लाओडिसिया — संख्या चार

मैले औंल्याएको त्यो पक्ष, जसलाई स्टिफन हास्केलले सम्भवतः देखेनन्, तापनि यस तथ्यलाई उजागर गर्ने सत्यहरूको उहाँको स्वीकारद्वारा उहाँले त्यसलाई समर्थन भने गरेका थिए, यो हो कि प्राचीन इस्राएलको अन्त्यकालीन इतिहासमा तपाईँले त्यही ऐतिहासिक अवधिमा परस्पर आच्छादित हुँदै आधुनिक इस्राएलको प्रारम्भ पनि पाउनुहुन्छ। जब ख्रीष्टले एक हप्ताका लागि (दुई हजार पाँच सय बीस दिन) धेरै जनासितको करारलाई दृढ पारिरहनुभएको थियो, प्राचीन इस्राएल लाओडिसियाको अनुभव भोगिरहेको थियो, प्रभुको मुखबाट उकेलिन लाग्ने अवस्थाको संघारमा। त्यही समयमा आधुनिक इस्राएल एफिससको अनुभव भोगिरहेको थियो। प्राचीन इस्राएलको लाओडिसिया छरपस्ट पारिँदै थियो, र आधुनिक इस्राएलको एफिसस ठीक त्यही इतिहासमा एकत्र गरिँदै थियो।

र “हो,” यदि तपाईं सोचिरहनुभएको छ भने, म यस तथ्यप्रति सचेत छु कि दानियल अध्याय नौको परिपूर्तिमा ख्रीष्टले करारलाई दृढ पार्नुभएको त्यो हप्ता, जुन उहाँको बप्तिस्माबाट आरम्भ भएर स्तिफनसको ढुंगाले हानी हत्या गरिनुसम्म समाप्त भयो, शाब्दिक रूपमा दुई हजार पाँच सय बीस दिनको थिएन; तर भविष्यवाणीगत दृष्टिले त्यो निस्सन्देह त्यत्तिकै थियो, किनकि भविष्यवाणीमा एक वर्ष बराबर तीन सय साठी दिन हुन्छ। तीन सय साठी दिनलाई सातले गुणा गर्दा दुई हजार पाँच सय बीस दिन हुन्छ, र त्यो भविष्यवाणीगत हप्ताको “ठीक मध्यबिन्दु” क्रूस हो। भविष्यवाणीगत रूपमा ख्रीष्टले क्रूसलाई दुई हजार पाँच सय बीस दिनको भविष्यवाणीगत अवधिको ठीक मध्यबिन्दुमा स्थापना गर्नुभयो, यसरी देखाउँदै कि लैव्यव्यवस्था छब्बीसको “सात पटक” ख्रीष्टको क्रूसद्वारा स्थापित र समर्थित छ। यो कुनै संयोग होइन कि जब सिस्टर ह्वाइटले शिक्षा दिनुहुन्छ—जसरी उहाँ दिनुहुन्छ—हबक्कूकका दुवै पवित्र तालिकाहरू; 1843 र 1850 का चार्टहरूमा, दुई हजार पाँच सय बीस वर्षको भविष्यवाणी चार्टको ठीक बीचमा रहेको छ, र दुवै चार्टहरूमा त्यस दृष्टान्तको ठीक मध्यभागमा क्रूस रहेको छ।

सात चर्चहरूमध्ये प्रत्येक मिल्लेराइट इतिहासमा तथा हाम्रो इतिहासमा पनि पुनरावृत्त हुन्छन् भन्ने सिद्धान्तसँगै, प्रारम्भिक एडभेन्टवादले स्वीकार गरेको अर्को एक महत्त्वपूर्ण सिद्धान्त पनि छ। त्यस सिद्धान्तले एउटै इतिहासका “आन्तरिक र बाह्य” भविष्यवाणीगत रेखाहरू सत्य प्रकट गर्न पवित्र आत्माद्वारा प्रयोग गरिन्छन् भन्ने कुरा देखाउँछ। मिल्लेरले यसलाई पहिचान गरे र यसलाई प्रत्यक्ष रूपमा सिकाए। उनले ठीकसँग सिकाए कि प्रकाशको पुस्तकका सात छापहरूले चर्चहरूसँग समानान्तर इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, तर त्यस समानान्तर चित्रणमा छापहरूले बाह्य पक्षलाई र चर्चहरूले उही इतिहासको आन्तरिक सत्यलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। उरियाह स्मिथले पनि यस सिद्धान्तलाई सम्बोधन गर्छन् र “आन्तरिक” र “बाह्य” भन्ने शब्दहरू प्रयोग गर्छन्, जुन मलाई यी दुई समानान्तर रेखाहरू व्यक्त गर्ने सबैभन्दा उपयुक्त तरिका जस्तो लाग्छ।

अब हामी सातवटा मण्डलीहरूबारे हाम्रो विचारको आरम्भ गर्नेछौं। यो चिन्नु अत्यन्त महत्त्वपूर्ण छ कि पहिलो दुई मण्डलीहरू, र त्यसपछि फेरि तेस्रो र चौथो मण्डली, “कारण र परिणाम” को यस्तो सम्बन्धमा छन् जसले तिनीहरूलाई सँगै विचार गरिनु आवश्यक ठहराउँछ। स्मुर्ना त्यो मण्डली हो जसले रोमद्वारा सताइएकाहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र एफिसस त्यो मण्डली थियो जसले सम्पूर्ण संसारमा सुसमाचार पुर्‍यायो।

एफिससको कलीसियाले त्यस प्रारम्भिक कलीसियालाई प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, जो “ख्रीष्ट येशूमा भक्तिपूर्वक” जीवन बिताउँथ्यो, जुन एउटा यस्तो “कारण” हो, जसले सधैं एउटा “परिणाम” उत्पन्न गर्छ।

एफिसी मण्डलीको धर्मपरायणताले स्मुर्ना मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सतावटलाई उत्पन्न गरायो। यी दुई मण्डलीहरूले कारण र परिणामको सम्बन्धलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र परिणामले अनिवार्य रूपमा त्यसअघिको कारणको माग गर्दछ। आइतबारको व्यवस्थासम्बन्धी संकटको सतावट, सिस्टर ह्वाइटले “आदिम धर्मपरायणता” भन्नुहुने कुराको प्रकटीकरणद्वारा उक्साइन्छ। यस्तो धर्मपरायणता, जुन विगतका अथवा आदिम इतिहासहरूमा दृष्टान्तित भइसकेको छ।

“अन्तिम दिनहरू” को “मध्यरातको पुकार” उक्त अंशमा पहिचान गरिएको “आदिम भक्तिभाव” को पुनर्जागरण हो। यो पुनर्जागरण मण्डलीमा होइन, तर एक आन्दोलनमा घटित हुन्छ। सिस्टर ह्वाइटले यस पुनर्जागरणको वर्णन गर्न प्रयोग गर्नुभएको इतिहास “प्रेरितकाल” को इतिहास हो, जसको प्रतिनिधित्व एफिससको मण्डलीले गर्छ। त्यस पुनर्जागरणले “सतावट” उत्पन्न गर्नेछ।

अर्को अंशमा उल्लेख गरिएको “पृथ्वीमा ख्रीष्टको जीवन” ले एफिससको मण्डलीको आरम्भलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, तर यसले संसारको अन्त्यमा लाओदिकीया-सम्बन्धी एडभेन्टवादको इतिहासलाई पनि प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ।

एफिससद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको अनुभव लाओडिकियाको अनुभवसँग एकै समयमा घटित हुन्छ। नुक्ताचीनी गर्ने यहूदीहरू प्राचीन इस्राएलका लाओडिकियावासीहरू थिए, र ख्रीष्ट तथा उहाँका चेलाहरू आधुनिक इस्राएलका एफिसियालीहरू थिए। यूहन्ना बप्तिस्मादाताले एफिससको मण्डलीको परिचय गराए, र उनले “अन्तिम दिनहरू” मा रहेको त्यस मण्डलीको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसको विरोध लाओडिकियावासीहरूले गर्छन्, जो आफूलाई यहूदीहरू भनी भन्छन्, तर तिनीहरू त्यस्ता होइनन्।

एफिसस “कारण” हो र स्मुर्ना “परिणाम” हो। पर्गामोस र थुआतिराले पनि कारण–परिणामको सम्बन्धलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। पर्गामोस सम्झौताको मण्डली हो, जसले ख्रीष्टियतलाई मूर्तिपूजक धर्मसँग मिसाएर भ्रष्ट तुल्यायो। जब ख्रीष्टियन मण्डलीले मूर्तिपूजक धर्मको मूर्तिपूजा आफ्ना सीमाभित्र सहअस्तित्वमा रहन सक्छ भन्ने पूर्वधारणा स्वीकार गर्‍यो, तब त्यो पतित भयो। सम्राट कन्स्टान्टिन त्यस सम्झौतापूर्ण इतिहासको प्रतीक हुन्, र उनको भविष्यवाणीसम्बन्धी भूमिका पोपतन्त्र प्रकट हुनुअघि नै साँचो ख्रीष्टियतको परित्याग उत्पन्न गर्नु थियो।

पर्गमसको मण्डली “कारण” थियो र थुआतीराको मण्डली “परिणाम” थियो। अगमवक्ता दानिएलले प्रायः मूर्तिपूजक व्यवस्थाले पोपसत्तालाई स्थान दिएको इतिहास प्रस्तुत गर्छन्, र पावलले पहिचान गरेको, पोपसत्ताको स्थापना हुनुअघि आएको धर्मत्यागको विषय दानिएल अध्याय ११ मा सम्बोधित गरिएको छ।

इतिहासमा पापीय शक्तिको प्रकट हुनु अघि पतित भई गएको सम्झौतावादी मण्डलीलाई दानियेलले “तिनीहरू” भनेर चित्रण गर्छन्, जसले “पवित्र करार” त्यागे। तिनीहरूले करार त्यागेपछि, दानियेलले “उजाड पार्ने घृणित वस्तु” को रूपमा चित्रण गरेको पापतन्त्र पृथ्वीको सिंहासनमा स्थापित गरियो। सिस्टर ह्वाइटले दानियेल ११ का अन्तिम छ पदहरूलाई पहिचान गर्नुहुन्छ जब उनी भन्छिन्, “दानियेलको एघारौँ अध्यायको अगमवाणी प्रायः आफ्नो पूर्ण परिपूर्तिसम्म पुगेको छ।” अन्तिम छ पदहरू दानियेल ११ को अन्तिम परिपूर्ति हुन्, र उनी सिकाउँछिन् कि ती अन्तिम पदहरूले प्रतिनिधित्व गरेको इतिहास दानियेल 11:30–36 द्वारा पूर्वरूपमा देखाइएको थियो, जसले पर्गामोस र थ्यातिराद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको ऐतिहासिक “कारण र परिणाम” लाई पहिचान गर्छ।

पेर्गामोस र थ्यातिराको कारण–परिणाम सम्बन्ध, साथै एफिसस र स्मिर्नाको कारण–परिणाम सम्बन्ध “अन्तिम दिनहरू” मा पुनः दोहोरिन्छ। संयुक्त राज्य अमेरिकाका प्रोटेस्टेन्टहरू, पेर्गामोसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको मूर्तिपूजासँग सम्झौता गर्नेछन् (मूर्तिपूजाको प्रमुख चिन्ह सूर्यको उपासना हो), र जब तिनीहरू पतित हुन्छन्, तब पापको मानिसलाई एकपटक फेरि भविष्यवाणीगत रूपमा प्रकट गरिनका लागि बाटो तयार हुन्छ। पतन र पापसत्तालाई सिंहासनमा स्थापित गर्ने प्रक्रिया पुनः दोहोरिँदै गर्दा, परमेश्वरले एकै समयमा एफिससद्वारा प्रतिरूपित एउटा मण्डली उठाइरहनुहुनेछ, जसले दानिएल र प्रकाशको सन्देश संसारमा पुर्‍याओस्, र स्मिर्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सतावट पनि पुनः दोहोरिनेछ।

पहिला चार वटा कलीसियाले प्रतिनिधित्व गर्ने सत्यको आन्तरिक रेखासँग समानान्तर रूपमा प्रकाशितवाक्यका पहिलो चार वटा मोहरहरू सत्यको एउटा बाह्य रेखा हुन् भन्ने सत्यलाई हामीले विचार गरिसकेपछि म अन्तिम तीन वटा कलीसियालाई सम्बोधन गर्नेछु। पहिल्यै उल्लेख गरिएझैँ, उरियाह स्मिथले यसलाई यसरी व्यक्त गर्छन्:

हामीले देखाएका छौँ कि पहिलो चार वटा मण्डलीहरूले “कारण र परिणाम” का दुईवटा सम्बन्धहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जो “अन्तिम दिनहरू” मा पुनः दोहोरिन्छन्। एडभेन्टवादका अग्रजहरूको आधारमा, तर अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा परमेश्वरको वचनको अधिकारमा, मण्डलीका ती चार आन्तरिक इतिहासहरूको समानान्तर बाह्य इतिहास पहिलो चार मोहोरहरूद्वारा प्रतिनिधित्व भएको हुनुपर्छ। पहिलो र दोस्रो मोहोरहरूले एफिसस र स्मुर्नाका उही विशेषताहरूलाई प्रतिध्वनित गर्छन्, तर संसारभरि इसाई धर्मलाई पुर्‍याउने कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्न सेतो घोडा प्रयोग गर्छन्। यसले मण्डलीको बाह्य कार्यलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, र दोस्रो मोहोरले रातो घोडाद्वारा स्मुर्नाको रक्तस्नानलाई प्रतिनिधित्व गर्छ।

जकरियाहमा केही खण्डहरू छन् जसले प्रकाशको पुस्तकका पहिलो चार मोहोरहरूमा प्रतिनिधित्व गरिएका चार घोडाहरूलाई प्रत्यक्ष रूपमा पहिचान गर्छन्। ती खण्डहरूमध्ये अध्याय दशको एक खण्डमा, जकरियाहले पहिचान गराउँछन् कि जब पछिल्ला वर्षा खन्याइनेछ, तब परमेश्वरको “घर” अर्थात् “यहूदाको बगाल” “युद्धमा उहाँको सुन्दर घोडा” मा परिणत गरिनेछ।

एलेन ह्वाइटले पटक–पटक यो पहिचान गराउनुहुन्छ कि पेन्टेकोस्टमा पवित्र आत्माको उण्ड्याइ अब झरिरहेको पछिल्लो वर्षाको प्रतिरूप हो। पेन्टेकोस्टमा संसारका निम्ति गरिएको कार्यलाई एफिससको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र एफिससले स्मुर्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सतावटलाई उत्पन्न गराउँछ, जसलाई यूहन्नाले दोस्रो मोहोरको “रातो घोडा” भनी प्रस्तुत गर्छन्। पहिलो दुई मोहोरहरू पहिलो दुई मण्डलीहरूसँग समानान्तर रूपमा चल्छन्, र तिनीहरूले “अन्तिम दिनहरू”लाई चित्रित गर्छन्, जब पछिल्लो वर्षा उण्ड्याइँदै छ।

भविष्यवाणीको आत्माले तेस्रो मोहरको अन्त्य र चौथो मोहरको आरम्भ दुवैलाई पनि चयन गर्दै, यसरी तिनीहरूलाई (कारण र परिणामको रूपमा) एकसाथ बाँध्छ, र यसो गर्दा उहाँले त्यस इतिहासलाई, जो उहाँको दिनमा तथा “अन्तिम दिनहरू”मा विद्यमान रहेको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, स्थापित गर्नुहुन्छ।

बहिनी ह्वाइटको व्यक्तिगत इतिहासमा (१८९८ मा लेखिएको), पापतन्त्रलाई फेरि एकपटक सिंहासनारूढ गराउने मार्ग तयार गर्ने समझौतावादी आत्मा पहिले नै जीवित र सक्रिय थियो, किनकि १८४४ को वसन्तमा पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशको अस्वीकारबाट आरम्भ भएको प्रोटेस्टान्टवादको पतन, प्रोटेस्टान्ट एडभेन्टवादको सिङमाथि अतिक्रमण गर्न (१८६३ मै) सुरु गरिसकेको थियो।

तेस्रो मोहरमा पर्गमोसको समझौतालाई तराजूको एउटा “जोडी” द्वारा प्रतीकात्मक रूपमा देखाइएको छ। नापतौल गर्ने दुई तराजूले बेइमान नापतौललाई जनाउँछ। तेस्रो मोहरले चौथो मोहरतर्फ लैजान्छ, जुन “मृत्यु” को “फिका घोडा” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ; यसरी यसले अन्धकार युगहरूमा पोपसत्ताद्वारा लाखौँको हत्या भएको कुरालाई जनाउँछ। पोपसत्ताको फिका घोडापछि आउने कुरा “नरक” हो। तेस्रो र चौथो मोहरहरूको इतिहास पर्गमोस र थुआतीराका मण्डलीहरूको इतिहाससँग समानान्तर छ। कन्स्टान्टाइनको समझौता क्रमिक कार्य थियो; यसकारण, समझौताको आत्मा सिस्टर ह्वाइटको व्यक्तिगत इतिहासमा पहिले नै सक्रिय थियो, जसरी पावलको समयमा पनि थियो, जब उनले भने, “अधर्मको रहस्य ता अहिले नै क्रियाशील छ।” पोपसत्ताको सिंहासनारोहणभन्दा अघि हुने धर्मत्याग सधैँ एक क्रमिक इतिहास हुन्छ, र त्यो “इतिहास दोहोरिनु छ। जे भएको छ, त्यो फेरि हुनेछ।”

जेम्स ह्वाइटले सात वटा मण्डलीहरू र सात वटा मोहोरहरूमा अर्को एउटा भविष्यवाणीसम्बन्धी असामान्यता पहिचान गरे। उनले पहिलो चार वटा मण्डलीहरू र अन्तिम तीन वटा मण्डलीहरूबीच उद्देश्यपूर्ण भिन्नता रहेको पहिचान गर्छन्, र त्यसपछि फेरि, यही एउटै घटना पहिलो चार वटा मोहोरहरू र अन्तिम तीन वटा मोहोरहरूमा पनि देखिन्छ।

जेम्स व्हाइटले तुरहीहरूमा पनि यही ढाँचा विद्यमान छ भन्ने तथ्यलाई समावेश गरेनन्, तर त्यो वास्तवमै छ। पहिलो चार तुरहीहरू तुरहीहरू नै हुन्, तर अन्तिम तीन तुरहीहरू तीन विपत्तिहरू हुन्। पहिलो चार तुरहीहरूले सन् ३२१ मा कन्स्टान्टिनको आइतबार-व्यवस्थाको कारण मूर्तिपूजक रोममाथि परमेश्वरको न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र तीन तुरही-विपत्तिहरूले इस्लामलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। पहिलो दुई तुरही-विपत्तिहरू सन् ५३८ मा पापीय रोमले लागू गरेको आइतबार-व्यवस्थाका कारण त्यसै पापीय रोमविरुद्धका न्यायहरू थिए, र तेस्रो तुरही-विपत्ति अति निकट भविष्यमा आउन लागेको आइतबार-व्यवस्था-संकटको लागि हो।

जोसेफ बेट्सले मिलेराइट कालखण्डमा रहेका तीन समकालीन मण्डलीहरूलाई वर्णन गर्न अन्तिम तीन मण्डलीहरूको प्रारम्भिक अग्रदूत-समझलाई एउटै प्रतीकका रूपमा प्रयोग गर्छन्। उक्त अंशमा रहेको सम्पूर्ण जोड बेट्सद्वारै प्रदान गरिएको थियो।

मिलेराइट इतिहासमा सार्दिस त्यो मण्डली थियो जसले आफू जीवित भएको दाबी गर्ने नाम त राखेको थियो, तर त्यो मृत थियो।

परमेश्वरका जनहरूसँग सधैं एउटा नाम हुन्छ। एफिसुसदेखि पर्गमोससम्मको इतिहासको अवधिमा त्यो नाम ख्रीष्टियन थियो। पोपीय शासनको समयमा त्यो नाम उजाडस्थानकी कलीसिया थियो। प्रभातको तारा, जोन विक्लिफ, को परिचयदेखि त्यो नाम प्रोटेस्टेन्ट थियो। सन् १७९८ मा अन्तको समयमा, प्रोटेस्टेन्टहरूले रोमी सहभागितातर्फ आफ्नो फिर्ती पहिले नै आरम्भ गरिसकेका थिए। त्यसपछि आवश्यक कुरा केवल यस्तो एउटा परीक्षा थियो जसले यो तथ्य प्रकट गरोस् कि तिनीहरूले नामको दाबी गरे तापनि, तिनीहरू अब उप्रान्त चुनिएको कलीसिया रहेनन्। सन् १८४४ को वसन्तमा, तिनीहरूले यस्तो परीक्षासम्म पुगे जसले यो प्रकट गर्ने थियो कि तिनीहरू अब ख्रीष्टको करारको नाम वहन गर्ने कलीसिया रहेनन्। एलियाहको कथाले यस तथ्यको अति विस्तृत दोस्रो साक्षी प्रदान गर्छ। जब तिनीहरूले आफ्नो वास्तविक चरित्र प्रकट गरे, तब प्रोटेस्टेन्टहरूले बाबेलकी छोरीहरू बनिसकेका छन् भन्ने कुरा सुरुमा पहिचान गर्न मिलेराइटहरूलाई कठिन भयो। तर अन्ततः मिलेराइटहरूले ठ्याक्कै त्यही कुरा गरे, र दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको परिपूर्तिमा ती पतित कलीसियाहरूबाट आत्माहरूलाई बाहिर बोलाउन थाले। त्यसपछि एउटा परीक्षण-प्रक्रिया आयो, जसले मिलेराइटहरूलाई आफ्नै चरित्र प्रकट गराउने थियो। के तिनीहरू फिलाडेल्फियालीहरू थिए वा लाओडिसियालीहरू?

फिलाडेल्फियाकाहरूले ख्रीष्टलाई पछ्याउँदै परमपवित्र स्थानमा प्रवेश गरे, र त्यसो गर्न इन्कार गर्ने ती मिलराइटहरूले लाओडिसियाकाहरूको स्वभाव प्रकट गरे। यसरी, एउटै इतिहासका समकालीनहरूका रूपमा ती तीन चर्चहरूको बेट्सद्वारा गरिएको पहिचानको तर्क हामी भेट्टाउँछौँ। त्यो इतिहास दस कन्याहरूको दृष्टान्तको भविष्यवाणीगत संरचनाभित्र पूरा भयो, जसबारे प्रेरणाले हामीलाई बताउँछ कि त्यो अक्षरशः पूरा भएको छ र हुनेछ।

अन्तिम तीन मण्डलीहरूले सार्डिसको रूपमा मिलेराइट आन्दोलनभन्दा बाहिर भएकाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र आन्दोलनभित्र भएकाहरूले फिलाडेल्फिया वा लाओडिकिया मध्ये कुनै एकलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ती तीन मण्डलीहरू प्रकाशको पुस्तकको अध्याय ३ मा पहिचान गरिएका छन्, र पहिलो चार मण्डलीहरू अध्याय २ मा छन्। त्यसैले, जब सिस्टर ह्वाइटले प्रकाशको पुस्तकको अध्याय ३ को इतिहासलाई सन्दर्भ गर्नुहुन्छ, तब उहाँले जोसेफ बेट्सले भर्खरै पहिचान गरेका ठ्याक्कै उही मण्डलीहरूलाई संकेत गरिरहनुभएको हुन्छ।

मिलराइट इतिहासका तीन समकालीन मण्डलीहरू एड्भेन्टिज्मको अन्त्यमा पुनः दोहोरिन्छन्। जोसेफ बेट्सले मिलराइट अवधिका गतिशील पक्षहरू पहिचान गरेका थिए र सार्डिसलाई बेबिलोनका छोरीहरूका रूपमा चिनाएका थिए, जो दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको लक्षित श्रोता थिए। उनले २२ अक्टोबर, १८४४ मा ख्रीष्टलाई पछ्याउँदै परमपवित्र स्थानमा प्रवेश गरेको सानो बगाल र पवित्र स्थानबाट बाहिर निस्कन अस्वीकार गर्नेहरूबीचको संघर्षलाई सम्बोधन गरिरहेका थिए। उनले लाओडिसियालीहरूलाई आफूहरूले ग्रहण गरेको अन्धकारबाट बाहिर बोलाउन प्रयास गरिरहेका थिए, र तिनीहरूको लाओडिसियाली अन्धोपनको कम्तीमा एक अंश यस तथ्यका कारण थियो कि विलियम मिलरले लाओडिसियाली आन्दोलनमा अग्रणी स्थान लिएका थिए। फिलाडेल्फियालाई दिइएको सन्देशमा पहिचान गरिएको यही संघर्ष हो।

धार्मिक संकटले सधैं आराधकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्दछ, जसरी महान् निराशाको समयमा भयो। प्रोटेस्टान्टवादको ओढनी भर्खरै सार्दिसबाट हटाइएको थियो, किनकि तिनीहरू रोमकहाँ फर्किए र आधिकारिक रूपमा रोमकी छोरी बने। त्यसपछि त्यो ओढनी मिलेराइट एडभेन्टवादले धारण गर्‍यो, तर त्यसको केही समयपछि एक परीक्षाले आफूलाई सानो बगाल भनी दाबी गर्ने दुई वर्ग उत्पन्न गर्ने थियो। एउटा साँचो बगाल र एउटा नक्कली बगाल। बेट्सले त्यस सानो बगालको प्रतिनिधित्व गरे, जसले ख्रीष्टलाई पछ्याउँदै परमपवित्र स्थानमा प्रवेश गर्‍यो। उनको संघर्ष लाओडिसीहरूसँग थियो, जसले आफूलाई सानो बगाल भनी दाबी गर्थे। फिलाडेल्फियालीको रूपमा, बेट्सको संघर्ष शैतानको सभाघरसँग थियो, यस्तो एउटा समूह जसले आफूलाई परमेश्वरका प्रजा भनी दाबी गर्थ्यो, तर झूट बोल्थ्यो र यहूदीहरू थिएन।

एडभेन्टवादको अन्त्यमा जब यो दृष्टान्त अन्तिम पटक पूरा हुनेछ, तब एक चुनिएको करारका प्रजा हुनेछन्, जसलाई सन् १९८९ मा समयको अन्त्यमा पन्छाइयो, ठीक त्यसरी नै जसरी ख्रीष्टको जन्मसमयमा यहूदी अगुवाइलाई पन्छाइयो, र त्यो भविष्यवाणीमूलक इतिहासमा ख्रीष्टको जन्मले नै समयको अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। जब ख्रीष्टको इतिहास यरूशलेमतर्फको विजयी प्रवेशसम्म पुग्यो, तब मिलेराइट कालको मध्यरात्रिको पुकारको इतिहासको प्रतिरूप प्रकट भयो। प्रेरणाले बारम्बार क्रूसको मार्गचिह्नलाई सन् १८४४ को महान निराशासँग समरेखित गर्छ। यहूदा ख्रीष्टको इतिहासका लाओडिसियालीहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र प्रेरितहरू फिलाडेल्फियालीहरू थिए। क्रूसपछिका साढे तीन वर्षसम्म, बेट्सद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका फिलाडेल्फियालीहरूले, चेला यहूदा इस्करियोतीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको पतित मण्डलीबाट लाओडिसियालीहरूलाई बाहिर बोलाउन प्रयास गरे।

सन् 1989 मा पहिले चुनिएको करारका जनताले उन्मोचित गरिएको ज्योतिलाई अस्वीकार गरे र तिनीहरूलाई छोडियो। जुलाई 18, 2020 को पहिलो निराशा आइपुग्दा, ती व्यक्तिहरूका बीचमा जाँचको प्रक्रिया आरम्भ भयो, जो पहिले उही आन्दोलनका देखिएका थिए। तैपनि एक वर्ग लाओडिकियाली हो र अर्को वर्ग फिलाडेल्फियाली। जसरी यहूदाले क्रूसभन्दा पहिले ख्रीष्टलाई धोका दिन महासभासँग तीन पटक करार गर्‍यो, त्यसरी नै September 11, 2001 पछिको इतिहासका लाओडिकियालीहरूले पश्चात्ताप गर्ने तीन अवसर असफल तुल्याएका हुनेछन्। चाँडै आउन लागेको आइतवारको व्यवस्थाको समयमा, यो कुरा यहूदा रूखमा झुन्डिएको जत्तिकै निश्चयतापूर्वक प्रकट हुनेछ कि लाओडिकियालीहरू फिलाडेल्फियालीहरूबाट पृथक् छन्। कटनीको समयमा नै जङ्गली झार गहुँबाट अलग गरिन्छ। हामी तीव्र गतिले त्यस कटनीतर्फ अग्रसर भइरहेका छौँ।

यी सत्यहरू तब मात्र चिनिन्छन् जब र यदि हामी यो बुझ्न इच्छुक हुन्छौं कि ‘सत्य’लाई उद्घाटित र स्थापित गर्न सक्ने एकमात्र बाइबलीय पद्धति “historicism” हो। साँचो पद्धति preterism, futurism, dispensationalism, woke-ism, व्याकरणिक वा ऐतिहासिक विशेषज्ञता, वा शैतानी जालीहरूको अनेक भिन्नरूपमध्ये कुनै पनि होइन। Jean-Jacques Rousseau नामक सत्रौँ शताब्दीका एक दार्शनिकलाई श्रेय दिइने र विभिन्न प्रकारले पुनःव्यक्त गरिएको एउटा सर्वविदित उक्ति छ, तर त्यस विचारको सार यो हो, “Error has many roots, but truth has only one.” “Truth” Alpha and Omega हुनुहुन्छ, जो सुक्खा भूमिबाट उम्रेको जराजस्तै हुनुहुन्छ।

हामीले हाल साझा गरिरहेका सत्यहरूलाई यस सन्दर्भमा बुझिनुपर्छ कि इतिहासभरि सत्यको वृद्धि प्रगतिशील रहँदै आएको छ, र अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा, सत्यसम्बन्धी हाम्रो बुझाइलाई अल्फा र ओमेगाको सन्दर्भमा राखिनुपर्छ, अर्थात् कुनै कुराको अन्त्यलाई त्यसको आरम्भसँग येशूले पहिचान गर्नुहुने सन्दर्भमा।

चौथो मण्डली थुआतीरा हो, र यसले बाइबलको भविष्यवाणीअनुसार पाँचौँ राज्यको रूपमा पापतन्त्रले शासन गरेको अवधिलाई प्रतिनिधित्व गर्छ; यही त्यो अवधि हो, जसमा उजाडस्थानको मण्डली बन्धनमा थियो। बाह्र सय साठी वर्षसम्म आध्यात्मिक बाबेलद्वारा आध्यात्मिक इस्राएलको बन्दीपन, वास्तविक बाबेलमा वास्तविक इस्राएलको सत्तरी वर्षको बन्दीपनद्वारा पूर्वछायाङ्कित गरिएको थियो।

बाबेलको सत्तरी वर्षको बन्दीवासलाई थुआतीराको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। थुआतीराको मण्डली त्यो प्रभाव हो, जो कारणबाट उत्पन्न भयो, र त्यो कारण पर्गामसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। पर्गामस सम्राट कन्स्टान्टिनद्वारा प्रतीकित छ, जसले मूर्तिपूजालाई ख्रीष्टियतासँग मिश्रित गर्यो। उसको मूर्तिपूजाको प्रतीक सूर्यको आराधना थियो। थुआतीराका सत्तरी वर्षहरूको बन्दीवासमा प्राचीन इस्राएल लगिनुको बाइबलीय कारण यो थियो कि तिनीहरूका राजाहरूले आफ्ना वरिपरिका मूर्तिपूजक जातिहरूसँग परमेश्वरको वचनको प्रत्यक्ष विद्रोहमा सम्बन्ध र सन्धिहरू कायम गरे। परमेश्वरले इस्राएललाई वरिपरिका अन्यजाति जातिहरूसँग नमिसिन बारम्बार चेतावनी दिनुभयो। दस आज्ञा—जसको निक्षेपको भण्डारी प्राचीन इस्राएल हुनुपर्ने थियो—ले मूर्तिहरूको पूजा गर्नुलाई स्पष्ट रूपमा निषेध गर्दछ। जब परमप्रभु होरेबको गुफामा मोशाको सामुबाट बित्नुभयो र आफ्नो चरित्र प्रकट गर्नुभयो, तब उहाँले हामीले सन्दर्भ गरिरहेको यही चेतावनीलाई दुई पटक समावेश गर्नुभयो।

यस खण्डमा मात्र पनि परमेश्वरले प्राचीन इस्राएललाई दुई पटक चेतावनी दिनुभयो, र यसबाहेक पनि बाइबलमा यस्ता धेरै साक्ष्यहरू छन् कि प्राचीन इस्राएललाई आफ्ना वरिपरिका मूर्तिपूजक जातिहरूसँग कुनै करार नगर्न आज्ञा गरिएको थियो। ती सम्झौताहरू प्राचीन इस्राएलले परमेश्वर र उहाँको ईश्वरशासनलाई अस्वीकार गरेदेखि आरम्भ भए। जब तिनीहरूले एक जना राजा चाहे, परमेश्वरले तिनीहरूलाई राजा पाउन दिनुभयो, र त्यस बिन्दुदेखि अधिकांश सबै राजाहरूले—र विशेषतः उत्तरी दस कुलका प्रत्येक राजाले—त्यही आज्ञालाई बेवास्ता गरे। इस्राएललाई आफ्ना वरिपरिका मूर्तिपूजक जातिहरूबाट अलग र विशिष्ट रहनुपर्ने माग गर्ने सिद्धान्तलाई अस्वीकार गरियो, र त्यस अस्वीकारलाई त्यस समझौताद्वारा चित्रित गरियो, जसको प्रतीक पछि कन्स्टान्टिन बन्नेथिए। पर्गमस र कन्स्टान्टिनले इस्राएलका ती राजाहरूको विद्रोहलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले परमेश्वरको मण्डलीमा मूर्तिपूजा भित्र्याए। राजा साउलबाट आरम्भ भएको पतनले ख्रीष्टियन मण्डलीको त्यस पतनको पूर्वछाया दियो, जसले आत्मिक बेबिलोनको बन्दीवाससम्म पुर्‍यायो। राजा साउलबाट आरम्भ भएर बेबिलोनको बन्दीवाससम्म पुग्ने पवित्र इतिहास पर्गमसको मण्डलीद्वारा प्रतीकित गरिएको छ। त्यसपछि आएको सत्तरी वर्षको बन्दीवास थुआतीराको मण्डली थियो।

इफिसुसले प्रतिज्ञात देश विजय गर्न अघि बढ्ने मण्डलीलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। इफिसुसले मोशाको समय र मिश्रको दासत्वबाट इस्राएलको छुटकारालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।

मिस्रबाटको छुटकाराले प्रतिनिधित्व गरेको इतिहास अन्तिम दिनहरूमा दोहोरिन्छ। त्यसकारण, त्यो मिलेराइट इतिहासमा पनि दोहोरियो। यही कारणले सिस्टर ह्वाइटले मिलेराइट इतिहासको वर्णन गर्न बारम्बार त्यस इतिहासको सन्दर्भ दिनुहुन्छ। उहाँले १८४४ को महान् निराशालाई हिब्रूहरू लाल समुद्रको सामु उभिएका बेला, जब फिरऊनको सेना तिनीहरूको पछाडिबाट नजिकिँदै थियो, तिनीहरूले अनुभव गरेको निराशासँग समरूप ठहर्याउनुहुन्छ। उहाँले मिस्रबाटको छुटकाराको इतिहासलाई ख्रीष्टको समयसँग पनि समरूप ठहर्याउनुहुन्छ; यसरी, क्रूसमा शिष्यहरूको निराशा लाल समुद्रको निराशाद्वारा पूर्वरूपित गरिएको थियो, जसले १८४४ को महान् निराशालाई पनि पूर्वरूपित गर्‍यो। क्रूसको निराशाले एफिससको मण्डलीको आरम्भलाई प्रतिनिधित्व गर्‍यो। एफिससको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको, प्राचीन इस्राएलको आरम्भमा मोशाको समयले ख्रीष्टको समयमा आधुनिक इस्राएलको आरम्भलाई पनि पूर्वरूपित गर्‍यो। दुवै इतिहास एफिससको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। हामीले यहाँ पहिचान गरिरहेका सत्यहरू वर्षौंदेखि फ्युचर फर अमेरिका द्वारा सार्वजनिक रूपमा प्रायः प्रस्तुत हुँदै आएका छन्, त्यसैले म केवल एउटा संक्षिप्त अवलोकन मात्र प्रस्तुत गरिरहेको छु।

ख्रीष्टको इतिहासमा, जब अघिल्लो करारका चुनिएका मानिसहरूलाई पार गरिँदैछ, तब उठाइँदै गरिएको नयाँ करारका मानिसहरूको प्रारम्भ हामी देख्छौं। ख्रीष्टको इतिहास प्राचीन इस्राएलको अन्त्य हो, र प्राचीन इस्राएलको आरम्भमा मिश्रबाटको उद्धारको इतिहासमा, नयाँ करारका मानिसहरूका लागि एउटा पहिले चुनिएको करारका मानिसहरू थिए, जसलाई पार गरियो।

ख्रीष्टको इतिहासमा, पहिलेका चुनिएका मानिसहरू यरूशलेमको विनाशसँगै सन् ७० मा आफ्नो अन्तिम निष्कर्षमा पुगे। प्रारम्भमा, मोशाको समयमा, पहिलेका चुनिएका मानिसहरू चालीस वर्षको अवधिमा उजाडस्थानमा मरे, र यहोशू तथा कालेब नयाँ चुनिएका मानिसहरूका प्रतिनिधि भए, जो प्रतिज्ञाको देशमा सन्देश पुर्‍याउन नियुक्त थिए; जसरी एफिसी मण्डलीको समयावधिका प्रेरितहरूले सुसमाचारलाई संसारभरि पुर्‍याए।

प्राचीन इस्राएलको अन्त्य र आधुनिक इस्राएलको आरम्भ—दुवैले पनि एक पूर्व-चयनित जातिबाट नयाँ चयनित जातितर्फको संक्रमणलाई पहिचान गराउँछन्। दुई वा तीन साक्षीहरूको गवाहीमा कुनै कुरा स्थापित हुन्छ; र साक्षीहरूको यी तीनै रेखाले अघिल्लो चयनित जातिको सम्बन्धविच्छेदलाई पहिचान गराउँछन्, र यी साक्षीहरूले आदि र अन्त्यको हस्ताक्षर वहन गर्छन्, उहाँकै, जसले आदि नैदेखि अन्त्यलाई प्रकट गर्नुहुन्छ। जब परमेश्वरले एक लाख चवालीस हजारसँग करार बाँध्नुहुन्छ, तब एक पूर्व-चयनित जाति त्यागिनेछ। परमेश्वर भ्रमका रचयिता हुनुहुन्न; उहाँ कहिल्यै परिवर्तित हुनुहुन्न, र उहाँको वचन कहिल्यै विफल हुँदैन।

मिस्रबाटको छुटकारा र यहोशूको माध्यमद्वारा परमेश्वरले सम्पन्न गर्नुभएका विजयहरूलाई एफिससको मण्डलीले प्रतिनिधित्व गर्दछ, तर एफिसस आफ्नो पहिलो प्रेम गुमाउन नियत गरिएको थियो। जब यहोशूलाई विश्राम दिइयो, तब अर्को पुस्ता उठ्यो, जसले स्मुर्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको कालखण्डलाई चिह्नित गर्‍यो। प्रतिज्ञात देशलाई शुद्ध पार्ने यहोशूको अद्भुत कार्य कहिल्यै पूर्ण रूपमा सम्पन्न भएन, किनकि मानिसहरू आफैंमा सन्तुष्ट भए र यहोशूलाई दिइएको कार्यलाई त्यागे। तिनीहरूले आफ्नो पहिलो प्रेम गुमाए। त्यो कालखण्ड इस्राएलले परमेश्वरलाई अस्वीकार गरी शमूएलले शाऊललाई राजा अभिषेक नगरेसम्म जारी रह्यो, यसरी पर्गामसको मण्डलीको प्रारम्भ भयो।

यद्यपि स्मुर्ना ती दुई मण्डलीहरूमध्ये एक हो जसले प्रभुबाट कुनै ताडना पाउँदैन, तथापि इतिहासले साक्षी दिन्छ कि त्यस समयावधिमा शहीद भएका मानिसहरूले ती केही व्यक्तिहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन् जसका प्रेरणाहरू दैवी होइन, मानवीय आवेगहरूमा आधारित थिए। न्यायीहरूको पुस्तक यहोशूको मृत्युको उल्लेख गर्दै आरम्भ हुन्छ, र त्यस पुस्तकमा एउटा पद दुई पटक दोहोरिएको छ, जसले न्यायीहरूको इतिहासलाई परिभाषित गर्दछ। दोस्रो पटक त्यो पद उद्धृत गरिएको स्थान पुस्तकको अन्तिम पद हो। पुस्तकको पहिलो पदले यहोशूको अन्त्यलाई चिह्नित गर्दछ र अन्तिम पदले त्यस इतिहासको सार प्रस्तुत गर्दछ।

स्मुर्नाको इतिहासमा जस्तै “स्व” आरम्भदेखि अन्त्यसम्म एक प्रमुख विषय थियो। उनीहरूसँग राजा नभएकाले, उनीहरूले आफूले जे गर्न चाहन्थे, त्यही गर्ने निर्णय गरे। मार्गदर्शनको अभाव नै स्मुर्नाको इतिहासमा ह्यास्केलले पहिचान गरेको तत्व थियो, जसलाई सक्रिय भविष्यवाणीको आत्माको अनुपस्थितिद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको थियो। दुवै इतिहासहरूमा मार्गदर्शनको अभावले व्यक्तिको आफ्नै प्रेरणाहरूको आधारमा निर्णयहरू गरिन सक्ने ढोका खोलिदियो। एफिससले मिश्रबाट भएको उद्धारको प्रतिनिधित्व गर्छ। न्यायीहरूको पुस्तकमा अभिलेखित इतिहास स्मुर्ना मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। राजा शाऊलदेखि बेबिलोनको बन्दीवाससम्मको कालखण्ड पर्गामस मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र बेबिलोनको बन्दीवास थुआतीरा मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

अग्रगामीहरूले पहिचान गरेको घटनासँग सहमतिमा, मण्डलीहरू, मोहोरहरू र तुरहीहरूमा चार र तीनको विभाजन छ; र प्राचीन इस्राएलको इतिहासमा पहिलो चार मण्डलीहरू मिश्रको बन्दीवासबाट सुरु भई बाबेलको बन्दीवासमा अन्त्य हुन्छन्, किनकि अल्फा र ओमेगाले सधैं अन्त्यलाई सुरुआतसँग पहिचान गराउँछ। आधुनिक इस्राएलको इतिहासमा पहिलो चार मण्डलीहरू यहूदीहरू रोमी अधिकारअधीन पारिनुबाट सुरु हुन्छन्, र ती चार मण्डलीहरू आत्मिक यहूदीहरू बाह्र सय साठी वर्षसम्म आत्मिक रोमको अधीनमा पारिनुसँग अन्त्य हुन्छन्।

थुआतिराद्वारा प्रतिरूपित बाबिलोनी बन्धुवासबाट तिनीहरू बाहिर निस्कँदा सुरु भएको सर्दिस, थुआतिरापछि आयो। सर्दिस त्यस्तो मण्डली हो जसको जीवित भएको नाम थियो, तर त्यो जीवित थिएन। जीवनको तिनीहरूको स्वीकारोक्ति एउटा झूट थियो। चाखलाग्दो कुरा के छ भने, सबै सात मण्डलीहरूमध्ये सर्दिस नै त्यस्तो शब्द हो जसको कुनै परिभाषा छैन। इतिहास र पदहरूको प्रसङ्गका आधारमा सर्दिसलाई विभिन्न परिभाषाहरू दिइएका छन्, तर त्यस नामको कुनै व्युत्पत्तिगत परिभाषा छैन। त्यसको नाम छ, तर छैन।

बाबिलोनी बन्दीगृहपछि तिनीहरूले यरूशलेम र मन्दिरलाई पुनर्निर्माण गरे। त्यसपछि तिनीहरूले फेरि एक नाम पाए, किनकि परमेश्वरले आफ्नो नाम यरूशलेममा राख्ने प्रतिज्ञा गर्नुभएको थियो। तर उहाँको नामले उहाँको चरित्रलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र उहाँको व्यक्तिगत उपस्थितिको अभावले यो प्रकट गर्‍यो कि तिनीहरूसँग जीवनको प्रतिनिधित्व गर्ने नाम त थियो, तर वास्तविकतामा तिनीहरूसँग अब जीवन उत्पन्न गराउने उपस्थिति रहेन। वास्तवमा तिनीहरूसँग भएको कुरा केवल धर्मस्वीकार र ढोंग मात्र थियो।

सार्दिसको अन्तिम स्वरले प्रभुको महान् र भयानक दिनभन्दा अघि आउने एक एलियाको प्रतिज्ञा गरेको थियो। प्राचीन इस्राएलका लागि यरूशलेमको विनाश नै प्रभुको महान् र भयङ्कर दिन थियो। यही कारणले, सिस्टर ह्वाइटले सन् 70 AD मा भएको यरूशलेमको विनाशलाई प्रभुको महान् र भयङ्कर दिनको एक दृष्टान्तका रूपमा उल्लेख गर्नुहुन्छ, जसलाई सात अन्तिम विपत्तिहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। फिलाडेल्फियाको मण्डली मरुभूमिमा कराउने यूहन्ना बप्तिस्मादाताको स्वरबाट आरम्भ भयो, यसरी यसले विलियम मिलरको स्वरको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्‍यो। यूहन्ना बप्तिस्मादाता र विलियम मिलरका स्वरहरूले लाओडिसियाको सन्देश त्यस्ता मानिसहरूलाई प्रस्तुत गरिरहेका थिए, जो सबै कुरा ठीक छ भन्ने विश्वास गर्थे, जबकि वास्तवमा सबै कुरा पूर्णतः गलत थियो। यूहन्ना बप्तिस्मादाता र विलियम मिलर दुवैले रूखको जरामै कुठार राखे। सार्दिसलाई दिइएको सन्देश यो थियो कि “सार्दिसमै पनि केही नामहरू छन्, जसले आफ्ना वस्त्रहरू अशुद्ध पारेका छैनन्; अनि तिनीहरू मसँग सेता वस्त्रमा हिँड्नेछन्: किनकि तिनीहरू योग्य छन्।” यूहन्ना बप्तिस्मादाता र विलियम मिलरले सार्दिसद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको समयावधिबाट बाहिर निस्केकाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र जो ख्रीष्टसँग हिँड्न योग्य थिए।

प्रकाशको पुस्तकका सातवटा मण्डलीहरूले प्रेरितहरूको इतिहासदेखि ख्रीष्टको दोस्रो आगमनसम्मको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र ती सातवटा मण्डलीहरूले अगमवक्ता मोशादेखि ख्रीष्टको पहिलो आगमनसम्मको प्राचीन इस्राएलको इतिहासलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्।

मिश्रदेशबाटको छुटकारा एफिससको मण्डलीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र त्यस इतिहासमा एफिससको मण्डलीको प्रतीक यहोशू थियो। परमेश्वरले मिश्रदेशबाट बाहिर ल्याउनुभएका मानिसहरू लगातार दश परीक्षाहरूमा असफल भएपछि, प्रभुले विद्रोहीहरूबाट करार हटाई यो यहोशू र कालेबलाई दिनुभयो।

सिस्टर ह्वाइटले यो पहिचान गराउनुहुन्छ कि यहोशू र कालेबले ती मानिसहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् “जसहरूमाथि संसारका अन्तहरू आइपरेका छन्,” जसले “बलिदानद्वारा परमेश्वरसँग करार बाँध्छन्।”

यहोशू र कालेबसँग नवीकरण गरिएको करारद्वारा प्रतिनिधित्व गरिने नवीकरण गरिएको करार, एक लाख चवालीस हजार र महान् भीडसँगको करार हो। यो मूल करारका चुनिएका जनहरू परमेश्वरबाट सम्बन्धविच्छेद गराई उजाडस्थानमा मर्न तोकिएपछि नवीकरण गरिन्छ। एक लाख चवालीस हजारसँगको करार ठीक त्यही इतिहासमै सम्पन्न हुन्छ जसमा अघिल्लो चुनिएको जनसमूह अस्वीकृत गरिन्छ।

एफिससको अर्थ वाञ्छनीय हो, र यहोशू तथा प्रारम्भिक कलीसिया दुवैले सम्पन्न गरेको कार्य “वाञ्छनीय” थियो। जब यहोशूले परमेश्वरका मानिसहरूलाई प्रतिज्ञाको देशभित्र लैजानुभयो, उहाँ विजय गर्दै अघि बढ्नुभयो। पहिलो मोहोर एफिससको कलीसियासँग समानान्तर रूपमा चल्छ, र विजय गर्दै अघि बढ्ने सेतो घोडाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिन्छ। यो कुरा यहोशू र प्रेरितकालीन कलीसिया दुवैका सन्दर्भमा सत्य थियो। पहिलो मोहोर प्राचीन र आधुनिक इस्राएल दुवैमा एफिससको कलीसियासँग समानान्तर रूपमा चल्छ।

“स्मिर्ना” शब्द “मिर्र” बाट व्युत्पन्न भएको हो, जुन मृतकहरूको शरीरमा सुगन्धित लेप वा शवसंरक्षणका लागि प्रयोग गरिने तेल थियो। दोस्रो छापो रातो घोडाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जसलाई “ठूलो तरबार” र पृथ्वीबाट “शान्ति हटाउने” “अधिकार” दिइएको थियो; यसको अर्थ त्यो इतिहासमा मानिसहरूले “एक-अर्कालाई मार्नेछन्” भन्ने हो। दोस्रो छापो स्मिर्ना मण्डलीसँग समानान्तर रूपमा चल्छ, र यसले परमेश्वरका शत्रुहरूलाई दिइएको त्यस्तो अधिकारलाई प्रतिनिधित्व गर्छ, जसले उनीहरूलाई परमेश्वरका जनहरूलाई जित्न र मार्न अनुमति दियो। यो प्रेरितीय मण्डलीपछिको अवधिमा, साथै न्यायीहरूको इतिहासमा पनि पूरा भयो। दुवै इतिहासमा परमेश्वरले आफ्ना जनहरूबाहिरका शक्तिहरूलाई आफ्ना जनहरूमाथि युद्ध र मृत्यु ल्याउन अनुमति दिनुभयो। प्रेरितीय मण्डलीमा त्यो युद्ध ख्रीष्टको धर्मको अस्वीकृतिबाट प्रेरित थियो, जुन अघिल्लो एफिसस अवधिमा संसारमा सुसमाचार लैजाँदै गर्दा अजेय रहेको थियो। न्यायीहरूको अवधिमा परमेश्वरका जनहरूका शत्रुहरूको प्रेरणा अघिल्लो एफिसस अवधिमा आधारित थियो, जहाँ परमेश्वरले मिश्रमाथि र त्यसपछिका ती राष्ट्रहरूमाथि आफ्नो शक्ति प्रकट गर्नुभयो, जसलाई विजय गर्न यहोशूलाई प्रयोग गरिएको थियो। दोस्रो छापो प्राचीन र आधुनिक दुवै इस्राएलमा स्मिर्ना मण्डलीसँग समानान्तर रूपमा चल्छ।

पर्गामोसको अर्थ “सुदृढ गढी” हो; यसरी यसले एक राजाको दुर्गलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। तेस्रो मोहोर पर्गामोससँग समानान्तर रूपमा चल्छ र यस्तो इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जहाँ मानवीय न्याय परमेश्वरको न्यायको विरोधमा पृथ्वीका राजाहरूले कार्यान्वयन गर्छन्। यसरी, “गहुँ,” “जौ,” “तेल” र “दाखमद्य” लाई तौल्ने “दुई” तराजूहरूले प्रतिनिधित्व गरेको नाप, अर्थात् न्यायले, राजकीय मानवीय अधिकारलाई चिनाउँछ, जुन परमेश्वरको न्यायको सापेक्षमा सधैँ त्रुटिपूर्ण हुन्छ। स्मरण राख्नुहोस्, इमानदार नाप वा इमानदार तौलका लागि दुई तराजू आवश्यक पर्दैनन्। दुई तराजूहरूले असमान न्यायलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

“जौ” पास्का पर्वको “पहिलो फल” अर्पणको प्रतीक हो, “गहुँ” पेन्टेकोस्ट पर्वमा अर्पित “दुई हल्लाइने रोटीहरू” को प्रतीक हो। “तेल” पवित्र आत्माको प्रतीक हो र “दाखमद्य” सिद्धान्तको प्रतीक हो। प्राचीन इस्राएलको समयमा पर्गामोस इस्राएलका ती सम्झौतावादी राजाहरूको काल हो, जसले पास्कादेखि पेन्टेकोस्टसम्मको ऋतुद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको परमेश्वरको आराधना-प्रणालीमाथि न्याय ल्याए। परमेश्वरको वचनका सत्यहरू “दाखमद्य” र “तेल” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। प्राचीन र आधुनिक दुवै इस्राएलमा, पर्गामोसको मण्डली त्यो अवधि हो जब शैतानले स्मुर्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको इतिहासमा रगत बगाएर गर्न नसकेको कुरा पूरा गर्ने प्रयास गर्छ। पर्गामोसमा शैतानले स्मुर्नामा प्रतिनिधित्व भएझैँ रगत बगाएर होइन, तर सम्झौतामार्फत परमेश्वरका जनहरू र परमेश्वरको सत्यलाई नष्ट गर्ने प्रयास गर्‍यो। प्राचीन इस्राएलका राजाहरूको सम्झौताले आधुनिक इस्राएलमा कन्स्टान्टिनको सम्झौताको पूर्वरूप प्रकट गर्छ।

थुआतीरा भन्नाले “पश्चात्तापको बलि” भन्ने अर्थ दिन्छ, र यसले परमेश्वरले आफ्ना नाउँका खातिर मारिएकाहरूलाई प्रदान गर्नुहुने शहीदभावको आत्मालाई जनाउँछ। पश्चात्तापको बलिले गम्भीर परिस्थितिहरूमा ख्रीष्टको सेवा गर्न तत्परताको प्रतिनिधित्व गर्छ, जसरी सत्तरी वर्षको बन्दीवासको समयमा दानियल, शद्रक, मेशक र अबेदनगोद्वारा प्रकट भयो; र यसले वाल्देन्सियनहरू, ह्युगोनटहरू, तथा अन्यहरूको बलिलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छ, जो बाह्र सय साठी वर्षको इतिहासभरि पोपीय अधिकारद्वारा यातना दिइए, कारागारमा थुनिए, निन्दित भए र मारिए। चौथो मोहोर थुआतीरा मण्डलीसँग समानान्तर रूपमा चल्छ र यसले प्राचीन बाबेलले प्राचीन इस्राएलमाथि गरेको सतावट तथा आधुनिक बाबेलले आधुनिक इस्राएलमाथि गरेको सतावटको प्रतिनिधित्व गर्छ। दुवै बन्दीवासको इतिहासले सर्वप्रथम सत्यबाट विचलन हुनुपर्ने माग गर्‍यो, जुन इस्राएलका राजाहरू र सम्राट कन्स्टान्टिनले पूरा गरे। दुवैले थुआतीराद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको एउटा कालखण्डका लागि मार्ग तयार पारे।

सार्दिससँग “नाम धारण गरेको” कुरासँग मेल खाने कुनै अर्थ छैन, तर त्यो दाबी झूटो हो। शेखिनाहको उपस्थिति दोस्रो मन्दिरमा कहिल्यै प्रकट भएन। ख्रीष्टको उपस्थिति सार्दिसको इतिहासमा कहिल्यै प्रकट भएन। अन्धकार युगको सुधार मूलतः एक कदम अगाडि र दुई कदम पछाडि पर्ने घटनाक्रमहरूको शृङ्खला थियो। प्रोटेस्टेन्ट सुधारमा सार्दिसको इतिहासले सम्पन्न गर्नुपर्ने कार्य कहिल्यै परिपूर्ण गरिएन।

फिलाडेल्फियाको अर्थ भ्रातृप्रेम हो, र यदि तिमीले पहिले परमेश्वरलाई प्रेम गर्दैनौ भने आफ्ना भाइलाई प्रेम गर्नु असम्भव छ।

फिलाडेल्फियाले परमेश्वरलाई प्रेम गर्ने मण्डलीको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र यस कारण फिलाडेल्फियाको विरुद्धमा कुनै दोषारोपण वा ताडना लगाइएको छैन।

फिलाडेल्फियालाई “दाऊदको साँचो” दिइएको छ, र प्राचीन इस्राएलको फिलाडेल्फियाली इतिहासमा तिनीहरूलाई दाऊदका पुत्र दिइयो, जसले अन्य कुराहरूसँगै अल्फा र ओमेगा, पहिलो र अन्तिमको भविष्यवाणीसम्बन्धी सिद्धान्तलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यो साँचोले “इतिहासवाद” को कार्यविधिलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। प्राचीन इस्राएलको अन्त्यमा फिलाडेल्फियाली मण्डलीले प्रतिनिधित्व गरेको अवधिमा बाइबलीय भविष्यवाणीका स्वयम् कर्ता नै साँचो हुनुहुन्थ्यो। मिलराइट इतिहासमा फिलाडेल्फियाली मण्डलीले प्रतिनिधित्व गरेको अवधिमा विलियम मिलरलाई साँचो दिइयो। ती दुई इतिहासहरूमा ख्रीष्टले आफूलाई अब्राहामका सन्तान ठान्ने यहूदीहरूसँग व्यवहार गर्नुभयो, तर तिनीहरू त्यस्ता थिएनन्। मिलरले आफूलाई आत्मिक यहूदी ठान्ने प्रोटेस्टेन्टहरूसँग व्यवहार गरे, तर तिनीहरू त्यस्ता थिएनन्।

लाओदिकिया भन्नाले न्याय गरिएको जनसमूह भन्ने अर्थ दिन्छ, र लाओदिकियावासीहरू—ख्रीष्टको समयावधिका यहूदीहरू—अन्ततः सन् ७० मा यरूशलेमको विनाश हुँदा न्याय गरिए। धर्मत्यागी प्रोटेस्टेन्टवादमाथिको अन्तिम न्याय आइतबारको व्यवस्था-सम्बन्धी संकटमा हुन्छ, तर तिनीहरूले वसन्त १८४४ मा पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश अस्वीकार गर्दा नै आफ्नो न्याय भोगे, र त्यसपछि तिनीहरूलाई ईश्वरीय रूपमा बाबेलकी छोरीहरू भनेर घोषित गरियो। ती पतित प्रोटेस्टेन्टहरूले अनुसन्धानात्मक न्यायका अन्तिम दिनहरूमा लाओदिकीय अद्भेन्टवादको प्रतिरूप प्रस्तुत गर्छन्।

अब हामीले मूलतः ती विभिन्न केही तरिकाहरूको समीक्षा गरिसकेका छौं, जसद्वारा प्रकाशको पुस्तकका सातवटा मण्डलीहरूलाई भविष्यवाणीसम्बन्धी प्रतीकहरूको रूपमा ठीकसँग बुझ्न सकिन्छ र त्यसपछि भविष्यवाणीगत रूपमा लागू गर्न सकिन्छ। तर तिनीहरूलाई “जुन हामीलाई सर्वोच्च अधिकारद्वारा प्रदान गरिएका छन्” भन्ने भविष्यवाणीका नियमहरूको सन्दर्भभित्रै बुझिनु र लागू गरिनु आवश्यक छ।

सातवटा मण्डलीहरूलाई दिइएका सन्देशहरू ती सन्देशहरू थिए जो यूहन्नाले ती सन्देशहरू लेखिबद्ध गर्दा अस्तित्वमा रहेका सातवटा मण्डलीहरूलाई दिइएका थिए। सातवटा मण्डलीहरूलाई दिइएका सन्देशहरूले इतिहासभरिका सबै मण्डलीहरूका लागि शिक्षा र चेतावनी प्रदान गर्छन्। सातवटा मण्डलीहरूलाई दिइएका सन्देशहरूले इतिहासभरिका व्यक्तिगत ख्रीष्टियनहरूका लागि पनि शिक्षा र चेतावनी प्रदान गर्छन्। ती सातवटा मण्डलीहरूले प्रेरितहरूको समयदेखि संसारको अन्त्यसम्मको ख्रीष्टियताको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। ती सातवटा मण्डलीहरूले मोशाको समयदेखि ईस्वी सन् ७० मा यरूशलेमको विनाशसम्मको प्राचीन इस्राएलको इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। सातवटा मण्डलीहरूलाई पहिलो चार मण्डलीहरू र अन्तिम तीन मण्डलीहरूबीचको भिन्नता पहिचान गरेर चिन्हित गर्न र लागू गर्न सकिन्छ।

हामीले पहिचान गरिरहेका छ विभिन्न भविष्यसूचक प्रयोगहरूमध्ये, ती नै प्रयोगहरू सातवटा मोहोरहरूमा पनि प्रतिनिधित्व गरिएका छन्।

हामी यी सत्यहरूलाई अर्को लेखमा विचार गर्नेछौं।