रोमले दर्शन स्थापित गर्छ - संख्या दुई

अन्तिम दिनहरूमा आधुनिक रोमको रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको शक्तिको सही पहिचान—अर्थात् “दर्शनलाई स्थापित गर्ने” शक्ति—अत्यावश्यक र मुक्तिदायक छ। यसले एक लाख चवालीस हजारको अन्तिम जाँच प्रक्रियाको एउटा तत्त्व प्रतिनिधित्व गर्दछ। पदमा आएको “दर्शन” भन्ने शब्द त्यही हिब्रू शब्द हो, जुन सुलेमानले परमेश्वरका जनहरू किन नष्ट हुन्छन् भन्ने कुरा पहिचान गर्दा प्रयोग गरेका थिए।

सबै अगमवक्ताहरूले पवित्र इतिहासको कुनै अन्य अवधिभन्दा अन्तिम दिनहरूका विषयमा अझ प्रत्यक्ष रूपमा बोलिरहेका छन्, र “दर्शन” को अधिकारमा हुनु पर्ने आवश्यकताबारे सुलेमानको चेतावनी जीवन–मरणको प्रस्ताव हो। सत्यले सधैं विभाजन गर्दछ र उपासकहरूका दुई वर्ग उत्पन्न गर्दछ। त्यस पदमा नाश हुने एउटा वर्ग छ, र आनन्दपूर्वक व्यवस्था पालन गर्ने अर्को वर्ग छ। तथापि, यो ध्यान दिनुपर्दछ कि सुलेमानको परामर्श “सत्य” माथिको एक विवादको सन्दर्भमा राखिएको छ। यो दस कन्याहरूको दृष्टान्तको सन्दर्भमा पनि छ, किनकि दस कन्याहरूको दृष्टान्त अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको अनुभवको एक प्रमुख दृष्टान्त हो।

आधुनिक रोमबारे मभन्दा भिन्न बुझाइ राख्न सक्नेहरूतर्फ औँला ठड्याउने मेरो अभिप्राय होइन। मेरो अभिप्राय यो देखाउनु हो कि सुलैमानले उपासकहरूको दुई वर्गलाई सम्बोधन गरिरहेका छन्, जसलाई उनले “बुद्धिमान” र “मूर्ख” भनेर चिन्हित गर्छन्। “मूर्ख” लाई “दुष्ट” को रूपमा पनि चिन्हित गरिएको छ। दृष्टान्तका बुद्धिमान र मूर्ख कुँवारीहरूलाई दानिएल अध्याय बाह्रको भविष्यवाणी-रेखामा पनि बुद्धिमान र दुष्टको रूपमा चिन्हित गरिएको छ।

सोलोमन र दानिएल एक-अर्कासँग सहमत छन्, किनकि अन्तिम दिनहरूमा सबै भविष्यवाणीसम्बन्धी साक्षी एकरूप हुन्छ। बुद्धिमानहरूले “ज्ञानको वृद्धि” बुझ्छन्।

दशौँ पदले ती कन्याहरूलाई छान्ने तीन-चरणीय परीक्षाको प्रक्रियालाई पहिचान गराउँछ, जो एक लाख चौवालीस हजारका बीचमा हुन बोलाइएका छन्। दुवै अवस्थामा, छान्ने र परीक्षाको प्रक्रिया यस कुरामा आधारित छ कि के कन्याहरूले १९८९ मा अन्त्यको समयमा अनमुद्रित गरिएको ज्ञानको वृद्धिलाई (दर्शनलाई) बुझ्छन् कि बुझ्दैनन्।

अन्तका दिनहरूमा “अन्तको समय” सन् १९८९ थियो, जब दानियल ११ का पद ४० देखि ४५ सम्म अनमुद्रित गरिए। त्यही समयमा यी पदहरूको विषय उत्तरका राजाको अन्तिम उदय र पतन हो भन्ने स्थापित भयो। त्यही समयमा यी पदहरूमा उल्लेखित उत्तरका राजा अन्तका दिनहरूको पापल शक्ति हो भन्ने पनि स्थापित भयो। प्रेरणाले “आधुनिक रोम” भन्ने अभिव्यक्ति कहिल्यै प्रयोग गर्दैन। यो अभिव्यक्ति मैले अन्तका दिनहरूको पापल शक्तिलाई जनाउन गढेको हुँ, किनकि भविष्यवाणीमा “आधुनिक” ले अन्तका दिनहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। एलेन ह्वाइटले पनि “आधुनिक रोम” भन्ने अभिव्यक्ति कहिल्यै प्रयोग गर्नुभएन।

दानियल अध्याय एघारका अन्तिम छ पदहरूमा “उत्तरका राजा” ले कसलाई प्रतिनिधित्व गर्छ भन्नेबारे गलत धारणाहरू छन्, तर सही बुझाइ एउटै मात्र छ। ती पदहरूमा “उत्तरका राजा” पोपतन्त्रिय शक्ति हो भन्ने बुझाइ धेरै अगमवाणी-साक्षीहरूबाट प्राप्त गरिएको हो। पद ४० ले सन् १७९८ मा पोपतन्त्रले घातक घाउ प्राप्त गरेको तथ्य पहिचान गर्दै सुरु हुन्छ; त्यसपछि पद ४१ देखि ४३ सम्मले त्यस घातक घाउको निको पारिने प्रक्रियासँग सम्बन्धित गतिशीलताहरूलाई पहिचान गर्छन्। पद ४४ ले पोपतन्त्रलाई क्रोधित तुल्याउने सन्देशको वर्णन गर्दछ र पद ४५ तर्फ लैजान्छ, जहाँ पोपतन्त्रिय शक्ति आफ्नो अन्तिम र पूर्ण अन्तमा आइपुग्छ। सन् १९८९ मा खोलिएको दर्शन, अन्तिम दिनहरूमा पोपतन्त्रिय शक्तिको अन्तिम उदय र पतनको दर्शन हो। त्यो दर्शन ज्ञानको वृद्धि हो, जसले उपासकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न र प्रकट गर्दछ, ती पदहरूमा अवस्थित ज्ञानलाई तिनीहरूले स्वीकार वा अस्वीकार गरेको आधारमा।

ठीक त्यही अध्यायअनुसार, जहाँ १९८९ मा ज्ञानको वृद्धि अनमुद्रित गरियो, “तिम्रा मानिसहरूका डाकूहरू,” जसले “आफूलाई उचाल्छन्” र अन्ततः “लड्छन्,” तिनै “दर्शन” स्थापित गर्ने प्रतीक हुन्। अन्तिम चलनीमा, पहिलो परीक्षात्मक प्रश्न यो हो कि “तिम्रा मानिसहरूका डाकूहरू” भनी कसलाई प्रतिनिधित्व गरिएको छ, किनकि तिनै “दर्शन” स्थापित गर्ने भविष्यवाणीगत प्रतीक हुन्। के ती डाकूहरू पोपसत्तात्मक शक्ति हुन्, वा संयुक्त राज्य अमेरिका?

दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरू एउटै पुस्तक हुन्, जसले एउटै अगमवाणीको रेखाका दुई साक्षीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। दानिएल आरम्भ हो र प्रकाश अन्त्य हो, र सँगसँगै तिनीहरूले सन् १९८९ मा अन्तको समयमा खोलिएको सत्यका दुई साक्षीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

दानिएलले १९८९ मा यहूदाको गोत्रको सिंहले चालीसदेखि पैंतालीसौँ पदहरूका मोहरहरू खोलेपछि उत्पन्न भएको शुद्धीकरणको प्रक्रियाको वर्णन गर्छन्। त्यस समय अन्तिम दिनहरूमा एक लाख चवालीस हजार हुने वाचाका जनहरूलाई निर्माण गर्ने “याजकहरू” को हुन् भन्ने कुरा निर्धारण र प्रकट गर्न एउटा जाँचको प्रक्रिया आरम्भ भयो। होशेले थप बताउँछन् कि अन्तिम दिनहरूको ज्ञानको वृद्धिलाई अस्वीकार गर्नेहरू एक लाख चवालीस हजारलाई निर्माण गर्ने याजकहरूमध्ये एक नबन्नेछन्।

प्रकाशको पुस्तकले यो स्पष्ट गर्छ कि खोलेर प्रकट गरिएको ज्ञान, जसलाई एक वर्गले अस्वीकार गर्छ, परीक्षाकाल बन्द हुनुअघि नै तिनीहरूको अस्वीकृति सिद्ध गराउँछ।

मिलेराइटहरूको इतिहासले एक लाख चवालीस हजारको इतिहासलाई चित्रित गर्दछ, र मिलेराइटहरू तथा एक लाख चवालीस हजारले मिलेर प्रकाश अध्याय चौधका तीन स्वर्गदूतहरूको सन्देश र कार्यको आरम्भ र अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। यी समानान्तर इतिहासहरूले अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसँग सम्बन्धित घटनाहरूलाई पहिचान गराउँछन्। यी दुवै इतिहासहरूको कार्य एलियाह र यूहन्ना बप्तिस्मादाता द्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ।

मिलेराइट सन्देशले परीक्षाकालको समाप्तिसँग सम्बन्धित “घटनाहरू”लाई पहिचान गर्‍यो, जसलाई एलियाह र यूहन्ना बप्तिस्मादाता दुवैद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

सन् १९८९ मा, सोभियत संघको पतनसँगै दानिय्येलको पुस्तकको त्यो अंश, जो अन्तिम दिनहरूसित सम्बन्धित थियो, खोलेजस्तो भयो र परीक्षाको एउटा प्रक्रिया आरम्भ भयो। यो परीक्षा दानिय्येल अध्याय ११ का अन्तिम छ पदहरूमा प्रतिनिधित्व गरिएको ज्ञानको वृद्धिलाई बुझ्ने वा अस्वीकार गर्ने परमेश्वरका जनहरूको क्षमता वा अक्षमतामा आधारित थियो; ती पदहरू अध्याय १२ को पहिलो पदतर्फ लैजान्छन्, जसले “अनुग्रह-अवधिको समाप्ति” लाई चिन्हित गर्दछ। त्यसपछि “अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसँग सम्बन्धित घटनाहरू” को सन्देश खोलियो, र एक लाख चवालीस हजारका “पूजाहारीहरू” हुने उम्मेदवारहरूका कार्यको आरम्भ भयो। तिनीहरूको कार्य उक्त खण्डद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सन्देशलाई “बुझ्नु” र घोषणा गर्नु थियो। एक लाख चवालीस हजारको सन्देश र कार्य भनेको, मानिसहरूलाई “अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसँग सम्बन्धित गम्भीर घटनाहरूका लागि तयार हुन” जागृत पार्ने उद्देश्यले खोलिएको सन्देश प्रस्तुत गर्नु थियो।

यूहन्ना बप्तिस्मा दिने र ख्रीष्टको इतिहास, साथै मिलेराइटहरूको इतिहासले एक लाख चवालीस हजारको सन्देश र कार्यलाई चित्रित गर्दछ। यूहन्ना र ख्रीष्ट दुवैले आफ्नो सन्देशलाई अनुग्रहको अवसरको समाप्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्ने रूपमा बुझे।

ख्रीष्टले यरूशलेमको विनाशलाई प्रतिनिधित्व गर्नुभयो, त्यही विनाश जसको निकट आगमनबारे यूहन्नाले कुतर्क गर्ने यहूदीहरूलाई चेतावनी दिएका थिए। येशूले त्यस विनाशलाई “क्रोध” को प्रतीकका रूपमा प्रयोग गर्नुभयो, जुन त्यस बेला आरम्भ हुन्छ जब उहाँ, मिखाएलको रूपमा, दानिय्येल अध्याय बाह्र, पद एकमा उठ्नुभएको हुन्छ।

यूहन्ना बप्तिस्मादाताद्वारा र ख्रीष्टद्वारा घोषणा गरिएको चेतावनीको सन्देश एउटै चेतावनीको सन्देश थियो; ठीक त्यसरी नै, मिलेराइटहरूको चेतावनीको सन्देश पनि उही सन्देश थियो, जसले अनुग्रह-अवधिको समाप्तिसँग सम्बन्धित घटनाहरूलाई पहिचान गराउँछ, र जसलाई एक लाख चवालीस हजारले घोषणा गर्नेछन्। तीन साक्षीहरू—यूहन्ना बप्तिस्मादाता, ख्रीष्ट, र मिलेराइटहरू—यस कुराको साक्षी दिन्छन् कि एक लाख चवालीस हजारको कार्य र सन्देश जीवन-मरणको परीक्षा-प्रक्रिया हो, जुन 1989 मा खोलेर प्रकट गरिएको ज्ञानको वृद्धिद्वारा सम्पन्न हुन्छ। त्यस समयमा खोलेर प्रकट गरिएको सन्देश अन्तिम दिनहरूको दर्शन हो, जसलाई बुद्धिमानहरूले अवश्य बुझ्नुपर्छ, यदि तिनीहरू ती “याजकहरू” हुने हुन् भने, जसले एक लाख चवालीस हजारलाई बनाउँछन्। यदि ती उम्मेदवारहरूले त्यो दर्शन बुझ्दैनन् भने, तिनीहरू दुष्ट, अथवा मूर्ख, भनी चिनिन्छन्, र तिनीहरू नष्ट हुन्छन्। ज्ञानको वृद्धिको रूपमा रहेको त्यस दर्शनलाई तिनीहरूले अस्वीकार गरेको हुनाले, तिनीहरू र तिनीहरूका सन्तान पनि तिनको अस्वीकारअनुसार अस्वीकृत ठहरिन्छन्।

परमेश्वरको वचनले यो पहिचान गराउँछ कि रोम नै त्यो शक्ति हो जसले आफैलाई उच्च पार्दछ, परमेश्वरका जनहरूलाई लुट्दछ, र त्यसपछि पतन भएर दर्शनलाई स्थापित गर्दछ। आधुनिक रोम पोपसम्बन्धी शक्ति हो वा संयुक्त राज्य अमेरिका हो भन्ने प्रश्न नै त्यस्तो परीक्षा हो जसले ती उम्मेदवारहरू बुद्धिमती वा मूर्ख कुमारीहरू हुन् कि होइनन् भन्ने कुरा पहिचान गराउँछ। यो परीक्षा दानिएलको पुस्तकबाट व्युत्पन्न एक भविष्यवाणीसम्बन्धी परीक्षा हो, जसलाई त्यसपश्चात् प्रकाशको पुस्तकमा पुष्टि गरिन्छ र सिद्धतामा पुर्‍याइन्छ। आधुनिक रोमको विषय केवल पोपसम्बन्धी शक्ति वा संयुक्त राज्य अमेरिका मध्ये एकलाई छान्ने विषय मात्र होइन; यो एक लाख चौवालीस हजारका लागि अन्तिम परीक्षा हो। यो एक भविष्यवाणीसम्बन्धी परीक्षा हो, र यसलाई सही रूपमा बुझेमा यसले परमेश्वरको पवित्रीकृत भविष्यवाणीमूलक साक्ष्यभित्र प्रस्तुत गरिएका अन्तिम परीक्षाको सम्पूर्ण प्रक्रियासम्बन्धी प्रत्येक प्रतिरूपलाई समेट्दछ।

यूहन्ना बप्तिस्मा दिने र ख्रीष्टको समयको परीक्षाको प्रक्रिया दानिय्येलको पुस्तकबाट उत्पन्न भएको थियो, जसरी मिलेराइटहरूको समयको परीक्षाको प्रक्रिया पनि त्यहीँबाट उत्पन्न भएको थियो। भविष्यवाणीसम्बन्धी परीक्षाको रूपमा, सत्य कसरी स्थापित हुन्छ भन्ने कार्यविधि ती उम्मेदवारहरूले ठीकरी लागू गर्नु जति अनिवार्य छ, आधुनिक रोम को हो भन्नेबारे सही दृष्टिकोण धारण गर्नु पनि त्यत्तिकै अनिवार्य छ। आधुनिक रोमको सही पहिचान होस् वा सही कार्यविधिको प्रयोग, परीक्षाका यी दुवै तत्त्व दानिय्येलको पुस्तकमा समाविष्ट छन्। दानिय्येल अध्याय १ मा, दानिय्येलले आहारबाट आरम्भ हुने, त्यसपछि दृश्य परीक्षण आउने, र अन्ततः उत्तरका राजाको बाइबलीय प्रतीक तथा अन्तिम दिनहरूको पोपीय सत्ता नेबूकदनेसरद्वारा सम्पन्न गरिएको परीक्षणले पछ्याउने, तीन-चरणीय परीक्षाको प्रक्रियाबाट मार्गनिर्देशन गरे।

“दिनहरूको अन्त्यमा,” जुन भविष्यवाणीअनुसार ती अन्तिम दिनहरू हुन् जब एक लाख चवालीस हजारको परीक्षा लिइन्छ, दानिएल र ती तीन योग्य पुरुषहरू “उनको सारा राज्यमा रहेका सबै जादूगरहरू र ज्योतिषीहरूभन्दा दश गुणा उत्तम” ठहरिए, र दानिएलसँग “सबै दर्शनहरू र सपनाहरूमा समझ” थियो। दानिएलले ती एक लाख चवालीस हजारलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, जसले अन्तिम दिनहरूमा ज्ञानको वृद्धिलाई बुझ्छन्, जुन १९८९ मा ख्रीष्टले, यहूदाको कुलको सिंहका रूपमा, “अन्तिम दिनहरूसँग सम्बन्धित दानिएलको पुस्तकको त्यस अंश” को मोहोर खोलेपछि प्रकट भयो।

दानिएलले केवल सपनाहरू र दर्शनहरूको विषयमा अरूहरूले भन्दा बढी मात्र बुझेका थिएनन्, बरु उहाँसँग “सबै दर्शनहरू र सपनाहरूमा समझ” थियो। उहाँले तिनीहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ, जसले line upon line को पद्धति प्रयोग गर्छन्, किनकि त्यस पद्धतिले “सबै दर्शनहरू र सपनाहरू”लाई एउटै सुसंगत सन्देशमा एकत्रित गर्दछ। त्यो सन्देश, जसले सबै सपनाहरू र दर्शनहरूलाई एउटै भविष्यवाणीसम्बन्धी रेखामा एकत्रित गर्दछ, “कृपाको अवधि समाप्तिसँग सम्बन्धित घटनाहरू”लाई चिन्हित गर्दछ। त्यो सन्देश भविष्यवाणीसम्बन्धी प्रतीकद्वारा स्थापित गरिएको छ, जो Modern Rome हो—त्यो शक्ति, जसले आफूलाई उच्च पार्दछ, परमेश्वरका जनहरूलाई लुट्दछ, र पतन हुन्छ।

त्यो शक्ति केवल सही कार्यविधि लागू गरेर मात्र स्थापित गर्न सकिन्छ। बाइबल अध्ययन गर्ने दाबी गर्ने अधिकांशले line upon line को कार्यविधिलाई अस्वीकार गर्छन्, र त्यसलाई प्रयोग गर्ने दाबी गर्ने केहीले पनि line upon line को कार्यविधि निर्माण गर्ने नियमहरूको गलत प्रयोग गर्छन्। ती नियमहरू सर्वप्रथम Millerites हरूद्वारा सार्वजनिक अभिलेखमा राखिएका थिए, र परमेश्वरका अन्तिम दिनका जनहरूलाई पहिले नै चेतावनी दिइएको छ कि वास्तवमा तेस्रो स्वर्गदूतका सन्देशवाहकहरू नै विलियम मिलरका भविष्यवाणीसम्बन्धी व्याख्याका नियमहरू प्रयोग गरिरहेका हुनेछन्।

विलियम मिलरले प्रकाशितवाक्य चौधका तीन स्वर्गदूतहरूको आरम्भको प्रतिनिधित्व गरे, र उहाँ यूहन्ना बप्तिस्मादाताद्वारा प्रतिरूपित हुनुभएको थियो, जो त्यस सन्देशको आरम्भ थिए जसको अन्त्य ख्रीष्ट हुनुहुन्थ्यो। सिस्टर ह्वाइटले यूहन्ना बप्तिस्मादातादेखि ख्रीष्टसम्मको परीक्षण प्रक्रियालाई तीन स्वर्गदूतहरूको परीक्षण प्रक्रियासँग प्रत्यक्ष रूपमा समरेखित गर्नुहुन्छ। यूहन्नाले सन्देशको आरम्भ गरे, र ख्रीष्टले आफ्ना चेलाहरूलाई कैसरिया फिलिप्पीमा लैजानुभएसम्म, अर्थात् क्रूसको ठीक अघिसम्म, येशूले त्यसपछि यूहन्नाले आरम्भ गरेको सन्देशका विवरणहरू थप्नुभएन। यूहन्नाले ख्रीष्टलाई देख्नुभएपछि पहिचान गर्नुभएको पहिलो (आरम्भको) सत्य भनेको ख्रीष्टलाई संसारका पापहरू हटाउने परमेश्वरका थुमाका रूपमा चिनाउनु थियो।

त्यसपछि क्रूसमा समाप्त भएको साढे तीन वर्षको परीक्षाको अवधि आरम्भ भयो। क्रूसभन्दा ठीक अघि यूहन्नाको हत्या भएपछि, येशूले त्यसपछि यूहन्नाको त्यो अत्यन्त पहिलो कथनको व्याख्या गर्न प्रारम्भ गर्नुभयो।

कैसरिया फिलिप्पी ख्रीष्टको समयमा पानियमको नाम हो, र पानियम दानियल ११ को पद चौधपछिको पदमा चिनिन्छ, जहाँ तिम्रा जनताका ती लुटेराहरू, जो आफूलाई उच्च पार्छन्, तर पतन हुन्छन्, प्रस्तुत गरिन्छन्। यूहन्ना बप्तिस्मा दिने व्यक्तिको सन्देश, प्रेरित र सिद्ध, आरम्भको त्यही सन्देश थियो जसले मिलेराइट सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्थ्यो, जुन मिलरका नियमहरूमाथि स्थापित गरिएको थियो। अन्त्यको समयमा ख्रीष्टको सन्देश, यूहन्नाको सन्देशमाथि निर्माण गरिएको र त्यसलाई विस्तार गर्ने, तीन स्वर्गदूतहरूको अन्त्यकालीन सन्देशको प्रतिरूप थियो, जुन मिलरका नियमहरू तथा पङ्क्तिमाथि पङ्क्ति आउने कार्यविधि अन्त्यमा आइपुग्दा मिलरको सन्देशमा थपिने विवरणहरूमा आधारित छ।

दर्शनलाई आधुनिक रोमको प्रतीकसँग स्थापित गर्ने प्रतीकको गलत बुझाइमा पुग्नु, ख्रीष्टको इतिहासमा क्रूसको सन्देश अस्वीकार गर्नेहरूसँग समानान्तर छ। हामीलाई सूचित गरिएको छ कि यूहन्ना बप्तिस्मा दिने व्यक्तिको सन्देश अस्वीकार गर्ने यहूदीहरूले येशूका शिक्षाबाट लाभ पाउन सकेनन्, र ठीक त्यही कार्य गर्ने ती यहूदीहरूको इतिहासले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश अस्वीकार गर्नेहरूको प्रतिनिधित्व गर्दछ। मिलेरवादीहरूले “तिम्रा मानिसहरूका डाँकूहरू” लाई—जसलाई मैले पछि “आधुनिक रोम” भन्ने शब्दद्वारा अभिव्यक्त गरें—पोपीय शक्तिको रूपमा पहिचान गरे।

हामी यी विचारहरूको निरन्तरता अर्को लेखमा गर्नेछौँ।