समानान्तर चेतावनीहरू - संख्या तीन

हामीले पछिल्लो लेख यसरी समाप्त गरेका थियौँ कि प्रकाशितवाक्य चौधका ती तीनै स्वर्गदूतहरूको हातमा एउटा सन्देश छ। दोस्रो र तेस्रो स्वर्गदूतहरू आफ्ना सन्देशसहित ओर्लँदा तिनीहरूसँग एउटा “पत्रमुठा” रहेको रूपमा चिनाइएका छन्। प्रत्येक स्वर्गदूतले एउटा सन्देशको प्रतिनिधित्व गर्दछ, र प्रत्येक सन्देशको आगमनले एउटा प्रभाव उत्पन्न गर्दछ। पहिलो स्वर्गदूत 1798 मा आइपुग्यो। त्यो सन्देशको मोहोर खोलियो, र आसन्न न्यायसम्बन्धी ज्ञानमा वृद्धि भयो। त्यस ज्ञानवृद्धिले उपासकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्‍यो। जब दोस्रो स्वर्गदूत आयो, प्रोटेस्टेन्टहरूको पतनसम्बन्धी सन्देशको मोहोर खोलियो, र ज्ञानमा वृद्धि भयो तथा दुई वर्ग उत्पन्न भए। जब मध्यरात्रिको पुकारको सन्देश 22 अक्टोबर 1844 मा आइपुग्यो, एक्सेटर शिविर-सभामा त्यसको मोहोर खोलियो, र ज्ञानमा वृद्धि भयो तथा कुमारीहरूको दुई वर्ग उत्पन्न भए। जब तेस्रो स्वर्गदूत 22 अक्टोबर 1844 मा आयो, तेस्रो स्वर्गदूतको सन्देश र त्यसले प्रतिनिधित्व गर्ने सबै कुराको मोहोर खोलियो, र ज्ञानमा वृद्धि भयो तथा दुई वर्ग उत्पन्न भए।

स्वर्गदूतहरूमा पाइने अर्को विशेषता स्वर्गदूतका सन्देशहरूको सामर्थ्यप्रदानसँग सम्बन्धित छ। अघिल्लो लेखले देखाएझैँ, दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई मध्यरात्रिको पुकारको सन्देशले सामर्थ्य प्रदान गरेको थियो, तर मध्यरात्रिको पुकारलाई एकल स्वर्गदूतद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छैन; यो धेरै स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ। दोस्रो स्वर्गदूत र मध्यरात्रिको पुकारसँग मेल खाने इतिहासले देखाउँछ कि मध्यरात्रिको पुकार त्यससँग संयुक्त हुँदा दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशलाई सामर्थ्य प्रदान गरिएको थियो। यही पुस्तकमा हामीलाई यसो भनिएको छ:

मध्यरात्रिको पुकार दोस्रो स्वर्गदूतसँग संयुक्त भयो, र प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायको स्वर्गदूत तेस्रो स्वर्गदूतसँग संयुक्त हुन्छ, र जब ऊ तेस्रो स्वर्गदूतसँग संयुक्त हुन्छ, तब उसले एड्भेन्टवादको आरम्भमा मध्यरात्रिको पुकार र दोस्रो स्वर्गदूतको संयुक्ततालाई पुनरावृत्ति गरिरहेको हुन्छ। दुई साक्षीहरू—दोस्रो र तेस्रो स्वर्गदूत—को आधारमा, प्रत्येक स्वर्गदूतको सन्देशसँग त्यसलाई सामर्थ्य प्रदान गर्ने एउटा गौण सन्देश हुन्छ। यी दुई साक्षीहरूले यो सिकाउँछन् कि जब पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश इतिहासमा आयो, त्यसपछि कुनै न कुनै समयमा त्यो सन्देश एउटा गौण सन्देशद्वारा सामर्थ्यवान् बनाइनु आवश्यक थियो। निःसन्देह, यो कुरा पहिलो स्वर्गदूतको सन्दर्भमा पनि सत्य थियो। हामीले भर्खरै प्रस्तुत गरेको लामो अंशको पहिलो परिच्छेदमा, सिस्टर ह्वाइटले पहिलो स्वर्गदूतलाई प्रकाशको पुस्तकको अठारौँ अध्यायको स्वर्गदूतलाई यूहन्नाले आरोपित गरेका उही विशेषताहरू पहिचान गराउँछिन्, जब उनी भन्छिन्, “मलाई भनियो कि उसको कार्य पृथ्वीलाई उसको महिमाले आलोकित गर्नु, र मानिसलाई परमेश्वरको आउँदै गरेको क्रोधबारे चेतावनी दिनु थियो।” यो स्पष्ट छ कि उक्त अंशमा उनी पहिलो स्वर्गदूतकै सन्दर्भमा बोलिरहेकी छन्।

पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश १७९८ मा आइपुग्यो, र त्यसपछि ११ अगस्त, १८४० मा, जब उस्मानी प्रभुत्व समाप्त भयो, यसले सामर्थ्य प्राप्त गर्यो। त्यस बिन्दुमा प्रकाशको पुस्तक अध्याय १० को शक्तिशाली स्वर्गदूत स्वर्गबाट ओर्लेर आए र उनले एक खुट्टा भूमिमाथि र अर्को समुद्रमाथि राखे। उनले पहिलो स्वर्गदूतको सामर्थ्यप्राप्तिलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र यही कुराले पहिलो स्वर्गदूतको कार्यलाई प्रकाशको पुस्तक अध्याय १८ को स्वर्गदूतको कार्यसँग एउटै कार्यको रूपमा चिनाउँछ। दुवैले आफ्नो महिमाद्वारा पृथ्वीलाई ज्योतिमय तुल्याउनुपर्ने थियो, तर प्रकाशको पुस्तक अध्याय १८ को स्वर्गदूत तेस्रो स्वर्गदूतसँग मिल्छन्, जसरी मध्यरातको पुकार दोस्रो स्वर्गदूतसँग मिलेको थियो र जसरी प्रकाशको पुस्तक अध्याय १० मा ओर्लेको स्वर्गदूत पहिलो स्वर्गदूतसँग मिलेको थियो।

यसकारण, जब पहिलो स्वर्गदूत आइपुगे, तब एउटा सन्देश खोलियो, जसले आराधकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्‍यो। जब पहिलो स्वर्गदूतको सन्देशलाई प्रकाशको पुस्तक दसका स्वर्गदूतद्वारा सामर्थ्य प्रदान गरियो, तब उसको हातमा एउटा सानो पुस्तक थियो, जसलाई खान उसले यूहन्नालाई आज्ञा गर्‍यो; यसरी यसले देखायो कि उसले एउटा सन्देश ल्यायो, त्यसलाई खोल्यो, र त्यसले आराधकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्‍यो। जब दोस्रो स्वर्गदूत, मध्यरात्रिको पुकार, र तेस्रो स्वर्गदूत आइपुगे, तब एउटा सन्देश खोलियो, जसले परीक्षा गर्‍यो र आराधकहरूको दुई वर्ग उत्पन्न गर्‍यो।

हामीले विचार गरिरहेको खण्डले ख्रीष्टको इतिहासलाई मिलेराइटहरूको इतिहाससँग तुलना गर्दै यस कुरामा जोड दिन्छ कि मिलेराइट इतिहासमा घटेको क्रमिक परीक्षणको प्रक्रिया प्राचीन इस्राएलको अन्त्य भएको ख्रीष्टका दिनहरूमा पनि घटेको थियो। यदि क्रमिक परीक्षणको प्रक्रिया आत्मिक इस्राएलको आरम्भमा र प्राचीन इस्राएलको अन्त्यमा भएको थियो भने, प्राचीन इस्राएलको आरम्भमा भएझैँ, आत्मिक इस्राएलको अन्त्यमा पनि क्रमिक परीक्षणको प्रक्रिया हुनेछ।

मिलराइट इतिहासमा यसले सन् १७९८ देखि अक्टोबर २२, १८४४ सम्म उपासकहरूको दुई वर्गलाई परीक्षण गरी उत्पन्न गर्ने पाँचवटा मोहोर-खोलाइहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्ने थियो। यस अंशले स्पष्ट रूपमा सिकाउँछ कि यदि तपाईं एउटा परीक्षामा असफल हुनुभयो भने, तपाईं अर्को परीक्षा पार गर्नुहुनेछैन, किनकि तपाईं त्यसको प्रयाससमेत गर्नुहुनेछैन। यो पनि स्पष्ट छ कि ख्रीष्टको समयमा परीक्षणको प्रक्रिया यसरी समाप्त हुन्छ कि पहिले चुनिएका करारका मानिसहरू उद्धारको योजनाका सम्बन्धमा पूर्ण अन्धकारमा हुन्छन्। दानियल र यूहन्नाले तिनहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्छन् जसले आफ्नो पछाडिको स्वर सुन्छन्—तिनीहरू जसले क्रमिक परीक्षण प्रक्रियाबाट पार गरे, जसका लागि मोहोर खोलिँदै प्रकट भएको प्रत्येक नयाँ सत्यको व्यक्तिगत अनुसन्धान आवश्यक थियो।

दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरू एउटै पुस्तक हुन्, र दानिएल र यूहन्ना त्यस एउटै पुस्तकका दुई साक्षीहरू हुन्। एक साक्षी पुस्तकको आरम्भ हो, र अर्को साक्षी पुस्तकको अन्त्य हो। दुवै साक्षीहरूले प्रतीकात्मक रूपमा मृत्यु र पुनरुत्थान भोगे; एउटालाई मादी-फारसी राज्यद्वारा सताइयो, (जसले संयुक्त राज्य अमेरिकाको प्रतिरूप जनाउँछ) र अर्कोलाई रोमद्वारा सताइयो, (जसले पोपसत्ताको प्रतिरूप जनाउँछ)। यूहन्ना सताइँदैछन्, किनकि तिनी शबाथपालक हुन्, जुन दानिएलमाथि तिनको आराधनाका अभ्यासहरू परिवर्तन गर्न अस्वीकार गरेको कारणले भएको सतावटसँग अनुरूप छ। तिनीहरू सँगै संसारको अन्त्यमा रहेका तिनीहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जो सातौँ दिनको शबाथको स्थानमा आइतबारको आराधना स्वीकार गर्न अस्वीकार गरेको कारण सताइन्छन्।

दानिएल र यूहन्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका मानिसहरू ती हुन् वा हुनेछन् जो छाप लगाइएका छन्; किनकि जब राजाको “आज्ञा” नमान्दा दानिएललाई सिंहको खोरमा हालियो, तब उद्देश्य परिवर्तन नहोस् भनेर राजाले त्यस ढुङ्गामाथि छाप लगाए। दानिएल अनन्तकालका लागि छाप लगाइए, किनभने मेदी र फारसीहरूको व्यवस्थाअनुसार राजाको आज्ञा र उनको छापको अधिकार दुवै परिवर्तन गर्न सकिँदैनथ्यो। राजाको छाप एउटा ढुङ्गामाथि लगाइयो र ढोका बन्द गरियो। आइतबारको व्यवस्थाको समयमा त्यो ढोका बन्द हुन्छ, र त्यस ढोकालाई कुनै मानिसले खोल्न सक्दैन, जसरी २२ अक्टोबर, १८४४ मा ढोका बन्द गरिएको थियो। यो भविष्यवाणीमा प्रस्तुत गरिएका भविष्यसूचक घटनाहरूलाई मात्र होइन, तर अगमवक्तालाई कथाभित्र दृष्टान्तस्वरूप प्रस्तुत गरिँदा उनका वरिपरिका परिस्थितिहरूलाई लागू गर्नुको महत्त्वसमेत विचार गर्नुपर्ने महत्त्वको एउटा सरल दृष्टान्त थियो।

तथापि, एउटै भविष्यवाणीका दुई साक्षीका रूपमा आरम्भ (दानियलको पुस्तक) र अन्त्य (प्रकाशको पुस्तक) लाई सँगसँगै विचार गर्ने शक्तिको यो पनि एउटा दृष्टान्त हो, किनकि बाइबलीय तथ्य स्थापित गर्न दुई साक्षी आवश्यक हुन्छन्। भविष्यवाणी गरिएका घटनाहरू तथा भविष्यवाणीसँग सम्बन्धित अगमवक्ताहरूका क्रियाकलापहरूको दृष्टान्त—दुवै नै प्रेरित छन्।

यदि बाइबलका भविष्यवाणी गरिएका घटनाहरूले संसारको अन्त्यलाई चित्रण गरिरहेका छन् भने, अगमवक्ता जब ती भविष्यवाणीहरू ग्रहण गर्छन् र तिनको साक्षी दिन्छन्, त्यसबेलाको अगमवक्ता र उनको वरपरको अवस्थाको चित्रण पनि संसारको अन्त्यकै चित्रण हो। त्यसकारण, जब कुनै अगमवक्ताको परिवेश र कार्यहरू भविष्यवाणीमूलक रूपमा चित्रित गरिन्छन्, तब ती अगमवक्ता संसारको अन्त्यमा परमेश्‍वरका जनहरूको चित्रण हुन्छन्। यो समझ स्थापित भएपछि, जब हामी मलाकीको एलियासम्बन्धी भविष्यवाणीको रेखालाई प्रकाश १४ र १८ का रेखाहरूसँग एकसाथ ल्याउँछौँ, तब ती सबैले अन्तिम चेतावनीको सन्देशको इतिहासको साक्षी दिन्छन्—तर तिनीहरूको साक्षी दुई-गुणा छ।

यो सन्देश परमेश्वरका जनहरूभन्दा बाहिरका पूर्वकथित घटनाहरूले बनेको हुन्छ, र द्वितीयक साक्ष्यचाहिँ सन्देश ग्रहण गर्ने तथा घोषणा गर्ने क्रममा अगमवक्ताको अनुभवले बनेको हुन्छ। एउटै इतिहासका बाह्य र आन्तरिक पक्षहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्ने दुई अगमवाणीगत रेखाहरूको अगमवाणीगत अवधारणा एडभेन्टवादका अग्रजहरूले चिनेका थिए र सार्वजनिक अभिलेखमा स्थापित गरेका थिए। मेरा विचारमा, अग्रजहरूद्वारा यस प्रयोगको शास्त्रीय उदाहरण त्यो हो, जब उनीहरूले प्रकाशको पुस्तकका सात मण्डलीहरू र प्रकाशको पुस्तकका सात मोहरहरूलाई समानान्तर इतिहासहरूका रूपमा पहिचान गर्छन्, जसले मण्डलीको आन्तरिक र बाह्य इतिहासलाई जनाउँछन्। मोहरहरूले बाह्य इतिहासलाई, मण्डलीहरूले आन्तरिक इतिहासलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्।

मलाकीको एलियाह-सन्देश, प्रकाशको पुस्तकका अध्याय चौध र अठारले उही अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई पहिचान गराउँछन्, जसलाई प्रकाशको पुस्तकको अध्याय एकमा “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” भनेर पनि सम्बोधन गरिएको छ। अध्याय एकमा परमेश्वर पिताले त्यो सन्देश ख्रीष्टलाई दिनुभयो, ख्रीष्टले त्यसलाई गब्रिएललाई दिनुभयो, गब्रिएलले त्यसलाई यूहन्नालाई दिनुभयो, र यूहन्नाले त्यसलाई मण्डलीहरूकहाँ पठाए। एलियाहको सन्देश, साथै प्रकाशको पुस्तकका अध्याय एक, चौध र अठारमा प्रतिनिनिधित्व गरिएका सन्देशहरू, वास्तवमै एउटै सन्देश हुन्।

यो सन्देश सधैँ उही हुन्छ, किनकि “अगमवक्ताहरू अगमवक्ताहरूकै अधीनमा हुन्छन्।” पदहरूमा “अधीनमा” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दको अर्थ हुन्छ, “अधीनस्थ तुल्याउनु; आत्मवाच्य रूपमा आज्ञापालन गर्नु: – आज्ञाकारितामा रहनु (आज्ञाकारी हुनु), अधीनमा राखिनु, वशमा पारिनु, (भई, बनाइ) अधीनमा हुनु (लाई, तर्फ), अधीनतामा रहनु (लाई, मुनि), आफूलाई समर्पण गर्नु।” सबै अगमवक्ताहरू एक-अर्कासित सहमत हुन्छन् र एक-अर्काका अधीनमा रहन्छन्, नत्र तिनीहरूले दिएको सन्देशले भ्रम उत्पन्न गर्ने थियो।

अन्तिम चेतावनीको सन्देशका सबै भविष्यसूचक दृष्टान्तहरूले उही सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। प्रभुको अभिप्राय यही हो कि दश कुँवारीहरूको दृष्टान्तमा “बुद्धिमान्” ठानिएकाहरू, जसलाई दानिएलको पुस्तक उन्मोचित हुँदा “ज्ञानको वृद्धि” लाई “बुझ्ने” “बुद्धिमान्” पनि भनिएको छ, तिनैले त्यो विशेष सन्देश उन्मोचित हुँदा चिनेका होऊन्। त्यो पहिचान बाइबलभित्रै स्पष्ट रूपमा निर्दिष्ट गरिएको बाइबलीय अध्ययनको विधि लागू गरेर सम्पन्न हुन्छ। त्यो विधि यशैया अठ्ठाइससँग सहमतिमा, कुनै बाइबलीय विषयलाई सम्बोधन गर्ने विभिन्न भविष्यसूचक रेखाहरूलाई सही भविष्यसूचक घटनाहरू स्थापित गर्न एक-अर्कासँग समानान्तर रूपमा एकसाथ ल्याउने प्रक्रियाद्वारा कार्यान्वित हुन्छ।

हामी यहाँ यस लेखको समापन गर्दैछौं; कृपया धैर्य धारण गर्नुहोस्, र यी विचारहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।