समानान्तर चेतावनीहरू - पहिलो नम्बर

“येशू ख्रीष्टको प्रकाश” परमेश्वरका जनहरूका लागि त्यस बेला उद्घाटित हुन्छ जब “समय नजिक आएको” हुन्छ। मानवजातिका लागि अन्तिम चेतावनीको सन्देश मानवीय अनुग्रह-अवधिको समाप्तिभन्दा ठीक अगाडि दिइन्छ, र त्यो अन्तिम सन्देश बाइबलका धेरै भविष्यवाणीसम्बन्धी रेखाहरूमा प्रस्तुत गरिएको छ। प्रकाशको पुस्तक अध्याय चौधमा त्यो अन्तिम चेतावनीको सन्देश तीन स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रस्तुत गरिएको छ।

प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायमा यही त्यही सन्देशले बेबिलोनको पतनको घोषणा गर्दछ।

इतिहासको भविष्यसूचक रेखा, अथवा यसो भनौँ, अठारौँ अध्यायमा आफ्नो महिमाले पृथ्वीलाई उज्यालो पार्ने स्वर्गदूतद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको घटनाक्रमले न्यायको समाप्ति, अनुग्रह-अवधिको समाप्ति, र अन्तिम सात विपत्तिहरूसम्म पुर्‍याउने घटनाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। अठारौँ अध्यायमा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यसूचक इतिहास चौधौँ अध्यायका तीन स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको भविष्यसूचक इतिहासको रेखासँग “समानान्तर” रूपमा अघि बढ्छ।

चौधौँ अध्यायका आकाशको बीचबाट उडिरहेका ती तीन स्वर्गदूतहरूले एउटा विश्वव्यापी सन्देशको प्रतीक जनाउँछन्, जसको समापन पशुको छाप र अनुग्रहको अवसरको अन्त्यसँग हुन्छ। अठारौँ अध्यायमा त्यस स्वर्गदूतको महिमाद्वारा सारा पृथ्वी प्रकाशमान हुन्छ, जसको सन्देशको समापन पनि अनुग्रहको अवसरको अन्त्यसँग हुन्छ।

चौधौँ अध्यायमा प्रतीकात्मक रूपमा तीन स्वर्गदूतद्वारा प्रस्तुत गरिएको सन्देश र अठारौँ अध्यायमा अवतरण गर्ने स्वर्गदूतद्वारा पनि प्रस्तुत गरिएको सन्देश एउटै चेतावनीपूर्ण सन्देशका दुई दृष्टान्तहरू हुन्। बाइबलमा कुनै पनि कुरा अनावश्यक छैन, केही पनि व्यर्थ छैन। यो तथ्य कि ठीक यही सन्देश यूहन्नाद्वारा एकभन्दा बढी पटक चिन्हित गरिएको छ, त्यस सन्देशको महत्त्वमाथिको जोड हो, र यसले “दोहोऱ्याऊ र विस्तृत गर” भनिने बाइबलीय नियमअन्तर्गत पर्ने शिक्षणको ईश्वरीय विधिलाई पनि प्रकट गर्दछ। अगमवाणीसम्बन्धी इतिहासका दुई रेखाहरूलाई एकसाथ ल्याउँदा त्यस्ता सत्यहरू प्रकट हुन्छन्, जुन प्रत्येक रेखालाई अर्को रेखाबाट पृथक् रूपमा विचार गर्दा पहिचान गरिँदैनथे। आज यदि तपाईं एउटै घटनाका दुई साक्षीलाई अदालतमा गवाही दिन ल्याउनुहुन्थ्यो भने, तिनीहरूले आफ्ना राजनीतिक वा सामाजिक विचारधाराका आधारमा एकअर्काविपरीत विवरण दिन सक्थे। बाइबलका साक्षीहरूको हकमा भने यस्तो हुँदैन; तिनीहरू सधैँ सहमत हुन्छन्, र यदि तपाईंलाई तिनीहरू सहमत छैनन् जस्तो देखिन्छ भने, तपाईंले कुनै कुरा गलत रूपमा हेरिरहनुभएको छ।

हामीले विचार गरिरहेका ती दुई दृष्टान्तहरू ठीक त्यही चेतावनीको सन्देश हुन्, जसलाई मलाकीको पुस्तकले अगमवक्ता एलियाको पुनरागमनको रूपमा प्रस्तुत गर्दछ। यी तीनै सन्देशहरू अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि नै आइपुग्छन्—किनकि भविष्यवाणीका यी तीनै रेखाहरूमा समाविष्ट चेतावनीका सन्देशहरू केवल अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि मात्र दिइएका होइनन्, बरु अनुग्रह-अवधिको समापन नै ती प्रत्येक चेतावनी-सन्देशको वास्तविक सन्दर्भ-बिन्दु, यदि भन्नुहुन्छ भने, तिनको विषयवस्तु नै हो। वास्तवमा, यदि कुनै पनि चेतावनी-सन्देश कुनै पनि अगमवक्ताद्वारा घोषणा वा दृष्टान्तद्वारा चित्रित गरिएको छ भने, त्यो प्रकाश १४, १८ तथा मलाकीको एलिया-सम्बन्धी भविष्यवाणीमा पाइने त्यही एउटै चेतावनी हो।

अगमवाणीका यी तीन पङ्क्तिहरू एक-अर्कासँग समानान्तर रूपमा अघि बढ्छन् भन्ने कुरा सजिलै देखाउन सकिन्छ। यसो भनिरहँदा, बाइबलीय अगमवाणीमा सूचनाका दुई मुख्य स्रोतहरू छन्। एउटा, संसारको अन्त्यमा प्रकट हुने घटनाहरूको क्रमको पहिचान हो। अर्को सूचना-स्रोत भनेको भविष्यका घटनाहरूलाई रूपरेखा दिने सन्देशसँग सम्बन्धित अगमवक्ताहरूका क्रियाकलापहरूको दृष्टान्त हो।

यी विचारहरूसँग सम्बन्धित गरी विचारयोग्य दुईवटा नियमहरू छन्। पहिलो यो हो कि सबै अगमवक्ताहरूले संसारको अन्तको विषयमा बोल्दछन्, जहाँ कृपाकाल समाप्त हुन्छ।

बाइबलका सबै भविष्यसूचक सन्देशहरू “हाम्रा निम्ति प्रभावमा छन्,” “जसमाथि संसारका अन्तहरू आइपरेका छन्।” त्यो नियमले, पवित्र आत्माले “आकार दिनुभएको” “विषयहरूलाई”—“भविष्यवाणी दिइने कार्यमा” मात्र होइन, तर “चित्रित गरिएका घटनाहरूमा” पनि—पहिचान गर्ने अर्को नियमसँग संयुक्त हुँदा, यस दाबीलाई अझ बलियो बनाउँछ कि भविष्यवाणीको आरम्भमा भएका भविष्यसूचक घटनाहरूले कुनै पनि दिइएको भविष्यवाणीको अन्त्यमा हुने भविष्यसूचक घटनाहरूको प्रतीकरूप धारण गर्छन् र तिनसँग समानान्तर रूपमा अघि बढ्छन्।

“पवित्र आत्माले भविष्यवाणी प्रदान गरिने कार्यमा र चित्रित गरिएका घटनाहरूमा दुवै यसरी कुराहरूलाई स्वरूप दिनुभएको छ।” “भविष्यवाणी प्रदान गरिने कार्यमा र चित्रित गरिएका घटनाहरूमा” “पवित्र आत्मा”द्वारा “कुराहरू” “यसरी स्वरूपित” गरिएका छन् कि “भविष्यवाणी प्रदान गरिने कार्य” र “चित्रित गरिएका घटनाहरू” दुवैलाई प्रेरित ठानी संसारको अन्त्यको भविष्यसूचक दृष्टान्तमा लागू गरिनुपर्छ।

यूहन्नाले गब्रिएलबाट भविष्यवाणी प्राप्त गरे, र त्यसलाई एउटा पुस्तकमा लेखी मण्डलीहरूकहाँ पठाउन उनलाई भनियो। त्यस समयमा उनी रोमद्वारा सताइँदै थिए; उनलाई यस्तो प्रकारले निर्वासित गरिएको थियो, जसलाई आज संसारमा ‘ब्ल्याक-साइट’ भनिने अवस्थासँग तुलनीय ठहर्‍याउन सकिन्छ। त्यस ऐतिहासिक सन्दर्भमा, यूहन्ना मानवजातिबाट त्यत्तिकै पृथक् थिए, जति ग्वान्तानामो बेका कुनै पनि कैदी पृथक् हुन्छ।

यूहन्नाले यो दर्शन सातौँ-दिनको सब्बाथमा, जो प्रभुको दिन हो, आफू आराधनामा रहँदा भएको थियो भनी उल्लेख गर्छन्।

आत्मामा आराधना गरिरहँदा, उनले आफ्नो पछाडिबाट एउटा ठूलो स्वर सुने।

यूहन्ना, उनका परिवेश र पहिचान गरिएका परिस्थितिहरूले उहाँलाई सातौँ-दिनको शब्बाथको आराधक भएको कारण सतावट भोगिरहेका व्यक्तिका रूपमा वर्णन गर्छन्, तर त्यस्तै गरी उहाँ बाइबल र एलेन ह्वाइटका लेखनहरू दुवैमा विश्वास गर्ने भएकाले पनि सतावट भोगिरहेका हुनुहुन्छ, जुन “येशूको गवाही” हो। उहाँले आफ्ना पछाडिबाट एउटा ठूलो स्वर सुन्नुहुन्छ, जसलाई हेर्न उहाँ फर्कनुहुन्छ, र यसो गर्दा उहाँ संसारको अन्त्यमा भएका त्यस्ता सातौँ-दिनका एड्भेन्टिस्टको प्रतिनिधित्व गर्नुहुन्छ, जसले आफ्ना पछाडिबाट यस्तो आवाज सुन्छन्, “बाटो यही हो, यसैमा हिँड।”

भविष्यवाणीका सबै रेखाहरू संसारको अन्त्यमा एकअर्कासँग समानान्तर हुन्छन्।

जुनसुकै अगमवक्ता जसले आफ्नो पछिबाट आएको स्वर सुन्छ, तिनी विश्वको अन्त्यमा परमेश्वरका जनसम्बन्धी दृष्टान्तमा यूहन्नासँग मिल्दछ। यूहन्नाले आफ्नो पछिबाट एउटा स्वर सुने, जसले उनलाई निर्देशन दियो। यशैयाले पनि निर्देशनको स्वर सुने।

परमेश्वरका बाँकी रहेका जनहरूले आफ्नो पछाडिबाट आएको एउटा स्वर सुन्छन्, जसले तिनीहरूले कुन मार्गमा हिँड्नुपर्छ भनी चिनाइदिन्छ। त्यसपछि तिनीहरूले सुन्ने कि नसुन्ने भन्ने निर्णय गर्नुपर्छ। यूहन्ना र यशैयाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका मानिसहरू संसारको अन्त्यमा रहेका ती मानिसहरू हुन्, जो प्रभुको प्रतीक्षा गर्छन् जब उहाँ ढिलाइ गर्नुहुन्छ; र यशैयाले हामीलाई जानकारी दिन्छन् कि उहाँ ढिलाइ गर्नुहुन्छ, किनकि उहाँ न्यायका परमेश्वर हुनुहुन्छ। 1798 मा मिलराइट इतिहासको आरम्भदेखि लिएर आइतबारको व्यवस्थामा एडभेन्टवादका लागि अनुग्रह-अवधि समाप्त नहुन्जेलसम्म, परमेश्वरले स्वर्गीय पवित्रस्थानमा न्याय सम्पन्न गरिरहनुभएको छ। प्रतिज्ञा यो छ कि न्यायको अवधिभरि प्रभुको प्रतीक्षा गर्नेहरू धन्य हुनेछन्।

प्रतीक्षा गर्नका निम्ति धन्य ठहरिएका परमेश्वरका जनहरूलाई, दश कुँवारीहरूको दृष्टान्तमा दुलहालाई पर्खिरहेका कुँवारीहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। सबै दश जना निदाए, अनि मध्यरातमा एउटा सङ्कट आइपुग्छ, जसले निदाएका ती कुँवारीहरूलाई दुई वर्गमा विभाजित गर्छ। एउटा वर्गले आफ्नो पछाडिबाट आएको एउटा स्वर सुनेको थियो र उनीहरूलाई कुन बाटोबाट अघि बढ्नुपर्छ भनेर निर्देशन दिने त्यो स्वरलाई हेर्न फर्कियो; र अर्को वर्गले, प्रकाशको पुस्तकभरि प्रवाहित हुने सन्देश “जसको कान छ, उसले आत्माले मण्डलीहरूलाई के भन्छ, त्यो सुनोस्” भन्ने तथ्य हुँदाहुँदै पनि, फर्केर त्यो स्वर सुन्न इन्कार गर्‍यो।

यूहन्नाले भविष्यलाई बुझ्नका लागि अतीततर्फ फर्कने एडभेन्टिस्ट जनसमूहको प्रतिनिधित्व गर्छन्। जब तिनीहरूले, यूहन्नाले गरेझैँ, आफ्नो “पछाडिबाट आउने वचन” सुन्छन्, तब त्यस वचनमा यशैयाको साक्षीमा यही समान घटनाको विषयमा दिइएको निर्देशन पनि समावेश हुन्छ। यशैयाको निर्देशन यस्तो थियो, “बाटो यही हो, यही बाटोमा हिँड; तिमीहरू दाहिनेतिर फर्कँदा होस् वा देब्रेतिर फर्कँदा होस्।” दानिय्येल बाह्रका बुद्धिमान् कुँवारीहरूले संसारको अन्त्यमा ज्ञानको वृद्धि बुझ्छन्, किनकि तिनीहरूले खुला गरिएको जीवनदायी ज्ञान बुझ्नका लागि वचनभित्र “यताउता दौडेका” थिए।

हामीले विचार गरिरहेका अगमवक्ताहरूले त्यो इतिहासमा रहेका सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् जहाँ न्याय आफ्नो निष्कर्षमा पुग्छ र अनुग्रहको अवधि समाप्त हुन्छ। बुद्धिमान कन्याहरूका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएकाहरूले आफ्नो पछाडिबाट यस्तो भनी रहेको एउटा आवाज सुन्छन्, “हिँड्ने बाटो यही हो,” र तिनीहरू देब्रेतिर वा दाहिनेतिर फर्कँदा उहाँले तिनीहरूलाई त्यस मार्गमा डोर्‍याउने प्रतिज्ञा गर्नुहुन्छ। पुस्तकको मोहोर खोलिँदा बुद्धिमान कन्याहरूले गर्ने “यताउता दौडधूप” बाइबल-अध्ययनको प्रतीक हो। प्रकृतिले हामीलाई सिकाउँछ कि दौडनका लागि पहिले हिँड्न सिक्नैपर्छ, र यशैयाको गवाहीले भन्छ कि यदि तिमीले आफ्नो पछाडिको आवाज सुन्छौ भने, तिमी पुरानो करार (देब्रे) तिर फर्के पनि वा नयाँ करार (दाहिने) तिर फर्के पनि, उहाँले तिमीलाई उहाँको वचनको अध्ययनमा मार्गदर्शन गर्नुहुनेछ। बाइबल खोल, र उहाँले आफ्नो आवाजद्वारा तिमीलाई मार्गदर्शन गर्नुहुनेछ। तर संसारको अन्त्यमा रहेका सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टहरूका लागि यसको अर्थ यो पनि हो कि तिमीले बाइबल (देब्रे) खोल्दा र भविष्यवाणीको आत्मा (दाहिने) खोल्दा पनि उहाँले तिमीलाई मार्गदर्शन गर्नुहुनेछ।

हिँड्नुपर्ने मार्ग यर्मियाको साक्ष्य थपिँदा अझ विशेष रूपमा प्रस्ट हुन्छ।

यस खण्डमा उपासकहरूका दुई वर्ग छन्। एक समूहले सबै “मार्गहरू” विचार गर्दछ र हिँड्नका निम्ति “पुराना बाटाहरू” रोज्दछ। तिनीहरू अन्य सबै सम्भावित “मार्गहरू” मध्येबाट “असल मार्ग” छान्न सक्षम थिए, किनकि तिनीहरू त्यहीहरू हुन् जसले आफ्नो पछाडिबाट आएको आवाज सुने, र त्यस आवाजले तिनीहरूलाई यो जानकारी दियो, “यही मार्ग हो, यसैमा हिँड।” यूहन्नाले तिनैलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् जसले पछाडिबाट आएको त्यो आवाज सुन्छन्, अर्थात् “पुराना बाटाहरू” बाट आएको आवाज।

तर यर्मियाको वंशमा अर्को एउटा समूह पनि छ, र उनले तिनीहरूलाई पहिचान गरेको त्यो “सभा”ले नयाँ विश्वासको प्रतिनिधित्व गर्ने एउटा घर निर्माण गरेको छ, र त्यो घर ढुंगामाथि निर्माण नगरिएकोले ढल्छ। त्यो घर सेभेन्थ-डे एडभेन्टिस्ट चर्च हो, अथवा यूहन्नाले ठ्याक्कै उही चर्चलाई पहिचान गरेझैं—शैतानको सभाघर।

सुन्न अस्वीकार गर्नु भनेको उहाँका “वचनहरू” र उहाँको “व्यवस्था”लाई अस्वीकार गर्नु हो। पुराना मार्गहरूमा फर्केर हिँड्न विद्रोह गरेको कारण, र साथै पहरेदारको तुरही-सन्देश सुन्न इन्कार गरेको कारण, परमेश्वरले यर्मियाले “दुष्ट मण्डली” भनी चिनाउने जनसमूहमाथि विपत्ति ल्याउनुहुनेछ। लाओडिकियाको सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्ट कलीसियासित परमेश्वरले कसरी व्यवहार गर्नुहुन्छ भन्ने विषय बाइबलको अगमवाणीको विषय हो। अगमवक्ता होशेआले तिनीहरू किन अस्वीकार गरिए भन्नेबारे बोल्दा “दुष्ट मण्डली”का विशेषताहरूमा थप योगदान दिन्छन्।

तिनीहरू ज्ञानको अभावका कारण अस्वीकृत भएका छन्, जसले अन्त्यको समयमा मोहोर खोलिएको सन्देशलाई जनाउँछ। यस खण्डमा परमेश्वरले आफ्ना जनहरूसँगको करारगत सम्बन्धको अन्त्य गर्दै हुनुहुन्छ, किनकि उहाँले तिनीहरूलाई प्रत्यक्ष रूपमा, “मेरा प्रजा!” भनी सम्बोधन गर्नुहुन्छ। किनकि तिनीहरूले ख्रीष्टलाई अस्वीकार गरे, र उहाँको व्यवस्था बिर्से, तिनीहरू परमेश्वरका लागि पूजाहारी रहने छैनन्। जब परमेश्वरका जनहरूले परमेश्वरसँग करारमा प्रवेश गर्छन्, उहाँले तिनीहरूलाई पूजाहारी र राजाहरू बनाउनुहुन्छ। जब परमेश्वर प्राचीन इस्राएलसँग करारमा प्रवेश गर्नुभयो, उहाँले मोशामार्फत यसो भन्नुभयो:

जब परमेश्वरले ख्रीष्टियन मण्डलीसँग वाचा बाँध्नुभयो, उहाँले पत्रुसद्वारा यसो भन्नुभयो:

यी पदहरूमा पत्रुसले परमेश्वरका चुनिएका करारका प्राचीन प्रजा इस्राएलबाट ख्रीष्टियन मण्डलीतर्फ भएको संक्रमणलाई सम्बोधन गर्छन्, जब उनी भन्छन् कि “जो पहिले प्रजा थिएनौ, अब तिमीहरू परमेश्वरका प्रजा भएका छौ।” जब यहूदीहरूले आफूलाई परमेश्वरबाट अलग गरे, तब प्रभु ख्रीष्टियन मण्डलीसँग करारमा प्रवेश गर्नुभयो। दुवैलाई, प्रभुसँग विवाहित रहुन्जेल, याजकहरूको राष्ट्रको रूपमा मानिन्थ्यो।

पूजाहारीको रूपमा तिरस्कृत हुनु भनेको कुनै समय तपाईं करारका जन हुनुहुन्थ्यो भन्ने जनाउँछ। सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टहरू एड्भेन्टिस्ट इतिहासको प्रारम्भमा नै प्रभुसँग करारमा प्रवेश गरे। उजाडस्थानको मण्डली सुधार आन्दोलनबाट निस्केर आयो, तर मिलराइट सन्देशलाई अस्वीकार गर्‍यो, र यसरी पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतका सन्देशहरूको इतिहासभरि आफूलाई परमेश्वरबाट अलग गर्‍यो। अन्तिम पृथक्करण दोस्रो स्वर्गदूतको आगमनसँगै भयो, र घोषणा यो थियो कि तिनीहरू अब ख्रीष्टकी छोरी रहेनन्, तर बाबेलकी छोरी भएका थिए। त्यसको तुरुन्तै पछि, मध्यरातको पुकारको समयमा, परमेश्वरले आफ्नी नयाँ दुलहीलाई करार-विवाहमा बोलाउनुभयो।

प्राचीन इस्राएलका लागि करारको प्रतीक भएका दुई पाटीहरू दश आज्ञाका दुई पाटीहरू थिए, र आत्मिक आधुनिक इस्राएलका लागि दुई पाटीहरू 1843 र 1850 का चार्टहरूद्वारा प्रस्तुत गरिएका हबक्कूकका दुई पाटीहरू हुन्। प्रेरणाले बारम्बार लाओडिसिया भनेर पहिचान गरेको करारका जनहरूले प्राचीन मार्गहरूलाई अस्वीकार गरे, आफ्नो पछाडिबाट आउने स्वर सुन्न इन्कार गरे, र त्यसकारण तिनीहरू प्रभुको मुखबाट उगलिएका अवस्थामा प्राचीन इस्राएलको अन्तिम इतिहास दोहोर्याउँछन्। उहाँले “मेरा जनहरू” भन्नुहुनेहरूमा यस्तो किन हुन्छ?

दश कन्याहरूको दृष्टान्त, जसले एड्भेन्टवादको अनुभवलाई चित्रित गर्दछ, दुई पटक पूरा हुन्छ—एक पटक एड्भेन्टवादको आरम्भमा, र त्यसपछि एड्भेन्टवादको समाप्तिमा। सिस्टर व्हाइटले सिकाउनुहुन्छ कि यो दृष्टान्त अक्षरशः पूरा भएको छ र हुनेछ पनि; साथै, तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देशजस्तै, यो दृष्टान्त सधैँ वर्तमान सत्यको रूपमा बुझिनुपर्छ।

मिलेराइट एड्भेन्टवादले सन् १८४३ को तिनीहरूको असफल भविष्यवाणी र सन् १८४४ अक्टोबर २२ को सही भविष्यवाणीको बीचमा दृष्टान्तमा वर्णित प्रतीक्षालाई पूरा गर्‍यो। यस इतिहासका भविष्यसूचक विवरणहरू धेरै र महत्त्वपूर्ण छन्, तर म केवल यति मात्र देखाउन चाहन्छु कि बहिनी ह्वाइटले भर्खरै भन्नुभएझैँ, दश कुँवारीहरूको दृष्टान्त तेस्रो स्वर्गदूतसँग प्रत्यक्ष रूपमा सम्बन्धित छ।

१७९८ देखि २२ अक्टोबर, १८४४ सम्म, पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशले न्यायको आरम्भको घोषणा गर्‍यो। न्याय आरम्भ हुनुअघि नै दश कुँवारीहरूको दृष्टान्तको मध्यरातको पुकारा पूरा भयो। त्यसकारण, जब तेस्रो स्वर्गदूतले न्यायको समाप्तिको घोषणा गर्दछ, तब मध्यरातको पुकाराको घोषणा फेरि एकपटक दोहोरिनेछ।

प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूले परमेश्वरको सन्देशलाई अस्वीकार गरेका छन्, र यसरी बाबेलकी छोरीहरू भएका छन् भन्ने पहिचान नै दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको आगमन थियो, र “अक्षरशः पूरा भइरहेको” त्यस दृष्टान्तमा ढिलाइको समयको आरम्भ पनि यही थियो। प्रभु १८४३ मा फर्कनुभएन; उहाँले कन्याहरूलाई जाँच्न र आशिष् दिन ढिलाइ गर्नुभयो। प्रोटेस्टेन्ट मण्डलीहरूलाई बाबेलकी छोरीहरूका रूपमा चिनाउने दोस्रो स्वर्गदूतको घोषणाले ती पतित मण्डलीहरूमा अझै रहेका मानिसहरूलाई बाहिर निस्केर मिलराइटहरूसँग र तिनीहरूको अगमवाणीसम्बन्धी बुझाइसँग उभिन बोलावट दिएको थियो। एक्सेटर शिविर-सभामा स्यामुएल स्नोले २२ अक्टोबर, १८४४ मा प्रभुको आगमन पुष्टि गर्न आवश्यक प्रमाण प्रस्तुत गरे, र मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश ज्वारभाटाको प्रचण्ड लहरझैँ देशभरि फैलियो। त्यसपछि २२ अक्टोबर, १८४४ को महान निराशाको समयमा तेस्रो स्वर्गदूत आइपुगे।

यो प्रारम्भिक इतिहासको संक्षिप्त सारांश मात्र थियो; हामीले चर्चा गरिरहेको विषयसँग अझ बढी सान्दर्भिक देखिने केही बुँदाहरूलाई पृथक् रूपमा प्रस्तुत गर्नका लागि मैले धेरै पक्षहरूलाई समावेश गरेको छैन।

हामी यी विचारहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।