समांतर चेतावनीहरू — संख्या चार

यशैयाका यी पदहरू हबक्कूकका तालिकाहरूमा बारम्बार सम्बोधित गरिएका छन्। यहाँ मैले वर्तमान छलफलमा थप्नका लागि यी अघिल्ला पदहरूबाट केवल एक-दुई बुँदालाई संक्षेपमा स्पर्श गर्नुपर्छ। यस खण्डले त्यस्ता मानिसहरूलाई देखाउँछ जो एक परीक्षामा असफल हुन्छन्, किनकि तिनीहरू “जानेछन्, र पछाडि लड्नेछन्, र भाँचिनेछन्, र पासोमा पर्नेछन्, र समातिनेछन्।” तिनीहरू त्यस्ता मानिसहरू थिए जो यस विषयमा भएको परीक्षामा असफल भए कि परमेश्वरले कसलाई “शिक्षा” दिन र “ज्ञान” वा “सिद्धान्त” “बुझाउन” प्रयत्न गर्नुहुने थियो। त्यो परीक्षा ज्ञानको वृद्धिलाई बुझ्ने आधारमा थियो, त्यसैले त्यो दानियल अध्याय बाह्रमा बुद्धिमान र दुष्टलाई अलग गर्ने उही परीक्षा थियो, किनकि सबै अगमवक्ताहरू सहमत छन् र संसारको अन्त्यलाई पहिचान गर्छन्। दानियल बाह्रमा “बुद्धिमान” ले बुझ्छन्, तर “दुष्ट” ले ज्ञानको वृद्धिलाई बुझ्दैनन्।

यशैयाको उक्त खण्डका मानिसहरू “परमप्रभुको वचन” द्वारा परीक्षित भएका थिए, जुन “तिनीहरूले सुन्न मानेनन्।” र तिनीहरूले अस्वीकार गरेको त्यो विशेष “परमप्रभुको वचन”, जसले तिनीहरूलाई “ज्ञान” को वृद्धि “बुझ्न” सक्षम बनाउने थियो, भविष्यसूचक इतिहासहरूलाई ठीकरीत्या कसरी समरेखित गर्ने भन्ने परिभाषित गर्ने बाइबलीय नियम नै थियो। यशैयाको उक्त खण्डमा लड्नेहरूले, भविष्यसूचक इतिहासलाई बुझ्नका लागि त्यस रेखालाई “यहाँ अलिकति, र त्यहाँ अलिकति” खोज्नुपर्छ भन्ने पहिचान गराउने नियमलाई अस्वीकार गरे। तिनीहरूले अस्वीकार गरेको, र जसले परीक्षा उत्पन्न गरेको परमप्रभुको वचन, यही विधि थियो—यहाँ र त्यहाँबाट भविष्यसूचक रेखाहरू चयन गर्ने, अनि चयन गरिएका ती भविष्यसूचक इतिहासका रेखामध्ये एउटालाई उही विषयलाई सम्बोधन गर्ने भविष्यसूचक इतिहासका अन्य रेखाहरूसँग समानान्तर रूपमा राख्ने। यसरी रेखामाथि रेखा राख्ने प्रयासको सफलता, भविष्यवाणीको व्याख्याका वास्तविक नियमहरूको प्रयोगमा निर्भर गर्दछ। ती नियमहरू, जो “उपदेशहरू” पनि हुन्, तिनलाई समेत एकत्र गरिनुपर्छ, र तिनीहरू बाइबलभित्र यहाँ र त्यहाँ पाइन्छन्। परीक्षामा असफल हुने यशैयाका कुमारीहरू त्यसैले असफल हुन्छन्, किनकि तिनीहरूले बिर्सनु नहुने मुख्य कुरा बिर्सन्छन्, र त्यो हो—इतिहास दोहोरिन्छ।

परमेश्वर भ्रमका कर्ता हुनुहुन्न, र त्यस सत्यको एक स्थिर आधारबिन्दु यो हो कि बाइबलका प्रत्येक अगमवक्ताले एउटै अगमवाणीको रेखा पहिचान गर्दैछन्। तिनीहरू सबैले त्यस रेखामा ठ्याक्कै उही घटनाहरू देख्दैनन्, तर यो सधैं संसारको अन्त्यमा घट्ने घटनाहरूको उही रेखा नै हो। यो ती घटनाहरू हुन् जसले अनुग्रह-अवधिको समाप्तितर्फ लैजान्छन्, र त्यसपछि आउने अन्तिम सात विपत्तिहरू, जसको समापन ख्रीष्टको दोस्रो आगमनमा हुन्छ। कुनै अगमवक्ताको वर्णन इतिहासको त्यस रेखामा परमेश्वरका विश्वासयोग्य जनसम्बन्धी हुन सक्छ, तर अर्का अगमवक्ताको साक्षी परमेश्वरप्रति अविश्वासी जनसम्बन्धी, वा संयुक्त राज्य अमेरिका, भ्याटिकन, संयुक्त राष्ट्रसंघ, पृथ्वीका व्यापारीहरू, अथवा इस्लामसम्बन्धी हुन सक्छ; तर त्यो सधैं उही रेखा नै हुन्छ।

मलाकीको एलियाह सन्देश, साथै प्रकाशको पुस्तकका अध्याय एक, चौध र अठारमा चित्रित सन्देशहरू, र दानिएल ११ र १२ को सन्देश—यी सबै उही एउटै सन्देश हुन्। ती सबै इतिहासको एउटै रेखा हुन्, तर प्रत्येकले कथामा आफ्नै विशेष योगदान पुर्‍याउँछ।

त्यो विशेष सन्देशबारे प्रायः सर्वत्र गलत रूपमा बुझिने कुरा यो हो कि यो केवल मानवको अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि ठीक केही समय पहिले मात्र परमेश्वरका जनहरूलाई प्रकट गरिन्छ। विशेष सन्देशले सधैँ चाँडै आउन लागेको अनुग्रह-अवधिको समाप्तिको चेतावनी दिन्छ भन्ने कुरा जान्दै, हामी बाइबलमा पाइने अनुग्रह-अवधिको समाप्तिको सम्भवतः सबैभन्दा स्पष्ट दृष्टान्तलाई विचार गर्नेछौँ।

पद एघारका वचनहरूद्वारा माथिको पवित्रस्थानमा कृपाकालको समाप्ति घोषणा हुनुअघि, प्रकाशको पुस्तकबाट परमेश्वरका सेवकहरूका निम्ति खोलिएको एउटा विशेष चेतावनीपूर्ण भविष्यवाणीको सन्देश हुनुपर्नेछ।

सात अन्तिम विपत्तिहरू पर्नु ठीक अघिल्लोतिर परमेश्वरका जनहरूले चिन्नुपर्ने एउटा विशेष भविष्यवाणीसम्बन्धी सन्देश हुने छ। जब “समय नजिक आएको छ,” तब मुहर लगाइएको “यस पुस्तकको भविष्यवाणी” (प्रकाशको पुस्तकको भविष्यवाणी) खोलिनु पर्ने छ। प्रकाशको पुस्तकमा मुहर लगाइएको एकमात्र भविष्यवाणी सात गर्जनहरूको भविष्यवाणी हो।

मानवको परीक्षाकाल समाप्त हुनुअघि, जब “समय नजिकै छ,” तब “छिट्टै हुनैपर्ने कुराहरू” लाई पहिचान गराउने एउटा विशेष बाइबलीय सत्यको उद्घाटन हुनेछ। प्रकाशको पुस्तकको दशौँ अध्यायका शक्तिशाली स्वर्गदूत येशू ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, जसले सिंहझैँ कराउनुभयो।

अन्त्यमा “सैतान”-ले छल गर्ने “मण्डलीहरू” यस कारणले छलमा पर्छन् कि तिनीहरूले “सत्य”-को प्रेम ग्रहण गरेनन्। बहिनी ह्वाइटले भर्खरै सन्दर्भ गर्नुभएको दोस्रो थिस्सलोनिकीको उक्त अंशमा आएको “सत्य” भन्ने शब्द ग्रीक भाषाको मुख्य शब्द हो, जुन हिब्रू भाषाको “सत्य” भनेर अनुवाद गरिएको शब्दबाट व्युत्पन्न भएको हो; उक्त हिब्रू शब्द तीन हिब्रू अक्षरहरूबाट बनेको छ र अल्फा र ओमेगालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। के पहिलो उल्लेखको नियमसँग सम्बन्धित, ख्रीष्टको चरित्रको एउटा गुणलाई प्रतिनिधित्व गर्ने सत्य नै अस्वीकार गरिएको सत्य हो, र फलतः त्यसैले प्रबल भ्रम उत्पन्न हुन्छ भन्ने कुनै बाइबलीय प्रमाण छ?

थिस्सलोनिकीहरूबाट लिइएको यस खण्डलाई हबक्कूकका तालिकाहरूमा धेरै पटक सम्बोधन गरिएको छ, त्यसैले यस बिन्दुमा हामी केवल संक्षिप्त टिप्पणी मात्र गर्नेछौँ। बहिनी ह्वाइटले “शैतानको अद्भुत कार्य” भनी जसलाई सम्बोधन गर्नुहुन्छ, त्यही पावलको “शैतानको काम, सबै शक्ति, चिन्हहरू, र झूटा अचम्मका कामहरूसहित” हो। बहिनी ह्वाइट र पावलले पहिचान गर्नुभएको त्यो छलपूर्ण कार्य संयुक्त राज्य अमेरिकामा आइतबारको व्यवस्थाबाट आरम्भ हुन्छ।

थिस्सलोनिकीको यस अंशमा, जसको हामी विचार गरिरहेका छौं, पावलले संसारको अन्त्यतर्फको पोपलाई चार भिन्न पदावलीद्वारा चिन्हित गर्छन्। पोप “पापको मानिस” हो, ऊ “विनाशको पुत्र” हो, ऊ “अधर्मको रहस्य” हो, र “त्यो दुष्ट” हो। यी चार नामहरूभन्दा बाहिर पनि पावलले पोपका केही अन्य विशेषताहरू दिन्छन्, किनकि उनले हामीलाई जानकारी गराउँछन् कि पोप (जो पावलको समयसम्म अझै भविष्यकै विषय थियो) “आफ्नै समयमा प्रकट गरिनेछ।”

पोप “आफ्नै समयमा प्रकट गरिनेछ” र सबैभन्दा स्पष्ट बाइबलीय प्रमाण—यद्यपि त्यो कुनै अर्थमा एकमात्र बाइबलीय सत्य होइन—यो हो कि रोमी कलीसियाको पोप बाइबलको भविष्यवाणीमा उल्लेख गरिएको ख्रीष्टविरोधी हो; यो कुरा बाइबलका सात भिन्न र प्रत्यक्ष सन्दर्भहरूद्वारा स्थापित गरिएको छ, जसले पापतन्त्रले पृथ्वीमाथि प्रभुत्व जमाउने “समय”लाई पहिचान गर्छ, त्यही “समय” जसलाई मानवजातिले अन्धकार युग भन्छ। बाइबलले “समय”को ठीक अवधिलाई पटक-पटक पहिचान गरेर पोपलाई पापतन्त्रका रूपमा प्रकट गर्छ—५३८ देखि १७९८ सम्म—जुन अवधिमा पापतन्त्रले संसारमाथि शासन गर्ने थियो। पावलले भने, ऊ आफ्नै समयमा प्रकट गरिनेछ।

पावलले यो पनि पहिचान गराउँछन् कि “परमेश्वर भनिने, वा पूजा गरिने सबैभन्दा माथि आफूलाई विरोध गर्ने र उचाल्ने; यहाँसम्म कि ऊ परमेश्वरको मन्दिरमा परमेश्वरझैँ बसेर आफू नै परमेश्वर हो भनी देखाउँछ” भन्ने व्यक्ति पोप नै हो। अन्य कुराहरूका साथै, यसले बाइबलीय भविष्यवाणीको ख्रीष्टविरोधी एक धार्मिक प्रतीक हो भन्ने कुरा स्पष्ट पार्दछ। ऊ हिटलर, वा सिकन्दर महान् जस्तो होइन। यसले पोपको पहिचानलाई अझ सङ्कुचित गर्दछ, किनकि ऊ केवल एक धार्मिक अत्याचारी मात्र होइन, ऊ त्यस्तो धार्मिक अत्याचारी हो जसले आफू परमेश्वरको मन्दिरभित्रै रहेको दाबी गर्दछ। ख्रीष्टविरोधीले आफू ख्रीष्टियन मण्डलीभित्र आसन जमाएको दाबी गर्दछ।

पावल र दानिएलका अनुसार, जब पोप आफ्नो घोषित ख्रीष्टियन मण्डलीभित्र हुन्छ, तब उसले त्यस शैतानको स्वभाव प्रकट गर्दछ, जसले परमेश्वरको सिंहासनमा बस्न र सबै कुराभन्दा माथि उचालिन चाहेको थियो। म पावल र दानिएल भन्दछु, किनकि अधिकांश बाइबलीय व्याख्याकर्ताहरूले स्वीकार गर्छन् कि जब पावलले यो देखाउँछन् कि पोपको एउटा विशेषता यो हो कि ऊ पूर्ण रूपमा आत्ममुग्ध छ, तब पावलले केवल दानिएल अध्याय एघारमा पोपसम्बन्धी दानिएलको वर्णन नै उद्धृत गरिरहेका थिए, जहाँ दानिएल यसरी अभिलेख गर्छन्:

जब पावलले पोपको आत्ममुग्ध स्वभावलाई सम्बोधन गर्छन्, तब उनी दानिएलको पदलाई भावानुवाद गर्दै यसो भन्छन् कि “जो परमेश्वर भनिएको हरेक कुराको, वा पूजा गरिने हरेक कुराको विरोध गर्छ र आफूलाई तिनभन्दा माथि उचाल्छ; यहाँसम्म कि ऊ परमेश्वरझैँ परमेश्वरको मन्दिरमा बस्छ, र आफू नै परमेश्वर हो भनी देखाउँछ,” त्यो पोप नै हो। दानिएलको त्यो पद, जसले पोपतन्त्रको स्वभावलाई चिनाउँछ, त्यसले “समय” को पनि उल्लेख गर्छ, जुन पोपतन्त्र नै ख्रीष्टविरोधी हो भनी “प्रकट” गर्नका लागि निर्धारित गरिएको थियो, किनकि त्यसले पोपतन्त्र “समृद्ध” हुनेछ, जबसम्म “क्रोध पूरा नहोओस्” भनी चिनाउँछ।

“क्रोध” १७९८ मा समाप्त भयो, त्यसकारण यस पदमा दानिएलले (यद्यपि यो दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरूमा १२६०-वर्षीय इतिहास उल्लेख गरिएका सात प्रत्यक्ष स्थानहरूमध्ये एक होइन) तथापि प्रत्यक्ष रूपमा पोपीय शक्तिलाई पहिचान गर्छन् र यो पनि संकेत गर्छन् कि त्यसले “घातक घाउ” प्राप्त गर्‍यो, जसरी यूहन्नाले यसलाई सम्बोधन गर्छन्, १७९८ मा। यसरी, यस पदले पोपीय शासनको अवधिको अन्त्यलाई पहिचान गर्छ, यद्यपि यसले त्यस शासनको अवधिको अवधि भने निर्दिष्ट गर्दैन।

उक्त खण्डमा पावलले ५३८ मा पोपसत्ताले संसारमाथि नियन्त्रण लिनबाट रोक्ने एउटा शक्तिको पनि पहिचान गर्दछन्, जब उनले यसो भने कि उनले जसलाई लेखिरहेका थिए ती थिस्सलोनिकीहरूले यो विशेष सत्य पहिले नै जान्दथे। उनले प्रश्न उठाए, “के तिमीहरूले सम्झँदैनौ, कि जब म अझै तिमीहरूसित थिएँ, मैले तिमीहरूलाई यी कुराहरू भनेको थिएँ?” उनले तिनीहरूलाई सम्झाउँछन् कि “के रोकिरहेछ” (अर्थात् अवरुद्ध गरिरहेछ) भन्ने कुरा तिनीहरूलाई पहिले नै थाहा थियो, जसले पोपसत्तालाई उसले “आफ्नै समयमा प्रकट नहुँदासम्म” रोकेको थियो। पावलले पत्र लेखेका समयमा संसारमाथि नियन्त्रण गरिरहेको शक्ति नै त्यस्तो शक्ति थियो जसले पोपसत्ताभन्दा अघि रही त्यसलाई संसारमाथि नियन्त्रण लिनबाट रोकेको थियो। त्यो मूर्तिपूजक रोम थियो। पावलले लेखे कि पोपसत्ताले संसारमाथि नियन्त्रण लिन सकोस् भनी मूर्तिपूजक रोमलाई “बाटोबाट हटाइने” थियो।

यही समझले विलियम मिलरलाई दानिएलको पुस्तकमा “नित्य” को रूपमा प्रतीकित शक्ति मूर्तिपूजक रोम हो भन्ने कुरा चिन्नतर्फ डोर्‍यायो। एड्भेन्टवादले स्वीकार गर्दछ कि संरचना, र त्यसकारण विलियम मिलरका सम्पूर्ण भविष्यवाणीसम्बन्धी बुझाइहरू, दानिएल र प्रकाशका पुस्तकहरूप्रतिको उनको बुझाइमा आधारित थिए, र ती दुई पुस्तकहरूले मूर्तिपूजक रोम र पोपीय रोमका दुई उजाड पार्ने शक्तिहरूलाई सम्बोधन गर्छन्। थिस्सलोनिकीको उक्त खण्डमा मिलरले—पहिलेदेखि नै (जसरी उनका समयका हरेक प्रोटेस्टेन्टले जान्दथे कि पोप नै प्रतिख्रीष्ट हो)—जब उनले पोपीय शासनभन्दा अघिको ऐतिहासिक शक्ति मूर्तिपूजक रोम नै हो भनेर चिने, र पावलले पोपसत्ता पृथ्वीको सिंहासनमा आरोहण गर्नुभन्दा पहिले मूर्तिपूजक रोम हटाइनु पर्ने कुरा बताएका थिए भन्ने बुझे, तब उनले यसलाई दानिएलको पुस्तक र “नित्य” सँग जोडे, जहाँ “नित्य” लाई पोपसत्ताले संसारको नियन्त्रण लिनुअघि “हटाइनु” अनिवार्य थियो भनेर तीनपटक उल्लेख गरिएको छ। पावलको साक्षीले मिलरलाई मूर्तिपूजक रोम नै दानिएलको “नित्य” हो भन्ने देख्न सक्षम बनायो, र त्यसपछि उनले दानिएलका दुई उजाड पार्ने शक्तिहरू मूर्तिपूजक र पोपीय रोम हुन् भन्ने चिन्न सके। यो सत्य मिलराइट आन्दोलनको आधारको प्रतिनिधित्व गर्दछ। निःसन्देह, आज एड्भेन्टवादले मिलरको कार्यलाई अस्वीकार गर्दछ, तर तिनीहरूले अझै पनि बुझ्दछन् कि दानिएलमा रहेको “नित्य” सम्बन्धी मिलरको समझको विकासको यो समग्र रूपरेखाले, पावलले “रोकिराख्ने” भनी उल्लेख गरेको—जुन हटाइएपछि मात्र पोपीय शक्तिको उदय हुन सक्थ्यो—त्यो शक्ति मूर्तिपूजक रोम नै थियो भन्ने कुरा, यी विषयहरूमा मिलरको सोचको सही विश्लेषण हो।

दानियेलको पुस्तकमा रहेको “the daily” भन्ने सत्य, अर्थात् पोपसत्तात्मक रोमको राज्यभन्दा अघि आएको मूर्तिपूजक रोमको प्रतीक हो, जसलाई दानियेलले उजाड पार्ने घृणित वस्तुको रूपमा प्रस्तुत गरेका थिए, भन्ने कुरा बुझिसकेपछि मिलरले बाइबलीय अगमवाणीका राज्यहरूसँग सम्बन्धित भविष्यवाणीका समयहरू चिन्न सके; र जब उनका मन यी अन्तर्दृष्टिहरूका लागि खोलिए, तब उनले एडभेन्टवादका आधारशिलाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्ने सत्यहरूको एक शृङ्खला संकलन गरे। ती सत्यहरू 1843 र 1850 का अग्रगामी चार्टहरूका दुई पाटीहरूमा अंकित गरिए। ती सत्यहरू एडभेन्टवादका आधार हुन्, र तिनीहरू “समय” को पहिचानमा आधारित थिए। आधारशिलाहरू कहिले स्थापित गरिए भन्ने इतिहास हबक्कूकका पाटीहरूमा एक प्रमुख विमर्श हो।

हबक्कूकका तालिकाहरूमा औँल्याइएको छैन भन्ने कुरा यो हो कि समयमाथि आधारित भएका आधारशिलाहरूले यस्तो संरचना उत्पन्न गरे जसले अन्तिम पुस्तालाई आधारशिलाका रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएका सत्यहरूलाई चिन्न आवश्यक दृष्टि प्रदान गर्दछ। त्यहाँ एउटा पहिलो सत्य थियो, जुन आधारमा राखिएको अति पहिलो ढुङ्गा थियो, तर दानियलको पुस्तकमा भएको “दैनिक” मिलरको पहिलो सत्य थिएन। मिलरलाई निर्माण गर्न उठाइएका आधारशिलाको पहिलो ढुङ्गा बन्ने सत्य लेवीय २६ का “सात समय” थियो, तर “दैनिक” सम्बन्धी सत्य बिना मिलरले पहिलो स्वर्गदूतको सन्देश प्रस्तुत गर्न आवश्यक रहेको भविष्यवाणीको संरचनालाई चिन्न सक्दैनथ्यो। उसको संरचनाले भविष्यवाणीलाई उजाड पार्ने दुई शक्तिहरूको दृष्टिकोणमा राखिरहेको थियो। मिलरले अजिङ्गर (मूर्तिपूजक रोम) र पशु (पोपतन्त्र) लाई सम्बोधन गरिरहेको थियो। तेस्रो स्वर्गदूतले अजिङ्गर (संयुक्त राष्ट्रसंघ), पशु (पोपतन्त्र), र झूटा अगमवक्तालाई (संयुक्त राज्य अमेरिका) सम्बोधन गर्दछ।

यदि कुनै व्यक्तिले दुई पवित्र अग्रज चार्टहरूमा मिलराइटहरूले प्रस्तुत गरेका सबै समय-सम्बन्धी भविष्यवाणीहरू—केही होइन, तर सबै—स्वीकार गर्छ भने, त्यस व्यक्तिले ती सत्यहरूलाई व्यक्तिगत रूपमा अनुसन्धान गर्नुपर्ने हुन्छ। यदि तपाईंले तिनलाई कहिल्यै जाँच्नुभएको छैन भने, तिनलाई कसरी स्वीकार गर्न सक्नुहुन्छ? यदि आधारभूत सत्यहरूको अनुसन्धान गर्ने ती व्यक्तिहरूले ती सत्यहरूलाई परख्ने कार्यलाई आफ्नो व्यक्तिगत जिम्मेवारी बनाउँछन्, र त्यसपछि ती सबै सत्यहरूलाई स्वीकार गर्छन् भने, तिनीहरूले बालुवामाथि होइन, तर चट्टानमाथि निर्माण गरेका छन्।

मिलेराइट इतिहासका समयसम्बन्धी अगमवाणीहरूको विश्लेषण गर्न चाहनेहरूले ती समय-अगमवाणीहरूले प्रतिनिधित्व गरेका ऐतिहासिक अवधिहरूतर्फ हेर्ने कार्य गर्नुपर्छ। यसले समयरेखामा घटनाहरूलाई दृष्टान्तस्वरूप प्रस्तुत गर्ने कार्यलाई जनाउँछ। जब अगमवाणीको एक विद्यार्थीले अनुसन्धानको त्यस स्तरमा पुग्दछ जहाँ उसले बाइबलबाट मिलेराइटहरूले पहिचान गरेका र त्यसपछि ऐतिहासिक अभिलेखद्वारा समर्थित ठहरिएका यी अगमवाणीसम्बन्धी अवधिहरूलाई विचार गर्दछ, तब ऊ यस कुरा चिन्न सक्ने स्थितिमा हुन्छ कि समय-अगमवाणीको आरम्भमा रहेको इतिहासले प्रतीकात्मक रूपमा त्यही अगमवाणीको अन्त्यतर्फको इतिहासको आदर्शरूप प्रस्तुत गर्दछ। त्यस दृष्टिबिन्दुबाट विद्यार्थीले इतिहास दोहोरिन्छ भन्ने कुरा सिक्नुपर्छ। र यो समझ स्थापित भएपछि उसले यो पनि देख्नुपर्छ कि येशूले अन्त्यलाई आरम्भद्वारा दृष्टान्तित गर्नुहुन्छ।

रूपकात्मक भविष्यवाणीको त्यो रेखाबाट, जसले संसारको अन्त्यलाई “मन्दिरको निर्माण” को रूपमा चित्रण गर्दछ, विद्यार्थीले यो जान्नुपर्छ कि जगमाथि निर्माण गरिएको मन्दिरमा अन्ततः राखिने एउटा अन्तिम शिखर-पत्थर हुन्छ। उसले यो बुझ्न आउनुपर्छ कि मिलरद्वारा प्रकाशमा ल्याउन प्रयोग गरिएको मन्दिरको जग (जसले येशू ख्रीष्टलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, किनकि येशू ख्रीष्टबाहेक राख्न सकिने अर्को कुनै जग छैन), भविष्यवाणीसम्बन्धी समयमाथि निर्माण गरिएको जग थियो। किनकि येशूले आरम्भद्वारा अन्त्यलाई दृष्टान्तित गर्नुहुन्छ, त्यसैले विद्यार्थीले यो पनि देख्नुपर्छ कि शिखर-पत्थर, अर्थात् मन्दिरको अन्तिम पत्थर—ले जगसँग समानान्तर हुनुपर्छ। मिलरका लागि मन्दिरको जग भविष्यवाणीसम्बन्धी समय थियो, तर तैपनि त्यो जग येशू ख्रीष्ट नै थियो।

पावलले आफ्नो कार्यलाई त्यस्तो मन्दिर निर्माणको रूपमा चिनाइरहेका छन्, जसको जग वा आरम्भ उनले राखे। उनी अन्यजातिहरूका प्रेरित थिए, र ख्रीष्टियन मण्डलीको जग बसाल्नका निम्ति उनी प्रयोग गरिए। यही खण्डमा पावलले यो पनि स्पष्ट पार्छन् कि हाम्रा शरीरहरू पवित्र आत्माको मन्दिर हुन्। सुलेमानको मन्दिर र उजाडस्थानको पवित्रस्थान पनि छन्, जसका सबैका जगहरू छन्, र ती सबै येशू ख्रीष्टद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। मिलरलाई जुन जग खडा गर्न प्रयोग गरियो, त्यो एडभेन्टवादको मन्दिर थियो, र त्यस मन्दिरको जग निःसन्देह येशू ख्रीष्ट नै हो; तर अझ विशेष रूपमा, त्यो यस्तो मन्दिर हो, जो आत्मिक तथा भविष्यवाणीसम्बन्धी सामग्रीहरूद्वारा निर्माण गरिएको छ।

यसकारण शिरोढुंगा पनि येशू ख्रीष्ट नै हुनुपर्छ, तर शिरोढुंगामा एक प्रमुख भविष्यसूचक नियम पनि समावेश हुनुपर्छ, किनकि मिलरलाई नियमहरूको एक समुच्चय दिइयो जसमा मिलरवादीहरूको प्रमुख नियम “एक दिन बराबर एक वर्ष” भन्ने सिद्धान्त थियो। त्यस नियमविना समयसम्बन्धी भविष्यवाणीको पहिचान नै हुँदैन, र त्यसैले कुनै आधार पनि रहँदैन। अन्त्यमा त्यस्तो समकक्ष अवश्य हुनुपर्छ जसले येशू ख्रीष्ट (आधार) को प्रतिनिधित्व गर्छ, र जो नियमहरूको एक समुच्चयभित्रको प्रमुख नियम हो, जसले येशू ख्रीष्टको प्रकाशनलाई स्थापित गर्दछ। त्यो नियम निस्सन्देह “प्रथम उल्लेख” को नियम हो, जसले ख्रीष्टको चरित्रको त्यस गुणलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ जसले अन्तलाई आरम्भदेखि नै चिन्हित गर्दछ।

२ थिस्सलोनिकीमा, जसले उद्धार पाउन सत्यको प्रेम ग्रहण गरेनन्, तिनीहरूले सत्यलाई अस्वीकार गरे, जसलाई जनाउने ग्रीक शब्द हिब्रू भाषाको तीन अक्षरले बनेको त्यस शब्दबाट व्युत्पन्न भएको हो, जुन पुरानो नियममा “सत्य” भनी अनुवाद गरिएको छ। त्यसैले, शक्तिशाली भ्रम ग्रहण गर्ने त्यो समूहले, किनकि तिनीहरूले झूटलाई विश्वास गरे, दुई पवित्र चार्टहरूमा प्रस्तुत गरिएझैँ पुराना मार्गहरू—एडभेन्टवादका आधारशिलाहरू—तर्फ फर्कन अस्वीकार गरे। यसरी, हामीले केही समयदेखि विचार गर्दै आएको खण्ड यसो भन्छ:

यस अघिल्लो अंशमा “सत्यको प्रेम ग्रहण नगरेका मण्डलीहरू” भनेका दानियल र मत्तीका दुष्ट तथा मूर्ख कुमारीहरू हुन्, जसलाई आमोस ८:१२ ले अत्यन्त ढिलो भइसकेपछि परमेश्वरको अन्तिम चेतावनीको सन्देश खोज्न थाल्नेहरूका रूपमा चिनाउँछ। यो अत्यन्त ढिलो भइसकेको हुन्छ, किनकि उनीहरूले एडभेन्टवादका आधारभूत सिद्धान्तहरूबारे एउटा झूटलाई विश्वास गरेका थिए। एडभेन्टवादले पहिलो पटक १८६३ मा त्यस झूटलाई आत्मसात गर्न थाल्यो, र त्यसपछि त निरन्तर अधोगतिको बाटोमै अघि बढिरह्यो।

मैले अब लेख्न लागेको कुरा पूर्णतः व्यक्तिनिष्ठ हो, म यस्तो ठान्छु; तर १८६३ देखि एड्भेन्टवादमा कुन नयाँ भविष्यवाणीसम्बन्धी प्रकाश प्रवेश गराइएको थियो? एलेन ह्वाइटले जोन्स र वागोनरहरूको १८८८ को सन्देशबारे भन्छिन् कि त्यो त्यही सन्देश थियो, जुन उनी वर्षौँदेखि प्रस्तुत गर्दै आएकी थिइन्। तिनीहरूको सन्देश १८८८ मा एड्भेन्टवादलाई नयाँ र चकित पार्ने जस्तो सुनिएको हुन सक्छ, तर त्यो नवीनता र त्यो चकितपन कुनै नयाँ सन्देशका कारण उत्पन्न भएको थिएन, बरु १८६३ देखि परमेश्वरका जनतामाथि बस्दै आएको अन्धोपनका कारण उत्पन्न भएको थियो।

एलेन ह्वाइटले १८६३ भन्दा अघि नै एडभेन्टवादलाई लाओडिसियाको अवस्थामा रहेको भनेर पहिचान गर्नुभएको थियो; त्यसैले १८६३ भन्दा अघि नै लाओडिसियाको अन्धोपन एडभेन्टवादमाथि अतिक्रमण गर्न थालिसकेको थियो। तर १८६३ मा कलीसियाले लेवीय व्यवस्था २६ का “सात समय” सम्बन्धी सत्यलाई आधिकारिक रूपमा अलग राख्यो, जुन मिलरले पत्ता लगाएको एकदमै पहिलो “समयको भविष्यवाणी” थियो। १८६३ पछि एडभेन्टवादमा कुनै पनि भविष्यसूचक ज्योति प्रकट भएको छैन! के परिवर्तन भयो?

अगमवाणीसम्बन्धी समयमाथि निर्माण गरिएको र येशू ख्रीष्टको प्रतिनिधित्व गर्ने मन्दिरको जगको सर्वप्रथम ढुङ्गा सन् १८६३ मा एडभेन्टिज्मद्वारा अलग राखियो। ख्रीष्टद्वारा दानियेलमा प्रस्तुत गरिएको समयमाथि आधारित, जहाँ उहाँले आफैँलाई पल्मोनी, अर्थात् “अद्भुत सङ्ख्याकर्ता” को रूपमा प्रकट गर्नुभयो, त्यसै आधारमा मिलरले मन्दिरको जगमा राखेको पहिलो ढुङ्गा अस्वीकार गरियो र अलग राखियो। मिलरले पत्ता लगाएको त्यो सर्वप्रथम ढुङ्गा…

हामी यसलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौं।