योएलको पुस्तक र लाओदिकीय सातौँ-दिनको एडभेन्टिस्ट मण्डली - चवालीस नम्बर

यीहरू ती हुन्, जो स्त्रीहरूसँग अपवित्र भएनन्; किनकि तिनीहरू कुमारीहरू हुन्। यीहरू ती हुन्, जो थुमा जहाँजहाँ जानुहुन्छ, उहाँकै पछि लाग्छन्। यीहरू मानिसहरूका बीचबाट छुटकारा पाएका हुन्, परमेश्वर र थुमाका निम्ति पहिलो फल भएर। प्रकाश 14:4

“परमपवित्र स्थानमा मैले एउटा करारको सन्दूक देखें; यसको माथि र छेउहरूमा अति शुद्ध सुन थियो। सन्दूकको प्रत्येक छेउमा एउटा सुन्दर करूब थियो, जसका पखेटाहरू त्यस माथि फैलिएका थिए। तिनीहरूका अनुहारहरू एकअर्कातर्फ फर्किएका थिए, र तिनीहरूले तलतिर हेर्दथे। ती स्वर्गदूतहरूका बीचमा सुनको एउटा धूपदान थियो। सन्दूकमाथि, जहाँ ती स्वर्गदूतहरू उभिएका थिए, अत्यन्त उज्ज्वल महिमा थियो, जो परमेश्वर वास गर्नुहुने सिंहासनजस्तो देखिन्थ्यो। येशू सन्दूकको छेउमा उभिनुभएको थियो, र जब सन्तहरूको प्रार्थना उहाँकहाँ माथि उक्लेर आउँथ्यो, धूपदानमा भएको धूपबाट धुवाँ उठ्थ्यो, र उहाँले धूपको धुवाँसँगै तिनीहरूको प्रार्थना आफ्ना पिताकहाँ चढाउनुहुन्थ्यो। सन्दूकभित्र मन्नाले भरिएको सुनको भाँडो, कोपिला लागेको हारूनको लट्ठी, र पुस्तकझैँ सँगै बन्द हुने ढुङ्गाका पट्टिहरू थिए। येशूले तिनीहरूलाई खोल्नुभयो, र मैले तिनमा परमेश्वरको औँलाले लेखिएका दश आज्ञाहरू देखें। एउटा पट्टिमा चारवटा थिए, र अर्कोमा छवटा। पहिलो पट्टिमा भएका चारवटा अरू छवटाभन्दा बढी चम्किरहेका थिए। तर चौथो, अर्थात् विश्रामदिनसम्बन्धी आज्ञा, ती सबैभन्दा माथि चम्किरहेको थियो; किनकि विश्रामदिन परमेश्वरको पवित्र नाउँको आदरमा पालन गरिनका लागि अलग पारिएको थियो। पवित्र विश्रामदिन महिमामय देखिन्थ्यो—महिमाको एउटा प्रभामण्डल त्यसको चारैतिर थियो। मैले देखें कि विश्रामदिनको आज्ञा क्रूसमा कीलाले ठोकिएको थिएन। यदि त्यो ठोकिएको थियो भने, अरू नौ आज्ञाहरू पनि ठोकिएका थिए; र हामी चौथो आज्ञा तोड्न जत्तिकै सबैलाई पनि तोड्न स्वतन्त्र हुन्छौँ। मैले देखें कि परमेश्वरले विश्रामदिन परिवर्तन गर्नुभएको छैन, किनकि उहाँ कहिल्यै परिवर्तन हुनुहुन्न। तर पोपले त्यसलाई हप्ताको सातौँ दिनबाट पहिलो दिनमा परिवर्तन गरेको थियो; किनकि समय र व्यवस्था परिवर्तन गर्ने कार्य उसैले गर्ने थियो।” Early Writings, 32.

“जसले परमेश्वरसँग संगति राख्छन्, तिनीहरू धार्मिकताको सूर्यको ज्योतिमा हिँड्छन्। तिनीहरूले परमेश्वरको सामु आफ्नो मार्ग भ्रष्ट पारेर आफ्ना उद्धारकर्तालाई अपमानित गर्दैनन्। स्वर्गीय ज्योति तिनीहरूमाथि चम्कन्छ। जब तिनीहरू यस पृथ्वीको इतिहासको अन्त्यतिर नजिकिँदै जान्छन्, ख्रीष्टको विषयमा, तथा उहाँसँग सम्बन्धित भविष्यवाणीहरूको विषयमा, तिनीहरूको ज्ञान अत्यन्त बढ्दै जान्छ। परमेश्वरको दृष्टिमा तिनीहरूको मूल्य असीम छ; किनकि तिनीहरू उहाँका पुत्रसँग एकतामा छन्। तिनीहरूका लागि परमेश्वरको वचन अतुलनीय सौन्दर्य र मनोहरताले युक्त हुन्छ। तिनीहरूले यसको महत्त्व देख्छन्। सत्य तिनीहरूका निम्ति प्रकट गरिन्छ। देहधारणको सिद्धान्त कोमल प्रभाले आलोकित हुन्छ। तिनीहरूले देख्छन् कि धर्मशास्त्र त्यो कुञ्जी हो, जसले सबै रहस्यहरू खोलेर सबै कठिनाइहरूको समाधान गर्छ। जसले ज्योति ग्रहण गर्न र ज्योतिमा हिँड्न अनिच्छा गरेका छन्, तिनीहरू ईश्वरभक्तिको रहस्य बुझ्न असमर्थ हुनेछन्; तर जसले क्रूस उठाउन र येशूको पछि लाग्न हिचकिचाएका छैनन्, तिनीहरूले परमेश्वरको ज्योतिमा ज्योति देख्नेछन्।” The Southern Watchman, April 4, 1905.

र कुनै विवादविना, भक्तिभावको रहस्य महान् छ: परमेश्वर देहमा प्रकट हुनुभयो, आत्मामा धर्मी ठहरिनुभयो, स्वर्गदूतहरूद्वारा देखिनुभयो, अन्यजातिहरूमाझ प्रचार गरिनुभयो, संसारमा विश्वास गरिनुभयो, र महिमामा माथि ग्रहण गरिनुभयो। १ तिमोथी ३:१६।

युगयुगान्तहरूदेखि र पुस्तौँपुस्तादेखि लुकाइएकै रहस्य पनि, अब उहाँका सन्तहरूलाई प्रकट गरिएको छ; तिनीहरूलाई परमेश्वरले जातिहरूका बीचमा यस रहस्यको महिमाको धन-वैभव के हो भनी प्रकट गर्न चाहनुभयो; अर्थात् तिमीहरूभित्र ख्रीष्ट, जो महिमाको आशा हुनुहुन्छ। कलस्सी १:२६, २७।

तर सातौँ स्वर्गदूतको आवाजका दिनहरूमा, जब उसले तुरही फुक्न थाल्नेछ, परमेश्वरको रहस्य पूरा हुनेछ, जसरी उहाँले आफ्ना सेवक अगमवक्ताहरूलाई घोषणा गर्नुभएको थियो। प्रकाश १०:७।

“मलाई ख्रीष्टको पहिलो आगमनको घोषणातर्फ पुनः ध्यानाकर्षित गराइयो। यूहन्नालाई एलियाको आत्मा र शक्तिमा येशूको मार्ग तयार पार्न पठाइएको थियो। यूहन्नाको साक्ष्यलाई अस्वीकार गर्नेहरू येशूका शिक्षाहरूबाट लाभान्वित भएनन्। उहाँको आगमनको पूर्वघोषणा गर्ने सन्देशप्रतिको तिनीहरूको विरोधले तिनीहरूलाई त्यस्तो अवस्थामा पुर्‍यायो जहाँ उहाँ मसीह हुनुहुन्थ्यो भन्ने सबैभन्दा बलियो प्रमाण पनि तिनीहरूले सहजै ग्रहण गर्न सकेनन्। शैतानले यूहन्नाको सन्देशलाई अस्वीकार गर्नेहरूलाई अझ अगाडि बढाउँदै ख्रीष्टलाई अस्वीकार गर्न र क्रूसमा चढाउन प्रेरित गर्‍यो। यसो गर्दा तिनीहरूले आफूलाई त्यस्तो अवस्थामा राखे जहाँ पिन्तिकोसको दिनको त्यो आशिष्, जसले तिनीहरूलाई स्वर्गीय पवित्रस्थानमा प्रवेश गर्ने मार्ग सिकाउने थियो, तिनीहरूले प्राप्त गर्न सकेनन्। मन्दिरको पर्दा च्यातिनुले यहूदी बलिदानहरू र विधिहरू अबदेखि स्वीकार गरिने छैनन् भन्ने देखायो। महान् बलिदान अर्पण गरिसकिएको थियो र स्वीकार पनि गरिएको थियो, र पिन्तिकोसको दिन ओर्लिएको पवित्र आत्माले चेलाहरूका मनलाई पार्थिव पवित्रस्थानबाट स्वर्गीय पवित्रस्थानतर्फ लग्यो, जहाँ येशू आफ्नै रगतद्वारा प्रवेश गर्नुभएको थियो, ताकि उहाँले आफ्ना चेलाहरूमाथि आफ्नो प्रायश्चित्तका लाभहरू बर्साउन सकून्। तर यहूदीहरू पूर्ण अन्धकारमा छोडिए। तिनीहरूले मुक्तिको योजनामाथि पाउन सक्ने सबै प्रकाश गुमाए, र अझै पनि आफ्ना निष्फल बलिदानहरू र भेटीहरूमै भरोसा गरिरहे। स्वर्गीय पवित्रस्थानले पार्थिव पवित्रस्थानको स्थान लिइसकेको थियो, तापनि तिनीहरूलाई यस परिवर्तनको कुनै ज्ञान थिएन। त्यसकारण पवित्रस्थानमा ख्रीष्टको मध्यस्थताबाट तिनीहरूले कुनै लाभ पाउन सकेनन्।”

“ख्रीष्टलाई अस्वीकार गरेर क्रूसमा टाँग्ने यहूदीहरूको चालप्रति धेरै जनाले भयका साथ हेर्छन्; र उहाँमाथि गरिएको लज्जाजनक दुर्व्यवहारको इतिहास पढ्दा, उनीहरू आफूले उहाँलाई प्रेम गर्छौं भनी ठान्छन्, र पतरसले झैँ उहाँलाई इन्कार गर्नेथिएनौं, वा यहूदीहरूले झैँ उहाँलाई क्रूसमा टाँग्नेथिएनौं भनी सोच्दछन्। तर सबैको हृदय जाँच्नुहुने परमेश्वरले उनीहरूले येशूप्रति अनुभव गरेको दाबी गरेको त्यो प्रेमलाई परीक्षामा ल्याउनुभएको छ। पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको ग्रहणलाई सारा स्वर्गले अत्यन्त गहिरो चासोका साथ हेरिरहेको थियो। तर येशूलाई प्रेम गर्छौं भनी दाबी गर्ने, र क्रूसको कथा पढ्दा आँसु बगाउने धेरै जनाले उहाँको आगमनको शुभ समाचारलाई उपहास गरे। आनन्दसाथ सन्देश ग्रहण गर्नुको सट्टा, उनीहरूले त्यसलाई भ्रम हो भनी घोषणा गरे। उहाँको प्रकट हुनुलाई प्रेम गर्नेहरूलाई उनीहरूले घृणा गरे र तिनीहरूलाई मण्डलीहरूबाट बाहिर निकाले। पहिलो सन्देशलाई अस्वीकार गर्नेहरू दोस्रोबाट लाभान्वित हुन सकेनन्; न त मध्यरातको पुकारबाट नै उनीहरू लाभान्वित भए, जुन तिनीहरूलाई विश्वासद्वारा येशूसँगै स्वर्गीय पवित्रस्थानको परमपवित्र स्थानमा प्रवेश गर्न तयार पार्नका लागि थियो। अनि अघिल्ला दुई सन्देशलाई अस्वीकार गरेर, उनीहरूले आफ्नो समझलाई यति अन्धकारमय तुल्याएका छन् कि तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशमा, जसले परमपवित्र स्थानतर्फको मार्ग देखाउँछ, कुनै ज्योति देख्न सक्दैनन्। मैले देखेँ कि जसरी यहूदीहरूले येशूलाई क्रूसमा टाँगे, त्यसरी नै नामधारी मण्डलीहरूले यी सन्देशहरूलाई क्रूसमा टाँगेका छन्, र यसकारण तिनीहरूलाई परमपवित्र स्थानतर्फको मार्गको कुनै ज्ञान छैन, र त्यहाँ येशूको मध्यस्थताबाट तिनीहरू लाभान्वित हुन सक्दैनन्। आफ्ना निष्फल बलिहरू चढाउने यहूदीहरूझैँ, उनीहरूले पनि येशूले छोडिसक्नुभएको कक्षतर्फ आफ्ना निष्फल प्रार्थनाहरू चढाउँछन्; र यस छलमा प्रसन्न भएको शैतानले धार्मिक स्वरूप धारण गर्छ, र यी दाबी गर्ने ख्रीष्टियनहरूको मनलाई आफ्नैतर्फ डोर्‍याउँछ, र आफ्नो शक्ति, आफ्ना चिन्हहरू, र झूटा अचम्मका कार्यहरूद्वारा तिनीहरूलाई आफ्नो पासोमा कस्सेर बाँध्न कार्य गर्दछ।” Early Writings, 259–261.

“यस निराशाको अवस्थामा हुँदा मैले एउटा यस्तो सपना देखेँ जसले मेरो मनमा गहिरो प्रभाव पार्‍यो। मैले एउटा मन्दिर देखिरहेको सपना देखेँ, जहाँ धेरै मानिसहरू ओइरिइरहेका थिए। समयको अन्त्य हुँदा केवल त्यही मन्दिरमा शरण लिनेहरू मात्र उद्धार पाउनेथिए। बाहिर रहेका सबै जना सधैँका लागि नष्ट हुनेथिए। बाहिर रहेका ती भीडहरू, जो आफ्ना-आफ्ना बाटामा हिँडिरहेका थिए, मन्दिरभित्र प्रवेश गरिरहेका मानिसहरूलाई हेला र उपहास गर्थे, अनि तिनीहरूलाई भन्थे कि सुरक्षाको यो योजना एउटा चालाकीपूर्ण छल हो, र वास्तवमा टार्नुपर्ने कुनै खतरा नै छैन। तिनीहरूले कतिपयलाई पर्खालभित्र छिटो पस्नबाट रोक्नका लागि समातेसमेत।”

उपहास गरिने भयले, मैले भीड तितरबितर नहोउञ्जेल, वा तिनीहरूको दृष्टिमा नपरी म भित्र प्रवेश गर्न सकुञ्जेल, पर्खनु नै उत्तम ठानेँ। तर संख्या घट्नुको सट्टा बढ्दै गयो, र धेरै ढिलो भइने डरले मैले हतारमा आफ्नो घर छोडेँ र भीड छिचोली अघि बढेँ। मन्दिरसम्म पुग्ने मेरो व्याकुलतामा, मलाई चारैतिर घेरेको जनसमूह न मैले देखेँ, न त्यसको वास्ता नै गरेँ। भवनभित्र प्रवेश गर्दा, मैले देखेँ कि त्यो विशाल मन्दिर एउटै अपार स्तम्भले धानेको थियो, र त्यसमा चिराचिरा पारिएको र रगत बगिरहेको एउटा थुमा बाँधिएको थियो। त्यहाँ उपस्थित हामीलाई मानौँ यो थाहा थियो कि यो थुमा हाम्रै खातिर च्यातिएको र कुटिएको थियो। मन्दिरभित्र प्रवेश गर्ने सबैले त्यसको सामु आउनु र आफ्ना पापहरू स्वीकार गर्नु अनिवार्य थियो।

“थुमाको ठीक अगाडि उचालिएका आसनहरू थिए, जसमा एक समूह अत्यन्त प्रसन्न देखिँदै बसेको थियो। स्वर्गको ज्योति तिनीहरूको अनुहारमा चम्किरहेको जस्तो देखिन्थ्यो, र तिनीहरूले परमेश्वरको प्रशंसा गर्दै आनन्दपूर्ण कृतज्ञताका गीतहरू गाउँथे, जो स्वर्गदूतहरूको संगीतजस्तै प्रतीत हुन्थे। यी तिनै हुन् जो थुमाकहाँ पहिले आएका थिए, आफ्ना पापहरू स्वीकार गरेका थिए, क्षमा प्राप्त गरेका थिए, र अब कुनै आनन्दमय घटनाको हर्षपूर्ण प्रतीक्षामा थिए।”

“मैले भवनभित्र प्रवेश गरिसकेपछि पनि ममाथि भय छायो, र यी मानिसहरूका सामु आफूलाई नम्र तुल्याउनैपर्ने लज्जाको अनुभूति भयो। तर म अघि बढ्न बाध्य भएको जस्तो लाग्यो, र थुमासामु उभिन स्तम्भ वरिपरि बिस्तारै आफ्नो बाटो बनाउँदै थिएँ, त्यत्तिकैमा तुरही बज्यो, मन्दिर काँप्यो, भेला भएका पवित्रजनहरूबाट विजयका जयध्वनिहरू उठे, एक भयावह ज्योतिले भवनलाई आलोकित गर्‍यो, त्यसपछि सबै कुरा घना अन्धकारमा परिणत भयो। ती आनन्दित सबै मानिसहरू त्यो ज्योतिसँगै हराइसकेका थिए, र म रातको निःशब्द विभीषिकामा एक्लै छोडिएको थिएँ। म मनको पीडामा ब्युँझिएँ र मैले केवल सपना देखिरहेको थिएँ भन्ने कुरा आफैलाई विश्वास दिलाउन मुस्किलले मात्र सकेँ। मलाई यस्तो लाग्यो कि मेरो विनाश निश्चित भइसकेको थियो, कि प्रभुको आत्मा मलाई छोडेर गइसकेको थियो, फेरि कहिल्यै नफर्कनका लागि।”

“यसको केही समयपछि मैले अर्को एउटा सपना देखें। म मानौं गहिरो निराशामा मेरो अनुहार आफ्नै हातहरूमा लुकाएर यसरी मनन गरिरहेकी थिएँ: यदि येशू पृथ्वीमा हुनुहुन्थ्यो भने, म उहाँकहाँ जानेथिएँ, उहाँका चरणमा आफैँलाई फालिदिनेथिएँ, र आफ्ना सबै दुःखहरू उहाँलाई बताउनेथिएँ। उहाँ मबाट विमुख हुनुहुनेथिएन, उहाँले ममाथि कृपा गर्नुहुनेथियो, र म उहाँलाई सधैँ प्रेम गर्नेथिएँ र सेवा गर्नेथिएँ। त्यत्तिकैमा ढोका खुल्यो, र सुन्दर आकृति र मुखमुद्रायुक्त एक व्यक्ति भित्र प्रवेश गरे। उनले मप्रति करुणाभावले हेरेर भने: ‘के तिमी येशूलाई देख्न चाहन्छ्यौ? उहाँ यहाँ हुनुहुन्छ, र यदि तिमीले चाह्यौ भने उहाँलाई देख्न सक्छ्यौ। आफूसित भएको सबै कुरा लिएर मेरो पछि लाग।’”

मैले यो कुरा अवर्णनीय आनन्दका साथ सुनें, र हर्षित हुँदै आफ्ना सबै साना-साना सामग्रीहरू, प्रत्येक प्रिय वस्तु, समेटेर आफ्नो मार्गदर्शकको पछि लागें। उसले मलाई एउटा ठाडो र हेर्दा कमजोर देखिने भर्‍याङकहाँ पुर्‍यायो। जब मैले त्यसका खुड्किलाहरू उक्लन थालें, उसले मलाई माथितिर नै दृष्टि स्थिर राख्नू, नत्र चक्कर आएर म लड्न सक्नेछु भनी चेतावनी दियो। त्यो ठाडो उकालो चढिरहेका अरू धेरै जनाले पनि टुप्पोमा पुग्नुअघि नै पतन गरे।

“अन्ततः हामी अन्तिम सोपानमा पुग्यौं, र एउटा ढोकाको सामु उभियौं। यहाँ मेरा पथप्रदर्शकले मैले आफूसँग ल्याएका सबै वस्तुहरू त्याग्न मलाई निर्देशन दिए। मैले प्रसन्नतापूर्वक ती राखिदिएँ; त्यसपछि उनले ढोका खोलिदिए र मलाई भित्र प्रवेश गर्न आज्ञा दिए। एकै क्षणमा म येशूको सामु उभिएको थिएँ। त्यो सुन्दर मुखमण्डललाई चिन्न कुनै भ्रम हुन सक्दैनथ्यो। त्यो कृपालुता र महिमाको अभिव्यक्ति अरू कसैको हुन सक्दैनथ्यो। उहाँको दृष्टि ममाथि स्थिर हुँदा, उहाँ मेरा जीवनका प्रत्येक परिस्थिति तथा मेरा सबै अन्तरतम विचारहरू र भावनाहरूसँग परिचित हुनुहुन्छ भन्ने कुरा मैले तुरुन्तै बुझेँ।”

“म उहाँको दृष्टिबाट आफूलाई जोगाउन प्रयत्न गरिरहेकी थिएँ, किनकि उहाँका खोजी गर्ने आँखाहरू सहन म असमर्थ भएको अनुभूति गरिरहेकी थिएँ; तर उहाँ मुस्कानसहित नजिक आउनुभयो, र मेरो टाउकोमाथि आफ्नो हात राख्दै भन्नुभयो: ‘नडराऊ।’ उहाँको मधुर स्वरको ध्वनिले मेरो हृदयलाई यस्तो आनन्दले रोमाञ्चित तुल्यायो, जसको अनुभव यसअघि उसले कहिल्यै गरेको थिएन। म यति आनन्दित थिएँ कि एक शब्द पनि उच्चारण गर्न सकिनँ; तर भावनाले अभिभूत भएर उहाँका चरणहरूमा साष्टाङ्ग लडेँ। म त्यहाँ असहाय भई लडिरहेकी बेला, सौन्दर्य र महिमाका दृश्यहरू मेरो सामु हुँदै बिते, र मलाई स्वर्गको सुरक्षा र शान्तिसम्म पुगेझैँ लाग्यो। अन्ततः मेरो शक्ति फर्कियो, र म उठेँ। येशूका प्रेमपूर्ण आँखाहरू अझै पनि ममाथि नै थिए, र उहाँको मुस्कानले मेरो प्राणलाई हर्षले परिपूर्ण तुल्यायो। उहाँको उपस्थितिले मलाई पवित्र श्रद्धा र अवर्णनीय प्रेमले भरिपूर्ण बनायो।”

“अब मेरा मार्गदर्शकले ढोका खोले, र हामी दुवै बाहिर निस्कियौं। उसले मलाई मैले बाहिर छोडेका सबै वस्तुहरू फेरि उठाउन भन्यो। यो गरिसकेपछि, उसले मलाई बाक्लो गरी बेरेर राखिएको हरियो डोरी दियो। उसले मलाई यो मेरो हृदयको नजिक राख्न, र जब म येशूलाई देख्न चाहूँ, तब यसलाई मेरो काखबाट निकालेर सकेसम्म तन्काउन निर्देशन दियो। उसले मलाई यो पनि चेतावनी दियो कि यसलाई धेरै समयसम्म बेरिएको अवस्थामा नराखूँ, नत्र यो गाँठो पर्न गई सिधा पार्न कठिन हुनेछ। मैले त्यो डोरी आफ्नो हृदयको नजिक राखें र प्रभुको प्रशंसा गर्दै तथा मैले भेट्ने सबैलाई उनीहरूले येशू कहाँ पाउन सक्छन् भनी बताउँदै आनन्दित हुँदै साँघुरा सिँढीहरू ओर्लिएँ। यस स्वप्नले मलाई आशा दियो। मेरो मनमा त्यो हरियो डोरीले विश्वासको प्रतिनिधित्व गर्‍यो, र परमेश्वरमाथि भरोसा गर्ने सौन्दर्य र सरलता मेरो प्राणमा उदाउन थाल्यो।” Testimonies, volume 1, 27–29.

“मन्दिरको शुद्धीकरणमा येशूले आफू मसीहाको रूपमा आफ्नो मिशनको घोषणा गर्दै हुनुहुन्थ्यो, र आफ्नो कार्यमा प्रवेश गर्दै हुनुहुन्थ्यो। दिव्य उपस्थितिको निवासका लागि निर्माण गरिएको त्यो मन्दिर इस्राएलका लागि र संसारका लागि एक दृष्टान्तमूलक शिक्षाको रूपमा अभिप्रेत थियो। अनादिकालदेखि नै परमेश्वरको उद्देश्य यो थियो कि उज्ज्वल र पवित्र सेराफदेखि मनुष्यमात्रसम्म प्रत्येक सृष्ट प्राणी सृष्टिकर्ताको वासका लागि एक मन्दिर होस्। पापको कारणले मानवता परमेश्वरका लागि मन्दिर रहन छोड्यो। दुष्टताद्वारा अन्धकारमय र अशुद्ध बनाइएपछि मानिसको हृदयले अब दिव्य परमेश्वरको महिमा प्रकट गर्न सकेन। तर परमेश्वरका पुत्रको अवतारद्वारा स्वर्गको उद्देश्य पूरा हुन्छ। परमेश्वर मानवतामा वास गर्नुहुन्छ, र उद्धार गर्ने अनुग्रहद्वारा मानिसको हृदय फेरि उहाँकै मन्दिर बन्छ। यरूशलेमको मन्दिर प्रत्येक प्राणाका लागि खुला रहेको उच्च गन्तव्यको निरन्तर साक्षी होस् भनी परमेश्वरले अभिप्राय गर्नुभएको थियो। तर यहूदीहरूले आफूहरूले यति धेरै गर्व गर्ने त्यस भवनको महत्त्व बुझेनन्। तिनीहरूले आफूलाई दिव्य आत्माका लागि पवित्र मन्दिरहरूका रूपमा समर्पण गरेनन्। अपवित्र व्यापारको कोलाहलले भरिएका यरूशलेमको मन्दिरका प्राङ्गणहरूले इन्द्रियासक्त वासना र अपवित्र विचारहरूको उपस्थितिले अशुद्ध बनाइएको हृदयको मन्दिरलाई अत्यन्त सत्य रूपमा प्रतिनिधित्व गर्दथे।”

“मन्दिरबाट संसारका खरिदकर्ता र विक्रेताहरूलाई निकाली शुद्ध पार्नुहुँदा, येशूले पापको अशुद्धताबाट—आत्मालाई भ्रष्ट पार्ने सांसारिक अभिलाषाहरू, स्वार्थी कामनाहरू, दुष्ट बानीहरूबाट—हृदयलाई शुद्ध पार्ने आफ्नो मिशनको घोषणा गर्नुभयो।—मलाकी 3:1–3 उद्धृत।” द डिजायर अफ एजेस, 161.

“अगमवक्ता भन्छन्, ‘मैले अर्को एउटा स्वर्गदूतलाई स्वर्गबाट ओर्लँदै आएको देखें, जससँग महान् अधिकार थियो; र पृथ्वी उसको महिमाले उज्यालो भयो। अनि उसले बलियो स्वरमा प्रबल पुकार गर्दै भन्यो, महान् बाबेल पतित भयो, पतित भयो, र दुष्टात्माहरूको बासस्थान भएको छ’ (प्रकाश 18:1, 2)। यो उही सन्देश हो जो दोस्रो स्वर्गदूतद्वारा दिइएको थियो। बाबेल पतित भएको छ, ‘किनकि उसले सबै जातिहरूलाई आफ्नो व्यभिचारको क्रोधको मदिरा पिउन लगाएकी छ’ (प्रकाश 14:8)। त्यो मदिरा के हो?—उसका झूटा सिद्धान्तहरू। उसले चौथो आज्ञाको विश्रामदिनको सट्टा संसारलाई एउटा झूटो विश्रामदिन दिएको छ, र अदनमा शैतानले हव्वालाई पहिलो पटक भनेको झूट—आत्माको स्वाभाविक अमरताको शिक्षालाई—पुनः दोहोर्‍याएकी छ। धेरै समजातीय भ्रान्तिहरू उसले टाढाटाढासम्म फैलाएकी छ, ‘मानिसहरूका आज्ञाहरूलाई सिद्धान्तको रूपमा सिकाउँदै’ (मत्ती 15:9)।”

“जब येशूले आफ्नो सार्वजनिक सेवकाई आरम्भ गर्नुभयो, उहाँले मन्दिरलाई त्यसको धर्मनिन्दापूर्ण अपवित्रीकरणबाट शुद्ध पार्नुभयो। उहाँको सेवकाईका अन्तिम कार्यहरूमध्ये मन्दिरको दोस्रो शुद्धीकरण पनि एक थियो। त्यसरी नै, संसारलाई चेतावनी दिन गरिने अन्तिम कार्यमा, मण्डलीहरूलाई दुई भिन्न आह्वानहरू गरिन्छन्। दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देश यस्तो छ, ‘बाबेल ढलेको छ, ढलेको छ, त्यो महान् सहर, किनभने त्यसले सबै जातिहरूलाई आफ्ना व्यभिचारको क्रोधको दाखमद्य पिउन लगाएको छ’ (प्रकाश 14:8)। अनि तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको ठूलो पुकारमा स्वर्गबाट एउटा आवाज यसो भन्दै सुनिन्छ, ‘हे मेरा मानिसहरू हो, त्यसबाट बाहिर निस्क, ताकि तिमीहरू उसका पापहरूमा सहभागी नहोओ, र तिमीहरूले उसका विपत्तिहरू नपाओ। किनकि उसका पापहरू स्वर्गसम्म पुगेका छन्, र परमेश्वरले उसका अधर्महरू सम्झनुभएको छ’ (प्रकाश 18:4, 5)।” Selected Messages, book 2, 118.