अगमवक्ता मीकाले न्यायलाई बुझ्ने विषयमा एउटा प्रश्न उठाउँछन्।

अनि मैले भनेँ, हे याकूबका अगुवाहरू र इस्राएलका घरानाका शासकहरू हो, म बिन्ती गर्दछु, सुन; न्याय के हो भनी जान्नु तिमीहरूको कर्तव्य होइन र? मीका ३:१।

यसको उत्तर के हो भने परमेश्वरका जनहरूले न्यायबारे जान्नुपर्छ। परमेश्वरले आफ्नो न्याय आरम्भ गर्नुहुने एउटा समय छ भन्ने कुरा तिनीहरूले बुझ्नुपर्छ।

चर्को स्वरमा यसो भन्दै, परमेश्वरको भय मान र उहाँलाई महिमा देऊ; किनकि उहाँको न्यायको घडी आइपुगेको छ: अनि स्वर्ग, पृथ्वी, समुद्र र पानीका मूलहरू सृष्टि गर्नुहुनेको आराधना गर। प्रकाश १४:७।

न्यायको विषय परमेश्वरको वचनभरि व्याप्त छ, तर न्यायसम्बन्धी विवरणहरू धेरै हदसम्म गलत बुझिएका र बेवास्ता गरिएका छन्, अनि “परम्परा र रीतिरिवाज”मुनि दबिएका छन्, जुन परमेश्वरका सत्यहरू ढाकछोप गर्न शैतानले प्रयोग गर्ने प्रमुख साधनहरूमध्ये एउटा हो।

तर तिमी किन आफ्नो भाइको न्याय गर्छौ? अथवा तिमी किन आफ्नो भाइलाई तुच्छ ठान्छौ? किनकि हामी सबै ख्रीष्टको न्यायासनसामु खडा हुनेछौँ। किनकि लेखिएको छ, मेरो जीवनको शपथ, प्रभु भन्नुहुन्छ, हरेक घुँडा मेरा सामु टेक्नेछ, र हरेक जिब्रोले परमेश्वरलाई स्वीकार गर्नेछ। यसकारण हामीमध्ये हरेकले आफ्नै विषयमा परमेश्वरलाई लेखा दिनुपर्नेछ। रोमी १४:१०–१२।

“घडी” भनी औँल्याइएको एउटा समय छ, जब हामी सबै न्यायमा खडा हुनेछौँ। लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीलाई यो कुरा राम्ररी थाहा छ कि २२ अक्टोबर, १८४४ मा, ख्रीष्टले स्वर्गीय पवित्रस्थानको पवित्र स्थानमा आफ्नो कार्य पूरा गर्नुहुँदा न्याय सुरु भएको थियो, तर यो न्यायले न्यायकार्यको अत्यन्त विस्तृत चरणबद्ध प्रगतिलाई दर्शाउँछ भन्ने कुरा देख्न उनीहरूले इन्कार गरेका छन्। सन् १८४४ मा ख्रीष्ट महापवित्र स्थानमा प्रवेश गरी न्याय सुरु गर्नुहुँदा, उहाँले ख्रीष्टको विश्वासमा रहेर मृत्यु भएकाहरूबाट सुरु गर्नुभएको थियो भन्ने कुरा उनीहरू बुझ्छन्। न्यायको प्रक्रिया आदमबाट सुरु भयो र आदमदेखि यताको मानवजातिको ऐतिहासिक अभिलेखअनुसार क्रमशः अघि बढ्दै गयो भन्ने कुरा उनीहरू बुझ्छन्। एउटा यस्तो समय आउँछ, जब ख्रीष्टले मृतकहरूको न्याय गर्न छोड्नुहुन्छ र त्यसपछि त्यस बेला जीवित रहेकाहरूको न्याय गर्ने आफ्नो कार्य सुरु गर्नुहुन्छ भन्ने कुरा उनीहरूलाई थाहा छ। तैपनि “परम्परा र रीतिरिवाजहरू” ले उनीहरूलाई अन्धा बनाएका छन्।

“‘अनि अनन्त जीवन यही हो, कि तिनीहरूले तपाईं एकमात्र सत्य परमेश्वरलाई र तपाईंले पठाउनुभएका येशू ख्रीष्टलाई चिनून्।’ धर्मपरायणताको दाबी गर्ने स्त्रीपुरुषहरूले पवित्र धर्मशास्त्र बुझ्नु कति आवश्यक छ। यही माध्यमद्वारा तिनीहरू शुद्ध सिद्धान्तमा पोषित हुन्छन्, सत्यमा जरा गाडेर दृढ बन्छन् र येशू ख्रीष्टको ज्ञानमा स्थापित हुन्छन्। तर मानिसहरूका परम्परा र रीतिरिवाजहरूलाई ईश्वरीय प्रकाशनका पवित्र सत्यहरूसँग मिसाउनु हुँदैन। यसो गरिरहेकाहरूलाई ख्रीष्टले भन्नुभयो, ‘आफ्नै परम्पराहरू कायम राख्नका निम्ति तिमीहरू परमेश्वरका आज्ञाहरूलाई कति राम्ररी अस्वीकार गर्दछौ।’ अनि यो कुरा अहिले पनि त्यत्तिकै सत्य छ, जति ख्रीष्ट पृथ्वीमा हुनुहुँदा र उहाँलाई अस्वीकार गरी क्रूसमा टाँगिँदा थियो।

“‘धर्मशास्त्रमा खोजी गर्नुहोस्।’ अध्ययन गर्नुहोस्, प्रार्थना गर्नुहोस् र विश्वास गर्नुहोस्। पूर्वाग्रहविना, नम्र र सिक्न तत्पर मनोभावका साथ बाइबल हातमा लिनुहोस् र परमेश्वरको आत्माको प्रभाव ग्रहण गर्न आफ्नो समझ खुला राख्दै, त्यसको विश्वस्त तुल्याउने शक्तिलाई जीवन र विवेक ढाल्न दिनुहोस्। आज कलवरीबाट आएको आवाज हरेक प्राणसँग कृपामय स्वरमा बोलिरहेको छ। विश्वास गर्ने सबैको उद्धारका निम्ति परमेश्वरको शक्ति भएको सत्यलाई सुन्नु, त्यसलाई ग्रहण गर्नु र त्यसमा आनन्दित हुनु नै आफ्नो एकमात्र आशा हो भन्ने कुरा सबैले बुझून्।” बाइबल इको, सेप्टेम्बर २, १८९५।

लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टहरूले सन् १८४४ अक्टोबर २२ मा एउटा निश्चित “घडी” आएको र त्यसले मृतकहरूको न्यायको आरम्भलाई चिह्नित गरेको बुझ्छन्, तर ख्रीष्टले जीवितहरूको न्याय गर्न थाल्नुभएको समय पनि छ भन्ने कुरा बुझ्न अस्वीकार गर्छन्। मृतकहरूको न्यायको आरम्भजस्तै, जीवितहरूको न्याय पनि उहाँको अगमवाणीको वचनमा औँल्याइएको छ। पत्रुसले त्यो समय औँल्याउँछन्, जसलाई तिनले “सबै कुराको पुनर्स्थापनाका समयहरू” भनी चिनाउँछन्।

यसकारण पश्चात्ताप गर्नुहोस् र फर्कनुहोस्, ताकि प्रभुको उपस्थितिबाट स्फूर्तिका समयहरू आउँदा तपाईंहरूका पापहरू मेटिऊन्; अनि उहाँले येशू ख्रीष्टलाई पठाउनुहुनेछ, जसको विषयमा तपाईंहरूलाई पहिले नै प्रचार गरिएको थियो। प्रेरित ३:१९, २०।

न्यायको समयमा पापहरू मेटाइन्छन्, तर हामीले गरेका अपराधहरू स्वीकार गरी त्यागेका छौँ भने मात्र। यदि हामीले ती पापहरू स्वीकार गरी त्यागेका छैनौँ भने, हाम्रा नामहरू मेटाइन्छन्। न्यायको समयमा ख्रीष्टमा विश्वास प्रकट गरेकाहरूका नामहरू समावेश भएको एउटा पुस्तक हुन्छ, र अर्को पुस्तकमा हामीले गरेको हरेक पापको अभिलेख राखिएको हुन्छ। स्मरणको एउटा पुस्तक पनि हुन्छ।

मैले हेरिरहँदा सिंहासनहरू राखिए, र अति प्राचीन विराजमान हुनुभयो। उहाँको वस्त्र हिउँजस्तै सेतो थियो, र उहाँको शिरको केश निर्मल ऊनजस्तै थियो। उहाँको सिंहासन आगोको ज्वालाजस्तै थियो, र त्यसका पाङ्ग्राहरू बलिरहेको आगोजस्तै थिए। उहाँको सामुबाट अग्निधारा निस्केर बग्यो। हजारौँ हजारले उहाँको सेवा गरिरहेका थिए, र दस हजार गुणा दस हजार उहाँको सामु उभिएका थिए। न्यायसभा बस्यो, र पुस्तकहरू खोलिए। दानिएल ७:९, १०।

प्रकाशको पुस्तकमा, उद्धार नपाएकाहरूको न्याय ख्रीष्टको दोस्रो आगमनपछि हुन्छ, तर उद्धार पाएकाहरूको न्याय भने ख्रीष्टको दोस्रो आगमनअघि हुन्छ।

अनि मैले साना र ठूला मृतकहरूलाई परमेश्वरको सामु उभिएका देखेँ; र पुस्तकहरू खोलिए: अनि अर्को एउटा पुस्तक खोलियो, जुन जीवनको पुस्तक हो: अनि ती पुस्तकहरूमा लेखिएका कुराहरूका आधारमा मृतकहरूको न्याय तिनीहरूका कामहरूअनुसार गरियो। प्रकाश २०:१२।

न्यायको समयमा तीनवटा पुस्तक हुन्छन्: जीवनको पुस्तक, पापहरूको पुस्तक र सम्झनाको पुस्तक।

तब परमप्रभुको भय मान्नेहरूले एकअर्कासँग बारम्बार कुरा गरे; परमप्रभुले ध्यान लगाउनुभयो र त्यो सुन्नुभयो, अनि परमप्रभुको भय मान्नेहरू र उहाँको नामको मनन गर्नेहरूका निम्ति उहाँको सामु स्मरणको एउटा पुस्तक लेखियो। सेनाहरूका परमप्रभु भन्नुहुन्छ, जुन दिन म आफ्ना रत्नहरू जम्मा गर्नेछु, त्यस दिन तिनीहरू मेरा हुनेछन्; र जसरी कुनै मानिसले आफ्नो सेवा गर्ने आफ्नै छोरालाई जोगाउँछ, त्यसरी नै म तिनीहरूलाई जोगाउनेछु। तब तिमीहरू फर्कनेछौ र धर्मी तथा दुष्टबीच, परमेश्वरको सेवा गर्ने र उहाँको सेवा नगर्नेबीच भेद छुट्ट्याउनेछौ। मलाकी ३:१६–१८।

स्वर्गका तीन अभिलेख-पुस्तकहरूका आधारमा निर्धारण गरिएअनुसार, न्यायले उद्धार पाएकाहरूलाई विनाशमा पर्नेहरूबाट छुट्ट्याउँछ। मलाकीले उद्धार पाएकाहरूलाई “परमप्रभुको भय मानेकाहरू” भनी परिभाषित गर्छन्। पत्रुसले यस्तो समयको पहिचान गर्छन्, जुन बेला मानिसहरू जीवित हुन्छन् र पश्चात्ताप गर्न तथा परिवर्तित हुन सक्छन्। पश्चात्ताप गर्नका लागि आत्मा जीवित हुनुपर्छ। पत्रुसका अनुसार, जीवितहरूको न्यायको घडी “ताजगीका समयहरू” हो। ११ सेप्टेम्बर २००१ मा, २२ अक्टोबर १८४४ मा सुरु भएको न्यायको प्रक्रिया समाप्त भयो, र उहाँले जीवितहरूको न्याय गर्ने आफ्नो कार्य सुरु गर्नुभयो। १८४४ मा न्यायको एक क्रमिक प्रक्रिया सुरु भएको थियो: यस्तो प्रक्रिया, जुन जीवनको पुस्तकमा नाम लेखिएका मृतकहरूबाट सुरु भएको थियो।

९/११ मा, ख्रीष्ट न्यायको अर्को चरण सुरु गर्न उठ्नुभयो। जीवितहरूको न्यायमा उहाँले मानिसहरूसँग “अनुनय” पनि गर्नुहुने थियो। ख्रीष्ट मृतकहरूसँग अनुनय गर्नुहुन्न, किनकि मृतकहरूले केही पनि जान्दैनन्; किनभने मार्था, मरियम र लाजरसको वृत्तान्तमा येशूले स्पष्ट पार्नुभएझैँ, मृत्यु निद्रा हो।

किनकि जो सबै जीवितहरूको समूहमा सामेल छ, उसको निम्ति आशा छ: किनभने जिउँदो कुकुर मरेको सिंहभन्दा उत्तम हुन्छ। किनकि जीवितहरूले आफूहरू मर्नेछन् भनी जान्दछन्: तर मरेकाहरूले केही पनि जान्दैनन्, न त तिनीहरूले अब कुनै प्रतिफल पाउँछन्; किनकि तिनीहरूको सम्झना बिर्सिइसकिएको छ। साथै तिनीहरूको प्रेम, तिनीहरूको घृणा र तिनीहरूको ईर्ष्या अब नष्ट भइसकेका छन्; सूर्यमुनि गरिने कुनै पनि काममा तिनीहरूको अब फेरि कहिल्यै कुनै अंश रहनेछैन। उपदेशक ९:४–६।

येशूले मानवजातिसँग अनुनय गर्नका लागि मानवजाति जीवित हुनु आवश्यक छ।

उहाँले यी कुराहरू भन्नुभयो; अनि त्यसपछि उहाँले तिनीहरूलाई भन्नुभयो, हाम्रा मित्र लाजरस निदाएका छन्; तर म तिनलाई निद्राबाट ब्युँझाउन जान्छु। तब उहाँका चेलाहरूले भने, प्रभु, यदि तिनी निदाएका छन् भने तिनी निको हुनेछन्। तर येशूले तिनको मृत्युको विषयमा भन्नुभएको थियो; तिनीहरूले भने उहाँले निद्रामा विश्राम लिने विषयमा भन्नुभएको हो भनी ठाने। तब येशूले तिनीहरूलाई स्पष्टसँग भन्नुभयो, लाजरस मरेका छन्। यूहन्ना ११:११–१४।

पत्रुसले “ताजगीका समयहरू”लाई जीवितहरूको न्याय सुरु हुने “घडी”का रूपमा चिनाउँछन्, र त्यही समयमा येशू पठाइनुहुन्छ, अनि उहाँ आइपुग्नुहुँदा उहाँ “खडा हुनुहुन्छ” र “पैरवी गर्नुहुन्छ।”

परमप्रभु मुद्दा लड्न खडा हुनुहुन्छ, र मानिसहरूको न्याय गर्न उभिनुहुन्छ। परमप्रभु आफ्ना प्रजाका वृद्ध अगुवाहरू र तिनीहरूका शासकहरूको न्याय गर्न आउनुहुनेछ: किनकि तिमीहरूले दाखबारी खाएर सखाप पारेका छौ; गरिबहरूबाट लुटिएको धन तिमीहरूका घरहरूमा छ। यशैया ३:१३, १४।

एलेन ह्वाइटले प्रभु कहिले “उठ्नुहुन्छ”, अथवा यशैयाले भनेझैँ, “मुद्दा चलाउन” र “मानिसहरूको न्याय गर्न” कहिले “प्रभु खडा हुनुहुन्छ” भन्ने कुरा औँल्याउँछिन्।

“अहिले न्युयोर्कलाई एउटा ज्वारीय छालले बगाएर लैजानेछ भनेर मैले घोषणा गरेको छु भन्ने कुरा सुनिन आएको छ? यस्तो कुरा मैले कहिल्यै भनेको छैन। त्यहाँ तल्लामाथि तल्ला थपिँदै निर्माण भइरहेका विशाल भवनहरूलाई हेर्दा मैले यसो भनेको छु, ‘पृथ्वीलाई भयङ्कर रूपमा हल्लाउन प्रभु उठ्नुहुँदा कस्ता भयावह दृश्यहरू देखापर्नेछन्! तब प्रकाश १८:१–३ का वचनहरू पूरा हुनेछन्।’ प्रकाशको सम्पूर्ण अठारौँ अध्याय पृथ्वीमाथि आइपर्ने कुराहरूको चेतावनी हो। तर न्युयोर्कमाथि के आइपर्नेछ भन्ने सम्बन्धमा मलाई कुनै विशेष प्रकाश दिइएको छैन; मलाई यति मात्र थाहा छ कि एक दिन परमेश्वरको शक्तिले ल्याउने उलटपुलटबाट त्यहाँका विशाल भवनहरू ढालिनेछन्। मलाई दिइएको प्रकाशबाट मलाई थाहा छ कि संसारमा विनाश विद्यमान छ। प्रभुको एउटै वचन, उहाँको प्रबल शक्तिको एउटै स्पर्श, अनि यी विशाल संरचनाहरू ढल्नेछन्। यस्ता दृश्यहरू देखापर्नेछन्, जसको भयावहताको हामी कल्पनासमेत गर्न सक्दैनौँ।” रिभ्यु एन्ड हेराल्ड, जुलाई ५, १९०६।

बहिनी ह्वाइटले प्रकाशको पुस्तकको दसौँ अध्यायमा आफ्नो हातमा एउटा सानो खुला पुस्तक लिएर ओर्लनुभएका स्वर्गदूत अरू कोही नभई येशू ख्रीष्ट स्वयं हुनुहुन्थ्यो भनी पनि स्पष्ट पार्नुभएको छ।

“यूहन्नालाई निर्देशन दिनुहुने शक्तिशाली स्वर्गदूत अरू कोही नभई स्वयम् येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्थ्यो। उहाँले आफ्नो दाहिने खुट्टा समुद्रमा र देब्रे खुट्टा सुक्खा भूमिमा राख्नुभएको कुराले शैतानसँगको महान् विवादका अन्तिम दृश्यहरूमा उहाँले निर्वाह गरिरहनुभएको भूमिका देखाउँछ। यो स्थितिले सम्पूर्ण पृथ्वीमाथि उहाँको सर्वोच्च शक्ति र अधिकारलाई जनाउँछ।” सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट बाइबल टीका, खण्ड ७, ९७१।

येशूले “अन्तिम दृश्यहरूमा निर्वाह गरिरहनुभएको” भूमिकाले स्वर्गीय महापूजाहारीका रूपमा उहाँको कार्यलाई दर्शाउँछ।

यसकारण, हे स्वर्गीय बोलावटमा सहभागी पवित्र भाइहरू हो, हामीले अङ्गीकार गरेको विश्वासका प्रेरित र प्रधान पूजाहारी ख्रीष्ट येशूलाई ध्यानपूर्वक विचार गर। हिब्रू ३:१।

बहिनी ह्वाइटले प्रकाशको दशौँ अध्यायको स्वर्गदूतलाई ख्रीष्टको रूपमा मात्र होइन, प्रकाशको चौधौँ अध्यायका तीन स्वर्गदूतहरूलाई ख्रीष्टका प्रतीकका रूपमा पनि चिनाउनुहुन्छ, किनकि उहाँले यहूदीहरूले ख्रीष्टलाई क्रूसमा टाँगेझैँ मिलरवादी इतिहासका प्रोटेस्टेन्टहरूले ती तीन सन्देशहरूलाई क्रूसमा टाँगे भनी उल्लेख गर्नुहुन्छ।

“ख्रीष्टलाई अस्वीकार गरेर क्रूसमा टाँग्ने यहूदीहरूको आचरण देखेर धेरै जना भयभीत हुन्छन्; र उहाँमाथि गरिएको लज्जास्पद दुर्व्यवहारको इतिहास पढ्दा तिनीहरू आफूमा उहाँप्रति प्रेम छ र पत्रुसले गरेझैँ उहाँलाई इन्कार गर्ने वा यहूदीहरूले गरेझैँ उहाँलाई क्रूसमा टाँग्ने काम आफूबाट हुने थिएन भनी ठान्छन्। तर सबैका हृदय पढ्नुहुने परमेश्वरले येशूप्रति आफूमा छ भनी तिनीहरूले दाबी गरेको त्यस प्रेमको परीक्षा लिनुभएको छ। सारा स्वर्गले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई कसरी ग्रहण गरिन्छ भन्ने कुरा अत्यन्त गहिरो चासोका साथ हेरिरहेको थियो। तर येशूप्रति प्रेम भएको दाबी गर्ने र क्रूसको कथा पढ्दा आँसु बगाउने धेरैले उहाँको आगमनको सुसमाचारको उपहास गरे। सन्देशलाई आनन्दसाथ ग्रहण गर्नुको सट्टा तिनीहरूले त्यसलाई भ्रम भनी घोषणा गरे। तिनीहरूले उहाँको आगमनलाई प्रेम गर्नेहरूलाई घृणा गरे र उनीहरूलाई मण्डलीहरूबाट निष्कासित गरे। पहिलो सन्देशलाई अस्वीकार गर्नेहरू दोस्रो सन्देशबाट लाभान्वित हुन सकेनन्; न त तिनीहरू मध्यरातको पुकारबाट नै लाभान्वित भए, जसले तिनीहरूलाई विश्वासद्वारा येशूसँगै स्वर्गीय पवित्रस्थानको महापवित्रस्थानमा प्रवेश गर्न तयार पार्नु थियो। अनि अघिल्ला दुई सन्देशहरूलाई अस्वीकार गरेर तिनीहरूले आफ्नो समझलाई यति अन्धकारमय बनाएका छन् कि महापवित्रस्थानमा प्रवेश गर्ने मार्ग देखाउने तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशमा तिनीहरूले कुनै ज्योति देख्न सक्दैनन्। मैले देखेँ कि जसरी यहूदीहरूले येशूलाई क्रूसमा टाँगे, त्यसरी नै नाममात्रका मण्डलीहरूले यी सन्देशहरूलाई क्रूसमा टाँगेका थिए, र त्यसैले तिनीहरूलाई महापवित्रस्थानमा प्रवेश गर्ने मार्गको कुनै ज्ञान छैन, र त्यहाँ येशूले गर्नुहुने अन्तर्बिन्तीबाट तिनीहरू लाभान्वित हुन सक्दैनन्। आफ्ना व्यर्थका बलिदानहरू चढाउने यहूदीहरूझैँ तिनीहरू येशूले छोड्नुभएको कक्षतर्फ आफ्ना व्यर्थका प्रार्थनाहरू चढाउँछन्; र यस छलबाट प्रसन्न भएको शैतानले धार्मिक स्वरूप धारण गर्छ, र आफ्नो शक्ति, आफ्ना चिह्नहरू र झूटा आश्चर्यकर्महरूद्वारा काम गर्दै आफू ख्रीष्टियान भएको दाबी गर्ने यी मानिसहरूका मनलाई आफूतिर डोर्‍याउँछ, ताकि तिनीहरूलाई आफ्नो पासोमा बाँधिराख्न सकोस्।” प्रारम्भिक लेखहरू, २५९–२६१।

प्रकाशको पुस्तकका स्वर्गदूतहरू अरू कोही नभई स्वयं येशू ख्रीष्टका प्रतीक हुन्, र सन् २००१ सेप्टेम्बर ११ मा परमेश्वरको स्पर्शले न्युयोर्कका विशाल भवनहरू ढालिँदा ओर्लनुभएका प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायका स्वर्गदूत ख्रीष्ट नै हुनुहुन्थ्यो। पतरसले जीवितहरूको न्याय सुरु हुँदा, जसलाई उनले “स्फूर्तिका समयहरू” भनी चिनाएका थिए, परमेश्वरले येशूलाई पठाउनुहुनेछ भनी बताएका थिए। पतरसले उल्लेख गरेको “स्फूर्ति” पछिल्लो वर्षा हो, जुन प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायका स्वर्गदूत ओर्लनुहुँदा आइपुग्छ भनी चिनाइएको छ।

“पछिल्लो वर्षा परमेश्वरका जनहरूमाथि पर्नेछ। एक शक्तिशाली स्वर्गदूत स्वर्गबाट ओर्लेर आउनेछन्, र सारा पृथ्वी उनको महिमाले उज्यालो हुनेछ।” रिभ्यु एन्ड हेराल्ड, अप्रिल २१, १८९१।

९/११ मा, पृथ्वीलाई भयङ्कर रूपमा हल्लाउन, जीवितहरूको न्याय आरम्भ गर्न र आफ्ना जनहरूसँग “बहस” गर्न येशू खडा हुनुभयो। उहाँ आफ्नो भविष्यवाणीमूलक वचनद्वारा बहस गर्नुहुन्छ। तर लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीलाई न्यायप्रक्रियाको क्रमशः अघि बढ्ने प्रकृतिबारे थाहा भए तापनि, न्यु योर्क सहरका विशाल भवनहरू ढल्दा नै तिनीहरूको न्याय सुरु भएको थियो भन्ने कुरा तिनीहरूलाई थाहा छैन।

हो, आकाशको सारसले पनि आफ्ना निर्धारित समयहरू जान्दछ; अनि ढुकुर, कर्‍याङकुरुङ र गौँथलीले आफ्नो आगमनको समयको हेक्का राख्छन्; तर मेरो प्रजाले परमप्रभुको न्याय जान्दैन। तिमीहरू कसरी भन्छौ, हामी बुद्धिमान् छौँ, र परमप्रभुको व्यवस्था हामीसित छ? हेर, निश्चय नै उहाँले त्यो व्यर्थमा बनाउनुभयो; शास्त्रीहरूको कलम व्यर्थ छ। बुद्धिमान् मानिसहरू लज्जित भएका छन्, तिनीहरू भयभीत भएका र पक्राउ परेका छन्: हेर, तिनीहरूले परमप्रभुको वचनलाई अस्वीकार गरेका छन्; अनि तिनीहरूमा के बुद्धि छ र? यर्मिया ८:७–९।

जब ख्रीष्ट 9/11 मा बिन्ती गर्न खडा हुनुभयो, तब उहाँले आफ्ना जनहरूलाई यर्मियाका “प्राचीन मार्गहरू” खोज्न आह्वान गर्नुभयो।

“शत्रुले यी अन्तिम दिनहरूमा दृढ भई खडा रहने जनसमुदायलाई तयार पार्ने कामबाट हाम्रा दाजुभाइ तथा दिदीबहिनीहरूको मन अन्यत्र मोड्न खोजिरहेको छ। उसका कुतर्कहरू यस घडीका खतरा र कर्तव्यहरूबाट मनहरूलाई विमुख गराउने उद्देश्यले रचिएका छन्। जुन ज्योति आफ्ना जनहरूका निम्ति यूहन्नालाई दिन ख्रीष्ट स्वर्गबाट आउनुभयो, त्यसलाई तिनीहरू तुच्छ ठान्छन्। तिनीहरू सिकाउँछन् कि हाम्रै सामु आउन लागेका दृश्यहरू विशेष ध्यान दिनुपर्ने जति महत्त्वपूर्ण छैनन्। तिनीहरू स्वर्गबाट आएको सत्यलाई निष्प्रभावी पार्छन् र परमेश्वरका जनहरूलाई तिनीहरूको विगतको अनुभवबाट वञ्चित गरी त्यसको सट्टा मिथ्या विज्ञान दिन्छन्। ‘परमप्रभु यसो भन्नुहुन्छ: बाटाहरूमा खडा होओ र हेर, अनि असल मार्ग कहाँ छ भनी पुराना मार्गहरूबारे सोध, र त्यसैमा हिँड।’ [यर्मिया ६:१६.]

“कसैले पनि हाम्रो विश्वासका जगहरू उखेल्ने प्रयास नगरोस्,—ती जगहरू, जो हाम्रो कार्यको आरम्भमा वचनको प्रार्थनापूर्वक गरिएको अध्ययनद्वारा र प्रकाशद्वारा बसालिएका थिए। यिनै जगहरूमाथि हामी पचास वर्षभन्दा बढी समयदेखि निर्माण गर्दै आएका छौँ। मानिसहरूले आफूले एउटा नयाँ मार्ग भेट्टाएका छन् र पहिले नै बसालिएको जगभन्दा अझ बलियो जग बसाल्न सक्छन् भनी ठान्न सक्छन्; तर यो एउटा ठूलो भ्रम हो। ‘जुन जग बसालिएको छ, त्यसबाहेक अर्को जग कुनै मानिसले बसाल्न सक्दैन।’ [१ कोरिन्थी ३:११।] विगतमा धेरैले नयाँ विश्वास निर्माण गर्न र नयाँ सिद्धान्तहरू स्थापित गर्न प्रयास गरेका छन्; तर तिनीहरूको भवन कति समयसम्म टिक्यो? त्यो चाँडै ढल्यो; किनकि त्यो चट्टानमाथि बसालिएको थिएन।” गवाहीहरू, खण्ड ८, २९६, २९७।

लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीले मिलरवादी इतिहासमा स्थापित सत्यहरूमा फर्कन गरेको इन्कारले उनीहरूलाई परमेश्वरको “मार्ग”बाट बाहिर पुर्‍याएको छ, र उनीहरूले “परम्परा र रीतिरिवाज”का खोक्रा प्रतिज्ञाहरूले धानेको एउटा नयाँ मार्ग रोजेका छन्।

तिमीहरू यरूशलेमका गल्लीहरूमा यताउता दौड, अब हेर र बुझ, अनि त्यसका फराकिला चोकहरूमा खोज: न्याय गर्ने र सत्यको खोजी गर्ने कुनै मानिस पाउन सक्छौ कि, त्यस्तो कोही छ कि; तब म त्यस नगरलाई क्षमा गर्नेछु। तिनीहरूले ‘परमप्रभु जीवित हुनुहुन्छ’ भने तापनि, निश्चय नै तिनीहरूले झूटो शपथ खान्छन्। हे परमप्रभु, के तपाईंका आँखाहरू सत्यमा लागेका छैनन् र? तपाईंले तिनीहरूलाई प्रहार गर्नुभएको छ, तर तिनीहरू दुःखित भएका छैनन्; तपाईंले तिनीहरूलाई नाश गर्नुभएको छ, तर तिनीहरूले ताडना ग्रहण गर्न अस्वीकार गरेका छन्। तिनीहरूले आफ्ना अनुहार चट्टानभन्दा कठोर बनाएका छन्; तिनीहरूले फर्कन अस्वीकार गरेका छन्। यसकारण मैले भनेँ, निश्चय नै यिनीहरू गरिब हुन्; यिनीहरू मूर्ख छन्, किनकि यिनीहरूले परमप्रभुको मार्ग र आफ्ना परमेश्वरको न्यायविधान जान्दैनन्। म प्रतिष्ठित व्यक्तिहरूकहाँ जानेछु र तिनीहरूसँग बोल्नेछु; किनकि तिनीहरूले परमप्रभुको मार्ग र आफ्ना परमेश्वरको न्यायविधान जानेका छन्। तर यिनीहरू सबैले जुवा भाँचेका छन् र बन्धनहरू चुँडालेका छन्। यर्मिया ५:१–५।

परमेश्वरको भविष्यसूचक वचनमा चिनाइएको न्यायको प्रक्रियालाई चिन्न इन्कार गरेकामा सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्टहरू जवाफदेही ठहरिनेछन्। प्रकाशको सातौँ अध्यायमा मोहोर लगाइएकाहरू नै इजकिएलको नवौँ अध्यायमा मोहोर लगाइएकाहरू हुन् भनी एलेन ह्वाइटले स्पष्ट पार्नुभएको छ।

“परमेश्वरका सेवकहरूलाई छाप लगाउने यो कार्य त्यही हो, जुन इजकिएललाई दर्शनमा देखाइएको थियो।” धर्मसेवकहरूका निम्ति गवाहीहरू, ४४५।

इजकिएलको नवौँ अध्यायमा यरूशलेमले सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीको प्रतिनिधित्व गर्छ।

“यहाँ हामी देख्छौँ कि मण्डली—प्रभुको पवित्रस्थान—ले नै सबैभन्दा पहिले परमेश्वरको क्रोधको प्रहार भोगेको थियो। ती वृद्ध पुरुषहरूले, जसलाई परमेश्वरले महान् ज्योति दिनुभएको थियो र जो मानिसहरूका आत्मिक हितका रक्षकका रूपमा उभिएका थिए, आफूमाथि राखिएको विश्वासलाई धोका दिएका थिए। हामीले पहिलेका दिनहरूमा जस्तै आश्चर्यकर्महरू र परमेश्वरको शक्तिको स्पष्ट प्रकटीकरणको अपेक्षा गर्नु आवश्यक छैन भन्ने अडान तिनीहरूले लिएका थिए। समय बदलिएको छ। यी शब्दहरूले तिनीहरूको अविश्वासलाई बलियो बनाउँछन्, र तिनीहरू भन्छन्: प्रभुले न भलाइ गर्नुहुनेछ, न खराबी नै गर्नुहुनेछ। उहाँ यति दयालु हुनुहुन्छ कि आफ्ना जनहरूको न्याय गर्न आउनुहुनेछैन। यसरी ‘शान्ति र सुरक्षा’ भन्ने पुकार ती मानिसहरूबाट उठ्छ, जसले परमेश्वरका जनहरूलाई तिनीहरूका अपराधहरू र याकूबको घरानालाई तिनीहरूका पापहरू देखाउन तुरहीझैँ आफ्नो स्वर फेरि कहिल्यै उचाल्नेछैनन्। भुक्न नचाहने यी लाटा कुकुरहरूले नै अपमानित परमेश्वरको न्यायोचित प्रतिशोध भोग्छन्। पुरुषहरू, कन्याहरू र साना बालबालिकाहरू सबै एकसाथ नाश हुन्छन्।” गवाहीहरू, खण्ड ५, २११।

सेप्टेम्बर ११, २००१ मा जीवितहरूको न्याय सुरु भयो। यो परमेश्वरका जन भएको दाबी गर्नेहरूबाट सुरु भयो र नेतृत्व तहबाट साधारण सदस्यहरूसम्म अघि बढ्यो। जब परमेश्वरको मण्डलीको न्याय समाप्त हुन्छ, तब न्यायको प्रक्रिया परमेश्वरका जन भएको दाबी गर्नेहरूको दायराबाहिर रहेकाहरूतर्फ अघि बढ्छ।

किनकि परमेश्वरको घरानाबाट न्याय सुरु हुनुपर्ने समय आएको छ; र यदि यो पहिले हामीबाट सुरु हुन्छ भने, परमेश्वरको सुसमाचार नमान्नेहरूको अन्त कस्तो हुनेछ? १ पत्रुस ४:१७।

जुन “सुसमाचार”को आज्ञापालन गरिँदैन, त्यो प्रकाशको चौधौँ अध्यायका पहिलो स्वर्गदूतले घोषणा गर्ने “अनन्त सुसमाचार” हो; ती स्वर्गदूतले परमेश्वरको न्यायको “घडी”को घोषणा मात्र गर्दैनन्, तर मानिसहरूलाई “परमेश्वरको भय मान्न” पनि आह्वान गर्छन्। मलाकीमा परमेश्वरको भय मान्नेहरूकै नाम सम्झनाको पुस्तकमा लेखिएका छन्।

चर्को स्वरमा यसो भन्दै, परमेश्वरको भय मान र उहाँलाई महिमा देऊ; किनकि उहाँको न्यायको घडी आइपुगेको छ: अनि स्वर्ग, पृथ्वी, समुद्र र पानीका मूलहरू सृष्टि गर्नुहुनेको आराधना गर। प्रकाश १४:७।

न्यायको प्रक्रिया परमेश्वरका करारबद्ध जनहरूबाट सुरु हुन्छ, र सन् १८४४ मा प्रभुले पहिलेका करारबद्ध जनहरूलाई छोडेर मिलरवादी आन्दोलनसँग करार बाँध्नुभयो। प्रभुले नयाँ करारबद्ध जनसमुदाय छान्नुहुँदा त्यस इतिहासका प्रोटेस्टेन्टहरूलाई छोडियो, जसरी उहाँले मोशा, यहोशू र कालेबको इतिहासमा लाल समुद्र हुँदै मिश्रबाट निस्केकाहरूका हकमा गर्नुभएको थियो। इस्राएलको अन्त्यमा पनि यही प्रक्रिया प्रकट भयो, जब परमेश्वरले प्राचीन इस्राएलसँग सम्बन्धविच्छेद गरेर आफ्नी नयाँ दुलही—ख्रीष्टियान मण्डलीसँग करार बाँध्नुभयो। त्यो मण्डली पोपसत्ताको १,२६० वर्ष लामो अन्धकारको दासत्वमा पर्‍यो, जसको पूर्वप्रतिरूप प्राचीन इस्राएलले मिश्रमा भोगेको ४३० वर्षको अन्धकार थियो। जब ख्रीष्टियान मण्डली सन् १७९८ मा पोपसत्ताको अन्धकारबाट बाहिर निस्कियो, त्यतिबेला उनीहरू प्रोटेस्टेन्ट ख्रीष्टियान थिए। त्यसपछि उनीहरूको परीक्षा लिइयो र सन् १८४४ मा उनीहरूलाई छोडियो, जसरी प्रतिज्ञाको देशमा प्रवेश गर्नुअघि उजाडस्थानमा मरेकाहरूका हकमा भएको थियो, र जसरी ख्रीष्टले आफ्नी ख्रीष्टियान दुलहीसँग विवाह गर्दा सम्बन्धविच्छेद गरिएका यहूदीहरूका हकमा पनि भएको थियो। ९/११ मा मोशाको समयमा, ख्रीष्टको समयमा र सन् १८४४ मा भएको परीक्षाको प्रक्रिया दोहोरियो।

येशू ख्रीष्ट हिजो, आज र सदासर्वदा एकसमान हुनुहुन्छ। हिब्रू १३:८।

एलेन ह्वाइटले पनि यस सिद्धान्तलाई औँल्याउँछिन्:

“पृथ्वीमा परमेश्वरको कार्यले युगैपिच्छे हरेक महान् सुधार वा धार्मिक आन्दोलनमा उल्लेखनीय समानता देखाउँछ। मानिसहरूसँगको परमेश्वरको व्यवहारका सिद्धान्तहरू सधैँ उही रहन्छन्। वर्तमानका महत्त्वपूर्ण आन्दोलनहरूका समानान्तर उदाहरणहरू विगतका आन्दोलनहरूमा पाइन्छन्, र विगतका युगहरूमा मण्डलीको अनुभवमा हाम्रो आफ्नै समयका लागि अति मूल्यवान् पाठहरू छन्।” महान् विवाद, ३४३।

लाल समुद्रमा भएको छुटकाराको बेला ख्रीष्टले पहिलो पटक एक चुनिएको जातिसँग करार बाँध्नुभयो। उहाँले अब्राहामको भविष्यवाणीको पूर्तिस्वरूप यसो गर्नुभयो; त्यस भविष्यवाणीले मिश्रमा परमेश्वरका जनहरूको दासत्वलाई औँल्याएको थियो, जुन पोपको शासनको अन्धकार युगमा आत्मिक इस्राएलको दासत्वको पूर्वचित्रण हो। मिश्रको बन्दी अवस्थाले अन्धकार युगको बन्दी अवस्थाको मात्र होइन, बेबिलोनमा प्राचीन इस्राएलको बन्दी अवस्थाको पनि पूर्वचित्रण गरेको थियो।

“निर्वासनको अवधिमा इस्राएलका सन्तानहरू बेबिलोनमा जसरी बन्दी बनाइएका थिए, त्यसरी नै अनवरत सतावटको यस लामो अवधिमा पृथ्वीमा रहेको परमेश्वरको मण्डली पनि वास्तवमै बन्धनमा थियो।” अगमवक्ताहरू र राजाहरू, 714.

अब्राहामको भविष्यवाणीको पूर्तिस्वरूप मिश्रमा भएको बन्दीवासले दासत्वको अवधिमा परमेश्वरका जनहरू बसोबास गरेको राष्ट्रको पनि न्याय गरिने थियो भन्ने कुरा पनि स्पष्ट पार्छ।

अनि उहाँले अब्रामलाई भन्नुभयो, यो निश्चय जानिराख् कि तेरा सन्तानहरू आफ्नो नभएको देशमा परदेशी भएर बस्नेछन् र त्यहाँका मानिसहरूका दास हुनेछन्; अनि तिनीहरूले तेरा सन्तानहरूलाई चार सय वर्षसम्म सताउनेछन्; साथै, जुन जातिको तिनीहरू दास हुनेछन्, त्यस जातिको पनि म न्याय गर्नेछु; अनि त्यसपछि तिनीहरू प्रशस्त धनसम्पत्ति लिएर निस्केर आउनेछन्। उत्पत्ति १५:१३, १४।

जब चुनिएको जाति मिश्रबाट निस्क्यो, तब मिश्रले लाल समुद्रको जलमा न्यायको दण्ड भोग्यो। बेबिलोनमा सत्तरी वर्षको बन्दीवासपछि मादी-फारसी साम्राज्यले बेबिलोनलाई परास्त गर्‍यो। जब अन्धकार युगका प्रोटेस्टेन्टहरू पोपशासनद्वारा गरिएको सतावटको कालखण्डबाट बाहिर निस्के, तब नेपोलियनका जनरल बर्थियरले पोपलाई बन्दी बनाए, र त्यसको एक वर्षपछि ख्रीष्टविरोधीको निर्वासनमा मृत्यु भयो।

परमेश्वरको न्यायको घडी चिनाउने सन्देशलाई बेवास्ता गर्न कुनै व्यक्ति जुनसुकै परम्परा वा रीतिरिवाजको आडमा लुके पनि त्यसले कुनै फरक पार्दैन; मण्डली र राज्य दुवै न्यायप्रक्रियाको अधीनमा छन्। सन् २००१ को सेप्टेम्बर ११ मा, ख्रीष्ट पृथ्वीलाई भयङ्कर रूपमा हल्लाउन र आफ्नो मण्डलीलाई पुराना मार्गहरूमा फर्कन अनुनय गर्न खडा हुनुहुँदा, जीवितहरूको न्याय सुरु भयो र लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीको न्यायको अवधि सुरु भयो। त्यो मण्डली नै पहिलेको करारबद्ध जनसमुदाय हो, जसलाई छोडेर अघि बढिँदै छ, अनि ख्रीष्टको अनुनयको प्रत्युत्तरमा पुराना मार्गहरूमा फर्कने निर्णय गरेकाहरूको भने त्यसपछि न्याय हुने थियो। पहिलेको करारबद्ध जनसमुदाय र नयाँ करारबद्ध जनसमुदायको न्यायबीचको विभाजनरेखा सन् २०२० थियो। पहिलेको करारबद्ध जनसमुदाय प्रारम्भमा स्थापित भएको राष्ट्र पनि ठीक त्यही न्यायप्रक्रियाको अधीनमा थियो। त्यस राष्ट्रको न्याय सन् १८६१ मा गृहयुद्धसँगै सुरु भयो।

९/११ मा, प्रकाशको पुस्तकमा वर्णित पृथ्वीबाट निस्केको पशुको रिपब्लिकन सिङका दुई घटकमध्ये पहिलो घटकमाथि लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट मण्डलीसँगै न्याय सुरु भयो। रिपब्लिकन सिङको त्यो भाग डेमोक्र्याटिक पार्टी थियो, जसको पनि सन् २०२० मा जो बाइडेनले धाँधलीद्वारा जितेको निर्वाचनसँगै अन्त्य भयो।

सन् २०२० देखि रिपब्लिकन पार्टीले प्रतिनिधित्व गर्ने रिपब्लिकन सिङको दोस्रो भागमाथि जीवितहरूको न्याय सुरु भयो। पहिले लाउडिकियाली सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट मण्डलीसँग आबद्ध रहेकाहरूमाथि पनि यो न्याय सुरु भयो। डेमोक्रेटिक पार्टीका लागि सन् २०२० मा समाप्त भएको न्यायले त्यस पार्टीभित्र बहुविध विभाजन उत्पन्न गर्‍यो, र न्यायको प्रक्रिया जारी रहेसँगै त्यो विभाजन पनि निरन्तर जारी रहेको छ। डेमोक्रेटिक पार्टी अहिले रातो (कम्युनिस्टहरू) र हरियो (इस्लामवादीहरू)को पार्टी हो। रिपब्लिकन पार्टीको न्यायको प्रक्रिया सन् १७७६ को दुई सय पचास वर्षपछि, सन् २०२६ नोभेम्बर ३ मा समाप्त भयो। डेमोक्रेटिक पार्टीजस्तै रिपब्लिकन पार्टी पनि अब स्थायी रूपमा विभाजित र छिन्नभिन्न भएको छ, ठीक जसरी सन् २०२० मा डेमोक्रेटिक पार्टी पतन भएर छिन्नभिन्न भएको थियो।

सन् २०२० मा, प्रकाशको पुस्तकको तेह्रौँ अध्यायमा वर्णित पृथ्वीबाट निस्कने पशुका गणतन्त्रवादी र प्रोटेस्टेन्ट दुवै सिङको पहिलो चरणका लागि ढोका बन्द भयो। सन् २०२६ को नोभेम्बर ३ मा गणतन्त्रवादी सिङको दोस्रो चरणका लागि ढोका बन्द भयो, र नयाँ करारका जनहरूका लागि, अर्थात् पृथ्वीबाट निस्कने पशुको प्रोटेस्टेन्ट सिङको दोस्रो चरणका लागि, ढोका बन्द हुन लागेको छ। त्यो ढोका बन्द भएपछि ती दुई सिङ धारण गर्ने पशुका लागि परीक्षणकालको ढोका बन्द हुन्छ। चुनिएको जातिका विषयमा अब्राहामले गरेको भविष्यवाणीको अधीनमा रहेको एक चुनिएको करारबद्ध जातिको पहिलो इतिहासले जीवितहरूको न्यायमा बन्द हुन बाँकी रहेका दुई ढोकाहरूको पूर्वरूप प्रस्तुत गरेको थियो। ख्रीष्टले सधैँ सुरुआतद्वारा अन्त्यलाई चित्रण गर्नुहुन्छ। जब हिब्रूहरूले पहिलो निस्तार-चाडमा ढोकाका चौकोसहरूमा रगत लगाए, तब त्यो ढोकाले हाम्रो इतिहासको अर्को ढोकाको प्रतिनिधित्व गर्थ्यो। जब फारो लाल समुद्रको पानीमा मरे, तब त्यस इतिहासको दोस्रो ढोकाले चाँडै आउन लागेको आइतबारको कानुनको समयमा संयुक्त राज्य अमेरिका राष्ट्रका लागि बन्द हुने ढोकाको पूर्वरूप प्रस्तुत गरेको थियो।

परमेश्वरका जनहरू परमेश्वरको न्याय नबुझेका कारण उहाँको वचनद्वारा दोषी ठहरिएका छन्, र परमेश्वरको मण्डलीबाहिरका मानिसहरू पनि त्यही दण्डाज्ञाको अधीनमा छन्। परमेश्वरका जनहरू उहाँको भविष्यसूचक वचनमा दर्शाइएका पुराना मार्गहरूमा फर्कने वा नफर्कने आधारमा अन्तिम परीक्षामा उत्तीर्ण वा अनुत्तीर्ण हुनेछन्। पहिलो निस्तार चाडको समयका हिब्रूहरूले पृथ्वीको पशुको प्रोटेस्टेन्ट सिङका लागि दोस्रो बन्द ढोकाको प्रतिनिधित्व गर्छन्, र लाल समुद्रमा अन्त्य भएको मिश्रले प्रकाश तेह्रमा उल्लिखित पृथ्वीको पशुको प्रतिनिधित्व गर्छ। संयुक्त राज्य अमेरिकाका नागरिकहरू पनि आफ्ना पवित्र पुराना मार्गहरूलाई अस्वीकार गरेका कारण दण्डाज्ञाको अधीनमा छन्।

संयुक्त राज्य अमेरिकाको हकमा, न्यायको समयमा त्यसलाई दोषी ठहराउने प्राचीन मार्गहरू भनेका स्वतन्त्रताको घोषणापत्र र संविधान नामक दुई पवित्र दस्तावेजहरू हुन्। चाँडै आउन लागेको आइतबारसम्बन्धी कानुन लागू हुँदा यस राष्ट्रले ती दुई पवित्र दस्तावेजहरूमा अभिव्यक्त सिद्धान्तहरूलाई अस्वीकार गर्नेछ, जुन सिद्धान्तहरू बाइबल र अगमवाणीको आत्माद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका ती दुई पवित्र साक्ष्यहरूसँग मेल खान्छन्, जसले प्रोटेस्टेन्ट सिङलाई दोषी ठहराउनेछन्।

“परम्परा र रीतिरिवाजहरू” ले कुनै आत्मालाई न्यासभिलका अग्निगोलाहरूले के कुराको प्रतिनिधित्व गर्छन् र किन गर्छन् भन्ने कुरा बुझ्नबाट रोक्ने अवस्थामा हुनुले संयुक्त राज्य अमेरिकाको प्रोटेस्टेन्ट सिङका लागि ढोका बन्द मात्र गर्दैन, बरु संयुक्त राज्य अमेरिकामाथिको न्यायतर्फ लैजाने अवधिको आगमनलाई पनि चिह्नित गर्छ, जब एलेन ह्वाइटले अभिलेख गरेअनुसार, “राष्ट्रिय धर्मत्यागपछि राष्ट्रिय विनाश आउँछ।”

हामी यी कुराहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।