येशू ख्रीष्टको प्रकाश — नम्बर सत्रह

सडकमा मृत अवस्थामा लडेका ती सुख्खा हड्डीहरूले, उजाड स्थानमा पुकारा गरिरहेकाको “आवाज” सुन्दछन् भने, त्यसो यसकारण हो कि येशूले उहाँलाई पठाउनुहुने प्रतिज्ञाको परिपूर्तिमा सान्त्वनादाता आइपुग्नुभएको छ। मिलेराइटहरूको पहिलो निराशामा, मिलेराइटहरूले बुझे कि तिनीहरू कन्याहरूको दृष्टान्तको ढिलाइको समयमा थिए।

जसलाई मिलराइटहरूद्वारा प्रतिरूपित गरिएको छ, तिनीहरूले पहिलो निराशाको अनुभवलाई पुनः दोहोर्‍याउँछन्, र जब तिनीहरूले त्यसो गर्छन्, तब तिनीहरूले यो बुझ्नुपर्छ कि तिनीहरू पनि कुँवारीहरूको दृष्टान्तको ढिलाइको समयमा नै छन्। केवल सान्त्वनादाताको प्रभावले मात्र तिनीहरूलाई यस सत्यलाई देख्न सक्षम बनाउँछ। सान्त्वनादाताद्वारा गराइएको त्यो पहिचान, इजकिएललाई सुक्खा, मरेका हड्डीहरूको उपत्यकासित घोषणा गर्न निर्देशन दिइएको पहिलो अगमवाणीद्वारा प्रतिनिधित्व गरिएको छ।

“आवाज” ले पवित्र आत्मालाई प्रतिनिधित्व गर्दछ। त्यस बिन्दुमा कुमारीहरूले आफूहरू ढिलाइको समयमा छन् भन्ने कुरा चिन्नु आवश्यक छ। जब निराश भएकाहरूले आफूहरू ढिलाइको समयमा छन् भनेर चिन्छन्, तब उनीहरूले के गर्नुपर्छ भन्ने सम्बन्धमा बाइबलीय निर्देशनहरू प्रशस्त छन्। यर्मियाले सिकाउँछन् कि उनीहरूले कहिल्यै पनि “ठट्टा गर्नेहरूको सभामा” फर्कनु हुँदैन, जुन फिलाडेल्फियालाई दिइएको सन्देशमा शैतानको सभाघर हो। उनीहरूले बहुमूल्यलाई निकृष्टबाट अलग पनि गर्नुपर्छ। निकृष्टको विपरीतमा प्रयोग गरिएको बहुमूल्यको दोहोरो अर्थ छ।

मैले यो भविष्यसूचक भिन्नता धेरै वर्षअघि आफैंका लागि सिकें, जब मैले विलियम मिलरको सपनामा एउटा अनुप्रयोग गरें। मैले रत्नहरूलाई परमेश्वरको वचनका सत्यहरूका रूपमा, र नक्कली रत्नहरूलाई भ्रष्ट सिद्धान्तहरूका रूपमा ठीकसँग परिभाषित गरें। त्यसपछि मलाई यो देखाइयो कि जेम्स ह्वाइटले पनि विलियम मिलरको सपनाको एउटा अनुप्रयोग गरेका रहेछन्, र आफ्नो अनुप्रयोगमा उनले रत्नहरूलाई परमेश्वरका विश्वासयोग्य जनहरूका रूपमा, र नक्कली रत्नहरूलाई सत्यका झूटा दावा गर्नेहरूका रूपमा पहिचान गरेका थिए। जब मैले जेम्स ह्वाइटले त्यस सपनाबारे के सिकाएका थिए भन्ने कुरा अनुसन्धान गरें, तब मैले बुझेँ कि हामी दुवै सही थियौँ। रत्नहरूले परमेश्वरका विश्वासयोग्य जनहरूलाई जनाउन सक्छन्, र नक्कली रत्नहरूले अविश्वासीहरूलाई; तर रत्नहरूले परमेश्वरको वचनका सत्यहरूलाई पनि जनाउन सक्छन्, र नक्कली रत्नहरूले झूटा सिद्धान्तहरूलाई जनाउन सक्छन्। जेम्स ह्वाइटले मिलरको सपनालाई त्यो इतिहासमा लागू गरेका थिए जसमा त्यसबेला जेम्स ह्वाइट स्वयं बाँचिरहेका थिए, तर मैले त्यस सपनालाई अन्तिम दिनहरूको इतिहासका रूपमा ग्रहण गरेको थिएँ। यी दुई अनुप्रयोगहरूले संयुक्त रूपमा यो पहिचान गराउँछन् कि मानिसहरू आफूले जे विश्वास गर्छन्, अन्ततः त्यही बन्छन्; र यदि उनीहरूले त्रुटिपूर्ण सिद्धान्तहरू समातिरहने छनोट गरे, भने उनीहरू आफू आबद्ध भएका ती सिद्धान्तहरूसँगै फोहोर झार्ने मानिसद्वारा झ्यालबाहिर बढारिनेछन्। हामी जे खान्छौं, त्यही हुन्छौं।

जब निराश भएकाहरूले आफूहरू यर्मियाको अनुसार ढिलाइको समयमा रहेको थाहा पाउँछन्, तब तिनीहरूले बहुमूल्यलाई तुच्छबाट अलग गर्नुपर्छ।

बहुमूल्य र निकृष्टले सत्य र भ्रान्तिलाई जनाउँछन्। यसले मानिसका दुई वर्गहरूलाई पनि जनाउँछ।

यर्मियालाई यस्तो निर्देशन दिइयो कि यदि ऊ फर्किने हो भने, उसले मूर्ख कन्याहरूबाट अलग हुनुपर्थ्यो, र उसले मूर्ख कन्याहरूका त्रुटिपूर्ण शिक्षाहरूबाट पनि अलग हुनुपर्थ्यो। एक लाख चौवालीस हजार तिनीहरू हुन् जो सिद्ध एकतामा प्रवेश गर्छन्। यर्मिया त्यस कार्यको प्रतिनिधित्व गर्दछ जुन चार वायुहरूको इजकिएलको दोस्रो सन्देशद्वारा छाप लगाइने बोलाइएका व्यक्तिहरूले पूरा गर्नैपर्छ, यदि दर्शनले बोल्दा तिनीहरू परमेश्वरको “मुख” हुने हुन् भने। जब न्याय आइपुग्यो, तब दर्शनले मिलेराइट इतिहासमा बोलेको थियो, र जब पृथ्वीको पशुले बोल्छ र तेस्रो हायको न्याय आइपुग्छ, तब यसले एक लाख चौवालीस हजारको इतिहासमा बोल्छ। त्यसपछि यर्मियाद्वारा चिनाइएको कार्य पूरा गरेका व्यक्तिहरू परमेश्वरका चौकीदारहरूको रूपमा उचालिन्छन्।

जब प्रभुले निराश भएकाहरूलाई तिनीहरूको मृतवत् अवस्थाबाट जागृत गराउन सान्त्वनादाता पठाउनुहुन्छ, तब उहाँले शुद्धीकरणको यस्तो कार्य पहिचान गर्नुहुन्छ, जुन तिनीहरूले पूरा गर्नैपर्छ यदि तिनीहरू आइतबारको व्यवस्था-सम्बन्धी संकटमा उहाँका प्रवक्ताहरू हुन चाहन्छन् भने। यशैयाले यर्मियाको परामर्शसँग सहमति जनाउँछन्।

“शुभसमाचार ल्याउने” र “शान्ति तथा मुक्तिको घोषणा गर्ने” हरूले “आफ्ना स्वरहरू एकसाथ” उठाउँछन्, किनकि तिनीहरूले “आँखा-आँखै मिलाई” देख्नेछन्।

“शुभ समाचार ल्याउँछ” भन्ने पदावली यशैयाको उक्त अंशमा दुई पटक दोहोरिएको छ, जसले मध्यरातको पुकारको इतिहासलाई चिन्हित गर्दछ; त्यसै गरी, ती पदहरूले पनि—जसले यशैयाले बहुमूल्यलाई निकृष्टबाट अलग गरिँदा सम्पन्न हुने एकताको वर्णन गर्नुअघि मार्गदर्शन गर्छन्—त्यही कुरा जनाउँछन्।

यर्मियाहले पहिलो निराशामा परेकाहरूलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, जसले आफूहरू ढिलाइको समयमा रहेको कुरा चिन्छन्। यशैयाहले तीही व्यक्तिहरूलाई “जाग, जाग” भनी आज्ञा दिन्छन्। तिनीहरू जाग्छन् र अन्ततः यस्तो अवस्थासम्म आइपुग्छन् जहाँ परमेश्वरको मण्डलीमा अबदेखि कुनै पनि खतना नगरिएको र अशुद्ध रहनेछैन, किनकि तिनीहरूले बहुमूल्य र निकृष्टलाई अलग गर्ने कार्य सम्पन्न गरेका हुनेछन्। “प्रभुले चाहनुहुन्छ कि संसारमाथि उहाँका न्यायहरू अझ स्पष्ट रूपमा खस्नुअघि उहाँको मण्डली शुद्ध पारियोस्।”

झूटो शिक्षालाई पकडिरहनेहरूलाई उजाड-स्थानमा कराइरहेको “आवाज” बाट आरम्भ हुने इतिहासमा अलग गरिनेछ। परमेश्वरको सृष्टिशील शक्तिलाई व्यक्तिगत पवित्रीकृत अनुभव उत्पन्न गर्न अनुमति दिन इन्कार गर्नेहरूलाई उजाड-स्थानमा कराइरहेको “आवाज” बाट आरम्भ हुने इतिहासमा “सुन” बाट अलग गरिनेछ। तिनीहरू लाओडिसियाहरूको रूपमा नै रहनेछन्, ठीक त्यही बिन्दुमा जहाँ लाओडिसिया फिलाडेल्फियामा रूपान्तरित हुन्छ।

बहुमूल्यलाई निकृष्टबाट छुट्याउने कार्य प्रायः पूर्णरूपमा लेवीका सन्तानहरूलाई शुद्ध पार्न अकस्मात् आउनुहुने करारका सन्देशवाहकको कार्य हो, तर हामीले पनि त्यसमा सहभागी हुनुपर्छ।

यदि यर्मियाहले आउँदै गरेको न्यायमा परमेश्वरको प्रवक्ता हुन चाहन्थे भने, उनलाई बहुमूल्यलाई तुच्छबाट अलग गर्न भनिएको थियो। यर्मियाहले परमेश्वरको परामर्श सुन्दै थिए भन्ने तथ्यले, यदि उनले त्यो कार्य ग्रहण गर्ने छनौट गरे भने, सान्त्वनादाताको उपस्थिति पहिले नै उपलब्ध थियो भन्ने कुरा देखाउँथ्यो।

प्रकाशितवाक्य एघारका साढे तीन दिनहरू, जब सुख्खा हड्डीहरू सडकमा मरेका हुन्छन्, “उजाडस्थान” को एक प्रतीक हो, र “उजाडस्थान” ले लेवीव्यवस्था छब्बीसका “सात काल” लाई प्रतिनिधित्व गर्छ। साढे तीन दिनको छरिएर रहने समयको अन्त्यमा, एक लाख चवालीस हजारमध्ये पर्न बोलाइएकाहरू “जाग्न” र “धूलो झार्न” छन्। सिस्टर ह्वाइट भन्छिन्, “परमप्रभु चाहनुहुन्छ कि उहाँको मण्डली शुद्ध पारियोस्, उहाँका न्यायका प्रहारहरू संसारमाथि अझ स्पष्ट रूपमा पर्नुअघि।”

“शुद्ध पारिएको मण्डली” को सन्दर्भमा उनले यर्मियाको त्यस पृथकीकरण प्रक्रियालाई उल्लेख गर्छिन् जसले “बहुमूल्यलाई निकृष्टबाट” अलग गर्छ। उनले यसलाई मलाकी अध्याय तीनसँग पनि जोड्छिन्, जहाँ करारका दूतका लागि मार्ग तयार पार्न एक दूत आउँछ। मार्ग तयार पार्ने दूत यशैयाको “उजाड-स्थानमा कराइरहेको आवाज” हो। करारका दूत ख्रीष्ट हुनुहुन्छ, जो एक लाख चवालीस हजारसँग करारमा प्रवेश गर्न तयार हुँदै हुनुहुन्छ; तिनीहरू “लेवीहरूझैँ,” “उहाँको विशेष कार्यका लागि उहाँद्वारा अलग पारिएका छन्।” त्यसपछि उनले तिनीहरूलाई पूजाहारीहरू भनी चिनाउँछिन्, र येशूका यी वचन उद्धृत गर्छिन्, “यसकारण तिमीहरू सिद्ध होओ, जसरी स्वर्गमा हुनुहुने तिमीहरूका पिता सिद्ध हुनुहुन्छ।”

ढिलो हुने समयावधिको अन्त्यमा चिन्हित एक शुद्धीकरण प्रक्रिया छ, किनकि प्रभुसँग एक लाख चवालीस हजारले सम्पन्न गर्नुपर्ने एक विशेष कार्य छ, र “उहाँका न्यायहरू संसारमाथि अझ स्पष्ट रूपमा खस्नुभन्दा” अघि उहाँसँग एक शुद्ध पारिएको कलीसिया हुनेछ। उहाँका न्यायहरू पहिले नै संसारमा छन्, तर आइतबारको व्यवस्थाको समयमा, “परमेश्वरका विनाशकारी न्यायहरू” खस्न थाल्छन्।

ती न्यायहरू “सत्यलाई कहिल्यै नचिनेका मानिसहरूका लागि कृपाको समय” हुन्। तर आवश्यक शुद्धीकरणको प्रक्रियामा प्रवेश गर्न नचाहनेहरूका लागि ती न्यायहरूमा कुनै कृपा छैन। “अझ स्पष्ट रूपमा आइपर्ने” “न्यायहरू” ले चिन्हस्वरूपका न्यायहरूलाई पहिचान गराउँछन्। तिनीहरूले एउटा संकेत प्रतिनिधित्व गर्छन्, र पवित्र आत्माले ती न्यायहरूद्वारा ल्याइएका अराजकता र भ्रमलाई प्रयोग गरी “जाली विश्रामको दिन” मान्नेहरू र “प्रभुको शबाथलाई विवेकपूर्वक पालन गर्नेहरू” बीच भिन्नता प्रकट गर्नुहुन्छ, किनकि “संसारलाई चेतावनी दिन सकिने” यही मात्र उपाय हो। संकेतस्वरूपका ती न्यायहरू नै त्यो पृष्ठभूमि हुन् जसलाई पवित्र आत्माले अझै बाबेलोनमा रहेका परमेश्वरका सन्तानहरूलाई एक लाख चवालीस हजारको ध्वजचिन्ह चिन्न निर्देशित गर्न प्रयोग गर्नुहुन्छ।

तर सिस्टर व्हाइटले केवल मलाकी अध्याय तीनलाई मात्र सन्दर्भित गर्नुहुन्न, उहाँले मलाकी अध्याय चारका समापन पदहरू पनि समावेश गर्नुहुन्छ, र फेरि एकपटक करारका दूतका लागि मार्ग तयार पार्नुपर्ने “आवाज” लाई सन्दर्भित गर्नुहुन्छ। ती समापन पदहरू करारका दूतका लागि तयारीको विषयमा होइनन्; तिनीहरू मोशाको व्यवस्थालाई सम्झने, र पिताहरूका हृदय सन्तानतर्फ तथा सन्तानका हृदय पितातर्फ फर्काइने विषयमा हुन्। “आवाज” ले पहिला ख्रीष्टका लागि—करारका दूतको रूपमा—उहाँको मन्दिरमा अचानक आउन र जागृत गरिएका उहाँका निराश प्रजालाई शुद्ध पार्न मार्ग तयार पार्छ, ताकि तिनीहरूले झण्डाको काम पूरा गर्न सकून्। त्यसपछि मलाकीले “आवाज” को कार्यको अर्को पक्षलाई सम्बोधन गर्छन्।

उहाँले “पिताहरूको हृदय सन्तानतर्फ, र सन्तानहरूको हृदय आफ्ना पितातर्फ फर्काइदिनेछन्,” र उहाँले यो कार्य होरेबमा दिइएको व्यवस्थासँग सम्बन्धित रूपमा गर्नुहुनेछ। एलियाह, जो यशैयाको “आवाज” पनि हुन्, परमेश्वरका जनहरूको पापहरूलाई प्रकट गर्नेछन्। यो शुद्धीकरणको प्रक्रियाको एक भाग हो। पापको केवल एउटै परिभाषा छ, त्यो हो होरेबमा दिइएको व्यवस्थाको उल्लङ्घन। यूहन्ना बप्तिस्मा दिने एलियाह थिए, र उनको कार्यमा ठ्याक्कै त्यही तत्त्व समावेश थियो।

प्रकाशितवाक्यको एघार अध्यायका साढे तीन दिनको “उजाडस्थान” मा बप्तिस्मा दिने यूहन्ना आए, किनकि सबै अगमवक्ताहरूले आफूहरू बाँचेका दिनहरूको भन्दा अन्तिम दिनहरूको विषयमा अझ बढी बोल्दै आएका छन्। उनले पापबाट पश्चात्ताप गर्नुपर्ने सन्देश ल्याए, किनकि स्वर्गको राज्य नजिक आइपुगेको थियो, ठीक त्यसरी नै जसरी “समय नजिक आएको छ” भनिँदा येशू ख्रीष्टको प्रकाशितवाक्य उद्घाटित हुन्छ। बप्तिस्मा दिने यूहन्नाले “आवाज” को कार्यलाई दृष्टान्तस्वरूप देखाउँछन्, किनकि येशूका अनुसार, आउने एलियाह पनि उनी नै थिए।

येशूले यो चिन्नाउनुहुन्छ कि बप्तिस्मा दिने यूहन्नाको भविष्यवाणीसम्बन्धी पहिचान एउटा परीक्षा थियो। उहाँ सीधै भन्नुहुन्छ, “if ye will receive it”. त्यसपछि येशूले आफ्ना चेलाहरूलाई यो स्वीकार गर्न प्रोत्साहित गर्दै भन्नुहुन्छ, “He that hath ears to hear, let him hear.” उसले के सुनोस्? उसले त्यो स्वर को हो, जसले बाइबलको अन्तिम उजाडस्थानमा आएर करारका दूतका निम्ति बाटो तयार पार्दछ, ताकि उसले परमेश्वरका संकेतात्मक न्यायहरूको समयमा एउटा विशेष कार्य गर्न एक लाख चवालीस हजारलाई तयार पारोस्, त्यो सुनोस्।

यूहन्नाले “ऊँटका रौँको वस्त्र, र आफ्ना कमरमा छालाको पेटी” लगाएका थिए; अनि उनको “आहार सलह र जङ्गली मह” थियो। उनको “आहार” इस्लामको सन्देश थियो, किनकि “सलह” भन्ने शब्दले इस्लामलाई प्रतिनिधित्व गर्दछ, र मह परमेश्वरको वचन हो, जुन उनको मुखमा मीठो थियो। उनले खाएको मीठो सन्देश “जङ्गली” अरबी गधासम्बन्धी थियो, जो धर्मशास्त्रहरूमा इस्लामको अत्यन्त पहिलो प्रतीक हो। इस्लामको जङ्गली अरबी गधाको त्यो मीठो सन्देश, जसलाई “सलह” द्वारा पनि प्रतिनिधित्व गरिएको छ, उनको वस्त्रमा पनि बुनेर समाविष्ट गरिएको थियो, किनकि ऊँटहरू इस्लामका अर्को प्रतीक हुन्। यदि यूहन्नाले खाएको आहारले कीराहरू होइन, सलहको रूखलाई जनाइरहेको थियो भने पनि, “सलह” शब्दलाई इस्लामको प्रतीकका रूपमा प्रयोग गर्नु वचनलाई बङ्ग्याउनु होइन। “सलह” भन्ने शब्द इस्लामको प्रतीक हो, र यूहन्नाले कुनै भौतिक भोजन खानुलाई प्रतिनिधित्व गरिरहेका थिएनन्; उनको आहार उनले खाएको भविष्यसूचक सन्देशको एक प्रतीक थियो।

उनको करधनी हबकूकमा प्रतिनिधित्व गरिएको “भविष्यवाणी” थियो। त्यस भविष्यवाणीले पहिलो निराशा, कुमारीहरूको ढिलाइको समय, र पवित्र चार्टहरूमा प्रतिनिधित्व गरिएअनुसार एड्भेन्टवादका आधारहरूलाई एकसाथ गाँस्दछ। हबकूक नै त्यो भविष्यसूचक करधनी थियो, जसले ती सबै सत्यहरूलाई एकैसाथ बाँधेको थियो।

“स्वर” को चेतावनी बनाउने सन्देशहरूलाई कम्मरबन्दझैँ एकसाथ बाँध्ने भविष्यवाणीमय सन्देश, ढिलो भएको तर बोल्ने दर्शनसँग सम्बन्धित कन्याहरूको दृष्टान्त हो। मध्यरात्रिको पुकारको दर्शनले तुच्छ, जसको “प्राण अहङ्कारले उचालिएको छ,” र बहुमूल्य, जो विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिन्छन्, यिनको बीचमा भिन्नता उत्पन्न गर्दछ। विश्वासद्वारा धर्मी ठहरिनु नै “स्वर” ले धारण गरेको कम्मरबन्द हो।

जब जुलाई १८, २०२० को भएको निराशापछि निराशाको “जङ्गलमा कराइरहेको स्वर” आइपुग्यो, तब उसको सन्देश उही सन्देश थियो, जो सेप्टेम्बर ११, २००१ देखि रहँदै आएको थियो। आउन लागेका एलियाहबाट प्रतीक्षारत, निराश, मृत सुक्खा हड्डीहरूका लागि आएको त्यो सन्देश यो हो कि इस्लाम “सङ्केतात्मक न्यायहरू” हुन्, जसले बेबिलोनमा रहेका परमेश्वरका अन्य सन्तानहरूलाई धार्मिकता सिक्नका लागि पृष्ठभूमि प्रदान गर्छन्।

आउनुहुने एलिया अर्थात् यूहन्ना बप्तिस्मा दिने, प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारका साढे तीन दिनको “उजाडस्थान” मा भएको “आवाज” हुन्। उहाँको कार्यभित्र एडभेन्टवादको चौथो तथा अन्तिम पुस्तालाई पहिचान गर्नु पनि समावेश छ, जसका प्राण उचालिएका छन् र जो आफ्ना पिताहरूको आत्मिक सम्पदामाथि भरोसा गरिरहेका छन्, तर परमेश्वरको क्रोध अब आउनै लागेको छ भन्ने अनुभूति पनि गरिरहेका छन्। तिनीहरू चौथो पुस्ता हुन्, किनकि तिनीहरू पूर्णरूपमा त्यस्तो पुस्तामा प्रकट भइसकेका छन् जो ख्रीष्टको ठीक विपरीत छ। तिनीहरू सर्पहरूको पुस्ता हुन्, तापनि तिनीहरू अझै पनि आफ्ना पिता अब्राहामतर्फ देखाउँदै, आफूहरू वास्तवमा थुमाको पुस्ता हौं भनी तर्क गर्छन्। थुमाको पुस्ता पत्रुसको चुनिएको पुस्ता हो; तिनीहरू तिनै हुन्, जो थुमाले जहाँजहाँ जानुहुन्छ उहाँकै पछि लाग्छन्।

यूहन्नाले स्पष्टतः आफ्नो सन्देश सुन्न आएका मानिसहरूका पापहरू प्रस्तुत गरे, किनकि तिनीहरूले पश्चात्ताप गरे र बप्तिस्मा लिए। उनले तिनीहरूलाई यो पनि जानकारी गराए कि उहाँपछि एक जना आउनुहुनेछ, जसले आफ्ना खलालाई पूर्णतः सफा गर्नुहुनेछ। त्यो व्यक्तित्व करारका दूत हुनुहुन्छ; उहाँ “फोहोर बुहारी गर्ने मानिस” हुनुहुन्छ, जसले नक्कली सिक्का र रत्नहरूलाई झ्यालबाहिर बुहारेर फाल्नुहुन्छ र मौलिक रत्नहरूलाई पुनःस्थापित गर्नुहुन्छ, जो त्यसपछि पहिलो स्वर्गदूतको आन्दोलनमा मौलिक रत्नहरूलाई सङ्कलन गर्ने कार्यमा विलियम मिलरलाई स्वर्गदूतहरूले निर्देशन दिएका बेलाभन्दा दस गुणा उज्यालो गरी चम्कन्छन्।

यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेले आफ्ना पिता अब्राहाममाथिको लाओदिकेयाली एड्भेन्टिस्टहरूको भरोसाको निन्दामा प्रत्यक्षता अपनाए, किनकि आउनुहुने एलियाहको कार्य पिताहरूको हृदय सन्तानतर्फ र सन्तानको हृदय पितातर्फ फर्काउनु थियो। पहिलो र अन्तिमको बाइबलीय प्रयोगको सिद्धान्त त्यस कार्यमा प्रतिनिधित्व गरिएको छ, तर त्यति मात्र होइन, तितरबितर अवस्थामामा, शत्रुहरूको देशमा, उजाडस्थानमा मरेका अवस्थामामा आफूलाई भेट्टाउनेहरूका लागि उपचार पनि त्यहीँ प्रस्तुत गरिएको छ। तिनीहरूले आफ्ना पापहरू, अनि आफ्ना पिताहरूका पापहरू पहिचान गर्नुपर्छ र पश्चात्ताप गर्नुपर्छ। आफ्ना पापहरू र पिताहरूका पापहरू पहिचान गर्ने कार्यसँगै, तिनीहरूले साढे तीन दिनको उजाडस्थानको अवधिभरि आफूहरू प्रभुसँग हिँडिरहेका थिएनन् भन्ने कुरा पनि स्वीकार गर्नुपर्छ। यसबाहेक, तिनीहरूले त्यस इतिहासको अवधिमा परमेश्वर तिनीहरूसँग हिँडिरहनुभएको थिएन भन्ने कुरा पनि स्वीकार गर्नुपर्छ।

शाप यसकारण थियो कि तिनीहरूले भूमिका विश्रामदिनहरूलाई सम्झेनन्।

आउनुहुने एलियाह भएका बप्तिस्मा दिने यूहन्नाले प्रकाशितवाक्य अध्याय एघारका साढे तीन दिनको उजाडस्थानमा हुने “आवाज” को प्रतीकात्मक पूर्वरूप धारण गरेका थिए। उनले मृत सुख्खा हड्डीहरूलाई होरेबमा मोशाको व्यवस्था “सम्झन” निर्देशन दिने थिए, र यदि तिनीहरूले त्यसो गरे, तब करारका दूतले तिनीहरूका पिताहरूको करार “सम्झनुहुने” थियो। तर यो केवल त्यतिखेरै हुने थियो, जब तिनीहरूले आफ्ना पापहरू, आफ्ना पिताहरूका पापहरू स्वीकार गर्थे, र अझ बढी नम्रतासाथ, तिनीहरूले परमेश्वरको विरुद्धमा “तिनीहरूले जो अतिक्रमण गरे” ती अपराधहरू स्पष्ट रूपमा स्वीकार गर्नुपर्ने थियो।

तिनीहरूले आफूहरू परमेश्वरको विरुद्धमा “विपरीत” चालमा हिँडिरहेका थिए, र परमेश्वर पनि तिनीहरूका विरुद्धमा “विपरीत” चालमा हिँडिरहनुभएको थियो भन्ने कुरा पनि स्वीकार गर्नुपर्ने थियो।

तिनीहरूले यो पनि चिन्नु आवश्यक थियो कि तिनीहरू प्रकाशको पुस्तक अध्याय एघारको सडकमा रहेका मरेका सुक्खा हड्डीहरू नै थिए, किनकि तिनीहरूले स्वीकार गर्नैपर्थ्यो कि परमेश्वरले तिनीहरूलाई शत्रुको देशमा ल्याउनुभएको थियो, र शत्रुको देश मृत्यु हो।

यूहन्ना बप्तिस्मा दिनेका अनुसार, तिनीहरूले “उजाड-स्थान”मा “कराइरहेको” त्यो “आवाज” को हो भन्ने प्रश्नको पनि उत्तर दिनु आवश्यक थियो, किनकि यूहन्नाले सोधे, “आउँदै गरेको क्रोधबाट भाग्न तिमीहरूलाई कसले चेतावनी दिएको छ?”

हामी यी विषयहरूलाई अर्को लेखमा निरन्तरता दिनेछौँ।