?” अनि त्यसपछि फिरऊनका सेवकहरूले फेरि फिरऊनलाई सोधे, “यो मानिस कहिलेसम्म हाम्रो निम्ति पासो हुनेछ?” यो प्रश्न आठौँ विपत्तिको समयमा सोधिएको हो, जुन धेरै कारणहरूले 9/11 सँग मेल खान्छ। दशौँ विपत्ति जेठो सन्तानको वध हो, जुन क्रूससँग मेल खान्छ, र त्यसपछि लाल समुद्रको किनारमा भएको निराशा आउँछ, जसलाई प्रेरणाले क्रूसमा चेलाहरूको निराशासँग मेल गराएको छ, र त्यो 1844 मा मिलेराइटहरूको महान् निराशासँग मेल खान्छ। यी तीन साक्षीहरू सबै आइतबारको व्यवस्थासँग मेल खान्छन्। दशौँ विपत्ति आइतबारको व्यवस्था हो, र त्यसभन्दा दुई विपत्ति अघिको आठौँ विपत्तिले “पूर्वीय बतास” द्वारा “सलहहरू” ल्यायो। “सलहहरूले” सारा पृथ्वी भरिदिए, जसरी इस्लामले आज बाध्यात्मक आप्रवासनद्वारा आफ्नो अन्धकार फैलाउँदै सारा संसारलाई हल्लाइरहेको छ। “मरुभूमिको सलह” को ल्याटिन नाम “locusta migratoria” हो, जसले प्राकृतिक संसारमा प्रवासको रूपमा प्रतिरूपित हुने आप्रवासनद्वारा इस्लामको फैलावटलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

नवौं महामारी यस्तो अन्धकार थियो, जसलाई महसुस गर्न सकिन्थ्यो।

कर्मेल पर्वत र एलियाहद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको “कति समयसम्म” को प्रतीकवादमा, जब स्वर्गबाट आगो ओर्लेर आउँछ, त्यहाँ प्रकट हुने एउटा भिन्नता छ। एलियाहका परमेश्वरले त्यो गर्नुभयो जुन बालले गर्न सक्दैन। मिलेराइट इतिहासमा यो भिन्नता पतित सार्डियन प्रोटेस्टेन्टवाद र मिलेराइट एडभेन्टवादका बीच प्रकट गरियो। मोशासँग यो भिन्नता अन्धकार वा ज्योति थियो। हिब्रूहरूका घरहरूमा ज्योति थियो। यशैयाले हामीलाई अझ अगाडि जानकारी दिनुहुन्छ कि मोशाको रेखामा ज्योति नभएकाहरू—जो एलियाहद्वारा नष्ट गरिएकाहरू पनि हुन्, र जो मिलेराइट कालखण्डमा प्रोटेस्टेन्टवादको ओढनी गुमाउँछन्—त्यस्ता “मानिसहरू” हुन् जसले “निश्चय नै सुन्छन्, तर बुझ्दैनन्; र” “निश्चय नै देख्छन्, तर ग्रहण गर्दैनन्।” त्यसपछि यी मानिसहरूको विषयमा एउटा उद्घोषणा गरिन्छ, जसले भन्छ, “यस मानिसहरूको हृदय मोटा बनाइदे, र तिनीहरूका कान भारी बनाइदे, र तिनीहरूका आँखा बन्द गरिदे; नत्र तिनीहरूले आफ्ना आँखाले देख्लान्, आफ्ना कानले सुन्लान्, र आफ्ना हृदयले बुझ्लान्, अनि फर्केर आउनेछन्, र निको पारिनेछन्।”

काम गर्न इच्छुक भए तापनि, नसुन्नेहरूलाई प्रचार गर्ने जिम्मेवारीले अत्यन्तै अभिभूत भएर यशैयाले “त्यसपछि भने,” “हे प्रभु, कहिलेसम्म?”

मिस्रका दस विपत्तिहरूमध्ये अन्तिम तीनले 9/11 देखि आइतबारको व्यवस्थासम्मका तीन चरणहरूको साक्षी दिन्छन्। अगस्त 11, 1840 मा पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरियो, र अप्रिल 19, 1844 मा दोस्रो स्वर्गदूत आइपुग्यो र अगस्त 12–17 मा भएको Exeter Camp Meeting मा सामर्थ्ययुक्त बनाइयो, अनि तेस्रो स्वर्गदूत अक्टोबर 22, 1844 मा आइपुग्यो। तेस्रो स्वर्गदूत आइतबारको व्यवस्थासँग मेल खान्छ, र यसैले यसले तीन-चरणीय प्रक्रियालाई पहिचान गराउँछ, किनकि पहिलो र दोस्रो बिना तेस्रो हुन सक्दैन।

मिस्रको दशौँ विपत्ति प्रेरणाद्वारा क्रूससँग र त्यससँग सम्बन्धित पछिल्लो निराशासँग अनुरूप ठहराइएको छ। त्यसैले दशौँ विपत्ति तेस्रो सन्देश हो, जसको अगाडि भविष्यवाणीगत आवश्यकताअनुसार पहिलो र दोस्रो सन्देश आउनैपर्छ। 9/11 मा प्रभुले फिरऊनलाई सोध्नुभयो, “कति समयसम्म,” र त्यसको तुरुन्तै पछि फिरऊनका सेवकहरूले पनि सोधे, “कति समयसम्म।” मोशाले परमेश्वरको “कति समयसम्म” भन्ने प्रश्न फिरऊनसमक्ष पुर्‍याएपछि, र सेवकहरूले मोशाको उक्त प्रश्न फेरि फिरऊनलाई दोहोर्‍याउनु ठीकअघि, मोशाले एउटा मोडको बिन्दु यसरी चिह्नित गर्छन्, “तिनी फर्किए, र फिरऊनको सामुन्नेबाट बाहिर निस्किए।” प्रस्थान 10:6।

9/11 एक भविष्यसूचक मोडबिन्दु थियो, जसको पूर्वछाया त्यतिखेर देखाइएको थियो जब मोशाले पूर्वीय वायुसँगै आएको सलहको प्रकोप ल्याए।

अर्को विपत्तिले तपाईं कुन वर्गमा हुनुहुन्थ्यो त्यसअनुसार अन्धकार वा ज्योति उत्पन्न गर्‍यो। 9/11 “राष्ट्रहरूको तथा मण्डलीको इतिहासमा एउटा मोडबिन्दु” थियो। त्यस बिन्दुमा परमेश्वरका जनतालाई फर्केर पुराना मार्गहरूमा हिँड्न बोलाइयो, तर तिनीहरूले त्यसमा हिँड्न अस्वीकार गरे र तुरहीको आवाज सुनेनन्। एलियाहपछि अन्धकार र ज्योतिबीच एक विभाजन सम्पन्न भयो, र मोशाले सोधे, “कहिलेसम्म?” उनी त्यस खण्डमा अझ यसरी भन्छिन्:

हामी अर्को लेखमा “कति समयसम्म” भन्ने विषयलाई निरन्तरता दिनेछौं।