येशू ख्रीष्टको प्रकाश — संख्या एक

संयुक्त राज्य अमेरिका बाइबलमा विशेष रूपमा पहिचान गरिएको छ। बाइबलका धेरै पदहरू छन् जसले संसारको अन्त्यमा संयुक्त राज्य अमेरिकालाई विशेष रूपमा पहिचान गर्छन्। प्रकाशको पुस्तक अध्याय तेह्रमा संयुक्त राज्य अमेरिका दोस्रो, अर्थात् पृथ्वीबाट निस्कने दुई-सिङ्गे जनावर हो, जसले सम्पूर्ण संसारलाई किनबेच गर्न निषेध गर्छ—जब तक तिनीहरूसँग त्यस जनावरको छाप हुँदैन।

यस खण्डमा दुई सिङ्ग भएको पृथ्वी-जनावरसँग सम्बन्धित सात प्रमुख भविष्यसूचक विशेषताहरू छन्। उसले आफूभन्दा अघि आएको जनावरको अधिकार चलाउँछ; उसले संसारका सबै मानिसहरूलाई आफूभन्दा अघि भएको जनावरको उपासना गर्न लगाउँछ; उसले सबै मानिसहरूले देख्ने महान् चिन्हहरू गर्दछ; उसले सारा संसारलाई छल्छ र संसारलाई आफूभन्दा अघि भएको जनावरको प्रतिमा बनाउन आज्ञा दिन्छ; उसले जनावरको प्रतिमालाई प्राण दिन्छ र त्यो बोल्दछ; उसले मृत्यु-दण्डको सजायसहित सारा संसारलाई त्यस जनावरको प्रतिमाको उपासना गर्न बाध्य पार्छ; र उसले सारा संसारलाई निधार वा हातमा छाप ग्रहण गर्न बाध्य पार्छ, अनि जससँग जनावरको छाप, नाम वा संख्या छैन तिनीहरूका विरुद्ध किनबेच गर्न निषेध गर्दछ।

एघारौँ पदमा “पृथ्वीबाट माथि निस्कने” पशुले पूरा गर्ने छलको कार्य यति भ्रमपूर्ण र शक्तिशाली हुनेछ कि त्यसले “पृथ्वीमा बस्नेहरूलाई छल्छ।” सारा संसार संयुक्त राज्य अमेरिकाद्वारा छलिएला। अर्थात्, परमेश्वरको मण्डलीलाई बाहेक—सम्पूर्ण संसारलाई प्रतिख्रीष्टको छाप स्वीकार गर्न छलिनेछ। यस विश्वव्यापी छलअघि आउने भविष्यवाणीगत घटनाहरू पहिले नै आरम्भ भइसकेका छन्।

बाइबलमा त्यस्ता कथाहरू छन् जसलाई अधिकांश मानिसहरूले कम्तीमा सतही स्तरमै भए पनि चिन्छन्। मोशा र फिरौन, दानिएल र नबूकदनेसर, वा येशू र पिलातसबीचका टक्करहरूको बारेमा धेरैले सुनेका छन्। मानिसहरूले यी बाइबलका कथाहरूलाई विभिन्न स्तरको बुझाइमा चिन्छन्, तर तिनीहरूले अनिवार्य रूपमा यो चिन्दैनन् कि बाइबलको भविष्यवाणीले राजाहरू र राज्यहरूलाई प्रत्यक्ष रूपमा र अत्यन्त विशिष्ट ढङ्गले पहिचान गर्छ। मोशा, दानिएल र ख्रीष्टको सन्दर्भमा निश्चय नै यही कुरा सत्य थियो। मिश्र, बाबेल र रोम—यी सबैलाई बाइबलको भविष्यवाणीमा तिनीहरूका-तिनीहरू सम्बन्धित राज्यहरूबारेका भविष्यवाणिहरू इतिहासमा पूरा हुनुभन्दा अघि नै स्पष्ट रूपमा पहिचान गरिएको थियो। परमेश्वर कहिल्यै परिवर्तन हुनुहुन्न।

परमेश्वर कहिल्यै परिवर्तन नहुनुहुने तथ्यले प्रकाशितवाक्य तेह्र अध्यायको दुई-सिङ्ग भएको पृथ्वी-जनावरसम्बन्धी हाम्रो विचारमा केही सरल तर्क लागू गर्न अनुमति दिन्छ। किनभने हामी जान्दछौँ कि परमेश्वरले मिश्र, बेबिलोन र रोमका राज्यहरूलाई प्रत्यक्ष रूपमा पहिचान गर्ने भविष्यवाणीहरू प्रस्तुत गर्नुभयो, जब तिनीहरूले परमेश्वरको कलीसियासित अन्तर्क्रिया गरे र त्यसलाई सताए, त्यसैले हामी प्रकाशितवाक्य तेह्रको पृथ्वी-जनावरसम्बन्धी केही तथ्यहरू स्थापित गर्न सक्छौँ। पृथ्वी-जनावर पनि, मिश्र, बेबिलोन र रोमजस्तै, त्यस राष्ट्रसम्बन्धी भविष्यवाणी पूरा हुने इतिहासभन्दा पहिले नै बाइबलीय भविष्यवाणीमा प्रत्यक्ष रूपमा पहिचान गरिनेछ। म भन्छु, हामी यो तथ्य एउटा अत्यन्त सरल तर महत्वपूर्ण बाइबलीय नियमको आधारमा स्थापित गर्न सक्छौँ। त्यस नियमले सत्य दुई जनाको साक्षीद्वारा स्थापित हुन्छ भनी देखाउँछ।

बाइबलको भविष्यवाणीले प्राचीन मिश्रको पतनको पूर्वकथन गर्‍यो, जब परमेश्वरले मिश्रका विद्रोही फिरऊनसँग व्यवहार गर्नुभयो। बाइबलको भविष्यवाणीले प्राचीन बेबिलोनको उदय र पतनको पूर्वकथन गर्‍यो, साथै बेबिलोनका विद्रोही राजाहरूसँग पनि व्यवहार गर्‍यो। बाइबलको भविष्यवाणीले मूर्तिपूजक रोमको साम्राज्यको उदय र पतनको पूर्वकथन गर्‍यो र रोमका भ्रष्ट प्रतिनिधिहरूलाई चिन्हित गर्दै तिनीहरूसँग व्यवहार गर्‍यो। परमेश्वरको कहिल्यै नबदलिने चरित्रको स्थिरताले यो स्पष्ट पहिचान गराउँछ कि बाइबलको भविष्यवाणीभित्र उल्लिखित सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण राज्य—प्रकाश १३ को पृथ्वी-पशु—निश्चय नै बाइबलको भविष्यवाणीबाट पहिचान गरिनेछ।

जब प्रकाशको पुस्तक अध्याय तेह्रको पृथ्वी-पशुको भविष्यवाणी पूरा हुन्छ, तब परमेश्वरको मण्डली पृथ्वी-पशुको राजनीतिक तथा धार्मिक नेतृत्वसँग टकरावमा हुनेछ, जसरी मोशा, दानिएल र ख्रीष्टद्वारा भविष्यवाणीगत रूपमा चित्रित गरिएको छ। संसारको अन्त्यमा संयुक्त राज्य अमेरिकाको भविष्यवाणीगत भूमिका बाइबलीय भविष्यवाणीको एक प्रमुख विषय हो। बाइबलीय भविष्यवाणीमा संयुक्त राज्य अमेरिकाको भूमिकालाई चिनाउने बाइबलीय जानकारीलाई हामी विकसित गर्दै जाँदा, हामी बाइबलभित्र पाइने नियमहरूलाई प्रयोग गर्नेछौं, किनकि परमेश्वरको वचनलाई कुनै मानवीय परिभाषाको आवश्यकता पर्दैन। प्राचीन इस्राएललाई विधिवत् सम्बन्धी नियमहरू, स्वास्थ्यसम्बन्धी नियमहरू, दस नैतिक नियमहरू, कृषिसम्बन्धी नियमहरू, र यस्तै अनेक नियमहरू दिइएका थिए। परमेश्वर व्यवस्थित हुनुहुन्छ।

बाइबलीय अभिलेखले यस्तो कुनै साक्ष्य प्रदान गर्दैन, जसले यो संकेत गरोस् कि परमेश्वरद्वारा दिइएका नियमहरूलाई केवल उपेक्षा गरेर कुनै व्यक्ति आशिषित हुनेथियो। भविष्यवाणीसम्बन्धी अध्ययनको उद्देश्यका लागि बाइबलमा स्थापित, र बाइबलद्वारै स्थापित, भविष्यसूचक व्याख्याका नियमहरूलाई यदि कसैले उपेक्षा गर्छ भने, उसले आशिषित हुने अपेक्षा कसरी गर्न सक्छ?

जब हामी बाइबलीय नियमहरू प्रयोग गर्छौं, तब ती नियमहरू सच्चा हुन् वा झूटा, यसलाई स्थापित र प्रमाणीकरण गर्न हामी बाइबललाई नै अनुमति दिनेछौं। परमेश्वरका सबै विविध नियमहरूमा जस्तै, नियमहरूको पनि सधैं शैतानी नक्कल विद्यमान हुन्छ। त्यसैले, जब कुनै सत्य स्थापित गर्न कुनै नियम प्रयोग गरिन्छ, तब पहिचान गरिएको सत्य र प्रयोग गरिएको नियम—दुवैको परीक्षा गरिनु अपरिहार्य हुन्छ।

यस अध्ययनमा संयुक्त राज्य अमेरिकाको भविष्यवाणीय भूमिकाको पहिचान गर्नुभन्दा अतिरिक्त अर्को उद्देश्य भनेको प्रकाशको पुस्तकबाट येशूले यही विशेष पुस्तासम्म गोप्य राख्नुभएको सन्देशको पहिचान गर्नु हो।

प्रकट गरिएका परमेश्वरका भविष्यवाणीसम्बन्धी रहस्यहरू उहाँको व्यवस्था ग्रहण गर्नेहरूलाई त्यसलाई पालन गर्न सक्षम तुल्याउने उद्देश्यका लागि हुन्। मानिसहरूले उहाँको व्यवस्था तब मात्र पालन गर्न सक्छन् जब त्यो तिनीहरूको हृदयमा लेखिएको हुन्छ। प्रकाशको पुस्तकमा खोलिँदै गएको रहस्य पवित्र आत्माले हाम्रो भित्री अङ्गहरू र हृदयहरूमा परमेश्वरको व्यवस्था लेख्ने प्रक्रियाको एक भाग हो। परमेश्वरका जनहरूका लागि खोलिएको यो रहस्य, जब र यदि विश्वासद्वारा स्वीकार गरिन्छ, नयाँ करार स्थापित गर्दछ।

प्रकाश १:१–३ अन्तिम चेतावनी सन्देश:

प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायका पहिलो तीन पदहरूले “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” मानवजातिको लागि अन्तिम सन्देश हो भन्ने कुरा स्पष्ट रूपमा चिनाउँछन्। यो निःसन्देह एक सन्देश हो, किनकि “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” उहाँका सेवकहरूलाई “छिट्टै हुनैपर्ने कुराहरू” देखाउन स्वर्गीय पिताबाट उहाँलाई दिइएको थियो।

हामीलाई यस कुरा विचार गर्न भनिएको छ कि “पवित्र आत्माले भविष्यवाणी दिँदा” मात्र होइन, “चित्रित घटनाहरूमा” पनि “विषयवस्तुहरूलाई यसरी आकार दिनुभएको छ।”

प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायका पहिलो तीन पदहरूमा “चित्रित गरिएका घटनाहरू” र साथै “भविष्यवाणीको प्रदान” ले विशेष रूपमा परमेश्वरले मानिसहरूलाई कसरी क्रमशः सन्देश दिनुहुन्छ भन्ने प्रक्रियालाई दृष्टान्तित गर्दछ, र साथै यसले सञ्चारित सन्देशलाई “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” भनिन्छ भन्ने कुरा पनि पहिचान गराउँछ।

त्यसपछि येशू ख्रीष्टले परमेश्वरबाट प्राप्त गर्नुभएको सन्देशसँग दुई कार्य गर्नुभयो। उहाँले त्यो सन्देश आफ्ना स्वर्गदूतद्वारा पठाउनुभयो, र त्यसै स्वर्गदूतद्वारा आफ्ना सन्देशलाई संकेतात्मक रूपमा प्रकट पनि गर्नुभयो। त्यसपछि उहाँका स्वर्गदूतले त्यो सन्देश अगमवक्ता यूहन्नाकहाँ पुर्‍याए, जसले त्यसलाई लिखित रूपमा अभिलेख गरे र तपाईं र मेरो निम्ति मण्डलीहरूकहाँ पठाए। पहिलो तीन पदहरूलाई “पवित्र आत्मा”द्वारा यसरी “रूपायित” गरिएको थियो कि त्यसले सन्देश र सन्देश पुर्‍याउने कार्यमा संलग्न “सञ्चार-प्रक्रिया” दुवैलाई विशेष जोड देओस्।

हामीले विचार गरिरहेका यी तीन पदहरूले मानवजातिलाई दिइने अन्तिम सन्देश प्रस्तुत गर्छन्; तर केवल अन्तिम सन्देश मात्र होइन—अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा, यी तीन पदहरूले पृथ्वी ग्रहका लागि अन्तिम “चेतावनी” सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। सन्देशको “चेतावनी” सम्बन्धी विशेषता त्यतिखेर पहिचान हुन्छ जब कुनै व्यक्तिवर्गलाई “धन्य” भनिन्छ, किनकि उनीहरूले “त्यसमा लेखिएका कुराहरू” पढेका, सुनेका र पालन गरेका छन्। “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” द्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको चेतावनीलाई नपढ्ने, नसुन्ने एक व्यक्तिवर्ग छ। तिनीहरूका लागि धन्य हुनु असम्भव छ। यो स्पष्ट छ कि यदि लेखिएका ती कुराहरू पढ्ने, सुन्ने र पालन गर्ने भएकाले धन्य हुने एक वर्ग छ भने, धन्य नहुने पनि एक वर्ग छ। के कुनै व्यक्तिले येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश पढ्ने, सुन्ने र पालन गर्नेछ? यदि त्यसो हो भने, ऊ धन्य हुनेछ; यदि होइन भने, ऊ श्रापित हुनेछ।

तेस्रो पदमा रहेको “समय नजिकै छ” भन्ने अभिव्यक्तिले इतिहासमा अन्तिम चेतावनीको सन्देश आइपुग्ने एउटा निश्चित समय रहेको कुरा जनाउँछ। “समय,”—(एउटा निश्चित समय) “नजिकै छ।” एउटा निश्चित समय आइपुग्न लागेको छ, किनकि त्यो नजिकै छ, र परमेश्वरका मानिसहरूले (यूहन्नाद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका) “समय” आइपुग्नुअघि नै त्यो सन्देश बुझ्छन्। यूहन्नाले प्रकाशको पुस्तक पहिलो शताब्दीको अन्त्यतिर लेखे, तैपनि यी पदहरूले सन् 100 भन्दा धेरै पछिको इतिहासमा एउटा यस्तो बिन्दु आउनेछ, जब अन्तिम चेतावनीको सन्देश घोषणा गरिनेछ, भन्ने कुरा जनाउँछन्। जब त्यो “समय” “नजिकै” हुन्छ, तब “छिट्टै हुनैपर्ने कुराहरू” चिनाउने सन्देश परमेश्वरका सेवकहरूलाई प्रकट गरिनेछ।

यस लेखमालामा, हामीले उद्धृत गर्ने बाइबलका पदहरूको व्याख्यालाई समर्थन गर्न बाइबल र एलेन ह्वाइटका लेखनहरूलाई अधिकारस्वरूप प्रयोग गरिनेछ।

हामी विलियम मिलरद्वारा संकलित भविष्यवाणी-व्याख्याका नियमहरूलाई पनि सन्दर्भ गर्नेछौं, र Prophetic Keys शीर्षकको संकलनमा पहिचान गरिएका नियमहरूलाई पनि। हामी Habakkuk’s Tables भनिने भविष्यवाणीसम्बन्धी अध्ययनलाई पनि प्रयोग गर्नेछौं।

हामीले आफूले प्रयोग गर्ने प्रत्येक नियमलाई परिभाषित गर्ने अभिप्राय राख्दैनौं। संक्षिप्तताको खातिर, जुनसुकैले उक्त नियमको अझ विस्तृत प्रमाण पढ्न चाहन्छ, तिनका लागि हामी केवल Prophetic Keys compilation लाई सन्दर्भ गर्नेछौं। Habakkuk’s Tables शृङ्खलासँग, हामी केही त्यस्ता प्रस्तुतिहरूतर्फ संकेत गर्ने अभिप्राय राख्छौं, जहाँ हामीले संक्षेपमा स्पर्श गर्ने विषयलाई अझ गहिराइका साथ प्रस्तुत गरिएको छ।

हामी प्रकाशको पुस्तकको अध्ययन अगाडि बढाउँदै जाँदा सार्वजनिक प्रतिक्रियालाई प्रोत्साहन दिन्छौं, तर जारी अध्ययनमा योगदान पुर्‍याउने प्रतिकृयामाथि मात्र हामी प्रतिक्रिया जनाउनेछौं। हाम्रो छलफलको दायरा प्रस्तुतिहरूको वर्तमान शृङ्खला, हामीले अवलम्बन गर्ने भविष्यसूचक नियमहरू, तथा हबक्कूकका तालिकाहरूमा पाइने जानकारीसमेत समेट्नेछ।

“signified” भनेर अनुवाद गरिएको ग्रीक शब्दको अर्थ “indicate” हो। उहाँले यो सन्देश “आफ्ना” स्वर्गदूतद्वारा पठाउनुभयो, र “आफ्ना” स्वर्गदूतद्वारा नै त्यसलाई सङ्केत गर्नुभयो। “उहाँका” स्वर्गदूत गब्रिएल हुन्।

स्वर्गदूत गब्रिएल सन्देश लिएर पठाइन्छ, र स्वर्गदूत गब्रिएलले त्यस सन्देशको प्रतिनिधित्व पनि गर्दछ। जब मानवजाति इतिहासको त्यस्तो बिन्दुमा आइपुग्छ, जहाँ अन्तिम चेतावनीको सन्देश घोषणा गरिनुपर्ने “समय नजिक आएको छ,” तब त्यस अन्तिम सन्देशलाई एक स्वर्गदूतद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको हुन्छ। प्रकाशको पुस्तकमा “सन्देशहरू” प्रायः स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्, र निश्चय नै प्रकाशमा “स्वर्गदूत” भनी अनुवाद गरिएको यूनानी शब्दको अर्थ सन्देशवाहक हो।

इतिहासमा आएको परमेश्वरको सत्यको प्रत्येक प्रकाश निश्चय नै येशू ख्रीष्टकै प्रकाश हो, तर प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायमा रहेको येशू ख्रीष्टको प्रकाश मानवजातिका लागि अन्तिम चेतावनी हो, र यो एउटा विशिष्ट क्षणमा घटित हुन्छ, जसलाई “समय” भनेर प्रस्तुत गरिएको छ। प्रकाशको पुस्तकमा अर्को एउटा खण्ड पनि छ जहाँ यूहन्नाले “समय नजिकै छ” भनी उल्लेख गर्छन्। त्यो अर्को खण्डले मैले एकदेखि तीन पदसम्मका विषयमा गरेका प्रारम्भिक दाबीहरूको परीक्षण गर्न दोस्रो साक्षी प्रदान गर्दछ।

प्रकाशको पुस्तकको अन्त्यमा हामीले त्यही विषय भेट्टाउँछौं जुन प्रकाशको प्रारम्भमा छ। “परमप्रभु परमेश्वरले” “आफ्ना सेवकहरूलाई छिट्टै हुनुपर्ने कुराहरू देखाउन आफ्ना स्वर्गदूत पठाउनुभयो” भनी, सञ्चारको प्रक्रिया र सन्देशलाई फेरि एक पटक उल्लेख गरिएको छ। अनि सेवकहरूलाई “छिट्टै हुनुपर्ने कुराहरू” चिनाउने सन्देश देखाइएलगत्तै ख्रीष्टले उहाँ चाँडै आउँदै हुनुहुन्छ भनी घोषणा गर्नुहुन्छ। यही त्यो सन्देश हो जो ख्रीष्टको दोस्रो आगमनभन्दा अघि आउँछ, र यसैले यो अन्तिम चेतावनीको सन्देश हो—अध्याय एकको पद एकमा “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” का रूपमा प्रस्तुत गरिएको ठीक त्यही सन्देश। प्रकाशको पहिलो तीन पदहरूमा प्रतिज्ञा गरिएको आशिष् “धन्य हो त्यो, जसले यस पुस्तकको भविष्यवाणीका वचनहरूलाई पालन गर्छ” भन्ने कथनद्वारा पुनः दोहोरिएको छ।

यी पदहरूमा हामी पहिलो अध्यायमा प्रस्तुत गरिएको सञ्चारको प्रक्रियाको विस्तार देख्छौं, किनकि गब्रिएलले यूहन्नालाई सन्देश सुनाइसकेपछि, यूहन्ना त्यस सन्देशबाट यति अभिभूत हुन्छन् कि उनले गब्रिएलको आराधना गर्न खोज्छन्; त्यसपछि गब्रिएलले यूहन्नाको यस गलतबुझाइलाई प्रयोग गर्दै स्वर्गीय स्वर्गदूतहरू, पार्थिव अगमवक्ताहरू, र सन्देशका वचनहरू पालन गर्ने सबै जना “सहकर्मी सेवकहरू” हुन्, जसले सृष्टिकर्ता-परमेश्वरकै आराधना गर्नुपर्छ, परमेश्वरको सृष्टिको होइन, भन्ने कुरा स्पष्ट पार्छन्।

यी पदहरूले पहिलो अध्यायमा हामीले विचार गरिरहेको उही घटनाहरू र सन्देशको वर्णन गरिरहेका छन्। तिनले परमेश्वरका सेवकहरूलाई चाँडै नै के हुनैपर्छ भन्ने देखाउने विश्वासयोग्य र सत्य वचनहरूलाई पुनः दोहोर्‍याइरहेका छन्। सन्देशलाई फेरि एकपटक परमेश्वर र उहाँका सेवकहरूबीचको सञ्चार-प्रक्रियाको सन्दर्भमा प्रस्तुत गरिएको छ। बाइसौँ अध्यायमा हामीले सन्देश अन्तिम चेतावनीको सन्देश नै हो भन्ने थप प्रमाण पाउँछौँ, किनकि “नजिक” रहेको “समय” मानवीय अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि ठीक अघि घटित हुने रूपमा चिह्नित गरिएको छ; किनभने “जो अन्यायी छ, त्यो अझै अन्यायी नै रहोस्: र जो अशुद्ध छ, त्यो अझै अशुद्ध नै रहोस्: र जो धर्मी छ, त्यो अझै धर्मी नै रहोस्: र जो पवित्र छ, त्यो अझै पवित्र नै रहोस्” भन्ने घोषणा अनुग्रह-अवधिको समाप्तिलाई सूचित गर्दछ, र यसरी सात अन्तिम विपत्तिहरूको आरम्भलाई चिह्नित गर्दछ, जुन अन्ततः ख्रीष्टको दोस्रो आगमनमा पुगेर समाप्त हुन्छन्।

प्रकाशको पुस्तकको आरम्भमा र प्रकाशको पुस्तकको अन्त्यमा एउटै कथा प्रस्तुत गरिएको छ। यी दुई खण्डहरूलाई एकसाथ मिलाउँदा हामी बुझ्न सक्छौँ कि “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” ख्रीष्टको दोस्रो आगमनभन्दा अघिको मानवजातिलाई दिइने अन्तिम चेतावनीको सन्देश हो। यो सन्देशलाई परीक्षाकालको समाप्ति हुनुअघि नै आइपुग्ने एउटा स्वर्गदूतद्वारा प्रतीकात्मक रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ। यो सन्देशले “समय नजिक आएको छ” भन्ने अवस्थामा—अर्थात् परीक्षाकाल समाप्त हुनुभन्दा ठीक अघि—मोहोर खोलिएको यस सन्देशलाई पढ्ने, सुन्ने र पालन गर्ने वा नगर्ने आधारमा मानवजातिलाई दुई वर्गमा विभाजित गर्दछ।

एक सय वर्षभन्दा बढी अघि, १९०६ मा, हामीलाई जानकारी दिइयो कि चाँडै “हामी ती घटनाहरूको परिपूर्तिमा प्रवेश गर्नेछौं, जुन ख्रीष्टले यूहन्नालाई हुनुपर्ने भनी देखाउनुभएको थियो।” १९०६ मा त्यो सन्देश अझै मुद्रांकित नै थियो। यो बुझ्न महत्त्वपूर्ण छ कि येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश ती घटनाहरू घट्नुअघि नै परमेश्वरका जनसमक्ष खोलिन्छ। हामीलाई भनिएको छ कि प्रकाशको पुस्तक “त्यसको नामले जे जनाउँछ, ठीक त्यही हो,—यस पृथ्वीको इतिहासका अन्तिम दिनहरूमा हुन लागेका अत्यन्त महत्त्वपूर्ण घटनाहरूको प्रकाश।”

ती यसरी खोलिएका छन् कि परमेश्‍वरका जनहरूले चेतावनी दिन सकून्, ताकि चेतावनी सुनिरहेकाहरूले “यति चाँडै हुन लागेका घटनाहरूका लागि तयार हुने अवसर पाउन सकून्।” यो उल्लेखनीय छ (किनकि सन्देश घोषणा गरिनुपर्ने इतिहासकालमा यूहन्नाले परमेश्‍वरका जनहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्) कि यूहन्नाले ती दुई विषय पहिचान गर्छन्, जसका कारण उनी सताइएका थिए। “परमेश्‍वरको वचनमाथिको उनको विश्वासयोग्य भरोसा, र ख्रीष्टको गवाही” को कारणले नै उनी “पात्मोस टापुमा निर्वासित गरिए।” उनी निर्वासित गरिए, किनकि उनले बाइबल र अगमवाणीको आत्मा—जो “येशूको गवाही” हो—दुवैलाई स्वीकार गरेका थिए।

यूहन्नाले संसारको अन्त्यमा येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश बुझ्ने, र बाइबल तथा भविष्यवाणीको आत्मा दुवैलाई दृढतापूर्वक थामिरहँदा सतावट भोग्ने एउटा जनसमूहको प्रतिनिधित्व गरिरहेका छन्।

अध्याय १ का पहिलो तीन पदमा परमेश्वर पिता र उहाँका सेवकहरूबीचको सञ्चार प्रक्रियामाथि जोड दिइएको छ। अध्याय २२ ले सञ्चार प्रक्रियाको वृत्तान्तमा थप कुरा समावेश गर्दछ। यी दुई अंशहरूले प्रकाशको पुस्तकको आरम्भ र अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्, र एकसाथ मिलेर तिनीहरूले भविष्यसूचक दृष्टान्तमा यूहन्नाको भूमिकालाई विस्तृत रूपमा देखाउँछन्। उनी केवल प्रकाशका वचनहरू लेख्ने व्यक्ति मात्र होइनन्, तर उनले संसारको अन्त्यमा अन्तिम चेतावनीको सन्देश सञ्चार गर्नेहरूलाई पनि प्रतिनिधित्व गर्छन्।

यूहन्नाले सन्देशलाई बनाउने “कुराहरू” “देखे” र “सुने,” र उनलाई त्यो सन्देश मण्डलीहरूकहाँ लेखेर पठाउन आज्ञा दिइयो।

उनले जे “सुने” र “देखे,” त्यसलाई लेखेर एशिया माइनरका सातवटा मण्डलीहरूकहाँ पठाउन उनलाई आज्ञा दिइयो; तर जब कुरा प्रत्येक मण्डलीको सन्देशको आयो, येशूले ती सन्देशहरू यूहन्नालाई प्रत्यक्ष रूपमा उच्चारण गरिदिनुभयो, किनकि सातवटै मण्डलीमध्ये प्रत्येकलाई दिइएको हरेक सन्देश “अनि … मा रहेको मण्डलीका स्वर्गदूतलाई लेख” भन्ने वाक्यांशबाट आरम्भ हुन्छ। येशूले मण्डलीहरूका निम्ति व्यक्तिगत सन्देशहरू यूहन्नालाई उच्चारण गरिदिनुभयो।

येशूले यूहन्नालाई आदेश दिनुभयो, र येशूले यूहन्नालाई उनले देखेका र सुनेका कुराहरू लेख्न पनि भन्नुभयो, तर एकपटक येशूले यूहन्नालाई उनले सुनेको कुरा “न” लेख्न भन्नुभयो।

यूहन्नालाई सात गर्जनले उच्चारण गरेका कुरा मोहरबन्द गर्न भनियो, र यसरी उनले सात गर्जनको सन्देशलाई मोहरबन्द गरिरहेका थिए, जसरी दानियेललाई अन्तको समयसम्म आफ्नो पुस्तक मोहरबन्द गर्न आज्ञा गरिएको थियो।

हामीले पहिचान गरिरहेको कुरा के हो भने प्रकाशको पुस्तकको अन्त्य र आरम्भ दुवैमा एउटा सन्देश पहिचान गरिएको छ। त्यस सन्देशलाई सञ्चार गर्ने प्रक्रिया पनि पहिचान गरिएको छ। सन्देश सञ्चार गर्ने क्रममा यूहन्नाले निर्वाह गर्ने भूमिका विशेष रूपमा उल्लेख गरिएको छ। कहिलेकाहीँ उनले आफूले देखेका र सुनेका कुराहरू मात्र लेखे। अन्य समयमा उनलाई शब्दशः लेखाइयो, र एक पटक उनलाई आफूले सुनेको कुरा नलेख्नू भनी भनियो। येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश पिताबाट, येशूकहाँ, गब्रिएलकहाँ, अनि त्यसपछि अगमवक्ता यूहन्नाकहाँ दिइन्छ, जसलाई उक्त सन्देश लेखी मण्डलीहरूकहाँ पठाउने जिम्मेवारी दिइएको थियो।

यो पद पढेर पनि यूहन्नालाई लेख्न दिइएको आज्ञाभित्र पहिचान गरिएको भविष्यसूचक सिद्धान्तलाई नचिन्ने सम्भावना हुन सक्छ। देखिएका र सुनिएका “कुराहरू” लिखित रूपमा उतार्नु भनेको तत्कालीन इतिहास अभिलेख गर्नु हो, किनकि यूहन्नाको समयमा ती “कुराहरू” विद्यमान थिए। वर्तमान इतिहास अभिलेख गर्नु, र त्यसो गर्दा एकै साथ भविष्यमा हुने कुराहरू पनि लिखित रूपमा उतार्नु, प्रकाशको पुस्तकमा रहेको मुख्य भविष्यसूचक नियम हो। यही सिद्धान्त र यसको महत्त्वलाई जोड दिन र दृष्टान्तस्वरूप प्रकट गर्न यूहन्नाको प्रयोग गरिएको छ, किनकि उनलाई मूलतः “जे छन् ती कुराहरू” लेख्न भनिएको थियो, र त्यसो गर्दा तिमी “पछि हुने कुराहरू” पनि लेखिरहेका हुनेछौ, किनकि इतिहास दोहोरिन्छ। यो भविष्यसूचक प्रविधि येशूको हस्ताक्षर हो, किनकि हस्ताक्षर भनेको नाम हो, र प्रकाशको पहिलो अध्यायमा उहाँको नाम अल्फा र ओमेगा हो। उहाँले आरम्भद्वारा अन्त्यलाई चिनाउनुहुन्छ।

हामी “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” को अध्ययन भर्खरै आरम्भ गर्दैछौं, र अहिले हामी पहिलो अध्यायका पहिलो तीन पदहरूमा विचार गर्दैछौं। “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” शीर्षक भएको अन्तिम चेतावनीको सन्देश स्वर्गीय पिताबाट येशूकहाँ, येशूबाट गब्रिएलकहाँ, गब्रिएलबाट यूहन्नाकहाँ सञ्चारित हुन्छ, र यूहन्नाले त्यसलाई मण्डलीहरूकहाँ पठाइने गरी एउटा पुस्तकमा अभिलेख गर्छन्। किनकि यस सन्देशलाई यति प्रत्यक्ष रूपमा “येशू ख्रीष्टको प्रकाश” भनेर नामकरण गरिएको छ, त्यसैले यो ध्यान दिनु महत्त्वपूर्ण छ कि प्रेरित वचनद्वारा ख्रीष्टलाई प्रकट गर्दै मानिसहरूका लागि लेखिएका सबै तत्त्वहरूमध्ये, येशू को हुनुहुन्छ र के हुनुहुन्छ भन्ने पक्षको एउटा विशेषता सन्देशलाई अभिलेख गर्ने यूहन्नाको कार्यमा चित्रित गरिएको छ। उनले त्यतिबेला भएका कुराहरू लेखिरहँदा, उनले अझ हुन बाँकी रहेका कुराहरू पनि लेखिरहेका थिए।

इतिहास दोहोरिने सत्यको प्रतिनिधित्व तब हुन्छ जब यूहन्नाले आफ्नो समय र युगका लागि एउटा चेतावनी लेख्छन्, जुन भविष्यको समयका लागि पनि एउटा चेतावनी हो। जब यूहन्नाले मसीही मण्डलीको आरम्भमा सातवटा मण्डलीहरूलाई लेखे, तब उनले संसारको अन्त्यमा हुने मसीही मण्डलीका लागि पनि एउटा चेतावनी लेखिरहेका थिए। ख्रीष्टको चरित्रको यो विशेषता त्यसबेला प्रतिनिधित्व गरिन्छ जब ख्रीष्टलाई अल्फा र ओमेगा, अथवा आदि र अन्त, अथवा पहिलो र अन्तिम भनिन्छ। वास्तवमा, बाइबलले ख्रीष्टको चरित्रको यस विशेषतालाई नै उहाँ मात्र एकमात्र परमेश्वर हुनुहुन्छ भन्ने कुराको प्रमाणको रूपमा चिन्हित गर्दछ।

प्रकाशको पुस्तकको पहिलो अध्यायमा हामी येशूले आफूलाई अल्फा र ओमेगा भनी चिनाउनुभएको पाउँछौँ।

यी पदहरूभित्र धेरै सत्यताहरू निहित छन्, तर यहाँ म केवल यति मात्र औँल्याउन चाहन्छु कि जब यूहन्नाले ख्रीष्टको तुरहीजस्तो स्वर सुने र उहाँसँग बोल्नुहुने को हुनुहुन्थ्यो भनेर हेर्न फर्के, तब उनले येशू ख्रीष्टलाई स्वर्गीय पवित्रस्थानको पवित्र खण्डभित्र स्वर्गीय महायाजकको रूपमा देखे। त्यसपछि येशूले आफूलाई अल्फा र ओमेगा, तथा पहिलो र अन्तिमको रूपमा परिचित गराउनुभयो। सन्देशमा तथा त्यसको सञ्चारको पहिलो तीन पदहरूमा हामीले सत्यको एउटा यस्तो रेखा भेट्यौं, जुन प्रकाशको पुस्तकको अन्त्यमा रहेको सत्यको रेखासँग मेल खान्थ्यो। अल्फा र ओमेगाको रूपमा येशूले आरम्भद्वारा अन्त्यलाई, पहिलोद्वारा अन्तिमलाई चित्रित गर्नुहुन्छ। प्रकाशको पुस्तकको अन्त्यमा, आरम्भमा जस्तै, उहाँले फेरि एकपटक आफूलाई अल्फा र ओमेगाको रूपमा परिचित गराउनुहुन्छ।

प्रकाशको पुस्तकले सावधानीपूर्वक वर्णन गर्दछ कि जब यूहन्नाले सन्देश अभिलेख गर्छन्, त्यो सन्देश अन्त्यलाई दृष्टान्तद्वारा देखाउने आरम्भको सिद्धान्तमा आधारित हुनेछ। उक्त सन्देश प्रकाशको पुस्तकमा उद्घाटित हुने पहिलो सत्य हो, र त्यही सत्य नै पुस्तकमा अन्तिम रूपमा उच्चारित हुने सत्य पनि हो। अनि प्रकाशको पुस्तकको आरम्भ र अन्त्यको साक्षीमा येशूले आफूलाई अल्फा र ओमेगा, आरम्भ र अन्त्य, तथा पहिलो र अन्तिमको रूपमा चिनाउनुहुन्छ।

प्रकाशको पुस्तकका पहिलो तीन पदहरूले मानवजातिका लागि अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई पहिचान गराउँछन्। यो त्यही चेतावनी हो, जो सात अन्तिम विपत्तिहरू र ख्रीष्टको दोस्रो आगमनभन्दा अघि आउँछ। येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश “उहाँका स्वर्गदूतद्वारा” “पठाइयो र सङ्केतद्वारा प्रकट गरियो।”

त्यही चेतावनीको सन्देशलाई त्यसपछि प्रकाशको अन्तिम खण्डमा पहिचान गरिएको छ, र यो प्रकाश अध्याय चौधको तेस्रो स्वर्गदूतको रूपमा पनि प्रस्तुत गरिएको छ।

अन्तिम चेतावनीको सन्देश तेस्रो स्वर्गदूतद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सन्देश हो। यो अन्तिम चेतावनी हो, किनकि यसले सीधै मानवजातिका निम्ति अन्तिम परीक्षालाई पहिचान गर्दछ। त्यसपछि अर्को एक स्वर्गदूत आउँछ, जो तेस्रो स्वर्गदूतसँग सामेल हुन्छ, र त्यो स्वर्गदूत पनि अन्तिम चेतावनीको सन्देश नै हो।

येशू ख्रीष्टको प्रकाश हो जुन सन्देश पहिलो अध्याय, चौधौँ अध्याय, अठारौँ अध्याय र बाइसौँ अध्यायमा प्रस्तुत गरिएको छ। त्यस सन्देशलाई एक स्वर्गदूतद्वारा सङ्केत गरिएको छ, जसलाई प्रकाशको पुस्तकमा पहिलो र अन्तिम सन्दर्भमा स्वर्गदूत गब्रिएल भनेर चिनाइएको छ; अनि चौधौँ र अठारौँ अध्यायमा त्यस सन्देशलाई स्वर्गमा उडिरहेको वा स्वर्गबाट तल ओर्लँदै गरेको एक स्वर्गदूतद्वारा प्रतीकात्मक रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ।

अठारौँ अध्यायमा स्वर्गबाट ओर्लेर आउने स्वर्गदूतको पूर्वछाया यसअघि दशौँ अध्यायमा देखाइएको छ, जहाँ एक स्वर्गदूत ओर्लेर एक खुट्टा भूमिमा र अर्को समुद्रमाथि राख्दछ। त्यस स्वर्गदूतसँग एउटा पुस्तक छ, जुन यूहन्नालाई खान आज्ञा दिइन्छ; त्यसले उसको मुख मीठो बनाउँछ, तर पेट तीतो बनाउँछ। यूहन्नाले खाएको पुस्तक एउटा सन्देश हो, र त्यस सानो पुस्तकद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको सन्देशले प्रकाश १८ का स्वर्गदूतको सन्देशको पूर्वछाया प्रस्तुत गर्दछ; यसरी त्यो पनि अन्तिम चेतावनीको सन्देशको प्रतिनिधित्व हो।

हामीलाई भनिएको छ कि परमेश्वरको सन्देश एक स्वर्गदूतद्वारा पठाइयो र सङ्केतित गरियो; र जब हामी प्रकाशको पुस्तकमा चित्रित अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई नजिकबाट खोज्छौँ, तब हामी पाउँछौँ कि सात पटक एक स्वर्गदूतले अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई सङ्केत गर्दछ। पहिलो र अन्तिम उदाहरणमा त्यो स्वर्गदूत गब्रिएल थियो। त्यसपछि प्रकाश अध्याय १० मा हामी देख्छौँ कि एक स्वर्गदूत आफ्नो हातमा एउटा सानो पुस्तक लिएर तल आउँछ। प्रकाश अध्याय १४ मा हामी थप तीन स्वर्गदूतहरू देख्छौँ, जो सबैले अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। त्यसपछि प्रकाश अध्याय १८ मा हामी उही अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्ने अर्को स्वर्गदूत देख्छौँ। अन्तिम चेतावनीका सात सन्देशहरू स्वर्गदूतहरूद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएका छन्। पहिलो र अन्तिम स्वर्गदूत गब्रिएल हुन्, र पहिलो तथा अन्तिमको बीचका पाँच स्वर्गदूतहरू प्रतीकात्मक स्वर्गदूतहरू हुन्।

निश्चय नै, ती सातवटै मण्डलीहरूका पनि एक-एक जना दूत छन्, तर तिनीहरूले मण्डलीहरूलाई सन्देश बोकेका छन्; जबकि हामीले छलफल गरिरहेको अन्तिम चेतावनीको सन्देश भने त्यस्तो सन्देश हो, जसको श्रोता-समूहमा सारा संसार समावेश छ।

अन्तिम चेतावनीको सन्देशलाई प्रतिनिधित्व गर्ने सातवटै भविष्यसूचक रेखाहरूलाई एक-अर्कासँग सावधानीपूर्वक मूल्याङ्कन गरी समन्वयमा ल्याइनु पर्दछ, तर यस चरणमा म केवल अल्फा र ओमेगाको एउटा आधारभूत सिद्धान्त परिभाषित गर्न चाहन्छु। परमेश्वरको वचनमा कुनै विषय पहिलोपटक उल्लेख गरिएको स्थान नै सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सन्दर्भ हो। बाइबलमा “बीउ” पहिलोपटक उत्पत्ति 1:11 मा उल्लेख गरिएको छ, जहाँ हामीलाई भनिएको छ कि बीउले “आफ्नै जातअनुसार” उत्पादन गर्नेछ। बीउको पहिलो उल्लेखले यस कुरामा जोड दिन्छ कि त्यसमा आफैँलाई पुनरुत्पादन गर्न आवश्यक डीएनए विद्यमान छ। येशूले परमेश्वरको वचनलाई बीउको रूपमा चिनाउनुभयो।

एउटा बीउ, जो परमेश्वरको वचन हो, मा एउटा पूर्ण वनस्पति उत्पन्न गर्न आवश्यक सबै डीएनए निहित हुन्छ। परमेश्वरको वचनमा कुनै विषयको पहिलो उल्लेखमै त्यस विषयसँग सम्बन्धित सबै तत्त्वहरू समाविष्ट हुन्छन्। यस तथ्यलाई “पहिलो उल्लेखको नियम” भनेर चिनिन्छ। यस नियमलाई जति निकटबाट परीक्षण गरिन्छ, त्यति नै यो निश्चित सिद्ध हुँदै जान्छ।

अल्फा र ओमेगाको हाम्रो व्याख्या तथा परमेश्वरको वचनलाई बीउको रूपमा परिभाषित गर्ने विषयमा अघि बढ्नु अघि, हामीले भर्खरै मत्तीबाट उद्धृत गरेको खण्डबाट प्रकाशको पुस्तकसम्बन्धी हाम्रो विचारमा केही सान्दर्भिक बुँदाहरू विचार गर्नु उचित हुन्छ। सबै अगमवक्ताहरू संसारको अन्त्यको विषयमा बोलिरहेका छन्।

यस खण्डले तीन साक्षीहरू (पावल, पत्रुस र एलन ह्वाइट) प्रस्तुत गर्दछ, जसले यस तथ्यको साक्षी दिन्छन् कि सबै अगमवक्ताहरूले संसारको अन्त्यको विषयमा बोलिरहेका छन्, र ठीक त्यही समय हो जब प्रकाशको पुस्तकभित्रको रहस्यको मोहोर खोलिन्छ। त्यसकारण, मत्ती तेह्रमा जब येशूले भन्नुभयो, “धन्य छन् तिमीहरूका आँखा, किनकि तिनीहरूले देख्छन्; र तिमीहरूका कान, किनकि तिनीहरूले सुन्छन्। किनकि साँच्चै म तिमीहरूलाई भन्दछु, धेरै अगमवक्ताहरू र धर्मी मानिसहरूले तिमीहरूले देखेका कुराहरू देख्ने इच्छा गरे, तर देखेनन्; र तिमीहरूले सुनेका कुराहरू सुन्ने इच्छा गरे, तर सुनेनन्,” उहाँले प्रकाश अध्याय एकका पहिलो तीन पदहरूमा उल्लिखित त्यही आशीर्वादलाई व्यक्त गर्दै हुनुहुन्थ्यो।

येशूले बीउ छर्ने मानिसको दृष्टान्त प्रस्तुत गर्नुभयो, अनि त्यसपछि चेलाहरूलाई त्यो दृष्टान्तको विषयमा उहाँसँग संवाद गर्न प्रेरित गरियो। तर उनीहरूलाई येशूसँगको अन्तर्क्रियामा ल्याइनुभन्दा पहिले, उहाँले उनीहरूका लागि, र अझ महत्त्वपूर्ण रूपमा हाम्रा लागि, यसो भन्नुभयो, “सुन्ने कान भएकाले सुनोस्।”

येशूले दृष्टान्त दिनुहुन्छ र त्यसलाई सुन्‍न इच्छुकहरूका लागि चेतावनीसहित समाप्त गर्नुहुन्छ। त्यसपछि चेलाहरूलाई त्यस्तो छलफलतर्फ डोर्‍याइन्छ जहाँ येशूले कम्तीमा तीनवटा महत्त्वपूर्ण विचारहरू सम्बोधन गर्नुहुन्छ। उहाँले सुन्‍नेहरूको दुई वर्गबीचको भिन्नता पहिचान गर्नुहुन्छ, र त्यसो गर्दै उहाँले यशैयाको पुस्तकबाट एउटा खण्डलाई उद्धृत गरी सुन्‍नेहरूको दुई वर्गका लागि दोस्रो साक्षी प्रस्तुत गर्नुहुन्छ (किनकि स्मरण रहोस्, यो सबै सुन्‍न इच्छुकहरूकै सन्दर्भमा स्थापित गरिएको छ)। उहाँले प्रस्तुत गर्नुभएको तेस्रो विचार, सुन्‍नेहरूको दुई वर्ग र यशैयाको पुस्तकलाई दोस्रो साक्षीका रूपमा राख्नुभन्दा पर, परमेश्वरको वचन बीउ हो भन्ने तथ्य हो। यसैले, परमेश्वरको वचन बीउ हो भन्ने तथ्य प्रकाशको पुस्तक अध्याय एकमा येशू ख्रीष्टको प्रकाश सुन्‍नेहरूद्वारा सुनिनुपर्ने कुराको एक अंश हो। पहिलो तीन पदहरूमा दुई प्रकारका सुन्‍नेहरू छन्, जसरी मत्ती तेह्रमा पनि सुन्‍नेहरूको दुई वर्ग छन्। मत्ती तेह्रले केवल यति थप अन्तर्दृष्टि दिन्छ कि सुन्‍न अस्वीकार गर्नेहरूले नसुन्‍ने निर्णय विभिन्न तरिकाले कसरी गर्छन्। अनि यशैयाको साक्षीले हामीले सुन्‍नुपर्ने सन्देशमा अझ धेरै थप्दछ।

निस्सन्देह, यशैयाको यो खण्डले सम्बोधन गर्ने भविष्यवाणीसम्बन्धी विषयहरूको गहिराइ अत्यन्तै अद्भुत छ। यीमध्ये धेरै विषयहरू हबक्कूकका तालिकाहरूमा बारम्बार छलफल गरिएका छन्, त्यसैले हामी यहाँ केवल त्यस खण्डका ती बुँदाहरूको संक्षेप प्रस्तुत गर्नेछौँ, जसले येशूले आफ्नो वचनलाई बीउ भएको भनी गर्नुभएको उल्लेखसम्बन्धी हाम्रो विचारलाई समर्थन गर्दछ।

यो स्थापित भइसकेको छ कि उक्त खण्डमा यशैयाहले एक अगमवक्तालाई, र यसैले अन्त्यकालमा परमेश्वरका जनहरूलाई, प्रतिनिधित्व गर्छन्। हाम्रो मुख्य बुँदाका लागि अझ महत्त्वपूर्ण कुरा के हो भने, यशैयाहले परमेश्वरको मण्डलीभित्र कार्य गरिरहँदा पनि पापमा जीवन बिताइरहेको एउटा जनसमूहलाई प्रतिनिधित्व गर्छन्। जबसम्म यशैयाहले परमेश्वरको महिमाको प्रकाश पाएनन्, तबसम्म उनले आफ्नै पापमयता चिनेका थिएनन्। उनी लाओडिकीया-स्वभावका थिए, उनी अन्धा थिए।

यो दर्शनले “अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरूको अवस्थालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ।” अन्तिम दिनहरूमा परमेश्वरका जनहरू लाओडिसियालीहरू हुन्।

एकपटक यशैया आफ्नो लाओडिसियाली अवस्थाबाट परिवर्तित भएपछि, उनले संसारलाई अन्तिम चेतावनीको सन्देश लैजान स्वयंसेवा गरे। अध्याय छको पद तीनले यशैयाको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहासलाई प्रकाश अठारको भविष्यवाणीसम्बन्धी इतिहाससँग जोड्दछ, जब स्वर्गदूत तल ओर्लन्छ र आफ्नो महिमाले पृथ्वीलाई उज्यालो बनाउँछ।

यशैया प्रकाशको अठारौँ अध्यायका स्वर्गदूत तल ओर्लिने समयका परमेश्वरका जनहरूको प्रतिनिधित्व गरिरहेका छन्, किनकि जब उनी स्वर्गीय पवित्रस्थानभित्र लगिए, तब उनले सेराफहरूले यसो घोषणा गरिरहेका सुने: “पवित्र, पवित्र, पवित्र, सेनाहरूका परमप्रभु हुनुहुन्छ; सारा पृथ्वी उहाँको महिमाले भरिएको छ।” प्रकाशको पुस्तकमा यूहन्नाले जस्तै, यशैयाले पनि अन्तिम चेतावनीको सन्देश घोषणा गर्ने परमेश्वरका जनहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्। यूहन्नाले परमेश्वरका जनहरूलाई “बाकी रहेकाहरू” भने, र यशैयाले तिनीहरूलाई “दशांश,” अथवा “दसौँ भाग” भनेर उल्लेख गरे। हिब्रू भाषाको मूल शब्दको अर्थ “दशांश दिनु” हुन्छ।

यशैयाले सोधेको “कहिलेसम्म?” भन्ने भविष्यसूचक प्रश्न परमेश्वरको वचनमा बारम्बार सोधिएको छ (र संक्षेपमा भन्नुपर्दा, “कहिलेसम्म?” भन्ने प्रश्नको उत्तर यो हो कि यसले संयुक्त राज्य अमेरिकामा राष्ट्रिय आइतवार व्यवस्था आगमन भएको जनाउँछ।) एलेन ह्वाइटका अनुसार, त्यस समयमा “राष्ट्रीय धर्मत्यागपछि राष्ट्रीय विनाश आउनेछ,” र यशैयाका अनुसार त्यो समय त्यही हो जब “नगरहरू बासिन्दाविहीन भई उजाड होऊन्, र घरहरू मानिसविहीन होऊन्, र देश पूर्णतः उजाड होस्, अनि परमप्रभुले मानिसहरूलाई धेरै टाढा हटाइदिनुभएको होस्, र देशको बीचमा ठूलो परित्याग भएको होस्।” “देशको बीचमा भएको ठूलो परित्याग” दानिएल ११:४१ अनुसार आइतवार व्यवस्थाको समयमा परास्त हुने “धेरै” नै हुन्। यिनीहरू यशैया छ र मत्ती तेह्रका ती व्यक्तिहरू हुन् जसका आँखा त छन्, तर देख्दैनन्, र कान त छन्, तर सुन्दैनन्; साथै प्रकाश तीनमा भएका ती पनि हुन् जसले लाओडिकियाको मण्डलीलाई दिइएको सल्लाह अस्वीकार गर्छन्।

यशैयाले आफ्नो पवित्रस्थानमा येशू ख्रीष्टको दर्शन पाए, जसरी यूहन्नाले प्रकाशको पुस्तकमा पाए। यशैया त्यस “दशांश” वा तिथिको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जो “फर्कन्छ” र रूखझैँ “खाइनेछ।” “खाइनेछ” भनेर अनुवाद गरिएको हिब्रू शब्दको अर्थ आगोले भस्म गर्नु हो। तैपनि त्यस “दशांश” भित्र यस्तो “तत्त्व” छ, जसलाई आगोले भस्म गर्दैन। स्पष्टतः बाँकी नौ-दशांशमा त्यो तत्त्व थिएन? टेरबिन्थ र बाँझको रूखलाई खाएर भस्म गर्ने रूपमा चित्रित गरिएको आगो भनेको मलाकीको पुस्तकमा अचानक आफ्नो मन्दिरमा आउनुहुने करारका दूतको आगो हो।

यशैयाको दशौँ अंश, (जुन दशांश हो) मलाकीको “धार्मिकतामा चढाइने भेटी” पनि हो। मलाकीको भेटी परमेश्वरका जनहरू हुन्, जसलाई “लेवीका पुत्रहरू” को रूपमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, जो आगोद्वारा शुद्ध पारिन्छन् ताकि “धार्मिकतामा चढाइने भेटी” उत्पन्न होस्; र यशैयाको साक्ष्यमा आगोद्वारा “भस्म पारिएकाहरू” नै दशौँ अंश, अर्थात् दशांश हुन्।

पावलले यहाँ घोषणा गर्छन् कि प्रत्येक मानिसका कामहरू “आगो” द्वारा प्रकट गरिनेछन्। मलाकीमा आगोले मैलोलाई जलाई हटाउँछ। यशैयामा “दशांश” को शुद्धीकरण “जब” तिनीहरूले आफ्ना पातहरू झार्छन्, तब हुन्छ। आदम र हव्वाको साक्षीद्वारा पातहरू लुकेको पाप, ढोंग, र उद्दण्ड धृष्टताको प्रतीक हुन्।

यशैयाको “दशांश” भित्र यस्तो तत्त्व छ जुन जलाएर नष्ट गर्न सकिँदैन, र त्यो तत्त्व “पवित्र बीउ” हो। तिनीहरूभित्र ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, महिमाको आशा। यशैया स्वयं “पवित्र बीउ” पनि हुन् र उनले चिनेको “दशांश” पनि हुन्। “पवित्र बीउ” र “दशांश” दुवै उहाँको पवित्रस्थानमा भएको येशू ख्रीष्टको प्रकाशद्वारा लाओडिकी अवस्थाबाट फिलाडेल्फियाको अवस्थामा फर्कन्छन्।

परमेश्वरको महिमाको त्यो दर्शन, जसले यशैयालाई ऊ नष्ट भएको छ, ऊ अशुद्ध र क्षमाको आवश्यकता भएको पापी व्यक्ति हो भनी पुकार गर्न लगाउँछ, स्वर्गीय पवित्रस्थानमा त्यो बेला हुन्छ जब रूखहरूले आफ्ना पातहरू झार्छन्। “झार्नु” भन्ने शब्दको अर्थ “बाहिर फ्याँक्नु”, अथवा रूखलाई “काटिदिनु” हो। यहाँ लाओडिसियालाई बाहिर फ्याँकिने कुरा प्रस्तुत गरिएको छ। “दशौं भाग” वा अवशेष मलाकीका करारका दूतद्वारा ल्याइएको शुद्धीकरण गर्ने “आगो” भित्रबाट जानेछ, यसरी तिनीहरूका मानवीय कामहरू आत्मिक रूपमा जलेर हटाइनेछन्, र यसरी केवल “सार” मात्र बाँकी रहनेछ, जुन जलाउन सकिँदैन, र त्यो “पवित्र बीउ” हो। जसले सुन्न अस्वीकार गर्छन् तिनीहरू मरेका सुक्खा पातहरूझैँ झारिनेछन्, अथवा प्रभुको मुखबाट उकेलिनेछन्।

येशू पवित्र बीउ हुनुहुन्छ, र एउटा बीउमा सम्पूर्ण बिरुवा उत्पन्न गर्न आवश्यक सबै आनुवंशिक तत्त्व निहित हुन्छन्। परमेश्वरको वचन एक बीउ हो, र यसकारण परमेश्वरको वचनमा कुनै विषयको पहिलो उल्लेखले, यदि त्यसलाई सही रीतिले बुझियो भने, त्यस विषयलाई विश्वासीभित्र पूर्ण परिपक्वतासम्म ल्याउन आवश्यक सम्पूर्ण जानकारी समावेश गरेको हुन्छ।

यशैयाह अध्याय छले त्यस्ता मानिसहरूलाई पहिचान गर्दछ, जसले त्यस समयावधिमा “सुन्दैनन्” जब येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देशद्वारा आशीषित हुनका निम्ति तपाईँले अवश्य सुनिरहनुपर्छ। येशूले जसलाई संकेत गर्नुभएको थियो, तिनीहरू परमेश्वरका चुनिएका मानिसहरू थिए, तिनीहरू उहाँकी पत्नी थिए, तिनीहरू उहाँका करारका मानिसहरू थिए, तिनीहरू प्राचीन इस्राएल थिए।

प्राचीन इस्राएल वा पहिलो इस्राएलले आधुनिक इस्राएल वा अन्तिम इस्राएलको प्रतीकरूपमा काम गर्दछ। संसारको अन्त्यमा परमेश्वरका जनहरू सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिस्टहरू हुन्, उहाँका चुनिएका जन, उहाँकी पत्नी, उहाँका करारका जन—आधुनिक इस्राएल। यशैयाको इतिहासको साक्षी, ख्रीष्टको इतिहाससँग संयुक्त हुँदा, अन्त्यको समयमा सेभेन्थ-डे एड्भेन्टिज्म लौदिकियालाई दिइएको सन्देशमा प्रतिनिधित्व गरिएको हराएको र उद्धार गर्न नसकिने “अवस्था”मा हुनेछ भन्ने कुरा स्थापित गर्ने दुई साक्षीहरू प्रदान गर्दछ।

तिनीहरू वास्तवमा उद्धारयोग्य नभएका होइनन्, तर केवल आफ्नो लाओदिकेयाको अवस्थामा उद्धारयोग्य नभएका हुन्, ठीक जसरी आफ्नो अनुभवअघि यशैया थिए र जसरी ख्रीष्टको इतिहासकालका यहूदीहरू थिए।

लाओदिकियावासीले “सुन्नु” पर्ने कुराहरू मध्ये एक भनेको बीउ छर्नेवालाको दृष्टान्त हो। उसले त्यस दृष्टान्तमा परमेश्वरको वचन एउटा “बीउ” हो, एउटा पवित्र बीउ हो, भन्ने कुरा “सुन्नु” पर्छ। जब त्यो “सुनिन्छ”, तब एउटा यस्तो आधार बसालिन्छ जसले प्रकाशको पुस्तकको गुप्त सन्देशलाई खुल्न आरम्भ गराउँछ, किनकि त्यो सन्देश यस गहिरो पहिचानमा समेटिएको छ कि येशू अल्फा र ओमेगा, पहिलो र अन्तिम, आदि र अन्त हुनुहुन्छ। अन्तको आरम्भसँगको सम्बन्धलाई बुझ्नुमा येशू वचन हुनुहुन्छ, र उहाँ नै बीउ हुनुहुन्छ भन्ने कुरा बुझ्नु पनि समावेश छ।

अन्त्य र आरम्भबीचको सम्बन्ध बुझ्नका लागि “पहिलो उल्लेखको नियम” को समझ आवश्यक हुन्छ। पहिलो उल्लेखको नियमले यो संकेत गर्छ कि कुनै विषयको आरम्भ नै त्यसका लागि सबैभन्दा महत्त्वपूर्ण सन्दर्भ हो, किनकि त्यसमा सम्पूर्ण कथा निहित हुन्छ; परमेश्वरको वचनको रूपमा त्यो एउटा बीउ हो। अन्तिम सन्दर्भ महत्त्वमा दोस्रो हुन्छ, यस अर्थमा कि त्यहीँ कथाका सबै तत्त्वहरू एकसाथ बाँधिन्छन् र कुनै पनि पक्ष अधूरो छाडिँदैन। तर कुनै विषयसम्बन्धी मध्यवर्ती सन्दर्भहरूले नै कथालाई बल र स्पष्टता प्रदान गर्छन्, र त्यस अर्थमा मध्यभाग पनि आरम्भ वा अन्त्य जत्तिकै अनिवार्य हुन्छ।

यस विषयमा अझ धेरै कुरा उठाउन बाँकी छन्, तर मत्ती अध्याय तेह्रको खण्डतर्फ फेरि फर्कँदा, हामी देख्न सक्छौँ कि येशूले सुन्ने र नसुन्ने व्यक्तिहरूका दुई वर्ग पहिचान गर्नुभयो। उहाँले नसुन्ने एकभन्दा बढी तरिकाहरू पनि देखाउनुभयो, तर त्यसपछि उहाँले सुन्नेहरूमाथि आशिष् घोषणा गर्नुभयो।

यसकारण भविष्यसूचक दृष्टिले हे “आशीर्वाद” प्रकाश 1:3 को ठीक त्यही आशीर्वाद हो:

एलन ह्वाइटका लेखनहरूसँगको सम्बन्धमा, मत्ती तेह्रमा येशूले यशैया ६ लाई गर्नुभएको सन्दर्भले यस कुराको पुष्टि गर्दछ कि संसारको अन्त्यमा यस्ता कुराहरू देखिन्छन् र सुनिन्छन्, जुन यति महान् थिए कि धेरै धर्मी मानिसहरू र अगमवक्ताहरूले अन्तिम चेतावनीको सन्देश खोलिने, र मानिसहरूले तब तिनलाई “देख्ने” र “सुन्ने” त्यो समयावधिमा बाँच्न चाहेका थिए।

यूहन्नालाई दशौं अध्यायमा “सात गर्जनहरू” ले उच्चारण गरेका कुराहरूलाई मोहर लगाउन भनियो, र बाइसौं अध्यायमा “यस पुस्तकको अगमवाणीका वचनहरूलाई मोहर नलगाऊ; किनकि समय नजिक आइपुगेको छ” भन्ने घोषणा गरिन्छ। त्यसपछिको पदले मानव अनुग्रह-अवधिको समाप्तिलाई चिन्हित गर्दछ। अनुग्रह-अवधि समाप्त हुनुअघि ठीक त्यति बेला “सात गर्जनहरू” लाई मोहरमुक्त गर्ने घोषणा हुन्छ, जुन प्रकाशितवाक्यको पुस्तकमा त्यस समयमा मोहर लगाइएको एकमात्र अंश हो। “सात गर्जनहरू” का विषयमा हामीलाई यो जानकारी दिइएको छ कि तिनले एड्भेन्टवादको आरम्भ र अन्त्यलाई प्रतिनिधित्व गर्दछन्।

सात गर्जनहरूले पहिलो र दोस्रो स्वर्गदूतको सन्देशको इतिहासमा एड्भेन्टवादको प्रारम्भकालका घटनाहरूलाई जनाउँछन्, १७९८ देखि अक्टोबर २२, १८४४ सम्म; र माथि उल्लिखित सोही लेखमा हामीलाई यो पनि सूचित गराइएको छ कि सात गर्जनहरू “आफ्नो क्रमअनुसार प्रकट गरिने भविष्यका घटनाहरूसँग सम्बन्धित छन्।” एड्भेन्टवादको प्रारम्भिक इतिहासले एड्भेन्टवादको अन्त्यलाई दृष्टान्तस्वरूप देखाउँछ, किनकि येशू ख्रीष्टले, अल्फा र ओमेगाको रूपमा, एड्भेन्टवादको समग्र इतिहासमाथि आफ्नो हस्ताक्षर अंकित गर्नुहुन्छ, किनकि त्यो इतिहास प्राचीन इस्राएलको इतिहासजत्तिकै पवित्र इतिहास हो।

मत्ती अध्याय तेह्र अनुसार, यी ती घटनाहरू नै ती हुन् जसलाई अगमवक्ताहरूले देख्न चाहेका थिए, र जसको ज्ञान पाएको कारण चेलाहरू धन्य ठहरिएका थिए। ती चेलाहरूले संसारको अन्त्यमा भएका परमेश्वरका मानिसहरूको प्रतिनिधित्व गर्छन्, जो आफूले देख्ने र सुन्ने कुराका कारण धन्य छन्। उनीहरूले जे देख्छन् र सुन्छन्, त्यो येशू ख्रीष्टको प्रकाशको सन्देश हो, जुन सात गर्जनहरूको सन्देशद्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ, र जसले मिलराइट इतिहास तथा एक सय चौवालीस हजारको इतिहास दुवैको प्रतिनिधित्व गर्छ।

एलेन ह्वाइटले, ख्रीष्टले धर्मी मानिसहरूले हेर्न चाहेका इतिहासको रूपमा पहिचान गर्नुभएको इतिहासलाई, सन् 1840 देखि 1844 सम्मका मिलेराइटहरूको इतिहासको रूपमा पहिचान गर्नुहुन्छ, र त्यसपछि भन्नुहुन्छ कि “परमेश्वरको नियुक्तिद्वारा चाँडै एउटा सन्देश दिइनेछ, जो फुलेर ठूलो पुकारमा परिणत हुनेछ।” “ठूलो पुकार” ले तेस्रो स्वर्गदूतको अन्तिम चेतावनीलाई प्रतीकात्मक रूपमा जनाउँछ, र जब त्यो सन्देश दिइन्छ, त्यसले एडभेन्टवादको आरम्भको इतिहासलाई पुनः दोहोर्‍याउनेछ। अन्तिम चेतावनीको सन्देश ती “सन्देशहरू” हुन्, जो “सबै मण्डलीहरूकहाँ जानुपर्ने” छन्, र “1840–1844 देखि दिइएका सबै सन्देशहरू अब प्रभावशाली बनाइनु पर्ने” छन्।

अल्फा र ओमेगाले अन्त्यलाई आरम्भसँग चित्रित गर्दछ। एलेन ह्वाइटले भन्छिन् कि “सन्देशहरू सबै मण्डलीहरूकहाँ जानुपर्छ,” र येशूले यूहन्नालाई भन्नुभयो, “म अल्फा र ओमेगा हुँ, पहिलो र अन्तिम: अनि, तिमीले जे देख्छौ, त्यो एउटा पुस्तकमा लेख, र एशियामा भएका सातवटा मण्डलीहरूकहाँ पठाऊ; एफिससकहाँ, र स्मुर्नाकहाँ, र पर्गामोसकहाँ, र थ्यातीराकहाँ, र सार्दिसकहाँ, र फिलाडेल्फियाकहाँ, र लाओडिसियाकहाँ।”

१८४० देखि १८४४ सम्मका सन्देशहरू मण्डलीहरूकहाँ पठाइनु पर्ने कुराकै अंश हुन्।